نخستین امامزاده

خری سالخورده به ویرانه ای
که دیوار و در داشت چون خانه ای

به همراه یک پیرمرد فقیر
درین خانه میزیست از بازدیر

دم هر سحر پیرمرد و الاغ
به جنگل به دشت و گهی هم به باغ

پی هیزم خشک هر سو روان
که بلکه فروشند بر مردمان

همه دار و نادار این مرد پیر
جز این خر نبودی به بالا و زیر

بسی روز کار از خرش میکشید
شبانگه کنار خرک میلمید

به گرد الاغش چو پروانه بود
که او آب و نان آور خانه بود

بسی روزگاران بدین سان گذشت
کماکم خر پیر بیمار گشت

نه کاری ز خر بر میامد نه زور
تو گویی که عمرش رسیدی به گور

یکی روز تا پشت خانه رسید
خر افتاد و زو جان شیرین رمید

دل صاحب خر ازین غم شکست
کنار خر خود به زانو نشست

بسی آه و فریاد و داد و خروش
برآمد ازین پیر هیزم فروش

که دارو ندارم به یک باد رفت
خدا را خدایی هم از یاد رفت

برین خر چه امیدها کاشتم
فنا شد هرانچه کزو داشتم‌

سپس در کنار خرش اشک ریخت
تو گویی که جان از دو چشمش گریخت

ز فریاد و بیداد و آه و فغان
رسیدند بر او بسی مردمان

ازین رویداد غم انگیز ِ مرد
دل مردم ‌شهر آمد به درد

بر او سکه بسیار انداختند
به دلداری مرد پرداختند

بسی پیسه دادند بر آدمک
شود بلکه تا خرج دفن خرک

به خود گفت مردک، دکان ساختم
درآمد ز باد هوا یافتم

چو پیسه برآمد ز دیوار و در
فغان و عزا هم شدی بیشتر

برای الاغش در آن جایگاه
بنا کرد درگاه و آرامگاه

دعا خانه هم کم کمک شد بنا
که مردم بگیرند از او شفا

کمی پس بپا شد نماز و اذان
امام زاده نامیده شد این دکان

چنین شد نخستین ره کسب و کار
که صد ها امامزاده آمد به بار

آذر
@azar_massoud

چنان   بدست   بگیرم  کمان  آزادی
که دست کشم ز تن و جان به جان آزادی
 
نشانی از من و از نسل من نخواهم یافت
مگر   که باز   بیابم     نشان    آزادی
 
قسم به قطره ی خونی که عاشقانه چکید
همان  طلب کنم  از     دشمنان    آزادی

به خون خویش نوشتند نام خود بر خاک
چنین    بود     روش   عاشقان     آزادی

به گوش دل سخن حاکمان  پناه  مده
سخن خوش است به گوش از زبان آزادی

هزار    هزار     ببویم    غبار    پایش را
هزار     هزار    ببوسم     دهان    آزادی
 
اگر چو  رعد    برآیی    بر آستان   زمان
یقین   بدان   که برآید    زمان    آزادی
 
توان ز دست درین ره مده بمان همراه
رسد بدست تو روزی   توان  آزادی

رسد به دست تو روزی توان آزادی ...

آذر
@azar_massoud

زلف باز و شب دراز و لب شکر خوار نگار
شاه گیتی هم نیابد خوشتر از این روزگار

می بدست و عمرمست وبوسه برگیسوی عشق
در چنین حالی گریزد از خدا هم
اختیار

سینه با رخسار مهرویان چراغان میشود
دل چو شد با عشق روشن ماه تابان را چه کار

گرکه با ناز آیدت آغوش سرو اندام دوست
جان شیرین را فدا کن نیست خوشتر زین شکار

با نگاهی تا که دلبر خار گلگون میکتد
گو دلا آیا نیازی هست مارا از بهار

کار کام از گل گرفتن گاه چون جان کندن است
تا ننوشی خون دل هرگز نگردی کامکار

آنکه میگوید جهنم جز دروغی بیش نیست
کاش میدید آنچه من دیدم شبی از هجر یار

دیده گر خواهی و دل با ماه ما روشن کنی
چشم از گلواژه های شعر آذر بر مدار

آذر
@azar_massoud

آنکه هست وداده اما دل به خواب انگار نیست
زنده ناگردد   وجودی  کو دلش  بیدار  نیست

آنکه   بر بیگانه   گرید   در  مداوای   شِکم
نیست گرخود باخته گو چیست گربیمار نیست

تا فلاکت  هست  بر آدم   زآدم   میرسد
هیچ حیوانی به دنیا در پی ِ آزار نیست

با زبان  آنکو   ترا   گنج ِفلک  میبخشدت
لا به لای گفته هایش اندکی کردار نیست

در میان  وحشیان  جنگل آسایش خوش است
آنکه نیش ات میزند هست آشنایت ,مار نیست

ملتی را   می فریبد   آنکه با  نام ِ خدا
در پی یک لقمه نان و دِرهم و دینار نیست

می دهد آنکو شما را قول دیدار  بهشت
خویش می داند بهشتی واقعاً در کار نیست

دیگران و   ما و  فرزندان  ما هم کاشتیم
کس نخورد و دانه ای گندم به هیچ انبارنیست

عقل و هوش و دانش و بینش ترا راز بقاست
می شود آزاد میهن لیک با اشعار  نیست

مرز ما تا هست  زیر سلطه ی بیگانگان
آذر از این مذهب شیطان قلم بردار نیست

آذر
@azar_massoud

یکی دزد است و یک یک دزد و هم یکهای دیگر دزد
کسان و ناکسان هم دزد و سرور دزد و نوکر دزد

خدا بازان جلو دار و درین گرداب دزد آباد
درِ انبار میهن باز و ملت خواب و رهبر دزد

یکی پالان ز خر دزدد یکی یابوی بی پالان
یکی دیگر قفس دزداست و آن یک هم کبوتردزد

نه هر دزدی درین منزل به قد خویش میدزدد
هزاران ها کلان دزد و یکی گهگاه کمتر دزد

علی بابا و چل دزدش کمی بردند از بغداد
در ایران هم سپاه و هم بسیج و هم سه لشکر دزد

به بازاری که از پای برهنه کفش میدزدند
گدا دزد است و دارا دزد و هم دیندار و کافر دزد

شتر دزدان تازی تکیه بر تخت کیان یک یک
بسی در مسجدان مسکین بسی آقای منبر دزد

فغان کز خویش میدزدند و بر بیگانه میبخشند
سخن گفتی به حق آذر ز ملّایان کشور دزد

مسعود آذر
@azar_massoud

این سرمگر زد باده ای کاین عقل ما دیوانه شد
وین دل ندانم از چه رو با سینه چون بیگانه شد

جان از چه بیجان شد دگر کز تن نمیگیرد خبر
ما را چه پیش آمد که در خاطر خزان همخانه شد

ساقی نگر بر کار ما از دست چون شد یار ما
چشم و لب و رخسار ما سرتا به سر پیمانه شد

پر تا کشید از بام دل جانی رمید از جان دل
خون جگر شد شام دل اشک سحر صبحانه شد

فرهاد شد در خاک تا گویند زو افسانه ها
ای وای ِ دل کاین عشق ما بیرون ز خاک افسانه شد

آذر مکن داد و فغان زین شعله نایابی امان
اما ز یاری گم نشان اشعار تو شاهانه شد

جانا رها کن بار غم شاید شبی در بسترم
باز آمد و دل باز هم بی بال و پر پروانه شد

آذر
@azar_massoud

با می داغی که دهد بال و پری به شام ما
یار چه با ناز زند باز لبی به جام ما

نقشِ نگارو جام مِی حک شده در ریشه و پی
زین دو خدا به ماه دی گلکده گشته بام ما

باده بده سوخته را عاشق لب دوخته را
نوش کن و کوزه شکن بر سر ننگ و نام ما

پشت زمان فنا فنا جان همه روبروی ما
یا به فنا رسیم و یا جان برسد به کام ما

خیز و بنوش ارغوان جام بده باده ستان
که بوی بهبود زمان نشسته در مشام ما

عشق نهان گفت مرا زین همه مخلوق دوپا
هیچ شهی شه نشود تا نشود غلام ما

تا که دل عاشقانه شد عشق چو جاودانه شد
گنج دو صد خزانه شد مرتبه ی مقام ما

جز ضرر آذر ندهد آنکه دهد دل به گمان
تاج طلا به سر نهد آنکه بَرَد کلام ما

آذر
@azar_massoud

از چه روگویی که من در بند زلف دیگرم
منکه یک موی ترا با قیمت جان میخرم

منکه جز خاک ره پایت نبوسیدم دمی
هر دم آید از چه رو خاک جفایت بر سرم

نیمه ی شب لب به لب با جام مِی دیدم ترا
من مگر با جان خود برلب زجامی کمترم

عاشقان را نیست در دل راه ورسم امتحان
ورنه گر خواهی بگو تا قاب سینه بردرم

کو عقابی در جهان کو عاشق پرواز نیست
قدر دام عشق من دانم که بی بال و پرم

فرق من با شمع شب سوزاندن پروانه است
من چگونه سوزم ات با مشتی از خاکسترم

تو مرا جان گویی و من گر نمیگویم ترا
در به در درجستجوی اسمی ازجان بهترم

روزگار ازطاقت آذر به تنگ آمد چودید
هم به دوشم بار او هم داغ دلبر میبرم

آذر
@azar_massoud

گلی خواهم که گردستم رسد برساق سیمین اش
نهال عمر بنشانم چو بنشینم به بالین اش

گلی مَه پاره رخسارو دهانی غنچه گون خواهم
شوم تا ماه باران و ز قند لب شکر چین اش

شکافم سینه گر شامی جهانی روشنی بخشم
رسد دستم اگر شامی به سراندام زرّین اش

چو جان از تن گریزان شد کجا از دل برون افتد
گلوی مرغ ِجانم را شود گر یار شاهین اش

تمنا دل کند از من که بینم خواب گل امشب
نمیداند که بیهوشم هنوز از خواب دوشین اش

به گلزاران برو حافظ گلی گر یافتی چون من
فرود آور به خارش سر سپس با چشم برچین اش

من آن شه لاله می خواهم که در بستان چشمانش
خدایش عشق باشد مِهر دلها دین و آئین اش

چنین مَه پاره گلبرگی نباشد در رخی دیگر
که روی جان کند تابان به تاب زلف مشکین اش

بیا دور از نگاه مَه بده بستان کنیم امشب
بده برآذر آن آغوش وبستان جان شیرین اش

آذر

@azar_massoud

این رنگ وروکه تراچون صنوبرست
دارم یقین که ز گلهای پرپرست

در آینه چو به گونه چکانم اشک
بینم که ناز تو در آن شناورست

مشکل کجاست چو زر ازکوره زرشود
از داغت آنکه طلا ساخت زرگرست

گفتم زمانه بیا غم عوض کنیم
دیدم غمش دو سه صد بار کمترست

مژگان و موی سپیدم ز عمر نیست
خاکستر است که به چشم وکه برسرست

ای جان فدای پری کو پرد هنوز
بی آب و دانه و بی یار و سرپرست

ساقی نگرد که نیابی به می سرا
سوزی که با لب یارم برابرست

آنکو خدا بپرستد به جای یار
عذرش بنه که ذلیل است و کافرست

گفتی که کوه نه به کوهی رسد نگر
این کوه عشق ز چه بر پشت آذرست

آذر
@azar_massoud

شب چوآید خوش که امشب را گهربازی کنم
با سر زلف نگارم تا سحر بازی کنم

خوانده ام درعشق بازی باختن هم بردن است
پس چه خوش گر با لب یارم شِکر بازی کنم

توبه کردم تا گُل رخسار یار آمد به یاد
گر دگر با سایر گلها نظر بازی کنم

جای لشکر قلب بی آلایشی باید مرا
تا که شاید در رکاب عشق سربازی کنم

دیگران در حال بازی با خدا و مذهب اند
خوش که من با سوز یارم درجگر بازی کنم

یک یک از ما جز مسافرهای دنیا نیستیم
به که عمر مانده را در این سفر بازی کنم

منکه دریک بوسه بازی جان شیرین میدهم
نیک دانم شرط را بردم اگر بازی کنم

مرهمی کو تا کند درمان دل بشکسته را
از نوک پایش مگر تا موی سر بازی کنم

شب چوآمد دلبرم درگوشه ای بنشست وگفت
با کلام آذر امشب خوش که زر بازی کنم

آذر
@azar_massoud

سر انگشت فلك كو نقش گوهر ميكشد از عشق
از آن چشم دل ما را همي تر ميكشد از عشق

برم سجده برآن دستي كه در امواجي از آتش
دل لب تشنه ي ما را شناور ميكشد از عشق

برو بلبل به ميخانه نگر از چيست اين حكمت
كه ساقي اشك گلهارا به ساغر ميكشد از عشق

نهال عشق بنشاندن زوال عمر ميبايد
صدف تا د'ر شود بنگر چه بر سر ميكشد از عشق

به چشمي بوسه بايد زد كه در خواب هم آغوشش
شبانگه سيل اشك اش را به بستر ميكشد از عشق

چه بوي جان فراوان از نسيم اينبار مي آيد
گمانم يار مارا باز در بر ميكشد از عشق

مگر نقاش اين گيتي رخ دلدار ما را ديد
كه اين دنياي هستي را به زيور ميكشد از عشق

در آتش يك شبي پروانه اي ميگفت پيش از مرگ
كه امشب تازه دانستم چه آذر ميكشد از عشق

آذر
@azar_massoud

یاری بگزینم کو پروانه پرین باشد
هم بر دلم آویزد هم سینه نشین باشد

یاری که رُخَش بینم هرجا نظراندازم
بر مردمک چشمم همواره نگین باشد

زان سوز جگرخوارش دل دود شود اما
دشت ِلب پر بارش باغی شکرین باشد

نازک تر از آلاله هم نرم تر از لاله
از مخمل ایران و ابریشم چین باشد

نور ِمَه ِ گردان را خورشید دُرافشان را
یک نیمه ای از آن و یک نیم ازین باشد

باشد که کِشم سوزو نازش به سر مژگان
تا بوده نه این بوده تا هست همین باشد

بر رَخشِ سراندامش دستم چو رسد بهتر
گه زین شودم پشت وگه پشت به زین باشد

آهو کنم این جان را گر وقت ِشکار آید
تا بلکه کمان ابرو مارا به کمین باشد

فالی زدم از حافظ از گلشن ا شعارش
دیدم که چنان مژده آمد که چنین باشد

آذر

جوانه بی نگار ِمن شکوفه سر نمیکند
خزان چو جاودانه شد بهار اثر نمیکند

نمیچکد نوای نِی دگر به گوش ِجام ِمِی
مشام ِبلبل اندکی به گل نظر نمیکند

نسیم ِنیمه شب نگر که برُد امانتم ز بر
ز حال ِجان ِرفته ام مرا خبر نمیکند

دگر نه ناز ِمرغکی نه ناله ی چکاوکی
شب ِ سرای خاطر ِ مرا سحر نمیکند

غزال ِ من که سینه ام شد آشیان ِمقدمش
گهی بسوی خانه اش چرا سفر نمیکند

نمیرد آن دلی که غم نمیکند ز سر برون
جوان فنا شود دلی که گونه تر نمیکند

به پای عشق اگر روَد بقای عمر ِمردمان
درین معامله تنی کمی ضرر نمیکند

نبات ِ جان فدای آن زبان ِ غم نواز ِ دل
که در نبود ِ همدمش شکر شکر نمیکند

شنو ز آذر این بیان ، ندارد علم ِ زرگران
ز رود ِ شعر ِاو کسی که صید ِزر نمیکند

آذر
@azar_massoud

زمان رفت و زان آدم از چند رنگ
به هر جای گردون نهادند چنگ

خرد خفتگان ره به صحرا زدند
به خاک بیابان شناور شدند

چو با سوسمار و ملخ زد نشان
چنین قوم نامیده شد تازیان

وزان سوی قومی دگر بی نظیر
خردمند و نام آورو بس دلیر

به گلخانه ی این فلک پا گشود
حقوق بشر را به دنیا سرود

ز اندیشه وگفت و کردار نیک
زبانزد به گیتی شد از کار نیک

نشست اندرون بهشتی برین
که نامیده شد مرز ایرانزمین

زمان از پس روزگاران گذشت
دل تازی از ما پر از کینه گشت

به ناشکری از هدیه ی کردگار
زد آخر گلوی خرد را به دار

چپاول ز کشتار آغاز شد
دهانش به مفتی خوری باز شد

چو ثروت ربود از شبیخونگری
بپا کرد با رهزنان لشکری

چنین کرم بی شرم صحرا نشین
به سر داشت رویای ایرانزمین

زمانی که لشکر به ایران رسید
خرد خانه ها را به آتش کشید

هم اجدادمان در اسارت گرفت
به خون نیاکان طهارت گرفت

وزان پس دگر عشق از یاد رفت
نکویی درین خانه بر باد رفت

چنین بی خرد قوم صحرا نورد
به ما دین به شمشیر تحمیل کرد

چگونه شد این زندگی پشت و رو
تفو بر تو ای دین تازی تفو

نه هریک ز ما زندگانی کند
چو تازی به ما حکمرانی کند

به هر کشور آزادی ار ماندنیست
به سرمایه ای جز خرد بسته نیست

خرد جسم و روح و دل و جان تست
خرد مذهب و دین و ایمان تست

خرد هم پدر هم ترا مادر است
خرد در تو نیکوترین رهبر است

ترا فاش رازی دهم کم نظیر
به جان اندرون این سخن گوش گیر

وجودی به تاریخ شد جاودان
که اندیشه را داد چشم و زبان

نمیرم دگر تا قیامت دمی
که در جان مردم نشستم همی

بدان تا که ایران مرا میهن است
بلند آسمان جایگاه من است

مرا نیست زین گفته خوشتر به یاد
نباشد گر ایران جهان هم مباد

آذر
@azar_massoud

چادر از سر بردار
ما به روییدن خورشید به شب نزدیکیم

آن سر کوچه بخواهیم از عشق
گام بردارد و همراه شود

من در آنسوی افق تشنه ی دیدار توام
سبدی بافته از خاطره در دست من است

مملو ازبوسه ی پروانه و آوای نسیم
تکه ای نان و اگر سیبی بود
با زلالی از آب در سبد بگذاریم
تا که در راه رسیدن به امید
نان و آب و سیب و تنهایی را
به مساوی منو تو با همه تقسیم کنیم

چادر از سر بردار

زندگی شاپرک شاخه ی لبخند تو است
بگذاریم بخواند خط رخسار ترا
بگذاریم سرانگشت بهار و رخ تو ریشه دهند

باز کن کهنه ز سر

تا که نور از رخ گلگون تو پرواز کند
تا گل روشنی خانه به گیسوی تو پر باز کند

باز کن چهره مترس از آتش
سایه ها میخواهند که شقایق هامان

نسل تا نسل زمان پشت زمان

دور دست از رخ مهتابی تو ، گمرهان ره بن بست شبستان باشند

نگذاریم که با پوشش تو گلکده بر باد رود
نگذاریم بهاران تو در خاطره از یاد رود
نگذاریم دگر از تو بگیرند ترا

چادر از سر بردار

آذر
@azar_massoud

مام میهن ...


خجسته زمانی به ایران رسید
ز ره  یاد بود   نیاکان   رسید

نگر چشم شبنم به گل باز شد
گلستانسرا نغمه پرداز شد

شقایق به آلاله پیغام داد
که مرز گهر شادوفرخنده باد

بپا شو بپا تا شود جان ما
ز خواری رها گردد ایران ما

که مارا نباشد جزین یادگار
چو گرزی گران بر سر روزگار

بپا شو که جشن و سرور آوریم
به دل خنده آریم و غم بردریم

بسی خانه را بوسه باران کنیم
سراپای میهن گل افشان کنیم

بنوشیم آنچه که در دست هست
به نابودی هر چه تازی پرست

اگر زار هستی و گر ناتوان
ازین پس بیا تا نمانَد چنان

مخور غم گر امروز افتاده ای
چو برپا شوی سرو آزاده ای

که ایران ستیزان و الله شان
به بن بست میهن رسد راهشان

دگر از شکم آیه کی آورند
که تخت ِکیانی به یغما برند

نخواهی چویاران گرین سرنوشت
دگر داستان باید از سر نوشت

بپا شو بده دست بر دست من
که جز پارسی تا نگویی سخن

به دل مهر کشور چو فرمان دهی
بد اندیشگان را نمانَد رهی

ز من آشیان کس نگیرد مرا
نه دین و نه مذهب نه حتا خدا

تو گر مفت خواری گر اشغالگر
بدان کز تو بر جا نمانَد اثر

مرا تا زمانی که سر بر تن است
همه خاک میهن سرای من است

بخوان با من ای یاور شیرزاد
نباشد گر ایران جهان هم مباد

مسعود آذر



@azar_massoud

‍‍  گل اگر باشیم هر خشت وطن گلدان سراست
گر خس و خاشاک هم باشیم جنسش آریاست

خار هم باشیم اگر بر دامن میهن خوشست
هر که رنجی داد این گل را جزایش نیش ماست

لشکر  غم کز جدایی ها کمر از ما شکست
اندکی مهر وطن را در وجودِ ما نکاست

هرکه گر شهنامه خوانَد جای قرآن کافرست
افتخاری برتر و والاتر از این در کجاست

ما غم ِیاران خوریم آنان غم ِبیگانگان
راه کج را نیست درک کوچکی از راه راست

مرغ  نادانی که خود زنجیر بر خود بسته است
خوش بمانَد در قفس وی را رهانیدن خطاست

خانه تا میسوزد آنکو برنخیزد مرده است
جز سکوت از مردگان خانه آوایی نخاست

آنکه ساقی کُشت واهریمن شد و ساغر شکست
خون او را جای مِی در جام پاشیدن سزاست

آذر ازمهر وطن خوشتر نبیند در جهان
دین ما ایمان ما یزدان ما ایران ماست

آذر
@azar_massoud

همین مرزی که میبینی
چهل ساله که خاموشه
گلوی نو جوانان را
تناب دار میپوشه

همین مرزی که در دامه
که ذهن مردمش خامه
همین خاکی که این روزا
جزای مستی اعدامه

همین خاکی که میبینی
که خون میچکه از بامش
نشسته در دلش وحشت
که میلرزه سراندامش

همین خاکی که میهن بود
همین میهن که گلشن بود
در و دشت و بر و بومش
یه روز گهواره ی من بود

همین ملک خراب آباد
هنوز اگه به زنجیره
میشه با چنگ ما آزاد
میشه جانم نگو دیره

هنوزم میشه بر پا شد
خروش موج دریا شد
میشه برخاست چون کوه و
دوباره میهن آرا شد

به ایران باید اندیشید
اگه شیرید اگه خورشید
دوباره باید این جان را
جهان افروز و بر پا دید

هنوزم خون این خونه
تو رگهامون فراوونه
هنوزم میپرستیمش
همین خونه که ویرونه

همین مرزی که میهن بود
همین میهن که گلشن بود
در و دشت و بر و بومش
یه روز گهواره ی من بود

@azar_massoud

‍‍ گفت بی من چه میکشی ، گفتم
نقش روی تو بر در و دیوار

گفت شبها چه میکنی بی من
گفتمش صبر تا شب دیدار

گفت یک ذره یاد من هستی
گفتم این هست صحبت خروار

گفت چون من گلی دگر برچین
گفتمش چون تو نیست در گلزار

گفت دانی چگونه شد رفتم
گفتمش پرده زین سخن بردار

بی وفا گفت چون شدی ، گفتم
که دگر این نمیشود تکرار

به خداوند و جان تو سوگند
گفت خوردی قسم هزاران بار

گفتمش کی به خانه آیی باز
گفت خانه مگو بگو آوار

گفتمش تو یگانه عشق منی
گفت اینرا شنیده ام بسیار

گفتم اکنون پی ِچه هستی گفت
سهل وآسوده در پیِ غمخوار

گفتم این تحفه را کجا یابی
گفتش از خواب کی شوی بیدار

گفتمش تو چه میکشی بی من
گفت هم زجر ودرد و هم آزار

آذر از راز او به وجد آمد
نقطه ای گشت او چنان پرگار

آذر

@azar_massoud