این گوی و این میدان

دهه ی ۶۰، چند سالی در اسکندری جنوبی مستاجر بودم. مسجدی بود و پیشنمازش همشهری ما. اتفاقا با خواهر زاده پیشنماز که امروز امام‌‌ جمعه شهری پر آوازه است رفیق بودم و در جنگ‌ ۸ ساله همواره همرزم. گاه پیشنماز، خواهر زاده و مرا به خانه اش دعوت می کرد و پذیرایی گرمی هم داشت. تفسیری، روایتی و حتی مثنوی خوانی. گاه از وجوب شرکت در دفاع از حریم اسلام و استحباب و بلکه‌ لزوم حب الوطن می گفت و ترغیب مکرر به دفاع و اطاعت از ولی امر.

آن سال ها در نخست وزیری بودم؛ ولی نماز مغرب و عشا را با ایشان جماعت می کردم. تا این یکی دوهفته جناب آخوند غیبش زد. هر چه‌ پرسیدم کسی آگاه نبود. بالاخره سراغ دایی را از همرزمم گرفتم. نخست از پاسخگویی اکراه داشت و امتناع می ورزید، ولی یادم‌نیست چطور شد که دهان باز کرد و گفت: راستش پسر دایی بدون اطلاع پدر که سخت مخالف بوده، برای جبهه ثبت نام کرده و اعزام شده است. حالا‌ دایی جماعت را تعطیل کرده و با اخذ نشانی و موقعیت روانه موقعیت شده تا فرزندش را برگرداند. بالاخره هم ۱۷ روز نشده دوباره جماعت برقرار شد. فرزند پیشنماز هم در صف اول. امام جماعت دلش راحت و موعظه و سخنرانی و توصیه به مشارکت در دفاع دوباره برقرار شد.

این داستان راست، امروز مرا به یاد کسانی انداخت که از آغاز جنگ حماس-اسرائیل, از باز شدن درب جهاد و شهادت گوی سخن افکنده بودند
. امروز که دیگر راه صور و صیدا، بنت جبیل و مرجعیون و جزین و دره بقاع باز است،

پس کاروان واعظان و شهادت طلبان مشهور کجا پنهان شده اند؟


خدای سبحان چه خوب گفته است:
هان، ای کسانی که ایمان آورده‌اید، چرا چیزی به زبان می‌گویید که در مقام عمل خلاف آن میکنید ؟؟
#یدالله_کریمی_پور


⚡️@bardegi57

پیمان ایران-روسیه

معاهده درازمدت ایران-روسیه در واقع توافق نامه ای بین مطرودین و ضعفا است. بدک نیست سری به آن‌ بزنیم:

۱- نخست آن که به تعبیر لوموند توافق مسکو و تهران، نمایش قدرت دو رژیم ضعیف در برابر غرب است.‌ این همه چشم اندازش را منعکس می کند.
روسیه با این توافق قصد دارد نشان دهد که خیلی هم منزوی نیست. از سوی دیگر جمهوری اسلامی هم‌ پس از فروپاشی اسد و ناکامی دوستانش در محور مقاومت‌ در مواجهه با اسرائیل، نیازمند کسب پشتیبانی ار روسیه است؛

۲- دوم این که برخلاف توافق فی مابین مسکو-پیونگ‌ یانگ، چنین معاهده ای در برگیرنده تعهدات دفاعی متقابل در برابر تهدیدهای خارجی نخواهد بود؛ که البته هم‌ نشانگر پیچیدگی مناسبات تاریخی ایران-روسیه است و هم به ویژه ناامید کننده جمهوری اسلامی از داشتن یک چتر حمایتی در برابر موزائیک تهدیدها؛

۳- سوم آن که گسترش مناسبات اقتصادی بین این دو کشور همبافت و دارای ساختار کلان اقتصادی تقریبا مشابه، نا امید کننده است. گسترش چنین مناسباتی بین دو کشور که عمده صادراتشان انرژی فسیلی است، بی شباهت به معاهده صادراتی دو تولید کننده شیر نیست؛

۴- چهارم‌ آن که توسعه کریدور شمال-جنوب با توجه‌ به‌ این‌ که روسیه و ایران به ترتیب زیر شلاق سخت ترین و بیشترین تحریم های جهانی هستند، لطیفه ای بیش نیست. به زودی خواهبد دید که ایران حتی از مبدا (پایانه های بندری) هم در دادوستد، با مشکلات حاد‌فزونتر روبرو خواهد شد؛

۵- پنجم آن که توسعه صنعت گردشگری بین دو کشور پوچ است. کدام‌ روس حاضر است ترکیه، امارات و اسپانیا و...را رها کرده و تحت شرایط نامناسب و بلکه دیوانه کننده اوقات فراغتش را در جمهوری اسلامی بگذراند؛

۶- ششم و مهمتر این که طی ریاست ۵ رئیس جمهور ایران، شامل خاتمی، احمدی نژاد، روحانی، رئیسی و پزشکیان، پرزیدنت‌ ولادیمیر پوتین در دیدار با آنان، بر توسعه مناسبات تاکیدات مکرر شده است. در همه این دیدارها هم سخن از قراردادهای استراتژیک(مثلا راهبردی)‌ شده است. ولی دستاوردشان چه بوده است؟

۷- هم چنین ایرانیان‌ به حق می پرسند روسیه که خود در دهها مساله و مشکل حاد دست و پا می زند و قادر به حل وفصل هیچکدام هم نبوده است، چگونه می تواند گره گشای مشکلات کشوری ۹۰ میلیونی با صدها تنگنا باشد؟!

کوتاه آن‌ که بی کمترین گمانی معاهده ایران- روسیه ناکام مانده و دستاوردی استراتژیک برای برون‌رفت ایران از تسلسل کمتر توسعه یافتگی مهیا نخواهد بود.
#یدالله_کریمی_پور



⚡️@bardegi57

نشانه های فروپاشی

هنگامی که فروپاشی رژیم ها گریزناپذیر گردد، خواه متاثر از نارضایتی تام داخلی، کودتا و یا شکست نظامی، لاجرم چند نمود روشن بیرونی آشکار می شود:

۱- شکاف در دولت
کمتر رژیمی پیش از سقوط دچار شکاف از درون‌ نشده است. تقریبا نخستین نشانه های سقوط رژیم‌ها، با حدوث شکاف های درونی کلید می خورد؛

۲- تزلزل در اجرای قانون
دومین نشانه تزلزل در اجرای نظم و قانون است. در این شرایط رژیم از اجرای قوانین خود ساخته به هر دلیل سرباز می زند؛

۳- حذف آخرین مصلحان
سومین‌ نشانه سقوط رژیم ها، حذف و بازنشسته کردن اجباری آخرین مصلحان و کارامدان و دور کردنشان از حلقه تصمیم سازی است؛

۴- آرامش پیش از توفان
چهارمین نشانه، آرامش و سکوت و به ویژه بی اعتنایی عملی مردم‌ پیش از انفجار بزرگ‌ مردمی درونی است؛

۵- عقده ماسادا
پنجم آن‌ که رهبران در پایان‌های عمر نظام‌های تمامیت خواه ایدئوکرات (مبتنی بر ایدئولوژی) بیش از پیش دچار ذهنیت های بسته، خود بزرگ‌بینی و اقتدارطلبی شده و دریک کلام‌ به عقده ماسادا مبتلا می شوند. یعنی خودبزرگ‌ بین شده و خویشتن را ناجی می‌پندارند. بنابراین مبلغ اقدامات انتحاری و خشونت‌آمیز می‌شوند؛

۶-عقده مسیح
در ایدئوکراسی‌ها هواخواهان به رهبری بی‌رحم و تندرو نیازمندند. رهبری که همه اتباع باید تسلیم‌ او باشند و اورا بپرستند. هنگامی که فروپاشی نزدیک و نزدیک تر می شود، او بر جنگ‌ تا آخر پافشاری می کند. والتر لانگر ثابت کرد که هیتلر عقده مسیح یا عقده منجی داشت. او خود را منجی آلمان می پنداشت.

گاه در رژیم های منتهی به سقوط(مانند موسولینی) رهبر، واجد شخصیتی سادیستی، دمدمی مزاج، مغرور، بی رحم و مملو از تفکرات نامعقول شده و از درک واقعیت ها به کلی غافل می شود.

به هر روی آغاز شکاف در دولت، تزلزل در اجرای قانون و اعاده نظم و امنیت، حذف آخرین مصلحان و تداوم‌ ترویج خشونت، نشانه های بارز آخرین روزهای حیات رژیم های ایدئوکرات اند.

✍ #یدالله_کریمی_پور


⚡️@bardegi57

ایران آباد نمی شود

البته توافق هسته ای ایران-امریکا در دسترس بوده و صد البته سایه جنگ و بلکه بخشی از تحریم ها را از فضای ایران خواهد زدود. ولی ساده انگاری و بلکه حماقت محض است که دستاورد چنین توافقی مساوی با آبادی و توسعه ایران پنداشته شود. چرا؟!

با فرض بقای سیستم، رهبران و مدیران، ساختار اجرایی، سیاست خارجی، حقوق اساسی، تقسیمات کشوری و مناسبات ملت با دولت کنونی و جاری، امید به هر گونه اصلاح کلی و همه جانبه، واهی و بلکه نادانی است.

کوتاه آن‌ که من اراده ای مبتنی بر استراتژی بزرگ، برای تغییر ایران در جهان‌ دگرگون شونده در هیچ جای جمهوری اسلامی ندیده ام. شاید دچار کوری نگرشی شده ام.

#یدالله_کریمی_پور


⚡️@bardegi57