🎼🇮🇷
#موسیقی_ایرانی
#بیژن_ترقی

استاد "بیژن ترقی"، متنِ ترانه های بسیار دلنشینی را از خود به جای گذاشته است. وی در اسفندماه ۱۳۰۷ خورشیدی در تهران و در خانواده ای اهلِ کتاب و کتابداری، زاده شد. پدر و پدربزرگش، هر دو، از ناشران و کتاب سازانِ ایران بوده اند. "بیژن" نیز پس از مرگ پدر، اداره ی میراثِ او، که کتابفروشی خیام بود را، بر عهده گرفت. پرورش در محیط کتابخانه ای، او را به فرهنگ ها و لغت نامه و دیوانهای شعری علاقه مند ساخت و طبع او را از جوانی به لحاظ معاشرت خانواده با شاعرانِ معروف، به سوی شعر و غزل سوق داد، که دستاورد آن علاوه بر چاپِ دیوان های "صائب تبریزی" و "کلیم کاشانی"، مجموعه شعرهای خودِ او با عنوان سرودِ برگ ریزان بود.

گمان می رود آشنا شدن "بیژن ترقی" با زنده یاد استاد "پرویز یاحقی" در سال ۱۳۳۶، او را به سوی ترانه سرایی کشانده باشد. ترانه های خاطره انگیزِ بسیاری، دستاورد این آشنایی و همکاری است.
"بیژن ترقی" با اساتید "علی تجویدی" و "همایون خرم" نیز همکاری داشته و متن های زیبایی بر آهنگ های آنان نهاده است. خودِ او گفته است که در مجموع بر ۳۰۰ آهنگ از نام آورانِ موسیقی ایران، شعر نهاده که شماری از آنها در برنامه فاخرِ گلها به اجرا درآمده است.

از میان ترانه هایی که از همکاری "بیژن ترقی" و زنده یاد "پرویز یاحقی" پدید آمده، سه ترانه که به دلیل مشابهت ها، می توان آنها را تریلوژیِ (اثری دارای سه بخش مستقل ولی مضمونی واحد و ارتباطی نزدیک به هم) این دو، بشمار آورد، ارزشهای متنی و موسیقایی دارند: "می زده"، "افسانه محبت" و "بیداد زمان". استاد "پرویز یاحقی" که اهلِ سازآرایی های رنگین و جذاب بود، با تصویرسازی های زنده یاد "بیژن ترقی" سازگاری پیدا کرده، که همین هماهنگی باعث رشد فراگیر ترانه های ترقی گردیده است. البته در این میان نباید از صدای شفاف و دل لرزانِ بانو "مرضیه" غافل شد، که متن را با جان و دل در می یافت و دلپذیرانه بازتاب می داد. شمار بزرگی از ترانه های "بیژن" و "پرویز" را بانو "مرضیه" خوانده است.

دو کتاب دیگر نیز از مرحوم "بیژن ترقی" به یادگار مانده به نام های "آتش کاروان" و "از پشت دیوارهای خاطره"، که اولی مجموعه ای از شعرهای ترانه های او را در بر دارد و دومی شرح خاطرات او از قلمرو موسیقی و هنر آن سالهاست. یکی از ترانه های مرحوم "بیژن ترقی" که تصویرپردازی پررنگ تر و عاطفی تری دارد، بر روی آهنگی از استاد "علی تجویدی" نشسته و آتشِ کاروان نام دارد. در آتش کاروان شاعر جدا ماندنِ خود را از یاران به جدا ماندنِ آتش از کاروان تشبیه می کند. آتش می کوشد شعله بکشد و به دنبالِ کاروان برود. اما توانِ این کار را ندارد و نفس های آخر را می کشد. "بیژن ترقی" پس از گذراندنِ یک دوره دراز بیماری در سرآغاز اردیبهشت ۱۳۸۸ در تهران چشم از جهان فروبست.
روحش شاد و یادش گرامی
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw