AUSTRO LIBERTARIAN
3.53K subscribers
368 photos
41 videos
84 files
369 links
لسه‌فر به این معنی است: بگذارید افراد انتخاب کنند که چگونه می‌خواهند در تقسیم کار اجتماعی شرکت کنند و بگذارید خودشان تعیین کنند که آنتروپرنرها چه چیزی باید تولید کنند.

👤لودویگ فون میزس

کانال مطالعه:
@LibertyReader
Download Telegram
لنین می‌گفت یک راه برای نابودی سرمایه‌داری بی‌ارزش کردن پول آن است؛ راه دیگر، تباه کردن زبان آن.

سوسیالیست‌ها می‌گویند «برابری»؛ منظورشان «همسطح‌سازی به پایین» است.

سوسیالیست‌ها می‌گویند «مالکیت عمومی»؛ منظورشان «کنترل دولتی» است.

سوسیالیست‌ها می‌گویند «کمک دولتی»؛ منظورشان «کمک از جیب مالیات‌دهندگان» است.

سوسیالیست‌ها می‌گویند «عدالت اجتماعی»؛ منظورشان «عدالت انتخابی» است.

بیایید تا جای ممکن حقیقت را جار بزنیم — و این کار را با زبانی صریح و بی‌ابهام انجام دهیم.

شاید جست‌وجوی برابری به هر قیمتی، آزادی را زیر سوال ببرد و تضعیف کند.

شاید مردم واقعاً حق انتخاب بیشتری می‌خواهند، می‌خواهند مالک خانه‌های خود باشند و در آموزش فرزندانشان سهم و صدای بیشتری داشته باشند.

مارگارت تاچر؛ سخنرانی در شورای مرکزی محافظه‌کاری (۱۹۷۶)

@austro_libertarian
❤21👍15🔥1🤣1
AUSTRO LIBERTARIAN
آنتونیو گرامشی – خطرناک‌ترین روشنفکر قرن بیستم. نه مشهورترین، نه پرخواننده‌ترین؛ بلکه خطرناک‌ترین و تأثیرگذارترین آن‌ها؛ چرا که او کسی بود که کشف کرد چرا انقلاب مدام شکست می‌خورد و به‌جای آن چه باید کرد. همانی که «راهپیمایی طولانی از میان نهادها» را ابداع…
مقدمه: شاه دروغ‌گویان، بی‌نقاب – یادداشت‌هایی درباره‌ی عمل‌ورزی (Praxis) قدرت سوسیالیستی.



گرامشی در «زندان‌نامه‌ها»، حزب انقلابی را «شهریار مدرن» نامید؛ جانشین جمعی شهریارِ ماکیاولی. ما روش ماکیاولی را بر ساخته‌ی گرامشی اعمال خواهیم کرد و آن را از هم خواهیم شکافت.



روسو می‌گفت ماکیاولی در حالی که وانمود می‌کند به شهریاران درس می‌دهد، درس‌های بزرگی به مردم می‌دهد. ما نیز خواهیم کوشید آشکارا چنین کنیم.

...

گرامشی یادداشت‌هایش را در زندان نوشت. یادداشت‌های ما از دل آزادی خواهند بود.



ما از لهستان می‌نویسیم؛ جایی که این آزمایش چهل‌وپنج سال بر روی ما اجرا شد — همراه با یادداشت‌هایی از پاریس، جایی که بسیاری از ایده‌های آن متولد شدند، و از لندن، جایی که ایده‌ها در ترازوی واقعیت سنجیده می‌شوند.

متن کامل مقاله در Instant View

@austro_libertarian
❤8👍2🤣1
فصل دوم — دربارهٔ دروغ، و اینکه چرا باید هر روز بازگو شود



قانون:واقعیت هر روز سخن می‌گوید، از این رو دروغ باید هر روز بازگو شود.



۱. نظامی که با واقعیت در تضاد است، با مسئلهٔ «حفاظت و نگهداری» (Maintenance) روبه‌روست. واقعیت یک‌بار سخن نمی‌گوید؛ بلکه هر صبح سخن می‌گوید — در قفسهٔ خالی، در قبضِ هزینه، و در خیابان‌های تاریک شب. از این رو، دروغ را نمی‌توان تنها یک‌بار روایت کرد؛ بلکه باید آن را هر روز، درست مانند یک اشتراکِ دوره‌ای، تمدید کرد. حقیقت به هیچ کارمند و خدمه‌ای نیاز ندارد، اما دروغ کارمند می‌طلبد: وزارتخانه، اتاق خبر، «راستی‌آزمایان» (Fact-checkers) و مربیانِ آموزشِ عقیدتی.



۲. زبان لهستانی دو واژه برای این پدیده دارد که زبان انگلیسی هیچ معادلی برای هیچ‌یک از آن‌ها ندارد:

زاکوامانیه (Zakłamanie [zah-kwah-MAH-nyeh]): حالتِ دروغِ فراگیر، همه‌جانبه و نهادینه‌شده در بافت اجتماع؛ جامعه‌ای چنان انباشته و اشباع‌شده از دروغ که دروغ دیگر نه یک فعل ارادی، بلکه هوایی است که همگان تنفس می‌کنند، و حقیقت عملاً از دسترس خارج می‌شود.

اوبلودا (Obłuda [ob-woo-dah]): ریاکاریِ عمیق و نمایشی؛ شکاف میان آنچه اعلام می‌شود و آنچه در عمل به اجرا درمی‌آید، ماسک دروغینی که آن‌قدر طولانی بر چهره مانده که خودِ صورت شده است.

...

به همین دلیل است که نظام نمی‌تواند حتی کوچک‌ترین حقیقت را تحمل کند. در اتحاد جماهیر شورویِ استالینی، بیان یک جوک سیاسی می‌توانست شما را روانهٔ سال‌ها حبس در اردوگاه‌های کار اجباری (Gulag) کند. نه به این دلیل که یک حقیقتِ منفرد ذاتاً خطرناک است، بلکه به این خاطر که به همگان نشان می‌دهد «دیگران نیز می‌دانند که او می‌داند». دروغ تنها تا زمانی دوام می‌آورد که هر فرد بپندارد در ناباور بودن به آن تنهاست. آن کودکی در افسانه که می‌گوید «امپراتور هیچ لباسی به تن ندارد»، ترسناک‌ترین موجود برای سیستم است — کسی که یک‌باره کلِ جمعیت را به خنده وامی‌دارد. از این روست که کارِ سانسورچی هرگز پایان نمی‌پذیرد و دستگاه سانسور همواره گسترش می‌یابد.

متن کامل مقاله در Instant View

@austro_libertarian
❤14👍1🤣1
در فلسفهٔ ما، غایتِ حیاتِ فرد نه بندگیِ دولت و اهدافِ آن، بلکه شکوفاساختنِ بهینه‌ترین حالتِ استعدادها و توانمندی‌های خویش است.

احساسِ متکی به خود بودن (Self-reliant)، ایفای نقش در درون نهاد خانواده، مالکیتِ داراییِ شخصی، و ادارهٔ معیشتِ خود با اتکا به دسترنجِ خویش، همگی اجزای آن «تعادلِ روحی» (Spiritual ballast) هستند که شهروندیِ مسئولیت‌پذیر را استوار نگه می‌دارند و شالوده‌ای مستحکم فراهم می‌آورند تا از بستر آن، انسان‌ها پیرامونِ خود را بنگرند و ببینند چه کارِ بیشتری می‌توانند برای دیگران و خود به انجام رسانند.

این همان چیزی است که ما از «جامعهٔ اخلاقی» مراد می‌کنیم؛ نه جامعه‌ای که در آن دولت مسئولِ همه‌چیز است و هیچ‌کس در قبالِ دولت مسئولیتی ندارد.

پیش‌تر گفتم که فلسفهٔ اخلاقیِ برترِ جامعهٔ آزاد، زیربنای عملکردِ اقتصادیِ آن است. در مقابل، موفقیتِ مادیِ جامعهٔ آزاد به مردمان توان می‌دهد تا درجه‌ای از سخاوت در حقِ کم‌تر برخورداران از خود بروز دهند که در هیچ جامعهٔ دیگری همتا ندارد.

شایستهٔ تقدیّر است که عصرِ ویکتوریایی—یعنی دورانِ اوجِ «پویاییِ آزاد» (Free enterprise) در بریتانیا—هم‌زمان عصرِ شکوفاییِ نوع‌دوستی و نیکوکاری (Benefaction) نیز بود.

مارگارت تاچر؛ سخنرانی در انجمن اقتصاد زوریخ (۱۹۷۷)

@austro_libertarian
👍9❤4🤣2
AUSTRO LIBERTARIAN
فصل دوم — دربارهٔ دروغ، و اینکه چرا باید هر روز بازگو شود قانون:واقعیت هر روز سخن می‌گوید، از این رو دروغ باید هر روز بازگو شود. ۱. نظامی که با واقعیت در تضاد است، با مسئلهٔ «حفاظت و نگهداری» (Maintenance) روبه‌روست. واقعیت یک‌بار سخن نمی‌گوید؛ بلکه…
فصل سوم — دربارهٔ نقاب‌های آن: سوسیالیسم، کمونیسم، مارکسیسم، چپ‌گرایی و ووکیسم



قانون: نقاب‌ها تغییر می‌کنند؛ اما دروغ تغییر نمی‌کند.



۱. هر بحثی پیرامونِ سوسیالیسم، دیری نمی‌پاید که به بحثی دربارهٔ واژگان بدل می‌شود. «آن یکی کمونیسم بود، نه سوسیالیسم.» «آن استالین بود، نه مارکس.» «آن ووکیسم است، و اصلا ووکیسم وجود خارجی ندارد!» مناقشه بر سرِ نام‌ها هرگز معصومانه نیست: در حالی که ما بر سرِ نقاب با یکدیگر مجادله می‌کنیم، هیچ‌کس به چهرهٔ پشتِ آن نگاه نمی‌کند. پس بیایید از آنچه خودشان دربارهٔ خود می‌گویند آغاز کنیم. در دکترینِ مارکس و لنین، سوسیالیسم نقطهٔ مقابلِ کمونیسم نیست، بلکه نخستین مرحلهٔ آن — یعنی اتاق انتظارِ آن — است. اتحاد جماهیر شوروی هرگز خود را کمونیست نمی‌نامید؛ بلکه خود را «اتحادیهٔ جمهوری‌های سوسیالیستی شوروی» می‌خواند و تحقق کمونیسم را به آینده موکول می‌کرد. حتی خروشچف تاریخ مشخصی برای آن تعیین کرد: سال ۱۹۸۰. اما کمونیسم هرگز فرا نرسید. اتاق انتظار، تمامِ چیزی بود که وجود داشت، و اردوگاه‌های کار اجباری در همان‌جا بنا شدند.

متن کامل مقاله در Instant View

@austro_libertarian
❤7👍2
چرا تفکر «بازی با جمع صفر» جهانی با «جمع منفی» می‌آفریند؟



بازار آزاد برای همگان رفاه به ارمغان می‌آورد.



دولت‌ها در سرتاسر جهان اخیراً شروع به وضع مالیات‌های سنگین بر شهروندان خود کرده و مدعی‌اند که با این کار از آن‌ها «محافظت» می‌کنند. مالیات‌های اضافی که شهروندان ناچار به پرداختش هستند، «تعرفه» (Tariff) نامیده می‌شود. در پایان جنگ جهانی دوم، روند طولانیِ برچیدن مالیات‌های اضافی بر تجارت آغاز شد که به خلق امواجی از شکوفایی و رونق بی‌سابقه کمک کرد. طول عمر و استانداردهای زندگی در سراسر جهان صعود کرد. چه آسان آنچه را که تنها چند نسل پیش معجزه‌آسا به نظر می‌رسید، امروزه بدیهی می‌پنداریم؛ و چه آسان فراموش می‌کنیم چه چیزی آن معجزاتِ ظاهری را ممکن ساخت: کسب‌وکار آزاد (Free enterprise)، آزادی در نوآوری، و آزادی در تجارت. امروز تمامی این ارکان در سرتاسر جهان زیر حملات شدیدی قرار دارند.

متن کامل مقاله در Instant View

@austro_libertarian
❤6👍3
AUSTRO LIBERTARIAN
فصل سوم — دربارهٔ نقاب‌های آن: سوسیالیسم، کمونیسم، مارکسیسم، چپ‌گرایی و ووکیسم قانون: نقاب‌ها تغییر می‌کنند؛ اما دروغ تغییر نمی‌کند. ۱. هر بحثی پیرامونِ سوسیالیسم، دیری نمی‌پاید که به بحثی دربارهٔ واژگان بدل می‌شود. «آن یکی کمونیسم بود، نه سوسیالیسم.»…
فصل چهارم — دربارهٔ کمونیسم ذهنی: کودکی که بزرگ نشد



قانون: دروغگو می‌داند که دروغ می‌گوید؛ اما کمونیست ذهنی دیگر این را هم نمی‌داند.



۱. کمونیسم در سال ۱۹۸۹ تنها تا حدی سقوط کرد. رژیم سقوط کرد — حزب، سانسورچی، پلیس مخفی. اما عادتِ ذهنیِ آن باقی ماند و به سوی غرب سفر کرد. ما آن را «کمونیسم ذهنی» می‌نامیم: کمونیسمِ بدون پلیس مخفی، که در درونِ سرها حمل می‌شود. دروغگوی رژیم کهن، حقیقت را می‌دانست و آن را پنهان می‌کرد. اما کمونیست ذهنی از «دروغ» نیز فراتر رفته است. برای او، واقعیت وجود ندارد — تنها آرزوها، واژگان، ژست‌ها و قدرت باقی مانده‌اند.

متن کامل مقاله در Instant View

@austro_libertarian
❤7👍3
💡 از هوش مصنوعی مشاوره‌ی مالی نمی‌گیرید؟ شاید هنوز هم در معرض ریسک‌های آن باشید!

بسیاری از توصیه‌های مالی درباره‌ی هوش مصنوعی یک هشدار ثابت دارند: برای معامله و تصمیم‌گیری درباره‌ی سرمایه‌گذاری به این ابزارها اعتماد نکنید. ما نیز پیش‌تر در نوشدارو به این موضوع پرداخته بودیم.

اما این ماجرا روی دیگری هم دارد: حتی اگر شخصاً از هوش مصنوعی برای ترید استفاده نکنیم، ممکن است از پیامدهای استفاده‌ی گسترده‌ی دیگران از آن در امان نباشیم!

این روزها سرمایه‌گذاران و مؤسسات مالی فراوانی از الگوریتم‌ها و مدل‌های هوش مصنوعی برای تحلیل هزاران داده و شاخص استفاده می‌کنند. وقتی تعداد زیادی از معامله‌گرها با ابزارهایی مشابه تصمیم می‌گیرند، خطر اشتباه‌های فردی ممکن است به بحرانی سراسری تبدیل شود که تمام سرمایه‌گذاران را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

▪️ وقتی الگوریتم‌ها بازار را به هم می‌ریزند

بعدازظهر ۶ می ۲۰۱۰، بازار سهام آمریکا شاهد رویدادی بود که بعدها به «سقوط ناگهانی بازار» (Flash Crash) معروف شد. در تنها چند دقیقه، شاخص داو جونز که تغییرات قیمت سهام ۳۰ شرکت بزرگ آمریکایی را نشان می‌دهد، نزدیک به هزار واحد سقوط کرد.

یک الگوریتم، و نه صرفاً خطای انسانی، از عوامل مهم این سقوط بود.

یکی از شرکت‌های بزرگ بازار از الگوریتمی استفاده می‌کرد که سرعت فروش را براساس حجم معاملات تنظیم می‌کرد، نه قیمت یا زمان. با افزایش نوسان، این الگوریتم سفارش فروش عظیمی به ارزش ۴٫۱ میلیارد دلار را اجرا کرد. این فروش، همراه با واکنش دیگر معامله‌گران و سامانه‌های خودکار، یک حلقه‌ی بازخورد ایجاد کرد که به تشدید سقوط بازار انجامید.

اهمیت این واقعه فقط در شدت سقوط نبود؛ بلکه آسیب‌پذیری بازاری را آشکار کرد که بخش قابل‌توجهی از معاملات آن را سامانه‌های خودکار انجام می‌دادند. هر الگوریتم براساس اهداف مشخصی عمل می‌کرد، اما تعامل آن‌ها نتایجی ایجاد کرد که هیچ بازیگر واحدی به‌تنهایی قصد رقم‌زدنش را نداشت.

▪️ رفتار گله‌ای؛ وقتی همه به یک سمت می‌روند

گاهی سرمایه‌گذاری‌های بزرگ و انتظارات مشترک، روندی سودآور به نظر می‌رسند و افراد بیشتری را جذب می‌کنند؛ پدیده‌ای که «رفتار گله‌ای» نامیده می‌شود.

مشکل این است که چنین رشدی ممکن است نه بر پایه‌ی ارزش واقعی دارایی‌ها، بلکه براساس خوش‌بینی و دنباله‌روی از دیگران شکل بگیرد. در نتیجه، آشکارشدن واقعیت می‌تواند به خروج همزمان سرمایه‌ها و سقوط بازار منجر شود.

در «دوشنبه‌ی سیاه» ۱۹ اکتبر ۱۹۸۷، راهبردهای معاملاتی مشابه در واکنش به افت قیمت‌ها، فروش دارایی‌ها را افزایش می‌دادند؛ فروش بیشتر، افت بیشتر و افت بیشتر، موج دیگری از فروش را به دنبال داشت.

در بحران مالی ۲۰۰۸ نیز باور گسترده به رشد پایدار بازار مسکن و سرمایه‌گذاری در دارایی‌های مرتبط، به شکل‌گیری حباب کمک کرد. با ترکیدن حباب، زیان‌ها از مؤسسات مالی فراتر رفت و میلیون‌ها خانوار را تحت تأثیر قرار داد.

بازارها ممکن است بازیابی شوند، اما این به معنای جبران زیان همه‌ی سرمایه‌گذاران نیست.

▪️ هوش مصنوعی و خطر همگرایی تصمیم‌ها

استفاده‌ی گسترده از هوش مصنوعی به این آسیب‌پذیری‌ها رنگ و بوی تازه‌ای می‌دهد. حتی اگر متخصصان انسانی خروجی مدل‌ها را بررسی کنند، تحلیل آن‌ها همچنان تحت تأثیر اطلاعات و الگوهایی است که هوش مصنوعی ارائه می‌دهد. آنچه مدل نادیده می‌گیرد، ممکن است در تصمیم نهایی انسان نیز نادیده بماند.

این مسئله چند خطر مهم ایجاد می‌کند:

• رفتار گله‌ای: اگر مؤسسات مالی از مدل‌ها، داده‌ها و روش‌های تحلیل مشابه استفاده کنند، ممکن است به نتیجه‌های یکسانی برسند و تصمیم‌های خریدوفروش آن‌ها به هم نزدیک شود.

• تشدید نوسان‌ها: معاملات همزمان و پرحجم می‌توانند چرخه‌های بازخوردی ایجاد کنند؛ تغییر قیمت به سیگنالی برای معاملات بعدی تبدیل می‌شود و ممکن است به کاهش نقدشوندگی یا سقوط ناگهانی بازار بینجامد.

• وابستگی به ارائه‌دهندگان محدود: بسیاری از مؤسسات به تعداد محدودی از شرکت‌های ارائه‌دهنده‌ی مدل‌های هوش مصنوعی و زیرساخت‌های ابری وابسته‌اند. اختلال فنی یا حمله‌ی سایبری به یکی از آن‌ها ممکن است چندین مؤسسه را همزمان تحت تأثیر قرار دهد.

• ریسک مدل و داده: مدل‌هایی که تصمیم‌گیری شفافی ندارند یا بر اطلاعات ناقص تکیه می‌کنند، ممکن است خطاهایی ایجاد کنند که شناسایی و اصلاحشان دشوار باشد.

• ریسک‌های سایبری و اطلاعاتی: هوش مصنوعی تولید اخبار دروغین و اطلاعات گمراه‌کننده را آسان‌تر می‌کند. انتشار اطلاعات نادرست درباره‌ی یک مؤسسه‌ی مالی ممکن است به رفتارهای شتاب‌زده و حتی هجوم برای برداشت سپرده‌ها منجر شود. از طرفی، مدل‌هایی که اخبار را تحلیل می‌کنند نیز ممکن است تحت تأثیر همین اطلاعات ساختگی قرار بگیرند.

▪️ در چنین بازاری چگونه از سرمایه‌ی خود محافظت کنیم؟


هیچ راهی وجود ندارد که سرمایه‌گذاری را کاملاً از ریسک مصون کند؛ اما می‌توانیم به‌جای تلاش برای پیش‌بینی همه‌ی بحران‌ها، وابستگی تصمیم‌های خود را به روندهای کوتاه‌مدت کاهش دهیم.

• در بازارهای مختلف سرمایه‌گذاری کنیم: تقسیم سرمایه میان دارایی‌هایی مانند سهام، طلا، ارز و کالاها از وابستگی کامل به یک بازار می‌کاهد.

• تنوع ظاهری را با تنوع واقعی اشتباه نگیریم:
اگر تمام سهام یا صندوق‌های ما به یک صنعت یا روند اقتصادی وابسته باشند، ممکن است همزمان آسیب ببینند.

• از تصمیم‌های شتاب‌زده دوری کنیم: رشد ناگهانی یک دارایی و هجوم سرمایه‌گذاران، به‌تنهایی نشانه‌ی مناسبی برای خرید نیست.

• افق زمانی را در نظر بگیریم: سرمایه‌ای که برای هزینه‌های ضروری یا کوتاه‌مدت کنار گذاشته شده، نباید مانند سرمایه‌ی بلندمدت مدیریت شود.

• معیارهای سود و زیان را خودمان تعیین کنیم: بسیاری از اخبار و تحلیل‌های مالی برای معامله‌گران کوتاه‌مدت تهیه می‌شوند. اگر هدفمان حفظ ارزش دارایی در بلندمدت است، باید بیشتر به معیارهای اقتصادی و تحلیل‌های بنیادی توجه کنیم.

امروز مدل‌های هوش مصنوعی به بخشی جدایی‌ناپذیر از بازارهای مالی تبدیل شده‌اند.

در چنین شرایطی، لازم است یک اصل مهم را برای خودمان جا بیندازیم: در بازاری که مدل‌های مشابه با تصمیم‌های مشابه می‌توانند خطرات مشترک ایجاد کنند، سرمایه‌گذاری خود را به یک پیش‌بینی، یک فناوری یا یک موج جمعی وابسته نکنیم.


⛓ دسترسی به نسخه‌ی اصلی این مقاله در سایت نوشدارو

✍️ رضا زارع‌پور

#سواد_دیجیتال

برای افزایش سطح آگاهی خود از ریسک‌های موجود در جهان دیجیتال، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:

💡 @NooshDaroo_web
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤5👍1🔥1
در ۹ نوامبر ۱۹۸۹، دیوار برلین گشوده شد. این دیوار برای بیش از بیست‌وهشت سال، برلین شرقی و غربی را از هم جدا کرده، میان خانواده‌ها و دوستان فاصله انداخته و به یکی از بارزترین نمادهای سرکوب کمونیستی و جنگ سرد بدل شده بود. در آن شب، هزاران نفر از اهالی آلمان شرقی وارد برلین غربی شدند، در حالی که جمعیت انبوهی در دو سوی دیوار گرد آمده و به جشن و پایکوبی می‌پرداختند.

@austro_libertarian
1❤15
AUSTRO LIBERTARIAN
فصل چهارم — دربارهٔ کمونیسم ذهنی: کودکی که بزرگ نشد قانون: دروغگو می‌داند که دروغ می‌گوید؛ اما کمونیست ذهنی دیگر این را هم نمی‌داند. ۱. کمونیسم در سال ۱۹۸۹ تنها تا حدی سقوط کرد. رژیم سقوط کرد — حزب، سانسورچی، پلیس مخفی. اما عادتِ ذهنیِ آن باقی ماند و…
فصل پنجم — دربارهٔ سوخت‌های آن: حسادت و ترس



قانون: حسادت به سوسیالیسم انگیزه می‌دهد؛ و ترس به آن رضایت و مشروعیت می‌بخشد.



۱. هر ماشینی به سوخت نیاز دارد. شاهزادهٔ دروغ‌گویان با دو سوخت کار می‌کند، و هر دوی آن‌ها در قلب هر انسانی یافت می‌شوند: حسادت و ترس. او مخترع آن‌ها نیست، بلکه هنرِ تصفیه‌شان را آموخته است — تا ضعفِ فردی را به یک برنامه‌ٔ جمعی بدل کند. حسادت می‌گوید: «از او بگیر.» ترس می‌گوید: «از من محافظت کن.» آن‌ها را که کنار هم بگذارید، می‌گویند: «همه‌چیز را به دولت بسپار.»

متن کامل مقاله در Instant View

@austro_libertarian
❤7🔥2
آفریقا: قاره‌ای تراژیک
منتشر شده در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۴


فقر، علتِ مشکلات آفریقا نیست؛ نتیجهٔ آن‌هاست.


ستونِ یازدهم اوت ۲۰۰۳ من چنین آغاز می‌شد: «هر کسی که باور دارد اقدامِ آفریقایی رئیس‌جمهور بوش — از جمله اعزام نیروهای آمریکایی به لیبریا — چیزی بیش از یک مشتِ لوبیا ارزش خواهد داشت، دارد آب در هاون می‌کوبد (whistling Dixie). شاید این سخن بیش از حد بدبینانه به نظر برسد، اما بیشترِ آفریقا قاره‌ای است که امید چندانی برای مردمانش ندارد.» بیش از یک دهه از آن ارزیابی گذشته است و چیز اندکی تغییر کرده تا چشم‌اندازی خوش‌بینانه‌تر را توجیه کند. اکنون ابولا موجودیتِ خودِ کشورهای لیبریا، سیرالئون و گینه در غرب آفریقا را تهدید می‌کند. افزون بر این، این بیماری مرگبار احتمالاً به کشورهای همسایه نیز سرایت خواهد کرد.

متن کامل مقاله در Instant View

@austro_libertarian
❤4👍3
AUSTRO LIBERTARIAN
فصل پنجم — دربارهٔ سوخت‌های آن: حسادت و ترس قانون: حسادت به سوسیالیسم انگیزه می‌دهد؛ و ترس به آن رضایت و مشروعیت می‌بخشد. ۱. هر ماشینی به سوخت نیاز دارد. شاهزادهٔ دروغ‌گویان با دو سوخت کار می‌کند، و هر دوی آن‌ها در قلب هر انسانی یافت می‌شوند: حسادت و…
فصل ششم — درباره دو راه: توفان و راهپیمایی



قانون: توفان، دولت را تسخیر می‌کند و سپس ناچار است جامعه را مغلوب سازد؛ راهپیمایی، جامعه را به چنگ می‌آورد و سرانجام دولت خودبه‌خود به دامانش می‌افتد.



1. دو راه به سوی قدرت وجود دارد و شاهزادهٔ دروغ از هر دو گام برداشته است. توفان پرشتاب است: یک شب، یک کاخ، چند هزار مرد مسلح، و حکومت دست‌به‌دست می‌شود. راهپیمایی کند است: یک نسل، هزار نهاد، میلیون‌ها گام کوچک، و هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید کشور دقیقاً در چه روزی تغییر کرد. توفان پرهیاهو و آشکار است. راهپیمایی خاموش، قانونی و تقریباً نامرئی است. مقصد اما یکی است.

متن کامل مقاله در Instant View

@austro_libertarian
❤3👍2
حاکمیت قانون به این معناست که چارچوب‌های حقوقی بی‌طرفانه، رفتارها و قضاوت‌ها درباره کنش انسانی را هدایت می‌کنند. هدف حاکمیت قانون این است که همه انسان‌ها را، صرف‌نظر از جایگاه، ثروت، قدرت یا عضویت‌شان در گروه‌های خاص، برابر بداند.

همان‌طور که حقوقدان انگلیسی، آلبرت ون دایسی، نوشته است: «هر مقام رسمی، از نخست‌وزیر گرفته تا یک مأمور پلیس یا مأمور وصول مالیات، در قبال هر عملی که بدون توجیه قانونی انجام شود، درست مانند هر شهروند دیگری مسئولیت دارد.»

حاکمیت قانون شرطی لازم برای یک جامعه آزاد است.

@austro_libertarian
❤6👍3
مبانی فکری حمایت‌گرایی

میراث الکساندر همیلتون و فریدریش لیست

دو تن از بانفوذترین صداها علیه تجارت آزاد در اواخر قرن هجدهم و نوزدهم، الکساندر همیلتون، پدر بنیان‌گذار آمریکا، و فریدریش لیست، اقتصاددان آلمانی بودند. هر دو از نسخه‌ای از استدلال «صنایع نوپا» (infant industry) دفاع می‌کردند و خواهان اقدامات حمایتیِ موقت برای پرورش تولید داخلی در کشورهایی بودند که هنوز از پیشگامان صنعتی مانند بریتانیای کبیر عقب بودند.

متن کامل مقاله در Instant View

@austro_libertarian
❤4👍1
توماس پیکتی شهرت جهانی خود را بر یک ادعای واحد و فریبنده بنا کرد: سرمایه سریع‌تر از رشد اقتصاد انباشت می‌شود که باعث می‌شود ثروت به‌طور دائم در قله (بالای جامعه) متمرکز گردد و تنها بازتوزیع تهاجمی (aggressive redistribution) آن را اصلاح می‌کند.

کتاب سال ۲۰۱۳ او با عنوان «سرمایه در قرن بیست و یکم» بیش از سه میلیون نسخه فروخت. سیاستمداران با آن مانند یک کتاب مقدس برخورد کردند، اما کلِ بنیادِ آن پوسیده است.

فرمول مرکزی پیکتی، r > g (نرخ بازده سرمایه بیش از رشد اقتصادی است)، بر پیش‌بینیِ بازده‌های تاریخی سرمایه به آینده به‌صورت نامحدود متکی است. این [فرمول]، مصرف سرمایه (capital consumption)، زیان‌های کارآفرینانه، و تخریب مداوم ثروت‌های قدیمی از طریق سرمایه‌گذاری‌های غلط، مخارجِ نسلی و رقابت بازار را نادیده می‌گیرد. نوه‌های اندرو کارنگی کنترل «یو.اس. استیل» را در دست نداشتند؛ ثروت خانواده وندربیلت در عرض دو نسل پراکنده شد. بازارها محاسبات غلط را بی‌رحمانه مجازات می‌کنند؛ بنابراین، آن ثباتِ اشرافی که پیکتی از آن می‌هراسد، همواره در تحقق‌یافتن شکست می‌خورد.

به‌طرز عجیبی، این حتی غیرصادقانه‌ترین بخشِ فکری کتاب نیست. پیکتی با سرمایه به مثابه یک استخرِ ایستا (راکد) برخورد می‌کند که بر فراز جامعه نشسته و بدون انجام هیچ کار مفیدی، از شما رانت استخراج می‌کند. درحالی‌که سرمایه، «مصرفِ معوق» (deferred consumption) است که به ابزارهای تولیدی هدایت شده؛ به همین دلیل است که دستمزدهای واقعی در اقتصادهای بازار، در کنار انباشت سرمایه رشد می‌کنند، نه علی‌رغم آن. هر کارخانه، هر مزرعه سرور (دیتاسنتر)، و هر شبکه توزیعی که شما را استخدام می‌کند و کالاهایی را که می‌خرید ارزان‌تر می‌سازد، وجود دارد، زیرا کسی به‌جای خرج کردن، پس‌انداز کرده است.

راه حل پیشنهادی او؟ یک مالیات جهانی بر ثروت که تا ۸۰ درصد بر درآمدهای بالا می‌رسد، و نیازمند یک دستگاهِ اجراییِ بین‌المللی است که هیچ راهِ گریزی برای سرمایه باقی نمی‌گذارد.

یک بحرانِ ساختگیِ دیگر، که بر اعدادِ ناصادقانه بنا شده، و راه‌حلِ آن همیشه این است که پولِ به‌سختی به‌دست‌آمده‌تان را بیشتر به جهانی‌گرایان بدهید.

منبع: Handre

@austro_libertarian
❤8👍4👎2
کارل در برابر کارل

کارل منگر شالودهٔ نظریه قیمت را بر پایه‌ای رادیکال بنا نهاد: ارزش در ذهن انسان سرچشمه می‌گیرد، نه در کفِ کارخانه. یک لیوان آب در وین ارزان‌تر از یک لیوان آب در صحرای بزرگ آفریقا تمام می‌شود، چرا که شخصِ دارندهٔ آن، وزن و اهمیت متفاوتی برای هرکدام قائل است. «نظریه ارزش ذهنی» (subjective value theory) اسطوره‌شناسیِ هزینه‌ی کار را که یک قرن دوام آورده بود، واژگون کرد. منگر این کار را در سال ۱۸۷۱ با کتاب «اصول علم اقتصاد» (Grundsätze der Volkswirtschaftslehre) انجام داد، و زنجیرهٔ منطقی‌ای که از آن کتاب به میزس، از میزس به هایک، و از آنجا به احیای پول سالم مدرن (sound money) می‌رسد، دست‌نخورده و پیوسته باقی مانده است.

کارل مارکس راهِ مخالف را در پیش گرفت. او نظریه ارزشِ کار را از ریکاردو به ارث برد، آن را رادیکالیزه کرد، و کل یک برنامهٔ سیاسی را بر این پیش‌فرض بنا نهاد که قیمت بازتاب‌دهندهٔ ساعاتِ کارِ انباشته‌شده در یک کالا است. در این الگو، قیمت‌ها دروغ نمی‌گویند؛ این سرمایه‌داران‌ هستند که دروغ می‌گویند. هنگامی که این پیش‌فرض را پذیرفتید، راه‌حل واضح است: سرمایه‌دار را حذف کنید، تولید را متمرکز سازید، و اجازه دهید دولت تخصیص منابع را انجام دهد.

قرن بیستم هر دو آزمایش را به‌طور هم‌زمان به اجرا گذاشت. فرزندانِ فکریِ منگر، «معجزه اقتصادی» ۱۹۴۸ آلمان غربی را تحت رهبری لودویگ ارهارت خلق کردند؛ قیمت‌های آزاد طی هجده ماه جایگزین کنترل‌های دوران نازیسم شد و تولید صنعتی ظرف یک سال دو برابر گردید. پیروان مارکس، قحطی شوروی در سال‌های ۱۹۳۳–۱۹۳۲ را رقم زدند که در آن، اشتراکی‌سازیِ غلات توسط استالین، پنج میلیون اوکراینی را به کشتن داد.

یکی از چارچوب‌ها شما را به عنوان کنش‌گری صاحب‌اختیار (sovereign agent) در نظر می‌گیرد که ترجیحاتش قیمت‌ها را تولید می‌کند. دیگری شما را به عنوان واحدی از نیروی کار می‌داند که خروجی‌اش متعلق به یک کلِ جمعی است که توسط مردانِ مسلح مدیریت می‌شود.

یکی به رفاه ختم می‌شود و دیگری به فقر، ویرانی و مرگ.

@austro_libertarian
❤12
AUSTRO LIBERTARIAN
فصل ششم — درباره دو راه: توفان و راهپیمایی قانون: توفان، دولت را تسخیر می‌کند و سپس ناچار است جامعه را مغلوب سازد؛ راهپیمایی، جامعه را به چنگ می‌آورد و سرانجام دولت خودبه‌خود به دامانش می‌افتد. 1. دو راه به سوی قدرت وجود دارد و شاهزادهٔ دروغ از هر دو…
فصل هفتم – دربارهٔ اکثریت‌ها و آنانی که دست‌کاری‌شان از همه آسان‌تر است



قانون: شاهزادهٔ دروغ به اکثریت نیاز ندارد؛ تنها به «ظاهرِ» یک اکثریت و سکوتِ مابقیِ افراد نیازمند است.



۱. سوسیالیسم همواره به نامِ اکثریت سخن می‌گوید — مردم، کارگران، نودونه درصد — و تقریباً هرگز اکثریتی نداشته است. بلشویک‌ها حتی نام خود را از همین امر گرفتند: «بلشویک» به معنای «عضوِ اکثریت» است؛ عنوانی که با پیروزی در یک رأی‌گیریِ تک‌نفره در کنگرهٔ حزب در سال ۱۹۰۳ به دست آمد. هنگامی که روسیه سرانجام در نوامبر ۱۹۱۷ آزادانه رأی داد، آن‌ها تنها حدود یک‌چهارمِ آرا را به دست آوردند. مجلسِ منتخب تنها یک بار تشکیل جلسه داد. پیش از سپیده‌دم، فرماندهٔ گارد نمایندگان را به خانه‌هایشان فرستاد: گارد خسته بود. آن‌ها دیگر هرگز اجازهٔ بازگشت نیافتند. نامِ حزب همان برنامه‌اش بود: ادعای اکثریت کنید، و هرگز به آن نیازمند نباشید.

متن کامل مقاله در Instant View

@austro_libertarian
❤4👍3
Forwarded from AUSTRO LIBERTARIAN (M S)
اعضای گرامی اگر مایل هستید می‌توانید در گروه چنل لیبرتارینیسم عضو شوید

https://t.me/+czq5BZaltAsxODBk
👍4🤣1
چگونه بریتانیا به قطب کسب‌وکار تبدیل شد


تاچر زنجیر از پای شرکت‌ها گشود و بریتانیا را متحول کرد.


جملات بسیاری از آدام اسمیت وجود دارد که امروزه ارزشِ بازگویی دارند و یکی از مهم‌ترین آن‌ها این است: «غایتِ تمام فعالیت‌های تولیدی، مصرف است.»


غایتِ تولید، ایجادِ شغل نیست. کسانی که دربارهٔ صنایع جدید و ایجاد مشاغلِ انبوه سخن می‌گویند، «اسب را پشتِ گاری بسته‌اند». هدف از تولید این نیست که به مردم «کاری برای انجام دادن» بدهیم؛ بلکه هدف، تولیدِ کالاها و خدماتی است که مردم آزادانه آن‌ها را می‌خرند، چرا که این کالاها به بهبودِ زندگی‌شان کمک می‌کند.

متن کامل مقاله در Instant View

@austro_libertarian
❤4👎1