🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#یادمان
#_17_دی
#سالمرگ_بابک_خرمدین
#قهرمان_دفاع_از_حیثیت_ایران
برای مرد مردها / امروز روز بزرگداشت بابک خرمدین است
خُرّم دینان، كه به خاطر جامه های سرخی كه به تن می كردند، سرخ جامگان نيز ناميده می شدند، قيامی بود فراگير كه در سراسر ايران زمين، از خراسان و گرگان و ری گرفته تا اصفهان و همدان و آذربایجان، عليه اشغالگرانِ عرب دنبال می شد. پس از مرگ "جاویدان پور شهرک"، فرماندهِ خُرّم دینان، بابك رهبری اين جنبش را به دست گرفت و در سال 200 هجری، عليه سلطه ی تازيان برخاست و "دژ بَذ" (جمهور) نزدیکِ شهر "کلیبر" را به عنوانِ مركزِ فرماندهی خود برگزيد.
اين جنبش، برای آزاد سازی ايران از چنگ اشغالگران، توانست قشرهای مختلف اجتماعی را به گِرد خود جمع كند و بيش از 20 سال در برابر سلطه گران بايستد و شش تن از سرداران برجسته را شكست دهد و خوابِ راحت را از چشمانِ خلفای عباسي بگيرد. تا اينكه "معتصم" خليفه عباسی ، از "افشين" خواست تا به جنگ بابک رود.
درباره ی باور خُرّم دینان كه متاثر از انديشه های "مزدک" بود ، سخن بسيار گفته شده است. اما آنچه كه از نام خُرّمدینی بر میآید ، بيانگرِ باوری است که پیوستگیِ عمیقی با انديشه های زرتشت دارد و در پی شادی و خُرّمی انسان است و بر این ایده است که آدمی، آفریده ی خدا است و در این جهان باید به شادی سر کند و گریه و زاری امری نکوهیده است.
"دکترعلی میرفطروس" در کتاب "جنبش سرخ جامگان" که به بررسی تأثیر آئین ها و باورهای میترائی بر عقاید خُرّم دینان پرداخته است ، چنین نوشته: «از نظر فلسفی ، خُرّم دینان نیز مانند مزدکیان ، به پیکار روشنائی و تاریکی (یا اهورا مزدا و اهریمن) اعتقاد داشتند. امّا بر خلاف تعالیم مزدک، خُرّم دینان (به رهبری بابک) معتقد بودند که نور بر ظلمت نه بطور تصادفی، بلکه با اراده و اختیار انسان ، پیروز میشود. با چنین درکی، جهان بینی مزدکیان جدید (خُرّمدینان) دچار تحول گردید که بر اساس آن، فلسفه ی خُرّمدینان نه یک فلسفه ی تأمّل و تحمّل ، بلکه به فلسفه ای برای تحرّک و پیکار بَدَل گردید. از این زمان است که پرچم و جامه ی سرخ ، نشان رسمی خُرّم دینان شد. جنبه ی دیگر عقاید سرخ جامگان، اعتقاد آنان به تناسخ بود.
اعتقاد به تناسخ گویا ناشی از این باور بود که قهرمان نمی میرد مگر آنکه ریشه ی بیداد بر کند و داد را بر تخت بنشاند. در حقیقت ، تناسخ صورت دیگری از "بی مرگی قهرمان" یا شکل ساده و عامیانه ی دیالکتیک و حرکت تاریخ بود.
به نظر عقیده شناسانی مانند: "شهرستانی"،"نوبختی" و "عبدالقاهر بغدادی": «اصحاب تناسخ ، جهان را قدیم میدانستند و بهشت و دوزخ و معاد و رستاخیز و روز حشر را انکار میکردند، چرا که به نظر آنان: بهشت و دوزخ ، این جهان است و جز این ، جهانی دیگر نیست.»
قیام آریایی ها بر عرب ها (بابک خرمدین و مازیار)
در زمان خلافت مامون جنبشهای مخالف محلی در غرب ایران شکل گرفت. بابک پیرو آئین خرمی یا آئین سنتی مزدک بود و رویای شکوه دوباره ایران را در سر می پروراند. او در شهر بذ در ۲۰۰ یا ۲۰۱ ه قمری /۸۱۶ م در شهر بذ ما بین اران و آذربایجان در آن قسمت از ایران سر بر شورش برداشت. بابک پیام تشویقانهٔ حاتِم بن هرثَمْة بن اَعْیَن والی آذربایجان را برای شورش دریافت کرده بود چرا که مامون پدر حاتم را زندانی و به قتل رسانیده بود. چون خبر شورش بابک به گوش مأمون رسید، یحیی بن مُعاذبن مسلم از موالی بنی ذُهْل (از شاخههای قبیله بنی شیبان ) را مأمور ارمنستان و آذربایجان و سرکوب بابک کرد. بنا به گفتهٔ یعقوبی، یحیی بن معاذ با بابک چندین جنگ کرد که در آنها هیچیک از دو طرف به پیروزی دست نیافتند. پس از آن مأمون عیسی بن محمدبن ابی خالد را مأمور جنگ با بابک کرد و او با سپاهیان معروف به «حَرْبیّه » عازم جنگ شد، امّا شکست خورد و ناگزیر به ارمنستان بازگشت. شکست عیسی از بابک به قول طبری در ۲۰۶ بوده است.
چون کار بابک بالا گرفت مأمون زُرَیْق بن علیّ بن صدقة الاْزدی را به جنگ او فرستاد، ولی او نیز کاری از پیش نبرد و مأمون محمدبن حُمَیْد طوسی را مأمور دفع غائله کرد. محمدبن حمید سردار بزرگ و مشهوری بود و شعرای نامدار مانند بُحْتری و ابوتمام طائی او را مدح کردهاند. محمد در آغاز به پیروزیهایی دست یافت، ولی در راهی سخت و باریک به او حمله شد و به قتل رسید. به گفتهٔ طبری این واقعه در روز شنبه ۲۵ ربیع الاول ۲۱۴ و در «هشتاد سر» اتفاق افتاد.
📚🤔
🔴#یادمان
#_17_دی
#سالمرگ_بابک_خرمدین
#قهرمان_دفاع_از_حیثیت_ایران
برای مرد مردها / امروز روز بزرگداشت بابک خرمدین است
خُرّم دینان، كه به خاطر جامه های سرخی كه به تن می كردند، سرخ جامگان نيز ناميده می شدند، قيامی بود فراگير كه در سراسر ايران زمين، از خراسان و گرگان و ری گرفته تا اصفهان و همدان و آذربایجان، عليه اشغالگرانِ عرب دنبال می شد. پس از مرگ "جاویدان پور شهرک"، فرماندهِ خُرّم دینان، بابك رهبری اين جنبش را به دست گرفت و در سال 200 هجری، عليه سلطه ی تازيان برخاست و "دژ بَذ" (جمهور) نزدیکِ شهر "کلیبر" را به عنوانِ مركزِ فرماندهی خود برگزيد.
اين جنبش، برای آزاد سازی ايران از چنگ اشغالگران، توانست قشرهای مختلف اجتماعی را به گِرد خود جمع كند و بيش از 20 سال در برابر سلطه گران بايستد و شش تن از سرداران برجسته را شكست دهد و خوابِ راحت را از چشمانِ خلفای عباسي بگيرد. تا اينكه "معتصم" خليفه عباسی ، از "افشين" خواست تا به جنگ بابک رود.
درباره ی باور خُرّم دینان كه متاثر از انديشه های "مزدک" بود ، سخن بسيار گفته شده است. اما آنچه كه از نام خُرّمدینی بر میآید ، بيانگرِ باوری است که پیوستگیِ عمیقی با انديشه های زرتشت دارد و در پی شادی و خُرّمی انسان است و بر این ایده است که آدمی، آفریده ی خدا است و در این جهان باید به شادی سر کند و گریه و زاری امری نکوهیده است.
"دکترعلی میرفطروس" در کتاب "جنبش سرخ جامگان" که به بررسی تأثیر آئین ها و باورهای میترائی بر عقاید خُرّم دینان پرداخته است ، چنین نوشته: «از نظر فلسفی ، خُرّم دینان نیز مانند مزدکیان ، به پیکار روشنائی و تاریکی (یا اهورا مزدا و اهریمن) اعتقاد داشتند. امّا بر خلاف تعالیم مزدک، خُرّم دینان (به رهبری بابک) معتقد بودند که نور بر ظلمت نه بطور تصادفی، بلکه با اراده و اختیار انسان ، پیروز میشود. با چنین درکی، جهان بینی مزدکیان جدید (خُرّمدینان) دچار تحول گردید که بر اساس آن، فلسفه ی خُرّمدینان نه یک فلسفه ی تأمّل و تحمّل ، بلکه به فلسفه ای برای تحرّک و پیکار بَدَل گردید. از این زمان است که پرچم و جامه ی سرخ ، نشان رسمی خُرّم دینان شد. جنبه ی دیگر عقاید سرخ جامگان، اعتقاد آنان به تناسخ بود.
اعتقاد به تناسخ گویا ناشی از این باور بود که قهرمان نمی میرد مگر آنکه ریشه ی بیداد بر کند و داد را بر تخت بنشاند. در حقیقت ، تناسخ صورت دیگری از "بی مرگی قهرمان" یا شکل ساده و عامیانه ی دیالکتیک و حرکت تاریخ بود.
به نظر عقیده شناسانی مانند: "شهرستانی"،"نوبختی" و "عبدالقاهر بغدادی": «اصحاب تناسخ ، جهان را قدیم میدانستند و بهشت و دوزخ و معاد و رستاخیز و روز حشر را انکار میکردند، چرا که به نظر آنان: بهشت و دوزخ ، این جهان است و جز این ، جهانی دیگر نیست.»
قیام آریایی ها بر عرب ها (بابک خرمدین و مازیار)
در زمان خلافت مامون جنبشهای مخالف محلی در غرب ایران شکل گرفت. بابک پیرو آئین خرمی یا آئین سنتی مزدک بود و رویای شکوه دوباره ایران را در سر می پروراند. او در شهر بذ در ۲۰۰ یا ۲۰۱ ه قمری /۸۱۶ م در شهر بذ ما بین اران و آذربایجان در آن قسمت از ایران سر بر شورش برداشت. بابک پیام تشویقانهٔ حاتِم بن هرثَمْة بن اَعْیَن والی آذربایجان را برای شورش دریافت کرده بود چرا که مامون پدر حاتم را زندانی و به قتل رسانیده بود. چون خبر شورش بابک به گوش مأمون رسید، یحیی بن مُعاذبن مسلم از موالی بنی ذُهْل (از شاخههای قبیله بنی شیبان ) را مأمور ارمنستان و آذربایجان و سرکوب بابک کرد. بنا به گفتهٔ یعقوبی، یحیی بن معاذ با بابک چندین جنگ کرد که در آنها هیچیک از دو طرف به پیروزی دست نیافتند. پس از آن مأمون عیسی بن محمدبن ابی خالد را مأمور جنگ با بابک کرد و او با سپاهیان معروف به «حَرْبیّه » عازم جنگ شد، امّا شکست خورد و ناگزیر به ارمنستان بازگشت. شکست عیسی از بابک به قول طبری در ۲۰۶ بوده است.
چون کار بابک بالا گرفت مأمون زُرَیْق بن علیّ بن صدقة الاْزدی را به جنگ او فرستاد، ولی او نیز کاری از پیش نبرد و مأمون محمدبن حُمَیْد طوسی را مأمور دفع غائله کرد. محمدبن حمید سردار بزرگ و مشهوری بود و شعرای نامدار مانند بُحْتری و ابوتمام طائی او را مدح کردهاند. محمد در آغاز به پیروزیهایی دست یافت، ولی در راهی سخت و باریک به او حمله شد و به قتل رسید. به گفتهٔ طبری این واقعه در روز شنبه ۲۵ ربیع الاول ۲۱۴ و در «هشتاد سر» اتفاق افتاد.
🌸🍃🍂🦋🍃🍂🦋🍃🍂🦋🍃✨
🍃🍂🦋🍃🍂
🍂🦋🍂
🦋
🍃
✨
🔴#بخوانیم
کسی که امروز به تو می گوید چه بپوش
بعدا می گوید: چطور بیندیش
17 اسفند 57، کمی پس از انقلاب هزاران زن تهرانی به خیابان آمدند تا به قانون حجاب اجباری اعتراض کنند.
این نخستین 8 مارس آزاد بود. در رژیم قبلی 8 مارس ممنوع بود و 17 دی سالگرد کشف حجاب، روز زن شمرده می شد.
راه پیمایی زنان با حمله گروه های فشار، به خشونت انجامید
غیر از موضع مذهبیون، موضع سازمان های فعال چپ که جناح سکولار انقلابیون 57 را تشکیل می دادند، قابل تامل است.
آنها نه تنها با اعتراض زنان همراه نشدند، بلکه آنرا دسیسەی زنان بورژوا و طرفداران بختیار نامیدند!
از نظر مجاهدین، فدائیان و حزب توده، حقوق زنان، اولویت نبود و طرح آن به تفرقه در جبهه انقلاب و حرکت ضد امپریالیستی می انجامید.
آزادی در معنای خودمختاری انسان و حق آن در تعیین سرنوشت خویش، ایده ای بیگانه بود.
همه این سازمان ها، شاخه های زنان داشتند، اما بدون هیچ دستور کار زنانه
هما ناطق گفته بود: حجاب مساله ما نیست و لازم باشد پتو هم دور سر می پیچیم
او بعدا گفت: سالها بعد فهمیدم قدرتی که می گوید چه بپوش، بعدا می گوید: چطور بیندیش!
#صلاح_الدین_خدیو
🌸🍂🌸@Bookirancity
✨
🍃
🦋
🍂🦋🍂
🍃🍂🦋🍃🍂
🌸🍃🍂🦋🍃🍂🦋🍃🍂🦋🍃✨
🍃🍂🦋🍃🍂
🍂🦋🍂
🦋
🍃
✨
🔴#بخوانیم
کسی که امروز به تو می گوید چه بپوش
بعدا می گوید: چطور بیندیش
17 اسفند 57، کمی پس از انقلاب هزاران زن تهرانی به خیابان آمدند تا به قانون حجاب اجباری اعتراض کنند.
این نخستین 8 مارس آزاد بود. در رژیم قبلی 8 مارس ممنوع بود و 17 دی سالگرد کشف حجاب، روز زن شمرده می شد.
راه پیمایی زنان با حمله گروه های فشار، به خشونت انجامید
غیر از موضع مذهبیون، موضع سازمان های فعال چپ که جناح سکولار انقلابیون 57 را تشکیل می دادند، قابل تامل است.
آنها نه تنها با اعتراض زنان همراه نشدند، بلکه آنرا دسیسەی زنان بورژوا و طرفداران بختیار نامیدند!
از نظر مجاهدین، فدائیان و حزب توده، حقوق زنان، اولویت نبود و طرح آن به تفرقه در جبهه انقلاب و حرکت ضد امپریالیستی می انجامید.
آزادی در معنای خودمختاری انسان و حق آن در تعیین سرنوشت خویش، ایده ای بیگانه بود.
همه این سازمان ها، شاخه های زنان داشتند، اما بدون هیچ دستور کار زنانه
هما ناطق گفته بود: حجاب مساله ما نیست و لازم باشد پتو هم دور سر می پیچیم
او بعدا گفت: سالها بعد فهمیدم قدرتی که می گوید چه بپوش، بعدا می گوید: چطور بیندیش!
#صلاح_الدین_خدیو
🌸🍂🌸@Bookirancity
✨
🍃
🦋
🍂🦋🍂
🍃🍂🦋🍃🍂
🌸🍃🍂🦋🍃🍂🦋🍃🍂🦋🍃✨