🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#_شــــعــــر_جــــهــــان🌍

در برج‌های زرد،
ناقوس‌ها می‌زند.
نُت‌ها رها گشته‌ست
بر بادهای زرد.

بر جاده، روانه‌ست
زنِ مرده
با تاجی از شکوفه‌ی پژمرده‌ی لیموها.
می‌خواند و می‌خواند
آوازی
با گیتار سپیدش،
می‌خواند و می‌خواند و می‌خواند.

در برج‌های زرد،
ناقوس‌ها خاموش شده.

باد، بادبان‌های نقره می‌سازد
با غبار.

▫️ شعری از فدریکو گارسیا لورکا
▫️ برگردان به پارسی: بیژن الهی
▫️ عکس: ایموگان کانینگهام

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#_چــــکــــامــــه🎵


«عاشقش بود... علیرغم تمام خصوصیات دل‌آزاری که داشت. زیرا می‌دانست عاشقی، تنها دوست داشتن خوبی‌ها و فضیلت‌ها نیست.
عاشقی یعنی دوست داشتنش با وجود همه ایرادات و عیوب»


#_ویلیام_فاکنر


🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#بـــخـــوانـــیـــم

❐ هر آن چه ژرف است نقاب می‌طلبد ..

چهره چهره چهره لعنتی...
اگه برای جادو نهایتی ممکن باشه فکر کنم اون زدودن چهره‌ست. محل شکل‌ گیری روح و سوژه است. به سوژه هویت و تشخص میده و بیننده در این چهره خود رو بازشناسی می‌کنه و چهره مجدداً خود رو در چهره‌ی بیننده بازنمایی می‌‌کنه: یک دور و چرخه‌ ایدئولوژیک.

دختر تو عکسمونم ته دلش هوای محو کردن و زدودن چهره در سر داره طوری که امکان بازشناسی سلب بشه. میل نقاب چهره رو کورتاژ می‌‌کنه و دور می‌‌ریزه. چقدر عملیات شقاوت مسرت بخشه. حذف عناصری متنی و هنری که عناصر قدرت رو نمایندگی و بازنمایی می‌‌کنه. عمیات شقاوت یک اثر با خودش از مجرای خودش.

چهره به عنوان یک شاخصه‌ بیش از هر چیز یک نشانگر قدرته. نه تنها چهره بلکه هر عنصر دیگه‌ای که می‌تونه در موقعیت‌‌های گوناگون در حال نمایندگی و بازنمایی و بازشناسی باشه شامل چنین وصفیه : نشانگر قدرت بودن.

دلوز تو یکی از درس‌‌گفتارهاش به جو بوسکوی نویسنده اشاره می‌کنه: کسی که در جنگ جهانی اول بر اثر انفجار گلوله‌ توپ زخمی میشه و فلج و نفله به خونه میاد . تا پایان عمرش هم در تخت‌ زندگی می‌کنه و بسیار هم می‌نویسه . دلوز جمله‌‌ای غریب از بوسکه نقل می‌‌کنه ، جمله‌‌ای که گفتنش در موقعیت او توانی عجیب و غریب میطلبه، زخمی شدن‌م پیش از من وجود داشت، من برای تحققش متولد شده بودم.


🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity