چند قرن بردگی
بیانیهٔ جمعی از دانشجویان دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران در واکنش به وقایع خونبار دیماه و در سوگ جانباختگان این بیانیه در زمانی منتشر میشود که جامعهٔ ایران داغدار یکی از خونبارترین مقاطع تاریخ معاصر خود است؛ زمانی که خیابانها به صحنهٔ خشونت سازمانیافته…
ما، دانشجویان دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران، سکوت در برابر این سطح از خشونت عریان و فراگیر را مغایر با مسئولیت انسانی و دانشگاهی خود میدانیم. ما در رشتهای تحصیل میکنیم که اساس آن پاسداری از حیات است؛ و باور داریم بیتفاوتی در برابر سلب سازمانیافتهٔ جان انسانها، انکار بنیادهای اخلاقی آموزش و علم است.
در دیماه، حقیقت سرکوب شد، اینترنت قطع گردید، و دانشگاهها تعطیل شدند؛ گویی خاموشیِ فیزیکی، به خاموشیِ اندیشه نیز خواهد انجامید. اما تجربهٔ تاریخی این سرزمین نشان داده است که خشونت، هرگز پایان صدا نیست. آنچه با زور حذف میشود، در حافظهٔ جمعی ریشه میدواند و بازمیگردد.
دانشگاه، نهادی مستقل و برخاسته از جامعه است. هرگاه پیوند خود را با مردم از دست بدهد، از کارکرد ملّی و تاریخیاش تهی میشود. ما بر این باوریم که وظیفهٔ دانشگاهیان، روشنگری، ثبت حقیقت و ایستادن در برابر تحریف و فراموشی است؛ بهویژه در بزنگاههایی که روایت رسمی، با واقعیت زیستهٔ جامعه در تعارض آشکار قرار میگیرد.
دیماه، صرفاً مجموعهای از اعتراضات نبود؛ بلکه مطالبهای فراگیر برای حقوق بنیادین انسانی بود:
حق حیات،
حق زیستن با کرامت انسانی،
و حق تعیین سرنوشت.
این مطالبات با گلوله پاسخ داده شد، با بازداشت و سرکوب مواجه گردید و با سانسور پوشانده شد. با اینحال، حقیقت این وقایع نه قابل انکار است و نه قابل پاکشدن.
ما ضمن ابراز همدردی عمیق با خانوادههای داغدار و تمامی آسیبدیدگان وقایع دیماه، اعلام میکنیم که یاد جانباختگان این ایام را بخشی جداییناپذیر از حافظهٔ دانشگاه و جامعه میدانیم. دادخواهی برای آنان را حقی مشروع و مسئولیتی تاریخی تلقی میکنیم.
دانشجویان دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران، خود را در کنار مردم، در کنار رنجدیدگان، و در کنار حقیقت ایستاده میدانند. باور داریم آیندهٔ این سرزمین از دل همین حافظهٔ خونین ساخته خواهد شد؛ حافظهای که نه با تهدید خاموش میشود و نه با فراموشی تحمیلی.
#نه_به_سانسور
#نه_به_سرکوب
#اعتراضات_دیماه_۱۴۰۴
#دانشجوی_زندانی_آزاد_باید_گردد
#دانشجویان_دانشکده_دامپزشکی_دانشگاه_تهران
⚡️@bardegi57
در دیماه، حقیقت سرکوب شد، اینترنت قطع گردید، و دانشگاهها تعطیل شدند؛ گویی خاموشیِ فیزیکی، به خاموشیِ اندیشه نیز خواهد انجامید. اما تجربهٔ تاریخی این سرزمین نشان داده است که خشونت، هرگز پایان صدا نیست. آنچه با زور حذف میشود، در حافظهٔ جمعی ریشه میدواند و بازمیگردد.
دانشگاه، نهادی مستقل و برخاسته از جامعه است. هرگاه پیوند خود را با مردم از دست بدهد، از کارکرد ملّی و تاریخیاش تهی میشود. ما بر این باوریم که وظیفهٔ دانشگاهیان، روشنگری، ثبت حقیقت و ایستادن در برابر تحریف و فراموشی است؛ بهویژه در بزنگاههایی که روایت رسمی، با واقعیت زیستهٔ جامعه در تعارض آشکار قرار میگیرد.
دیماه، صرفاً مجموعهای از اعتراضات نبود؛ بلکه مطالبهای فراگیر برای حقوق بنیادین انسانی بود:
حق حیات،
حق زیستن با کرامت انسانی،
و حق تعیین سرنوشت.
این مطالبات با گلوله پاسخ داده شد، با بازداشت و سرکوب مواجه گردید و با سانسور پوشانده شد. با اینحال، حقیقت این وقایع نه قابل انکار است و نه قابل پاکشدن.
ما ضمن ابراز همدردی عمیق با خانوادههای داغدار و تمامی آسیبدیدگان وقایع دیماه، اعلام میکنیم که یاد جانباختگان این ایام را بخشی جداییناپذیر از حافظهٔ دانشگاه و جامعه میدانیم. دادخواهی برای آنان را حقی مشروع و مسئولیتی تاریخی تلقی میکنیم.
دانشجویان دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران، خود را در کنار مردم، در کنار رنجدیدگان، و در کنار حقیقت ایستاده میدانند. باور داریم آیندهٔ این سرزمین از دل همین حافظهٔ خونین ساخته خواهد شد؛ حافظهای که نه با تهدید خاموش میشود و نه با فراموشی تحمیلی.
#نه_به_سانسور
#نه_به_سرکوب
#اعتراضات_دیماه_۱۴۰۴
#دانشجوی_زندانی_آزاد_باید_گردد
#دانشجویان_دانشکده_دامپزشکی_دانشگاه_تهران
⚡️@bardegi57
👏26