💔همسر #جمیله_حیدری در دل‌نوشته‌ای برای جمیله می‌گوید:

«سلام عزیز دل، خیلی دلتنگتم. روزها خیلی سخت می‌گذره، تنها موندم. لحظه‌ای از یادم نمی‌ری؛ دستی که رو شونم گذاشتی و پشت من ایستادی مثل کوه. دلم برای اون روزها تنگ شده، دلم برای خنده‌هات و کنارم بودنت تنگ شده. اشک‌هام مهلت نمی‌دن حرف دلمو بیشتر برات بزنم. خودت خبر داری از حال و روزم جمیلم؛ از ۱۸ دی‌ماه دلم آشوبه، اون شب لعنتی از یاد نمیره. چقدر تو بیمارستان بوسیدمت، چقدر التماس کردم پاشو بریم خونه. از اون شب امیرعلی (پسرشان) دیگه خونه نیومد؛ تا دم در میومد ولی خونه نرفت. یکی از همسایه‌ها می‌گفت دم در وایمیستاد و سرشو به دیوار می‌کوبید. آخه بگو چی کار کنم با نبودنت؟ نمی‌تونم تنهایی تحمل کنم. منتظرم فدایی راهت بشم تا آخرین قطره خونم. قرارمون قطعه ۳۲۹، جاویدنام عزیز.»

جمیله حیدری در تاریخ ۱۸ دی ۱۴۰۴، در سن ۴۵ سالگی، در حالی که دست دخترش در دستش بود، توسط گلوله‌ای که از کلاش اوبا۰ش ضحا۰ک رها شده بود از پشت سر هدف قرار گرفت و خون پاکش را تقدیم راه آزادی مردم ایران نمود.


⚡️@bardegi57