من ۲۶ سالمه
اوج جوونیم ویعنی ۱۷،۱۸سالگیم مصادف شد با اوج گرونیا  سال اول دانشگاه بودیم که همه چی ۱۰ برابر گرون شد سال دوم دانشگاه کرونا اومد همه درگیر اون شدن کلی استرس اونجا کشیدیم خیلیامون از کار و زندگیمون عقب افتادیم خیلیامون چیزایی که باید تجربه میکردیم و نتونستیم تجربه کنیم ...
بعد از کلی کش و قوس و بدبختی و مریضی کرونا تموم شد ودوباره برگشتیم دانشگاه چند هفته بیشتر نگذشته بود که خوردیم به آبان ۱۴۰۱ ،چقدر سخت بود چقدر تلخ بود وقتی اون شرایط و میدیدیم همه باهم میگفتیم یعنی میشه؟یعنی ما میتونیم؟اونم نشد بعد از اون اتفاق همه دل سرد شدن دلار از ۳۰ تومن شد ۱۳۰ تومن ولی هیچکس عینه خیالش نبود هممون سر خورده شده بودیم هممون  با خودم میگفتم  چرا از ۱۸ تا ۲۲ سالگیم اونجوری گذشت پر از استرس ناراحتی و شکست نه هیچ خوش گذرونی و کردیم نه هیچ کاری کردیم هیچی هیچی ،هرجارو نگاه میکردیم میدیدیم هرکی موفق شده یا اشنا داشته یا به یه جا وصل بوده
امروز با تمام وجودم دوس دارم که شرایط تغییر کنه ولی حسی که تو هممون ایجاد کردن اینه که اگه ایندفعه نشه چی؟مردم ما جونای ما طاقت این حجم از افسرده بودن ،ناراحت بودن ،شکست و امید نداشتن رو ندارن ،نه اینکه ضعیف باشن نه ولی یه ادم مگه چقدر عمر میکنه که حداقل ۱۰ سالش اونم تو اوج جونیش رو تو این سالا بگذرونه؟💔
#موقت


⚡️@bardegi57