پژوهشکده اقتصاد اتریشی
2.88K subscribers
376 photos
74 videos
41 files
203 links
✔ترویج اقتصاد مکتب اتریشی



@AustrianSchool
Download Telegram
کلیشه‌های دردسرساز؛
سرمقاله ای از دکتر موسی غنی‌نژاد

✍️سخن گفتن از حقوق زنان و سپردن مسوولیت‌های سیاسی و اداری رده بالا به آنها تبدیل به سکه رایج شده است. این تحول مثبت در رویکرد نسبت به زنان را باید به فال نیک گرفت؛ چراکه نتیجه آن نه تنها استیفای حقوق نیمی از جامعه ایرانی، بلکه استفاده بهتر از سرمایه انسانی خواهد بود.

✍️اما در این میان توسل به برخی رویکردهای کلیشه‌ای که ظاهرا به منظور کسب محبوبیت سیاسی صورت می‌گیرد ممکن است به جای کمک به این هدف برحق، موجب لطمه زدن به آن شود. طرح موضوع کاهش دوران خدمت خانم‌ها به 25 سال برای بازنشسته شدن از این دست رویکردها است. کسانی که چنین پیشنهادهای کلیشه‌ای را مطرح می‌سازند لابد خبر از وضعیت بحرانی صندوق‌ها ندارند.

✍️سوای طرح‌های منطقه‌ای یا استانی فاقد توجیه اقتصادی که با فشارهای سیاسی برخی نمایندگان مناطق و استان‌ها صورت گرفته و می‌گیرد، برخی اهداف دهان پرکن کلیشه‌ای در سطح ملی مانند «خودکفایی» نیز اغلب نتایج اسف‌باری به همراه داشته است. یکی از نتایج پیگیری این گونه اهداف کلیشه‌ای در زمینه کشاورزی و صنعت پدید آمدن بحران نگران‌کننده آب در کشور ما است. متاسفانه تفکر کلیشه‌ای که عمدتا مبتنی‌بر شعار است تا شعور دامنه بسیار گسترده‌ای در میان دولتمردان ما دارد.

✍️دو طرح دولتی ناظر بر هدف اشتغال‌زایی که «دنیای اقتصاد» از آن به درستی با عنوان «پول‌پاشی اشتغالی» یاد کرده مصداق‌های دیگری از تداوم و غلبه تفکر کلیشه‌ای و شعاری است. با اندک دقتی در محتوای این دو طرح می‌توان به شباهت حیرت‌انگیز آن با طرح‌های شکست خورده قبلی از جمله «طرح بنگاه‌های زودبازده» معروف دولت پوپولیستی سابق پی برد.

✍️طرفه اینکه حضرات حتی تعداد شغل‌هایی را که هر وزارتخانه‌ای عهده‌دار ایجاد آن شده نیز محاسبه و تعیین کرده‌اند. مثلا برای سال‌جاری وزارت صنعت، معدن و تجارت موظف به ایجاد اشتغال برای 254 هزار نفر و وزارت ارتباطات و فناوری برای 90 هزار نفر شده است! کسی نیست بپرسد این محاسبات را کدام نابغه با چه ابزاری انجام داده و اساسا یک وزارتخانه چه وظیفه‌ای برای ایجاد شغل دارد که تعداد آن هم دقیقا احصا شود؟

✍️این کلیشه قدیمی تفکر دولت‌مدار که دولت دانا و توانای برتر در همه زمینه‌ها است به لحاظ علمی دیگر هیچ اعتباری در دنیای امروز ندارد؛ اما ظاهرا مسوولان دولتی ما هنوز آمادگی پذیرفتن این واقعیات را ندارند، چه در زمینه حقوق زنان و چه درخصوص ایجاد اشتغال، دولت وظیفه ایجابی مشخصی ندارد بلکه باید به‌صورت سلبی موانع را از میان بردارد تا مردم خود تحولات مثبت را رقم بزنند.

کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد
@den_ir

http://donya-e-eqtesad.com/news/1117654
Forwarded from Rationalism & philosophy
🔴🔴🔴🔴 در ستایش فون #میزس


فون ميزس دين بسيار بزرگي بر گردن همه ما دارد. نه فقط به خاطر ايده‌هايش بلکه به خاطر جسارتش. اگر شجاعت ميزس نبود اين ايده‌ها براي مدت زيادي مغفول و فراموش‌شده باقي مي‌ماند.

@rationalismphilosophy

روز به روز دنياي پولي مدرن همان‌گونه که ميزس پيش‌بيني کرده بود در حال تجزيه و خرد شدن است. ميزس همان مردي است که در سال 1922 و در اوج محبوبيت سوسياليسم آن را تکذيب و ابطال کرد و با شکست سيستم‌هاي پولي دستوري و قلعه شني ترک خورده نظام‌هاي بانکي که تاب تحمل در برابر نيروهاي بازار را نداشتند در حالي که به شدت نيز مورد حمايت دولت، وام‌ها و مداخله دولت بود، حقانيت او بيش از پيش اثبات شد. ميزس سقوط کمونيسم و متلاشي شدن نظام پولي را پيش‌بيني کرده بود و در نوشته‌هايش آشکارا به آنها تاخته بود. با اين همه، پيش‌بيني‌هاي درخشان او نه‌تنها زندگي خودش و همسرش مارگريت را که زندگي تعداد زيادي از دوستانش را نيز که اکنون در دنياي تئوري‌هاي اقتصادي اسطوره هستند نجات داد.

@rationalismphilosophy

وقتي مي‌دانيد که سرنوشت بدي در انتظار شماست اگر عجله نکنيد و چاره‌اي نينديشيد کارتان بسيار سخت خواهد شد. بسياري هستند که حتي به اعتقادات قوي و محکم خود هم اطمينان نمي‌کنند و به جاي آن تنها مي‌ايستند و به آنچه که اتفاق مي‌دهد چشم مي‌دوزند تا سرانجام دير مي‌شود. اما ترک وطن و رفتن به سرزميني جديد، جايي که نه زبانشان را مي‌داني و نه دوستي آنجا داري، کار شجاعانه‌اي است. اينکه دانشمندي با نزديک به 60 سال سن که تنها با کلمات و ايده‌ها کار مي‌کند مجبور به ترک خانه و حرکت به سمت سرنوشتي نامشخص شود، چشم‌اندازي ترسناک است. اما ميزس هيچ انتخاب آسان ديگري پيش رو نداشت.

اين جسارت فکري و فيزيکي ميزس بود که حرکت مکتب اتريش مدرن را ممکن ساخته است. اگر سفر شگفت‌انگيز او نبود پشتوانه روشن‌فکري جنبش آزادي‌خواهي نيز وجود نداشت. ميزس انساني نبود که نيازمند وجود انسان‌هاي چاپلوس و متملق در اطراف خود باشد يا پست‌هاي راحت و بي‌دردسر بخواهد. هرگز به دنبال هيچ‌کدام از اينها نرفت. در حالي که در محاصره مشتي انسان‌هاي کوچک و حسود نيز بود. اما همه اينها جريان ايده‌هاي فکري او و شکوفايي يک حرکت را متوقف نکرد. شاگردان ميزس چون موري روتبارد نيز هرگز پست‌هاي آکادميک دهن پرکني نگرفتند اما تنها نتيجه کار خود روتبارد به‌اندازه يکصد دانشمند بود.

او با شادماني تا آخرين روز به توليد علم مشغول بود به‌رغم اينکه هيچ گاه تکريم و احترامي که شايسته‌اش بود را نديد. اتريشي‌ها علاقه‌اي به نسل و نسب و شجره‌نامه و موقعيت ندارند. اين ايده آنهاست که مهم است. خواه بعد از ساعت‌ها در کافه کانستلر در وين پذيرايي شوي، خواه کودکي در برادوي در نيويورک يا در حال شرط‌بندي در لاس‌وگاس يا حتي در سايت مؤسسه ميزس آنلاين باشي اين قدرت چهارچوب اقتصاد اتريشي است که مدت‌هاست به خوبي به کار خود ادامه مي‌دهد.

ميزس و روتبارد نيز در طول زندگي خود همانند ساير اتريشي‌ها هميشه بسيار راديکال به نظر ديگران رسيده‌اند که به شدت نيز ناسازگارند و براي همين هميشه آنها و ايده‌هاي‌شان دور از ديد نگه داشته شده‌اند. در حالي که امروز اتريشي‌هاي بيشتري در دانشگاه‌ها نفوذ و ظهور مي‌کنند و ايده‌هاي آنها در وال‌استريت و مِين استريت بسيار بيشتر مورد استقبال قرار مي‌گيرد. اين همان گونه است که بايد باشد و جاي تعجب نيست که ميزس بزرگ در کتاب «عمل انسان» مي‌نويسد: «علم اقتصاد نبايد به کلاس‌هاي درس و دفاتر آماري محدود شود. اقتصاد نبايد در حلقه‌هاي محرمانه بماند. اقتصاد فلسفه زندگي انسان و عمل و دغدغه هر کس و هر چيزي است. اقتصاد جوهره تمدن و وجود بشر است.»

اگر شخصيت اين مرد نبود، يا ايده‌هايش با ما نبود چگونه مي‌توانستيم به دنيا اميد صلح، آزادي و کاميابي بدهيم. به افتخار سالروز تولدش سکوت مي‌کنيم، به ياد مي‌آوريم و تجليل مي‌کنيم از قدم‌هايي که پيش از ما برداشته شده است. بازتاب اين اقدامات الهام‌بخش و مشعل راه ما براي گذر به نسل جديدي از پيروان مکتب اتريش است که بتواند سفر دور و درازي را که زماني فون ميزس آغاز کرده بود به پايان برساند.

داگلاس فرنچ /رئیس موسسه #میزس 
Forwarded from عکس نگار
امروز تولد لودویگ فن میزس است 🌺

هر انسان آزادی یک مرکز تصمیم گیری مستقل است

(individual autonomy)

@rationalismphilosophy
Forwarded from اقتصادنیوز
مداخله در بازار تفاوتی با مصادره ندارد

گزیده ای از تحلیل دکتر موسی غنی نژاد درباره تضمین حقوق مالکیت و سرمایه‌گذاری 👇



نکته مهم دیگری که در بحث صیانت از حق مالکیت و ابعاد پیچیده و گسترده آن مغفول واقع می‌شود، قیمت‌گذاری‌های دولتی روی کالاها و خدمات یا به سخن دیگر دخالت و تحمیل اراده شخص ثالث در قراردادهای مرضی‌الطرفین در معاملات تجاری است. عقلاً و عرفاً مالک هر دارایی به‌طور اصولی صاحب‌اختیار آن در استفاده و انتفاع است البته به‌شرط اینکه حقوق مالکیت دیگران در این میان مورد تعرض قرار نگیرد. اگر از این منظر نگاه کنیم، تولیدکننده کالاها یا خدمات که قاعدتاً مالک محصولات خود است، می‌تواند این محصولات را به قیمتی که خود مایل است و تقاضا برای آن وجود دارد، بر حسب عرف بازار یا به عبارت دقیق‌تر مکانیسم قیمت‌ها بفروشد. مداخله دولت یا هر نهاد دیگری در مقام شخص ثالث در این فرآیند و تعیین قیمتی خارج از این عرف یا مکانیسم بازار در حقیقت به معنی نقض آشکار حق مالکیت است. یکی از اصول بدیهی حفاظت از حق مالکیت عبارت است از ممانعت از مداخله دیگران یا اشخاص ثالث در تصمیم‌گیری در خصوص سرنوشت دارایی‌هایی که به آنها تعلق ندارد. دولت یا هر نهاد دیگری که اقدام به قیمت‌گذاری روی کالاهایی می‌کند که متعلق به دیگران است در واقع دست به نقض حق مالکیت زده و کار او در ماهیت امر تفاوتی با مصادره اموال مردم ندارد. تولیدکننده‌ای که مجبور می‌شود کالایش را به قیمتی کمتر از قیمت بازار بفروشد در حقیقت بخشی از حق مالکیت وی غصب یا مصادره شده است. این نوع مصادره گرچه به علت تکرار و رواج گسترده آن دیگر چندان مورد توجه و حساسیت افکار عمومی قرار نمی‌گیرد ولی در عمل همان نتایجی را به همراه می‌آورد که مصادره اموال. همان‌قدر که مصادره اموال و وجود فضای تهدید به مصادره در جامعه موجب فرار سرمایه‌ها می‌شود و مانع بزرگی برای رشد سرمایه‌گذاری داخلی و خارجی ایجاد می‌کند، قیمت‌گذاری دستوری روی کالاها و خدمات نیز چنین کارکردی دارد. علت این امر روشن است، کسی که سرمایه‌گذاری می‌کند در واقع با به خطر انداختن دارایی‌های خود و تقبل هزینه‌هایی برای تولید توقع دارد محصولی را که به این ترتیب تولید می‌کند و جزئی از دارایی‌های وی محسوب می‌شود، بتواند به اختیار و صلاحدید خود مورد استفاده قرار دهد و از آن نفع ببرد. وقتی نهادهای حکومتی در خصوص این محصول اقدام به قیمت‌گذاری می‌کنند در واقع حق مالکیت تولیدکننده را با نقض اراده تصمیم‌گیری وی نادیده می‌گیرند.

این نوع مداخلات همانند تهدید به مصادره مستقیم اموال، ریسک سرمایه‌گذاری را بی‌دلیل بالا می‌برد و به همین دلیل باید آن را عامل بازدارنده‌ای برای سرمایه‌گذاری، رشد اقتصادی و ایجاد اشتغال تلقی کرد. متاسفانه این نگاه به واقعیت مساله قیمت‌گذاری در میان مسوولان دولتی خریداری ندارد. امر مداخله در بازار به قدری برای آنها جاافتاده و طبیعی است که ربط آن با حق مالکیت و امنیت سرمایه‌گذاری را متوجه نمی‌شوند. امیدواریم مسوولانی که به‌درستی نگران فضای تهدید به مصادره مالکیت اموال مردم هستند و آن را مانع بزرگی برای جذب سرمایه‌گذاری داخلی و خارجی می‌دانند، تضمین حق مالکیت را منحصر به این یک مصداق نکنند و آثار مخرب مداخلات دولتی در بازار را نیز که نتایج مشابهی دارد در نظر گیرند.

منبع: هفته نامه تجارت فردا شماره 238

متن کامل این تحلیل:👇

https://goo.gl/qiX9xt
Forwarded from Deleted Account
🌕#کتاب_اقتصاد_مکتب_اتریش_1

🗽 برخلاف نگاه ساده انگارانه، کاریکاتوری و مکانیکی نئوکلاسیکها به انسان، اتریشی ها انسان را موجودی میدانند که بطور مداوم از گذشته می آموزد و از تخیل خود برای کشف و خلق آینده استفاده می کند.

🗽برخلاف نئوکلاسیکها که تولید را یک فرآیند فیزیکی، خارجی و عینی میدانند، اتریشی ها کاملا برعکس، آن را بعنوان پدیده ای فکری، معنوی و ذهنی قلمداد می کنند.

🗽نئوکلاسیکها اقتصاد را علمی میدانند که رفتار انسان را به مثابه رابطه ای بین اهداف و ابزار کمیاب مطالعه می کند و مسئله اقتصادی را به مسئله فنی تخصیص صرف تقلیل می دهد اما اتریشی ها عقیده دارند علم اقتصاد نه مجموعه ای از نظریه ها بلکه بخشی از یک علم گسترده تر و یا بعبارتی یک نظریه ی کلی از کنش انسانی است. پراکسیولوژی اصطلاح مناسبی است.
Forwarded from Rationalism & philosophy
🔷🔶🔹🔸 هویت (۱)


◀️ چگونه از مفهوم سیال هویت می توان دفاع کرد. همواره مباحث مختلفی پیرامون هویت نوشته شده و مطرح گردیده است که عمدتاً نیز متاثر از یک رویکرد سیاسی بوده اند و یا اینکه مفهوم هویت را در یک متن و بستر سیاسی مورد تحلیل قرار داده اند. بحث البته نقد چنین تحلیل هایی نیست بلکه بیشتر تلاش خواهد شد از یک منظر دیگر و از چندین سطح به این مفهوم بنگریم و البته فکر می کنم بدین شیوه توان بیشتری در شرح و فهم مفهوم بدست خواهیم داد. 


@rationalismphilosophy

◀️ هویت کاوی و تحقیق پیرامون آن نه تنها موضوع نشریات و فصلنامه های گروه های اقلیت جوامعی مثل ما بلکه موضوع تحقیق دانشجویان مقاطع عالی هم هست که البته عمدتاً از اقلیت ها بحساب می آیند البته نباید از نظر دور داشت که به تعبیر دلوز اقلیت نه به معنای عددی بلکه مفهومی (اقلیت) بیشتر سیاسی است(پال، 1383، ص98) چنانکه در عراق شیعیان با اینکه از اکثریت عددی بحساب می آمدند ولی یک اقلیت سیاسی و حقوقی بودند حال به همین دلیل اساساً مطرح شدن مباحثی پیرامون این مفهوم بیشتر یک امر واکنشی و بازخوردی نسبت به شرایط سیاسی محسوب می گردد البته این به معنای مختومه شدن این مفهوم در جوامع دموکراتیک نیست ولی قطعاً مضمون تحقیقات پیرامون هویت در جوامع ما بیشتر در پی کشف هویت جمعی بر یک مبنای سیاسی است که البته از چنین منظری به این تحقیق نپرداخته ایم. این مقاله البته یک دفاع از عملکرد #نظام #بازار محسوب می گردد و هویت را همچون یکی از موضوعات مطروحه در چنین نظامی می توان مورد بررسی قرار داد و اولویت چنین نظامی برای برون رفت از تفاسیر صرفاً سیاسی و یا فلسفی از مفهوم هویت را مد نظر باشد.                                                             

✔️ چرا نظام بازار

◀️ نظام بازار که به اختصار برخی آنرا سیستم یا نظام سرمایه داری نیز تعبیر کرده اند (البته باید در کاربرد این تعبیر به جای نظام بازار اندکی دقت کرد زیرا که سرمایه داری می تواند از مشخصه های دولت نیز باشد چنانکه برخی از دولت ها با عملکرد مستقیم در بازار خود به یک سرمایه دار تبدیل شده و عملاً موجب سستی و یا توقف روند کار نظام بازار شده اند، به همین دلیل از لحاظ مفهومی نظام بازار از اولویت نسبت به سرمایه داری برخوردار است.)تا به امروز همواره سر پا ایستاده است. 


◀️ تقریباً تا دهه های 1970 و 80 #سوسیالیستها تنها جبهه نقد علیه نظام بازار بودند ولی امروزه البته که سوسیالیستها شایسته چنین جایگاهی برای نقد نیستند چنانکه سوسیال دموکرات نوخواهی مثل آنتونی گیدنز نیز اذعان می کند که دیگر سوسیالیزم چیزی در چنته ندارد و این اندیشه از انقلابی گرفته تا اصلاح طلب بیشتر به درد انتقاد می خورد تا بازسازی (گیدنز، 1387، ص 105)

◀️ ولی فکر می کنم حتی چنین جایگاهی  نیز ندارد ولی این به معنی مفهوم پایان تاریخ یا پایان ایدئولوژی ها نیست بلکه 3 جبهه دیگر امروزه به نقد نظام بازار پرداخته و کج شکلی های آن را گوش زد می کنند که امیدوارم فرصتی برای نقد و بررسی چنین موضع هایی در آینده برایم پیش آید. این گروه ها به صورت کلی فمنیست ها ، مدافعان محیط زیست و برخی از پست مدرن ها هستند که البته همانطور که اشاره کردیم برخی از این گروهها را نمی توان صرفاً زیر لوای پست مدرن یا فمنیست جمع و یک دست کرد و تناقضات و تشابهات نظری میان آنان گاه خود می تواند موضوع خوبی برای تحقیق باشد ولی در هر صورت باید پذیرفت برخی از این انتقادات جدی هستند ولی در مجموع باز باید گفت دیگر سوسیالیست ها خارج از گود انتقادند هرچند که برخی انتقادات این گروه های اخیر، از یک خواستگاه سوسیالیستی برخوردار است ولی همواره نقدی سوسیالیستی از نظام بازار امروزه دیگر بی پاسخ نمانده و جایی از اعراب نیز ندارد به تعبیر یکی از دوستان شاید سوسیالیستها دیگر امروز در داخل این سه گروه هضم شده یا تغییر چهره داده اند .

@rationalismphilosophy

✍  سلیمان عبدی                                                    
چرا بانک مرکزی مستقل؟

دکتر موسی غنی‌نژاد، سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد

مروین کینگ۱، اقتصاددان برجسته انگلیسی و رئیس سابق بانک مرکزی بریتانیا (بانک انگلستان) ، سال گذشته میلادی کتابی منتشر کرد به نام «پایان کیمیاگری؛ پول، بانکداری و آینده اقتصاد جهانی» که زمان انتشار سر و صدای زیادی به پا کرد. او در زمان بحران مالی ۲۰۰۸-۲۰۰۷ ریاست بانک مرکزی انگلیس را به عهده داشت.

او از نخستین کسانی بود که سیاست «تسهیل مقداری» را در سال ۲۰۰۹ به کار بست. او درباره انگیزه نوشتن کتابش به گفت‌وگوی خود با یک مسوول بلندپایه بانک مرکزی چین در سال ۲۰۱۱ اشاره می‌کند که در پاسخ به سوال وی درباره اهمیت انقلاب صنعتی انگلستان در نیمه دوم سده هجدهم می‌گوید: «ما در چین چیزهای زیادی از غرب درباره نقش رقابت و اقتصاد بازار در صنعتی کردن و بالابردن سطح زندگی یاد گرفته‌ایم و می‌خواهیم آن را سرمشق خود قرار دهیم. اما گمان نمی‌کنم شما قلق پول و بانکداری را کاملا به دست آورده باشید.»

کینگ در ادامه در توضیح مفهوم کیمیاگری که در عنوان کتابش آورده است، می‌نویسد: «این فکر که پول کاغذی می‌تواند جایگزین طلا و فلزات قیمتی دارای ارزش ذاتی شود و اینکه بانک‌ها می‌توانند سپرده‌های کوتاه‌مدت مطمئن را بگیرند و آنها را به سرمایه‌گذاری‌های درازمدت ریسکی تبدیل کنند، با انقلاب صنعتی در سده هجدهم رواج یافت. این فکر هم انقلابی و هم بسیار فریبنده بود. این در واقع کیمیاگری مالی بود: خلق توانایی‌های مالی فوق‌العاده‌ای که واقعیت و عقل سلیم را به چالش می‌کشید. پی گرفتن این اکسیر فجایع اقتصادی متعددی، از ابرتورم‌ها گرفته تا فروپاشی نظام بانکی را به همراه آورد.

چرا پول و بانکداری این کیمیاگران اقتصاد بازار به پاشنه آشیل آن تبدیل شد؟» کینگ می‌گوید برای پاسخ به این پرسش است که این کتاب را نوشته است. (کینگ، ۵-۳) بررسی کتاب کینگ حتی به اجمال مجال مفصل و جداگانه‌ای لازم دارد، اینجا فقط به پیام اصلی هشدار وی اشاره می‌کنیم که برای جلوگیری از تکرار فجایع ناشی از استفاده نادرست از این کیمیاگری مالی باید تدابیر جدی اندیشید. نظام بانکداری مرکزی که ابتدا در کشورهای پیشرفته صنعتی به‌وجود آمد و در سده بیستم میلادی در سراسر دنیا فراگیر شد تدبیری بود برای حفاظت از بانکداری مبتنی بر ذخیره کسری. بانک مرکزی به‌عنوان بانکدار بانک‌ها، وام‌دهنده در آخرین مرحله و بانکداردولت تعریف می‌شود.

رکود بزرگ سال‌های ۱۹۳۰ در کشورهای صنعتی برخی اقتصاددانان را به این فکر انداخت که با استفاده از سیاست‌های پولی انبساطی ملهم از تفکر کینزی بانک مرکزی می‌تواند به مصاف آن برود. اما نگاه تک‌بعدی در این خصوص به تورم توام با رکود در سال‌های ۱۹۷۰ انجامید و معلوم شد که بدون کنترل تورم در سطوح بالا دست یافتن به رشد اقتصادی پایدار در درازمدت ناممکن است. از سال‌های ۱۹۸۰ اهداف بانک‌های مرکزی مورد تجدیدنظر قرار گرفت؛ به‌طوری‌که کنترل تورم و برقراری ثبات در نظام قیمت‌ها اولویت نخست بانک‌های مرکزی تلقی شد و این ممکن نبود مگر با اعطای قدرت تصمیم‌گیری مستقل و رها از فشارهای سیاسی و دولتی.

دستاورد مهم این تغییر رویکرد کنترل تورم در حدود ۲ تا ۴ درصد در اغلب کشورهای بزرگ صنعتی در دو دهه بعد بود. اما درست در زمانی که تصور می‌رفت کیمیاگر قلق کار را به‌دست آورده، بحران مالی ۲۰۰۸-۲۰۰۷ در ایالات‌متحده آمریکا خواب بانکداران مرکزی را آشفته کرد. کنایه آن مقام بانکی چینی به رئیس بانک انگلستان در واقع اشاره به این بحران و غافلگیر شدن بانکداران مرکزی داشت. کینگ بر این عقیده است که جلوگیری از بحران‌های بعدی مستلزم اصلاحاتی در نظام بانکداری مرکزی در جهت مصون داشتن هرچه بیشتر این نهاد پولی از فشار‌های سیاسی و تغییر نقش آن از وام‌دهنده در آخرین مرحله به وام‌دهنده گرو‌گیر (Pawnbroker) است. (کینگ، ۲۸۹-۲۵۰)
...ادامه🔽
https://goo.gl/hiw7JB

🔵انجمن اقتصاددانان ایران
🔵 @ieairan
سهیل 71:
#هنری_هازلیت :

🗿تورم افیون توده هاست.

🗽تورم مانند هر نوع مالیات گیری، سیاست های فردی و تجاری را که همه مجبور به تبعیت از آن ها هستیم، تعیین می کند. یکسره جلوی دوراندیشی و صرفه جویی را می گیرد.

🗽اتلاف منابع، قماربازی و تمام انواع اتلاف بی ملاحظه را تشویق می کند. غالبا بورس بازی را سودآورتر از تولید می سازد. بافت روابط پایدار اقتصادی را کاملا تکه تکه می کند. بی عدالتی هاه نابخشودنی اش، انسان ها را بسوی راه حل های نومیدانه می راند.

🗽بذر فاشیسم و کمونیسم را در جامعه میکارد. افراد را بسوی درخواست کنترل های تمامیت خواهانه می راند و همواره به سرخوردگی و سقوطی تلخ می انجام.

#هنری_هازلیت
موسی غنی‌نژاد، اقتصاددان؛ سیاست‌مدارها در حرف علم اقتصاد را قبول دارند ولی در عمل آنچه را علم اقتصاد تأیید می‌کند سیاست‌مداران رد می‌کنند و خلاف آن عمل می‌کنند. گرایش به اقتصاد و ایدئولوژی چپ در مقابل دانش و علم اقتصاد قرار گرفته است. سیاست‌مدارها کلاً اقتصاد را در اختیار خود می‌دانند.
در جوامع پیشرفته مشاوران اقتصادی دولت‌ها هستند که به دولت، مدیران اجرایی و وزرا خط‌مشی نشان می‌دهند. نظام‌های حاکم بر اقتصاد پیشرفته نظام علمی است.
۱– در ظاهر علم اقتصاد در ایران جایگاه خوبی دارد؛ دانشگاه‌های بسیاری هم برای توسعه این علم تأسیس شده است. این علم در سطوح خوبی تدریس می‌شود؛ یعنی جایگاه علم اقتصاد در ایران جایگاه محکمی است؛ اما مشکل از نوع نگاه سیاستمدارها به اقتصاد آغاز می‌شود. آن‌ها از این علم برای توجیه سیاست اقتصادی خود استفاده می‌کنند نه انتخاب نوع سیاست. آن‌ها در حرف علم اقتصاد را قبول دارند ولی در عمل آنچه را علم اقتصاد تأیید می‌کند سیاستمدارها رد می‌کنند و خلاف آن گفته‌ها عمل می‌کنند.
۲– شناسایی علت بی‌توجهی سیاست‌گذارها به علم اقتصاد نیاز به پژوهشی جدی دارد؛ ولی آنچه تجربه چندساله بنده نشان می‌دهد این است که اقتصاد ایران از دهه ۵۰ به بعد، دو ویژگی مشخص پیدا کرده است: دخالت دولت در اقتصاد و وابستگی اقتصاد به نفت. این دو بیماری اقتصاد ایران را نحیف کرده است. در سال‌های انقلاب متأسفانه به‌جای اینکه این بیماری و مشخصه اقتصادی اصلاح شود، با شدت بیشتری ادامه یافت. یعنی اقتصاد دولتی‌تر شد و وابستگی به نفت بیشتر. در اینجا یافته‌ها و گزاره‌های علم اقتصاد که به بهره‌وری بالا و نظام اقتصاد رقابتی اشاره دارد کنار گذاشته شد. در اینجا ایدئولوژی حاکم بر جامعه در اقتصاد هم اثرگذار شد. به‌تدریج اقتصاد دولتی در سایه درآمدهای نفتی بر پیکره اقتصاد ریشه دواند؛ منافع عده‌ای هم به اقتصاد دولتی گره خورد. اینجاست که رهایی از این وضعیت دشوار و ترسیم چشم‌انداز اقتصاد ایرانی پیچیده‌تر می‌شود. گره ایدئولوژیکی در اقتصاد و منافع عده‌ای که قدرت سیاسی را در دست داشتند اقتصاد را به بیراهه برد. درمان اقتصاد بازگشت از ادامه راه است.

۳– دولت‌ها به ریشه مشکلات پی می‌برند؛ از زمان برنامه اول توسعه، یعنی دوره ریاست جمهوری مرحوم آیت‌الله هاشمی رفسنجانی پی بردند که اقتصاد دولتی پاسخ‌گوی نیاز اقتصادی کشور نیست. در این زمان در حوزه نظری هم پیشرفت‌هایی صورت گرفته است. اینجا تئوری‌های اقتصاد دولتی مورد تشکیک قرار گرفت ولی هیچ‌وقت این قدم‌ها محکم‌تر نشد. در عمل منافع و ایدئولوژی گره‌خورده به هم نگذاشته راه شروع‌شده به نتیجه لازم برسد.

۴– گرایش به اقتصاد و ایدئولوژی چپ در مقابل دانش علم اقتصاد قرار گرفته است؛ سیاستمدارها کلاً اقتصاد را در اختیار خود می‌خواهند. آن‌ها می‌خواهند بیشترین تصمیمات اقتصاد را خود بگیرند و این در شرایطی ممکن است که اقتصاد دولتی شود. یعنی ایدئولوژی چپ بر اقتصاد حاکم باشد. مشکلات این‌گونه به هم گره خورده‌اند. کسانی که چپ هم نیستند وقتی قدرت سیاسی را به دست بگیرند فکر می‌کنند با رها کردن اقتصاد پایگاه سیاسی‌شان تضعیف می‌شود.

۵– روشنفکری در ایران بر پایه ایدئولوژی چپ استوار است؛ آن‌ها ادبیات دانش‌های متعدد را بیشتر از گروه‌های دیگر مطالعه می‌کردند. من بارها به این مسئله اشاره کرده‌ام که ایدئولوژی روشنفکری در ایران چپ بوده است. گروه‌های روشنفکری جامعه گرفتار ایدئولوژی چپ بودند و اینها به اقتصاد بازار آزاد اعتقاد نداشتند. الان هم خیلی‌ها به این اعتقاد ندارند و البته خیلی از روشنفکران ما هم از اقتصاد سر درنمی‌آورند تا با آن موافق یا مخالف باشند. این گرفتاری بزرگی است که مخالفان بازار آزاد، بازار آزاد را نمی‌شناسند و اجازه نمی‌دهند تئوریسین‌های ابزار آزاد این ایدئولوژی را تبیین کنند.

۶– از دوره آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی به بخش خصوصی توجه بیشتری شد ولی دخالت اقتصاددان‌های راست به معنای طرفداران اقتصاد آزاد و رقابتی در دولت در اقتصاد بیشتر نشد. در دوره سازندگی اصلاحاتی در اقتصاد انجام شد ولی این اصلاح به علت انتقادات جناح‌های مختلف سیاسی از جمله چپ‌های سابق و راست‌های سابق از راه خود عقب‌نشینی کرد. تا اینکه در دوره اصلاحات شعار اصلی اصلاحات و توسعه سیاسی است که مقدم بر توسعه اقتصادی قرار می‌گیرد. البته آنها هم بعد از چهار سال به اصلاحات اقتصادی روی می‌آورند؛ راهی که خود در دوره آقای هاشمی‌رفسنجانی منتقد آن بودند. در این دوره برنامه سوم توسعه نوشته می‌شود. برنامه‌ای نسبتاً خوب که در آن نگاه اقتصاددان‌ها دیده شده بود. ولی به دلیل اختلاف‌های درونی جبهه اصلاحات و موانع دیگر این برنامه کامل اجرا نمی‌شود. تا اینکه در سال ۱۳۸۴، محمود احمدی‌نژاد سر کار آمد و مسیر اصلاح اقتصادی از راه به بیراهه رفت. یعنی هم اقتصاد بی‌اهمیت شد و هم عالمان علم اقتصاد به انزوا
ادامه قسمت قبلی
۷– من در هیچ دوره‌ای مورد خطاب هیچ دولتمردی قرار نگرفته‌ام؛ چه در دوره دولت سازندگی و چه در دوره دولت اصلاحات تا به امروز؛ شاید خیلی از اقتصاددان‌ها هم چنین وضعیتی داشته باشند؛ اما دنیا با اقتصاددان‌های خود چنین نمی‌کند. اقتصاد کشورهای پیشرفته نه با برنامه‌ریزی موردنظر ما که بیشتر با استراتژی‌های کلان کار می‌کند؛ اما این استراتژی را دولتمردان، سیاست‌گذاران و اقتصاددان‌ها با همکاری نظام‌های رگولاتوری تدوین می‌کنند. اینجا در غیبت نظام رگولاتوری و اقتصاددان‌ها، کارشناسان اجرایی با کمک برخی از اقتصاددان‌ها برنامه توسعه‌ای تدوین می‌کنند که نه دولت تنظیم‌گر به اجرای آن برنامه پایبند است و نه دولت بعدی که گاهی خطوط سیاسی دولت قبلی را هم قبول نمی‌کند. برای همین است که بیش از ۵۰ درصد پنج برنامه توسعه سابق اجرا نشده است. در جوامع پیشرفته مشاورانِ اقتصادی دولت‌ها هستند که به دولت، مدیران اجرایی و وزرا خط‌مشی نشان می‌دهند؛ نظام‌های حاکم بر اقتصاد پیشرفته نظام علمی است. برای همین هر حزبی مشاوران علمی خود را دارد تا در چارچوب برنامه حزب سیاست و استراتژی اقتصادی حزب را به کار بگیرند. ولی در ایران چیزی برای ارائه وجود ندارد: نه نظام متکی به اهداف وجود دارد و نه اقتصاددان‌ها به‌جد به کار گرفته می‌شوند. مشاوران اقتصادی در کشور ما خیلی تأثیرگذار نیستند. اگرچه ما شاید حدود ۵۰-۶۰ اقتصاددان یا بیشتر در داخل کشور داشته باشیم ولی در عمل حوزه تأثیرگذاری آن‌ها بسیار کم است. در غیبت این اقتصاددان‌ها سیاست‌های متناقض دیده و اجرا می‌شود. انسجامی در سیاست‌های اقتصادی ایران وجود ندارد. دولت‌ها اقدامات اقتصادی همدیگر را خنثی می‌کنند و منابع تلف می‌شود: نتیجه همه اینها برای اقتصاد ایران جز تخریب هیچ چیز دیگری نیست
مصاحبه گر:
به نظر شما بردن جایزه نوبل اقتصاد چقدر مهم است؟
فریدمن
بی تردید این جایزه بسیار مهمی است. اما وقتی گزارشگری در پارکینگ فرودگاه دیترویت به من اطلاع داد که نوبل را برده ام و در حالیکه میکروفون را جلوی صورتم گرفته بود، پرسید که آیا این جایزه اوج زندگی کاری شماست؟ من پاسخ دادم «برای من بیشتر از اینکه قضاوت هفت سوئدی در کمیته نویل مهم باشد، تصویری که پنجاه سال بعد، نسل بعدی اقتصاددانان در مورد من دارند، مهم است.» منظور من این نیست که اهمیت نوبل را ناچیز بدانم» آنها وظیفه خود را به خوبی انجام داده اند اما در عین حال آنچه برای یک دانشمند مهم است اثر بلندمدت کاری است که انجام می دهد.
اقتصاد کلان مدرن
برایان اسنودن هوارد وین
آزادی و مسئولیت
جدایی ناپذیر از آزادی انتخاب و اختیار است و بدون آن در عمل هیج معنایی ندارد. از انسانی که هیچ اراده ای از خود ندارد، نمی توان انتظار ایفای مسئولیت داشت. در اقتصادهای دستوری (دولتی)، مسئولیت پذیری در جامعه به طور طبیع ی در پایین ترین سطح ممکن است و تصمیم گیران نهایی و واقعی که در حقیقت حاکمان سیاسی-اقتصادی نیز هستند، به رغم داشتن بیشترین اختیارات، کم ترین پاسخگویی را از خود
نشان میدهند. حاکمان مسئولیت ناپذیر، یکی از معضلات بزرگ و لاینحل اقتصادهای دستوری و آزادی ستیز تلقی می شوند. فقدان مسئولیت پذیری همیشه موجب شیوع انواع فسادهای اداری و اقتصادی شده است. با این حال مشاهده می شود که در طول تاریخ در بسیاری از جوامع، مردم به راحتی با نظام های دستوری و آزادی ستیز کنار آمده اند. علت این امر را برنارد شاو به ایجاز بیان کرده است: «آزادی به معنای مسئولیت است. به این جهت بیشتر مردم از آن وحشت دارند» گریز از آزادی، بیشتر به منظور شانه خالی کردن از مسئولیت صورت میگیرد و معمولاً انکار مسئولیت ناشی از ترس از مسئولیت است که به ضرورت به ترس از آزادی نیز مبدل می شود. بدون شک چون فرصت بنا کردن زندگی خویش همچنین به معنای تکلیفی پایان ناپذیر و مستلزم انضباطی است که شخصی باید، اگر بخواهد به هدف برسد، بر خود تحمیل کند، بسیاری از مردم از آزادی می ترسند» . مسئولیت فردی ناشی از آزادی انتخاب، یکی از علت های اساسی کارآمدی نظامهای اقتصادی مبتنی بر بازار رقابتی است. مدیری که مسئولیت عملکرد بنگاه بر عهدهٔ او است، ناگزیر از صرفه جویی، اجتناب از تبذیر و اتلاف و خلاصه استفادهٔ بهینه از متابع است تا از هزینه ها بکاهد و بر سود خود بیفزاید. حداکثر کردن سود، شرط بقا، دوام و توسعهٔ هر بنگاه اقتصادی در وضعیت رقابتی است. قاعدهٔ حداکثر کردن سود که مبتنی بر اصل آزادی، مسئولیتپذیری، انضباط و نیز خطر پذیری است، در عمل به استفادهٔ بهینه از منابع کمیاب و به کارگرفتن حداکثر تواناییهای انسانی در جهت تولید ثروت و رفاه بیشتر منتهی می شود. واضح است که مسئولیتپذیری و انضباط در جامعهٔ آزاد بیشتر افراد را زیر فشار می گذارد و اغلب باعث دلتنگی و آزردگی آنها می شود، «اما پندار خامی است که کسی خیال کند در فلان نوع دیگر جامعه از چنین فشاری خواهد را سمت، زیرا شق بدیل فشار مسئولیت برای تسلط بر سرنوشت خویش، تحمل فشار به مراتب تبعیض آمیزتر و زجرآورترین اوامری است که باید اطلاعت کرد
#هایک
دیدگاه های پولی میزس، گری نورث:
پول ابزار سنجش نیست
بنا بر اعتقاد میزس، پول ارزش را انتقال می‌دهد امّا ارزش را‌ اندازه نمی‌گیرد. این در نظریۀ پولی میزس یک تمایز اساسی است‌. «پول یک شمارندۀ انتزاعی ‌یا معیار ارزش یا قیمت‌ها نیست. پول ضرورتاً یک کالای اقتصادی‌ است و بنابراین طبق‌ مزیّت‌ها و فواید خودش ـ یعنی خدماتی‌که یک فرد از نگاهداری نقدینگی انتظار دارد ـ ارزش‌یابی و ارزش‌گذاری می‌شود. در‌ بازار همیشه نوسان و تغییر‌ وجود دارد. تنها دلیل این نوسانات‌ پول است(کُنش انسانی، 415 ـ 414)
اندازه‌گیری ارزش‌ـ‌‌کاربرد ذهنی غیرممکن است. این واقعیّت ما را مستقیماً به این نتیجه می‌رساند که نسبت‌دادن مقدار به ارزش‌ـ‌‌کاربرد ذهنی امکان‌پذیر نیست. ما ممکن است بگوییم که ارزش این کالا بیشتر از ارزش آن کالا‌ است، امّا مجاز نیستیم ادعا کنیم این کالا فلان مقدار می‌ارزد. چنین ادعایی ضرورتاً ایجاب می‌کند که یک واحد سنجش قطعی و بی‌چون و چرا را مفروض گرفته باشیم. این ادعا معادل است با این‌که بگوییم یک واحد معیّن چند بار در مقدار مورد نظر می‌گنجد. امّا این نوع محاسبه، هیچ ارتباطی به فرآیند ارزش‌گذاری ندارد(کنش انسانی، 45).
امیررضا عبدلی و محمد جوادی
@austrianschool
🗽تعریف #توکویل از فردگرایی صحیح:

احساسی پخته و آرام که هر یک از اعضای اجتماع را ترغیب می کند که خود را از انبوه هم قطارانشان جدا کند و از خانواده و دوستانش فاصله بگیرد، به شکلی که بعد از اینکه، این چنین، حلقه ی کوچکی برای خودش ساخت، مشتاقانه جامعه را به حال خود رها کند.

توضیح من: هایک فردگرایی را به فردگرایی صحیح که ریشه در اندیشه های جان لاک، مندویل، هیوم،اسمیت، ادموند برک و... و فردگرایی عقل گرایانه فیزوکراتها، روسو، دکارت و ... که همواره به سوسیالیسم گرایش دارد تقسیم می کند. هایک معتقد است که #توکویل از نمایندگان بزرگ فردگرایی صحیح است.

#فرد_گرایی_و_نظم_اقتصادی
#هایک
سهیل مختاری
بخشی از مطلب شیزو فرنیای لاعلاج چپ
نوشته محسن محمودی
@austrianschool

چیزی به اسم سرمایه داری وجود ندارد. در واقع سرمایه داری عنوان شیطان در مذهب چپ است. ما بازار آزاد با ليبرتاریانیسم داریم و اسم سرمایه داری فحشی است که جماعت عارف و ساحر و شاعر و پیامبر روی چیزی گذاشته اند که نمی فهمند. نبرد سوسیالیسم با ليبرتاریانیسم نبرد غرایز بی مهار و پیشا تاریخی حیوانی با تمدن است. موجوداتی که از اعصار ماضی که فردیت، حقوق، اقتصاد سیاسی و سایر اردرهای مدرن را نمی فهمیدند چون علم هستند. آنها با زبان پریشان و بی معنی خود برانند که اسمی برای این نظم های پیچیده و دیریاب و اصولا نفهمیدنی برای موجودات فرار کرده از آنتیکوییتی بگذارند. ما چیزی به اسم سرمایه داری نداریم، درنتیجه چون بدین شکل راه مصادره به مطلوب برای شان باز است به هرکسی که پول و سرمایه اندوخته سرمایه دار می گویند، ولی بازار آزاد سرمایه داری نیست. رقابت آزاد در یک نظام آزاد بدون برنامه ریزی و تکثرگراست. نظارت دولتی و برنامه ریزی دولتی در آن تعریف نشده است. این ها مولفه های اقتصاد سوسیالیستی است پس عبارت سرمایه داری دولتی اگه فرض کنیم منظورش بازار آزاد دولتی باشد، از اصل اوگزامورونه متناقض است. به عبارت بهتر، این اسم به آن صفت نمی خورد. در بازار آزاد چیزی به اسم مونوپولی وجود ندارد. مونوپولی متعلق به اقتصاد سوسیالستی است، به همین رو، نمی شود به مائو یا هیتلر گفت سرمایه دار. اینها چیزی جز سوسیالیسم ناب نیستند.
@austrianschool
@austrianschool
فرض کنید یه نفر به شما میگه : از این راه نروید، پر از چاله است. اول باور نمی کنید. کمی که پیش میرید به اولین چاله میرسید. خب شما برمی گردید باید از ایشون تشکر کنید. بعداً از ایشون میپرسید که از کدوم راه برم. ایشون هم یه راه دیگه رو به شما نشون میده. از اون راه جدید به راه خودتون ادامه میدید و هنوز چیزی جلو نرفته اید که به یک چاه فرو می‌افتید. الان ته چاه هستید و با خودتون میگید: چرا فکر کردم که ایشون مسیر "درست‌تر" رو میشناسه.
فریدمن (1961) دربارۀ نرخ بهینه تورّم، نتایج جالبی گرفته بود: هزینه فرصت فردی نگهداری پول به نرخ بهره اسمی بستگی دارد. هزینه نهایی اجتماعی تولید پول، یا به طور دقیقتر: هزینه چاپ کردن پول، در اصل صفر است. وقتی نرخ بهره اسمی مثبت باشد، شکافی که بین هزینه نهایی فردی و هزینه نهایی اجتماعی وجود دارد، یک ناکارایی ایجاد میکند؛ زیرا هزینه نهایی فردی برابر است با هزینه نهایی اجتماعی بعلاوه نرخ بهره اسمی. اگر هزینه فرصت فردی نیز برابر صفر شود این ناکارایی میتواند از بین برود و چنین حالتی زمانی پیش می آید که نرخ بهره اسمی برابر صفر باشد. امّا i=0 یعنی: π=(-r)⁄((1+r)≈-r) باشد. بنابراین نرخ بهینه تورّم، یک نرخ تورّم منفی است که تقریباً معادل است با بازده حقیقی سرمایه.
بطور خلاصه یعنی : نرخ بهینه تورّم، منفی است
فریدمن باهوش بود ولی خردمند نبود.
اول باید پرسید که "چرا باید هزینه نهایی اجتماعی تولید پول صفر باشه؟" و آخه لعنتی "چرا این فرض رو طبیعی و تردیدناپذیر تلقی میکنی؟"
دوم باید پرسید که: "شما که اینقدر طرفدار آزادی اقتصادی هستی، چرا دنبال نرخ بهینه تورّم میگردی؟" و "مگه قرار نبود نرخ بهینه تورّم رو بازار تعیین کنه؟"
فریدمن به سادگی با استفاده از مفاهیم و اصطلاحاتِ رقبا و منتقدانش، با آن ها مقابله می کرد. بنابراین تحلیل او مبتنی بر تأکید به باورهایش(که درعمل ابتدا قیمت ها افزایش می یابند و سپس تفاوت درک ها در مورد نرخ تورم به افزایش موّقت تولیدحقیقی منجر می شود) پیش نمی رفت. کاملاً برعکس؛ او مشتاق بود که ناباوربودن خود به استدلال های رقبا را آن قدر ادامه دهد تا بحث به پایان برسد.
اینکه چیزهای خوب رو بشناسیم کافی نیست. مهمتر اینه که راه درست برای بدست آوردنشون رو پیدا کنیم. اگه راه درست رو پیدا نکنیم، مث اینه که چیزهای خوب رو هم نمیشناسیم: آخر بجای چاله میفتیم توی چاه.
@austrianschool
#هایک
#فرد_گرایی_و_نظم_اقتصادی

🗽اگر قرار است فرد در انتخاب خود آزاد باشد، لاجرم باید خطری را که به این انتخاب گره خورده است به جان بخرد و در نتیجه باید نه بر پایه ی خوبی یا بدی نیت اش بلکه تنها بر اساس ارزش نتایج انتخابهایش برای دیگران پاداش بگیرد.

#فرد_گرایی_و_نظم_اقتصادی

🗽فردگرایی درست بر ارزش خانواده و همه ی تلاش های مشترک گروه ها و اجتماع های کوچک صحه میگذارد و به استقلال محلی و انجمن های داوطلبانه باور دارد و در واقع بحثش عمدتاً بر این دیدگاه استوار است که بخش بزرگی از آنچه را که برای انجام دادنش معمولاً به اعمال قهرآمیز دولت متوسل می شوند می توان با همکاری داوطلبانه به شکل بهتری انجام داد.

#فرد_گرایی_و_نظم_اقتصادی

🗽فردگرایی درست نه فقط به دموکراسی اعتقاد دارد، بلکه می تواند مدعی شود که آرمانهای دمکراتیک از اصول بنیادین فردگرایی برمی خیزند. با این همه فردگرایی هرچند می پذیرد که هر دولتی باید دموکراتیک باشد اما هیچ اعتقاد خرافه آلودی به قدرت مطلق تصمیمات اکثریت ندارد.

#فرد_گرایی_و_نظم_اقتصادی

🗽اصل اساسی فردگرایی درست این است که هیچ فرد و گروهی نباید بتواند تعیین کند که جایگاه دیگران باید چه باشد و این را شرطی چنان ضروری برای آزادی می شمارد که نباید فدای حسادت ما یا ارضای معنایی بشود که از عدالت در سر داریم.

#فرد_گرایی_و_نظم_اقتصادی
سهیل مختاری
@austrianschool
@austrianschool
ای کسانی که بازارگرایی افراطی پیشه کرده اید؛ هر آینه گمراه شدگان اید و شما چه می دانید که مسامحه چیست تا زمانی که اندیشمندانی از سرزمین اُرتدکس آن را بر شما آشکار کنند. همانا ایشان آشکارکنندگان هستند.
ذهن ما گاهی موزیانه از دشواری ادامۀ تفکّر طفره می رود
نَفْس ما گاهی موزیانه از دشواری پذیرش واقعیّت های تلخ طفره می رود
بگذارید با یک مثال ادامه دهیم:
احتمالا شما نیز شنیده اید:
«باید "مسامحه" پیشه کرد و...»
«"یک کلام" که نمیشه، بالاخره باید کمی با هم راه بیاییم...»
«یه کم شما "کوتاه" بیا، یه کم هم ایشون کوتاه بیان....»
«درهرحال باید راهی برای "سازش" و "مسالمت جویی" پیدا کرد...»
و اینها جملاتی هستند که برای گویندۀ خود اعتبار و احترام می آورند. اغلب افرادی که چنین جملاتی بر زبان می آورند را «صاحب بینش عمیق» می پنداریم؛ و البته درست است.
بنیادگرایی همیشه با برچسب «افراط»، «یک دنده»، «متعصب»، «دُگم» و نظایر اینها مواجه است. و مشهوران به بنیادگرایی خوشنام نیستند: مثلن داعش، صهیونیزم، اوانجلیست ها، طالبان و برخی عزیزان وطنی!!!!
شاید در اینجا نوعی خطای ذهنی رخ بدهد
یعنی تعمیم به صلح جویی و مسامحه طلبی از حوزۀ «عمل» به حوزۀ «نظر و تئوری»
مسامحه وقتی معنا دارد که در یک موضوع واحد تعدادی از افراد حق تصمیم و انتخاب دارند: مثلن برای تعیین نظام پولی یا برای وضع سیاست های کنترل ترافیک. ما زمانی که با مقولات مختلفی در زندگی مواجه هستیم، دائماً در حال کُنش هستیم. فکر می کنیم، تصمیم می گیریم، اجرا می کنیم: گاهی خودآگاه و گاهی ناخودآگاه. در حوزۀ کُنش های جمعی ما ناچاریم که «یک دنده» نباشیم و گاهی «کوتاه بیاییم». دکتر محسن رنانی(که این دانشجو با بسیاری از آرای ایشان مخالفت شدید دارد) اخیرا مباحثی را در باب این موضوع مطرح می کند که: ما ایرانیان گفتگو بلد نیستیم. و چه درست می گوید.
بنابراین تجربه به ما می آموزد که «یک دنده» نباش وگرنه کارها را خراب می کنی و نمیتوانی آجر روی آجر بگذاری. تنش های اجرایی این موضوع را در ناخودآگاه ما فرو می کند که: بهتر است منافع و آرای همه را در نظر بگیری و یک «راه حل میانه» پیدا کنی. اعتدال پیشه کن. کج دار و مریز.
امّا آیا ما می توانیم این «مسالمت جویی» را به حوزۀ تفکر تئوریک تعمیم بدهیم؟
مثلن بگوییم که «حالا دولت هم در برخی جاها لازم است»، «عدالت اجتماعی حکم میکنه که یه بخشی از کالاها رو با ارز 4200 تومنی وارد کنیم که به فقرا فشار نیاد»، «دولت میتونه برای فروکش کردن بازار ارز مداخلات انتظامی بکنه»، «ما به پلیس آب نیاز داریم»
اگر جملات فوق براساس تجربۀ ما در حوزۀ «عمل» گفته شود: شاید قابل پذیرش باشد و در برخی مواقع بسیار داهیانه و خردمندانه است.
اگر جملات فوق براساس باور ما در حوزۀ «نظر و تئوری» گفته شود: باید گفت که تئوری های علمی حوزۀ علوم دقیق است. شترسواری دولا دولا نمی شود. بالاخره یا 2 از 3 بزرگتر است یا 3 از 2 بزرگتر است؛ نمی شود که یک نفر بگوید اغلب اوقات 3 از 2 بزرگتر است مگر در حوزۀ لاپلاس(در مثال مناقشه نیست حتی اگر مثال مبالغه آمیز باشد).
امّا چرا ذهن ما چنین تعمیم موزیانه ای را روا می دارد:
ذهن ما گاهی موزیانه از دشواری ادامۀ تفکّر طفره می رود
نَفْس ما گاهی موزیانه از دشواری پذیرش واقعیّت های تلخ طفره می رود
بازار یک واقعیت تلخ است چون جهان مادی یک واقعیت تلخ است. بازار بهشت نیست. اغلب افراد از بازار می ترسند چون باید در بازار مسئولیت انتخاب هایشان را بپذیرند. اغلب افراد از بازار می ترسند چون حاضر نیستند بپذیرند که در پذیرش موقعیت اجتماعی و جغرافیایی و اقتصادی خود(در بدو تولد) دچار جبر هستند. اغلب افراد از بازار می ترسند چون نیاز به دلداری، نوازش، پناه بردن و ... دارند(و این خصلت روانی آدمی است) ولی باور ندارند که بازار دایه هایی مهربان تر از مادر پرورش می دهد؛ آن ها می گویند: سیلی نقد به از حلوای نسیه. آن ها از تغییر می ترسند.
اغلب افراد از بازار می ترسند چون نمی خواهند با نااطمینانی مواجه شوند ولی نمی دانند که در هر صورت با نااطمینانی مواجه خواهند شد(نااطمینانی از رگ گردن به همه نزدیکتر است و همه را فرا گرفته است) و اصولا بازار بهترین ابزار و نهاد مواجهه با نااطمینانی است.
اغلب افراد از بازار می ترسند چون نمی توانند درک کنند که بازار چگونه کار می کند. به قول پاسکال: تلاش دم سخت برای تفکر روشن، آغاز رفتار اخلاقی است.
و این تعمیم نادرست همچنان ادامه دارد
ای کسانی که بازارگرایی افراطی پیشه کرده اید؛ درحوزۀ «تئوری» گریزی از این کار ندارید
امیرجوادی
@austrianschool

بتی به نام اشتغال کامل
غایت اقتصادی هر کشور و هر فردی آن است که با کمترین تلاش، بهترین نتایج را به دست آورد. تمام پیشرفت اقتصادی بشر عبارت از این بوده که با به کارگیری نیروی کار یکسان، به تولید بیشتری دست یابد. به این خاطر بود که انسانها شروع کردند به اینکه بار را به جای آنکه بر دوش خود بگذارند، بر پشت قاطر سوار کنند. چرخ و گاری و راه آهن و وسایل نقلیه موتوری را اختراع کردند. به این دلیل است که انسانها از نبوغ خود برای شکل دهی به صدها هزار اختراع کاراسان کن کاراندوز استفاده کرده اند.
. این اصل اول، اگر به زبانی ملی بیان شود، به این معناست که هدف واقعی ما بیشینه کردن تولید است و در این میان، اشتغال سال - یعنی نبود بیکاری غیرارادی - به یک محصول جانبی ضروری بدل میشود اما تولید، هدف است و اشتغال، صرفا ابزار دستیابی به آن، نمی توان به کامل ترین تولید را داشت، بی آنکه اشتغال کامل برقرار باشد. اما به براحتی میتوان اشتغال کامل را بی تولید کامل داشت.
مردمان قبایل بدوی برهنه اند و غذا و سرپناه شان شکلی رقت انگیز دارد، اما از بیکاری رنج نمیبرند. اما مشکل اصلی که از آن رنج میبرند، شیوه ای بدوی تولید است (که هم عامل کمبود سرمایه و هم پیامد آن است) و نه بیکاری هیچ چیز از دستیابی به اشتغال کامل، اگر از هدف تولید کامل جدا افتد. همه غایتی جداگانه بدل شود، آسان تر نیست. هیتلر با یک برنامه عظیم تسلیحاتی اشتغال کامل را فراهم آورد. سوغات جنگ جهانی دوم برای تمام کسانی که درگیر، اشتغال کامل بود. بردگان در آلمان اشتغال کامل داشتند. زندانیها اشتغال کامل دارند. اجبار همیشه میتواند زاینده اشتغال کامل باشد.
#هنری_هازلیت