پژوهشکده اقتصاد اتریشی
2.88K subscribers
376 photos
74 videos
41 files
203 links
✔ترویج اقتصاد مکتب اتریشی



@AustrianSchool
Download Telegram
موری #روتبارد درکتاب قدرت و بازار
هدف اعلامی سقف قیمت، منفعت رساندن به مشتری از راه تضمین تامین نیازهای وی با قیمت پایین تر است اما نتیجه عینی آن بازداشتن بسیاری از مشتریان از تحصیل کالاهاست.هدف اعلامی کف قیمت ،تضمین قیمت های بالاتر برای فروشندگان است اما تاثیر آن در واقع بازداشتن بسیاری از فروشندگان از فروش هر نوع مازاد است.به علاوه کنترل قیمت به اختلال در تولید و تخصیص منابع وعوامل در اقتصاد منجر می شود که در نتیجه آن مجددا به انبوهی از مشتریان زیان می رسد.نباید تشکیلات گسترده دیوان سالارانی را نادیده بگیریم که باید با مداخله دوجانبه مالیات ستانی تامین مالی شوند و باید هزاران مقررات را مدیریت و اجرا کنند. این تشکیلات عریض و طویل به خودی خود بسیاری از کارگران را از کار تولیدی باز می دارد و فشار آن را بر گرده ی تولید کنندگان قرار می دهد. بدین وسیله به دیوان سالاران منفعت اما به باقی مردم ضرر می رسد.
@austrianschool
#فرد_گرایی_و_نظم_اقتصادی
#هایک

من معتقدم این دیدگاه که به کل های اجتماعی همچون "جامعه" یا "دولت" یا هر پدیده یا نهاد خاص اجتماعی بعنوان چیزی از هر نظر عینی تر از کنش های فهمیدنی افراد نگاه می کند توهم محض است.

@austrianschool
سهیل مختاری
@austrianschool

❇️اخلاقی در جوامع کوچک و بزرگ

همبستگی گروهی ناظر بر اهداف مشخص جمعی، کارکردی مهم و حتی حیاتی در بقا و دوام اجتماعات کوچک هدفمند دارد. اجداد بسیار دور انسانهای امروزی که در گروه های انسانی شکارچی یا جمع آوری کنندهٔ غذا زندگی میکردند، بدون همبستگی برای رسیدن به اهداف مشترک، حیات جمعی و فردی خود را به خطر میانداختند. این همبستگی و تعهد به اهداف جمعی در درون گروه ها و سازمان های مدرن امروزی نیز لازمهٔ موفقیت این گونه مؤسسات است. اما اخلاق جامعهٔ کوچک را نمیتوان و نباید به جوامع بزرگ که در آنها سازوکارهای کاملاً متفاوتی برقرار است، تعمیم داد. با توسعهٔ کشاورزی و آغاز شهرنشینی، جوامع بزرگ با تقسیم کار گسترده ای شکل گرفت که مستلزم قواعد اخلاقی و رفتاری متفاوتی بود. آنچه در گروه کوچک موجب موفقیت است، میتواند در جامعهٔ بزرگ موجب ناکامی و شکست شود و یا برعکس، همان اخلاق و رفتاری به انسانها را در جامعهٔ بزرگ به موفقیت می رساند ممکن است موجب اروپاشی گروه کوچک شود. نظم جامعهٔ کوچک، مبتنی بر پی گیری هدف ترک اعضای جامعه است. مثلا در یک قبیلهٔ شکارچی، همه شناخت چهره به چهره از یکدیگر دارند و با تقسیم کار و نظارت مستقیم، همهٔ اعضا هدف مشخصی را که ضامن بقای فردی و جمعی است، دنبال میکنند. واضح است که در چنین وضعیتی، تعاون و همبستگی حیاتی ترین قاعدهٔ رفتاری و ارزش اخلاقی در میان جمع است. اما در یک جامعهٔ بزرگ با تقسیم کار گسترده و روابط مبادله ای شبکه ای و فراگیر که هدف مشترک و مشخص جمعی وجود ندارد و هر کس در چارچوب قواعد کلی انتزاعی بازی خاص خود را انجام می دهد و به دنبال برآورده کردن خواسته های فردی است، رقابت به عنوان یک اسلوب شناخت و قاعدهٔ تخصیص بهینهٔ منابع، به یک ارزش مهم و تعیین کننده تبدیل می شود و چه بسا در مواردی، همکاری و همبستگی، مثلاً میان تولیدکنندگان یک کالای معین یا مشابه، به دلیل افزایش ناکارایی ها، ضد ارزش شناخته شود. جوامع بزرگ و گستردهٔ متمدن، اساساً ساختاری به جز روابط مبادله ای شبکه ای و فراگیر نمیتوانند داشته باشند. نظم و کارایی روابط اقتصادی در این جوامع، تنها از طریق مکانیسم قیمت های رقابتی امکانپذیر است. همانگونه که آدام اسمیت در ثروت ملل توضیح داده است، گستردگی تقسیم کار - به عنوان عامل مهم کارایی و پیشرفت اقتصادی - به ابعاد بازارها بستگی دارد
ثروت، کارایی، رفاه و قدرت تمدنهای صنعتی مدرن در گرو نظم بازار است. اما به رغم این واقعیت ها، سوءتفاهم عمیق و نگران کننده ای در خصوص شناخت حقیقی نظم بازار، حتی از سوی برخی اقتصاددانان، وجود دارد. به عقیدهٔ هایک، یکی از نشانه های بارز سو و فهم متداول در خصوص نظم بازار، اندیشهٔ رایج است که «همکاری بهتر از رقابت است». همکاری همانند همبستگی مستلزم تعداد زیادی توافق های مربوط به اهداف و نیز روش های نیل به اهداف است. همکاری تنها در گروههای کوچک که اعضای آن دارای عادات، معلوم است و اعتقادات خاص مشترک دربارهٔ امر ممکن هستند، معنی دارد. اما برای سازگار شدن با شرایط ناشناخته، همکاری معنی ندارد. مسئله این جاست که هماهنگی فعالیت ها در نظم گستردهٔ (جامعهٔ بزرگ) مبتنی بر همین سازگاری با امر ناشناخته است. «رقابت یک اسلوب اکتشاف است که در هر تحولی که انسان را به طور غیرعامدانه قادر به عکس العمل در برابر شرایط جدید (ناشناخته) می کند، وجود دارد و از طریق رقابت و نه توافق است که ما به تدریج کارایی مان را افزایش میدهیم» . انسان مدرن در دو دنیای ارزشی متفاوت زندگی میکند. یکی گروه کوچک همبسته مانند خانواده، بنگاه، سازمان و انجمن های گوناگون و دیگری شبکهٔ گستردهٔ روابط اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در سطح جامعه که موفقیت در آن مستلزم رقابت پذیری است. حذف نهاد رقابت و جایگزین کردن اصل همبستگی به جای آن، کل نظامهای اقتصادی و سیاسی امروزی را با ناکارآمدی و خطر فروپاشی مواجه خواهد کرد. از سوی دیگر، اگر مدیر موفق بنگاه رقابتی بخواهد با اعضای خانوادهٔ خود اخلاق و رفتاری اعمال کند شبیه به آنچه با مدیران رقیب دارد، یقیناً استحکام و یکپارچگی خانوادهٔ خود را به خطر خواهد انداخت. غفلت از واقعیت زندگی در دو دنیای ارزشی متفاوت و اینکه تعمیم ارزش های یکی از آنها به دیگری ناممکن و نامطلوب است، موجب سوءتفاهمهای بسیاری در خصوص جایگاه اخلاق در جامعهٔ مدرن شده است.
#غنی نژاد
@austrianschool
#فرد_گرایی_و_نظم_اقتصادی

🗽 اختلاف نظر فکری یا سیاسی؟

🎗۲۵ سال قبل(۱۹۲۰) که #فون_میزس این نظریه را پیش نهاد که بدون #نظام_قیمتها نمی توانیم جوامع مبتنی بر تقسیم کار جامعه ی خودمان را حفظ کنیم، او را مسخره کردند. امروز مشکلاتی که بعضی ها هنوز در پذیرش این نظریه می بینند دیگر عمدتاً سیاسی نیست، و این فضایی بوجود می آورد که بسیار بیشتر به بحث منطقی می انجامد.

🎗وقتی که می بینیم #تروتسکی اعتقاد دارد "اگر روابط بازار نباشد، حسابداری اقتصادی را هم نمی توان تصور کرد" و #اسکار_لانگه به میزس وعده می دهد تندیس اش را در راهروهای مرمر ساختمان آینده ی هیئت برنامه ریزی مرکزی نصب خواهد کرد و #لرنر آدام اسمیت را باز کشف می کند و پامی فشارد که فایده ی اصلی نظام قیمتها این است که موجب میشود فرد در حالی که به دنبال منافع خودش است کاری را انجام دهد که منافع عمومی را می آورد، دیگر واقعاً نمی توان تفاوت ها را به تعصب های سیاسی نسبت داد. آشکارا به نظر می رسد باقی اختلاف نظرها به تفاوت های صرفاً فکری و روش شناختی بازمی گردد.

🗽هایک؛ ۱۹۴۵
سهیل مختاری
@austrianschool
آزادی فردی و مسئولیت
مسئولیت برای اینکه موثر بیفتند باید مسئولیت فردی باشد . در جامعه آزاد امکان وجود هیچ گونه مسئولیت جمعی برای اعضای گروه نیست مگر آنان با عمل گروهی همگی خویشتن را منفرداً مسئول قرار داده باشند مسئولیت مشترک یا منقسم ممکن است فرد را مجبور به توافق با دیگران کند و در نتیجه اختیارات یک یک آنان را محدود سازد اگر عده ای را بی آنکه موظف به اقدام مشترک کنیم مسئول واحد خویش قرار دهیم نتیجه معمولاً این است که هیچ کس واقعا مسئولیت به گردن نمی گیرد و همانطور که مال همه کس در واقع مال هیچ کس نیست مسئولیت همه نیز مسئولیت هیچ کس نیست .
هایک
@austrianschool
بسیاری از اقتصاددانان-بطور چشمگیری اعضای مکتب شیکاگو- معتقدند آنها مدافع بازار آزاد هستند‌ ولی با وجود این، مالیات را بعنوان مسئله مرتبط با بازار یا بعنوان مداخله در فرآیند بازار در نظر نمی گیرند...آنها هیچ تناقضی در طرفداری از مالیات شدید و یارانه ها نمی بینند. آنها معتقدند مالیات و یارانه می توانند "توزیع" درآمد را بدون کاهش کاراییِ تخصیص های مولد، تغییر دهند.

آنها بر چیزی معادل "توهم پولی" کینزی تکیه می کنند-یک توهم مالیاتی، اعتقاد بر اینکه افراد فعالیت های خود را بر اساس درآمد ناخالص خود و نه درآمد خالص شان تنظیم می کنند. این یک خطای آشکار است.

بازار یک شبکه پیوسته و با بخش های متصل به یکدیگر است و باید بر همین مبنا نیز تحلیل شود.

#ان_روتبارد
#قدرت_و_بازار
سهیل مختاری
@austrianschool
بسیاری از اقتصاددانان-بطور چشمگیری اعضای مکتب شیکاگو- معتقدند آنها مدافع بازار آزاد هستند‌ ولی با وجود این، مالیات را بعنوان مسئله مرتبط با بازار یا بعنوان مداخله در فرآیند بازار در نظر نمی گیرند...آنها هیچ تناقضی در طرفداری از مالیات شدید و یارانه ها نمی بینند. آنها معتقدند مالیات و یارانه می توانند "توزیع" درآمد را بدون کاهش کاراییِ تخصیص های مولد، تغییر دهند.

آنها بر چیزی معادل "توهم پولی" کینزی تکیه می کنند-یک توهم مالیاتی، اعتقاد بر اینکه افراد فعالیت های خود را بر اساس درآمد ناخالص خود و نه درآمد خالص شان تنظیم می کنند. این یک خطای آشکار است.

بازار یک شبکه پیوسته و با بخش های متصل به یکدیگر است و باید بر همین مبنا نیز تحلیل شود.

#ان_روتبارد
#قدرت_و_بازار
#هایک
#فرد_گرایی_و_نظم_اقتصادی

🇩🇪 مکتب تاریخی، مارکسیسم و آلمان!

🕳کارل مارکس بعضی جاها ابزارهای اقتصاددانان کلاسیک را به کار بست؛ اما مهم ترین سهم ماندگار آنها یعنی تحلیلشان از #رقابت را کم استفاده کرد.

🕳با اینحال او این ادعای اصلی #مکتب_تاریخی را که بیشتر پدیده های حیات اقتصادی نه معلول علت های پایدار بلکه محصول یک تحول خاص تاریخی اند را از ته دل پذیرفت.

🕳اتفاقی نیست که آلمان، کشوری که مکتب تاریخی بیشترین اقبال را در آن پیدا کرد، کشوری بود که در آن مارکسیسم را نیز مشتاقانه تر از هر جای دیگر پذیرفتند.

#هایک
#فرد_گرایی_و_نظم_اقتصادی
فردگرایی
@austrianschool


جمع گرایی و فردگرایی(خلاصه شده)"اگر جماعت یا دولت مقدم بر فرد باشد و اگر سرنوشت و پایانی مستقل و برتر از فرد دارد، پس تنها کسانی که برای رسیدن به آن تلاش می کنند باید اعضای جماعت باشند.نتیجه چنین نظری این است که فرد فقط بعنوان عضو گروه (یعنی به شرط و تا زمانی که در راه رسیدن به مشترکات تلاش کند) محترم است. شان و کرامتش تنها از عضویت در گروه نشات میگیرد، نه صرفا انسان بودن."(از متن)برای شروع بحث ابتدا یک شبهه باید برطرف شود و آن مفهوم سوسیالیسم است.سوسیالیسم به معنی آرمانهای عدالت اجتماعی، برابری بیشتر، رفاه و امنیت که "اهداف نهایی" آنند تعریف می شود. همچنین به معنی "روشهای خاصی" است که اکثر سوسیالیستها می خواهند از طریق آن به اهداف خود برسند و بسیاری تصور میکنند که اینها تنها روشهای موجود برای رسیدن سریعتر به این اهدافند. در این معنا سوسیالیسم حذف شرکتهای خصوصی، سلب مالکیت خصوصی ابزار تولید و ایجاد یک نظام اقتصادی برنامه ریزی شده است.بسیاری افراد علی رغم علاقه به فعالیت کارفرمای تولیدی خصوصی، خود را سوسیالیست میدانند و عمیقا به اهداف نهایی آن ایمان دارند. اما چگونگی رسیدن به آنها نه برایشان اهمیت دارد و نه آنرا درک می کنند و با هر هزینه ممکن می خواهند به این اهداف برسند.از طرف دیگر افرادی هستند که به اندازه سوسیالیستها برای اهداف نهایی آن ارزش قائلند اما بدلیل اینکه روشهای سوسیالیسم را خطرآفرین میدانند از آن پشتیبانی نمی کنند. درواقع مشکل اصلی با سوسیالیسم عمدتا بر سر روشها و ابزار است و نه بر سر اهداف. هرچند توانایی رسیدن همزمان به تمام اهداف نیز خود محل سوال است.استفاده از واژه سوسیالیسم برای توصیف روشهای آن بجای اهداف آن چندان صحیح نیست. بهتر است روشهایی که برای رسیدن به چندین هدف بکار میروند را در قالب تفکر جمع گرایی تعریف کرد و سوسیالیسم را نیز جزیی از این مجموعه بدانیم. درحقیقت سوسیالیسم مهمترین جزء تفکر جمع گرایانه است. با توجه به این نکته، نتیجتا هرآنچه درباره تفکر جمع گرایی صادق است درمورد سوسیالیسم نیز صدق میکند. تفاوت اساسی انواع جمع گرایی، فاشیسم، کمونیسم و غیره با لیبرالیسم و فردگرایی در تمایل به سازماندهی کل جامعه و تمامی منابع آن در جهت اهداف و رد سازماندهی مناطق مستقلی است که افراد، دارای اهداف عالی هستند.خلاصه کلام اینکه آنها تمامیت خواه اند.آرمان اجتماعی یا هدف مشترک که جامعه بخاطر آن سازماندهی میشود، معمولا بطور مبهمی بعنوان خیر عمومی، رفاه عمومی یا منافع عمومی توصیف میشود. رفاه و سعادت صدهامیلیون نفر را نمیتوان با یک معیار بیشتر یا کمتر سنجید. رفاه مردم مثل خوشی و سعادت یک فرد بستگی به اهداف بسیاری دارد که در تنوع نامحدودی از ترکیبات یافت میشود که بعنوان سلسله مراتبی از ارزشها بیان میگردد؛ مقیاس جامع و کاملی که در آن هرگونه نیاز هر فرد جایگاه خاصی دارد.سوسیالیسمِ لیبرال چیزی صرفا نظری است، حال آنکه عملِ سوسیالیسم در همه جا توتالیتاریسمی است.یک دلیل این است که سوسیالیسم در عالم نظر انترناسیونالیستی(جهانی) است اما در مرحله عمل، خواه در آلمان یا شوروی بشدت ناسیونالیستی می شود.اگر جماعت یا دولت مقدم بر فرد باشد و اگر سرنوشت و پایانی مستقل و برتر از فرد دارد، پس تنها کسانی که برای رسیدن به آن تلاش می کنند باید اعضای جماعت باشند.نتیجه چنین نظری این است که فرد فقط بعنوان عضو گروه (یعنی به شرط و تا زمانی که در راه رسیدن به مشترکات تلاش کند) محترم است. شان و کرامتش تنها از عضویت در گروه نشات میگیرد، نه صرفا انسان بودن.اساسا مرز جماعت در نظر جمع گرایان تنها تا جایی که وحدت هدف بین افراد وجود داشته باشد معنی دارد.در تبدیل و تقویت جمع گرایی به خاص گرایی و انحصار گرایی چند عامل کمک میکنند. مهمترین آنها اشتیاق فرد به همانند دیدن خود با گروه به دلیل احساس نازل بودن است. عضویت در گروه به وی احساس نوعی برتری نسبت به افراد خارج گروه میدهد.بعضی اوقات به غرایز خشن و تجاوزگرانه ای که در گروه باید مهار شوند میتوان در اعمال جمعی نسبت به غیر خودیها میدان داد و این انگیزه ای دیگر برای ذوب شدن شخصیت فرد در گروه است.برگرفته از کتاب "راه بردگی"؛ فردریش فون هایک
از آرشیو(December 16, 2012)
@austrianschool
@austrianschool
🔴 سوسیالیسم چگونه به انقلاب ایران رسوخ کرد؟



◀️ افکار سوسیالیستی نه‌تنها در سال‌های پیش از وقوع انقلاب، از جانب روشنفکرانی چون #علی_شریعتی با شیوه‌ها و قرائت‌های گوناگون ترویج می‌شد، بلکه چنان پرطرفدار بود که در گفتار و آثار روحانیان پیشرو و اثرگذاری چون #محمود_طالقانی، #مرتضی_مطهری و #محمد_بهشتی نیز نمودهایی از آن جلوه پیدا کرد؛ چهره‌هایی که هر کدام دست‌کم در مقاطعی از عمرشان پیش یا پس از وقوع انقلاب اسلامی مواضعی اتخاذ کردند که آشکارا تاکید بر #نفی_مالکیت_خصوصی، تایید #قیمت‌گذاری و سرکوب قیمت، #تمرکزگرایی و تشکیل #دولت_بزرگ و مداخله‌گر بود که هر کدام مصداق طرفداری از #سوسیالیسم و ضدیت با #اقتصاد_آزاد و #بازار است.



◀️ علی شریعتی، روشنفکر برجسته‌ای که دامنه تاثیر آرا و سخنانش تا امروز در عرصه اجتماعی ایران پابرجاست، در دوران دانش‌آموزی همراه پدرش به نهضت خداپرستان سوسیالیست پیوست. اولین کتاب او نیز که در آغاز جوانی‌اش منتشر شد، کتاب «ابوذر: #خداپرست_سوسیالیست» بود.اما شریعتی که روشنفکر اصلی انقلاب شمرده می‌شود، در مسیر ضدیت با اقتصاد آزاد تنها نبود.


◀️ حتی در آرای #محمود_طالقانی هم سال‌ها قبل از پیروزی انقلاب اسلامی، نظریاتی مشابه دیدگاه‌های مارکسیستی و ضدیت با اقتصاد آزاد، مترادف دانستن اقتصاد آزاد با سرمایه‌داری و بی‌بندوبار دانستن سرمایه‌داری دیده می‌شود.

◀️ #مرتضی_مطهری، دیگر روحانی انقلابی، نیز اگرچه عمدتاً بر تلاش برای تعریف و تجویز راهی در میانه اقتصاد سرمایه‌داری و اقتصاد مارکسیستی تمرکز داشت، اما درصدد نفی سرمایه‌داری بود و یکی از راهکارهای اقتصادی که ارائه می‌کرد، عبارت بود از «لزوم #مالکیت_اشتراکی جامعه بر ماشین‌آلات صنعتی به‌عنوان حالتی خاص از تمام اختراعات بشری».

◀️ #محمد_بهشتی روحانی انقلابی دیگری بود که علاوه بر ایفای نقش «تئوری‌پردازی» اقتصاد دولتی در سال‌های پیش از انقلاب، در «ساختارسازی حقوقی» برای اقتصاد دولتی در جمهوری اسلامی نیز نقشی موثر داشت.
این چهار نفر تنها چهره‌های متنفذی نبودند که مصادیقی از افکار سوسیالیستی در آرا و آثارشان منعکس شد و بعدها در رویه‌ها، سیاست‌ها و قوانین کشور ادامه پیدا کرد.

◀️ #محمدباقر_صدر با تالیف کتاب «اقتصادنا»، #حبیب‌الله_پیمان با نگارش کتاب «مالکیت، کار و سرمایه» و ابوالحسن بنی‌صدر با کتاب «اقتصاد توحیدی» از دیگر مروجان اقتصاد دولتی و مبلغان سایر مصادیق اقتصاد سوسیالیستی بودند.

◀️ سازمان #مجاهدین_خلق ایران و همچنین سازمان #چریک‌های_فدایی_خلق ایران بزرگ‌ترین گروه‌های سازمان‌یافته چپگرا بودند که در سال‌های پیش از انقلاب در ترویج آموزه‌های اقتصاد سوسیالیستی نقش‌آفرینی کردند. بسیار قبل تر از شکل گیری این گروه ها، حزب توده در تخریب علم اقتصاد و ترویج اندیشه های چپ گرایانه پیشینه ای روشن داشت. حزبی که پس از برکناری رضاشاه پهلوی شکل گرفت و پس از کودتای 28 مرداد 1332 تا سال 1337 به دست حکومت پهلوی متلاشی و فعالیتش غیرقانونی شد، اما اثرگذاری آن بر ساحت فکری روشنفکران و انقلابیون ایران گسترده و دامنه‌دار بود.

◀️ #بزرگ علوی، #عبدالحسین نوشین، #جلال آل‌احمد و #ابراهیم گلستان از جمله تاثیرگذارترین نویسندگانی بودند که در مقاطعی عضو حزب توده بودند. #نیمایوشیج، #احمد_شاملو، #صادق_هدایت،‌ #صادق_چوبک و #غلامحسین_ساعدی نیز در دوره‌هایی از هواداران این حزب بودند. می‌توان گفت عمده نویسندگان و هنرمندان آن دوره متاثر از تبلیغات این حزب، گرایش‌های چپگرایانه داشتند و این گرایش‌ها آشکارا در آثار آنان منعکس می‌شد و تا سال‌ها بر فضای فکری جامعه ایران تاثیرگذار بود.

◀️ این تاثیرات تا سال‌های اولیه وقوع انقلاب اسلامی که موسم تدوین قانون اساسی و شکل‌دهی به ساختارهای اقتصادی نظام جمهوری اسلامی بود، با قدرت ادامه داشت، فضای فکری انقلابیون، شعارها و تصمیمات آنان را شکل داد و اقداماتی چون مصادره‌ها و ملی شدن صنایع و بانک‌ها از اولین جلوه‌ها و عوارض آن بود.
@austrianschool
#فرد_گرایی_و_نظم_اقتصادی
#هایک

🗽اقتصاد سیاسی کلاسیک بیش از هر چیز بدین علت فروپاشید که نتوانست پدیده اساسی #ارزش را با همان تحلیلی از سرچشمه فعالیت اقتصادی که بخوبی برای تحلیل پدیده های پیچیده تر رقابتی به کار گرفته بود تبیین کند. نظریه ارزش-کار نتیجه جستجوی جوهری توهم آلود برای #ارزش بود، نه نتیجه ی تحلیل رفتار کنش گر اقتصادی. گام تعیین کننده در پیشرفت علم اقتصاد زمانی برداشته شد که اقتصاددانان پرسیدند اوضاعی که سبب می شود افراد به طریق خاصی با کالاها رفتار کنند دقیقاً چیست. پرسیدن سوال بدین طریق بلافاصله باعث شد بفهمند نسبت دادن اهمیت یا ارزشی معین به واحدهای کالاهای مختلف گامی ضروری در حل مسئله عمومی است که هرجا چند هدف برای بهره گیری از منابع محدود رقابت می کنند مطرح میشود.

#فرد_گرایی_و_نظم_اقتصادی
#فرد_گرایی_و_نظم_اقتصادی

🎗فقط با برچیدن نهاد #مالکیت_خصوصی و عمل #مبادله که بدون آنها #ارزش-به هیچ معنای معقولی از کلمه- نمی تواند وجود داشته باشد می توان به اهداف سوسیالیست ها و کمونیست ها رسید.

پروفسور ادوین کانان

#فرد_گرایی_و_نظم_اقتصادی
#هایک
#فرد_گرایی_و_نظم_اقتصادی

🗽هم پیمان شدن لیبرالیسم با ناسیونالیسم در آغاز از این اتفاق تاریخی سرچشمه می گرفت که در سده ی نوزدهم ناسیونالیسم بود که در ایرلند و یونان و بلژیک و لهستان و سپس در ایتالیا و اتریش-مجارستان با همان نوعی از سرکوب که لیبرالیسم مخالفش بود می جنگید.

🗽لیبرالیسم بعداً به این علت هم پیمان سوسیالیسم شد که توافقی که این دو جنبش برای مدتی درباره ی برخی از اهداف نهایی کرده بودند تعارض کامل روش هایی را که می کوشیدند از طریق آنها به اهدافشان برسند پنهان می کرد.

🗽اما حالا-سال۱۹۳۹- که ناسیونالیسم و سوسیالیسم با هم ترکیب شده اند و سازمان قدرتمندی ساخته اند که دموکراسی های لیبرالی را تهدید می کند و حتی در درون دموکراسی های لیبرالی، سوسیالیست ها پیوسته دارند ناسیونالیست تر می شوند و ناسیونالیست ها پیوسته سوسیالیست تر، آیا زیادی خوشبینانه است که به نوزایش لیبرالیسم واقعی امیدوار باشیم که به آرمان آزادی و انترناسیونالیسم خود وفادار باشد و از اردوگاه های ناسیونالیسم و سوسیالیسم که موقتاً به درون آنها لغزیده بود، پا پس بکشد؟😊

#فرد_گرایی_و_نظم_اقتصادی
لودویگ فون ‌#میزس، معمای غامضی را که اقتصاددان و اقتصاددان سیاسی قرن بیستم با تکیه بر مفروضات رمانتیک‌شان در باب همه‌چیز‌دانی و خیرخواهی دولت با آن روبه‌رو بوده‌اند، چنین معرفی کرده است که این اعتقاد که دولت می‌باید بهره‌برداری و توزیع منابع را زیر فرمان خود داشته باشد نتیجه‌ی منطقی همین مفروضات رمانتیک است:

«به مجرد آن‌که مردم بنا گذاشتند به نسبت دادن نه فقط کمال اخلاقی، بلکه همچنین کمال خردورزی به دولت، آن وقت این استنباط (این‌که بهره‌برداری و توزیع منابع باید زیر فرمان دولت باشد) منطقا گریزناپذیر شد. فلاسفه‌ی لیبرال دولت خیالی‌شان را موجودی عاری از خودخواهی شرح می‌دادند، موجودی که انحصارا به بهترین راه‌های بهبودبخشی رفاه اتباع‌ش پایبند است. اینان به این باور رسیدند که در چارچوب جامعه‌ی بازارمحور، خودخواهی شهروندان همان نتایجی را به بار می‌آورد که دولت ناخودخواه در طلب تحقق‌بخشی‌شان می‌بود. در نظر ایشان مشروعیت حفاظت از اقتصاد بازار چیزی غیر از این نبود. اما همه‌چیز وقتی تغییر کرد که مردم بنا کردند به نسبت دادنِ نه فقط حسن نیت، بلکه همچنین همه‌‌چیزدانی به دولت. آن‌گاه نمی‌شد نتیجه نگرفت که دولت که بری از خطا است در موقعیتی است که بتواند بیشتر از افراد انسانیِ خطاکار در اداره‌ی فعالیت‌های تولیدی توفیق یابد. آنگاه دولتِ معصوم، از آن خطاهایی که غالبا سوداگران و سرمایه‌داران مرتکب می‌شدند، بری پنداشته شد. دیگر خبری از سرمایه‌گذاری بد و از هدر رفتن عناصر کمیاب تولید نبود، و تحت فرمان دولت تصور بود ثروت چند برابر می‌شود. «آنارشی»ِ روندِ تولید، وقتی در برابر این طرح‌ریزی‌های دولتِ همه‌چیزدان قرار می‌گرفت، به نظر اسراف‌کار جلوه می‌کرد. بدین ترتیب، روش سوسیالیستی تولید به ظاهر تنها نظام منطقی بود، و اقتصاد بازار تجسم نابخردی.»
بورژوا
@austrianschool