چند قرن بردگی

علی الزیدی؛ معمار موازنه در سایه
نخستین همکاری استراتژیک تهران و واشینگتن در پساجنگ ۴۰ روزه
تحولات اخیر در صحنه سیاسی عراق و انتخاب علی الزیدی به عنوان نخست‌وزیر، فراتر از یک تغییر داخلی در بغداد، نشان‌دهنده یک چرخش راهبردی در معادلات منطقه‌ای است. این رخداد را می‌توان نخستین میوه‌چینی دیپلماتیک در فضای «آتش‌بس نانوشته» میان ایران و آمریکا، پس از یک دوره تنش بی‌سابقه ۴۰ روزه میان محور مقاومت و ائتلاف آمریکا-اسرائیل دانست.
۱. بغداد؛ اتاق عملیات دیپلماسی پنهان
برخلاف رویه‌های معمول که میانجی‌گری در کشورهای ثالث صورت می‌گرفت، این بار «بغداد» خود به میز مذاکره مستقیم و عملیاتی تبدیل شد. گزارش‌های راهبردی حاکی از آن است که انتخاب الزیدی محصول نشست‌های فشرده و فوق‌امنیتی در قلب پایتخت عراق بوده است.
نقطه ثقل این توافق، دیدارهای مستقیم و بی‌واسطه میان فرمانده نیروی قدس و کادر رهبری شاخه عراقی آن از یک سو، و مقامات عالی‌رتبه سرویس‌های امنیتی آمریکا (CIA و مخابرات ارتش) در بغداد از سوی دیگر بود. این گفتگوهای "سخت" بر روی جزئیاتی متمرکز بود که فراتر از سیاست‌های رسمی، امنیت میدان را تضمین می‌کرد.
۲. مدل همکاری «برد-برد» در زمان آتش‌بس
پس از ۴۰ روز نبرد فرسایشی، هر دو قدرت بزرگ به این نتیجه رسیدند که عراق نباید به زمین سوخته تبدیل شود. این همکاری پنهان و عیان بر سه پایه استوار گشت:
تثبیت امنیتی: فرماندهی نیروی قدس با مدیریت شاخه‌های عراقی، تضمین‌های لازم برای کنترل سطح تنش را ارائه داد. در مقابل، مسئولین امنیتی آمریکا متعهد شدند که از اقدامات تحریک‌آمیز علیه مواضع مقاومت در دوران انتقال قدرت اجتناب کنند.
انتخاب مهره موازنه: علی الزیدی نه به عنوان گزینه تحمیلی یک طرف، بلکه به عنوان "نقطه اشتراک" پذیرفته شد. فردی که توانایی کار با ساختار بوروکراتیک مورد حمایت غرب و همزمان درک ضرورت‌های امنیتی محور مقاومت را داراست.
مدیریت اقتصادی: توافق شد که ایالات متحده فشار بر منابع ارزی عراق را کاهش دهد تا دولت الزیدی بتواند با ارائه خدمات اولیه، ثبات اجتماعی را بازگرداند؛ امری که تهران نیز برای جلوگیری از آشوب در مرزهای غربی خود به آن نیازمند است.
۳. گذار از «جنگ سایه‌ها» به «همکاری واقع‌گرایانه»
این مقاله بر این باور است که انتخاب الزیدی، خروجی یک «مهندسی امنیتی مشترک» است. حضور مستقیم مسئولین امنیتی دو کشور در بغداد نشان داد که در دوران آتش‌بس، کانال‌های نظامی و امنیتی بسیار کارآمدتر از کانال‌های دیپلماتیک کلاسیک عمل می‌کنند.
۴. نتیجه‌گیری: پارادایم جدید در منطقه
انتخاب علی الزیدی ثابت کرد که حتی در اوج رویارویی‌های بزرگ (مانند جنگ ۴۰ روزه اخیر)، ایران و آمریکا قادرند بر سر یک «جزیره ثبات» به نام عراق به تفاهم برسند. این همکاری، اولین تجربه مشترک دو کشور در فضای بدون درگیری مستقیم است که در آن «امنیت متقابل» بر «حذف رقیب» پیشی گرفته است.
موفقیت دولت الزیدی، مرهون تداوم این کانال ارتباطی است که در بغداد شکل گرفته؛ کانالی که در آن فرماندهان میدانی و مسئولین امنیتی، زبان مشترکی برای مدیریت بحران یافته‌اند.

⚡️@bardegi57

❤3

591 views19:37