🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#معرفی_یک_کارگردان

پیر پائولو پازولینی (1975 - 1922)
Pier Paolo Pasolini (1922 - 1975)

پازولینی بیشتر ایامِ کودکی‌اش را در فرویولی، در شُمال شرقیِ ایتالیا گذراند. در جوانی به حزبِ کمونیست ایتالیا پیوست ولی در ۱۹۴۹ به خاطر «ناهنجاری‌هایِ فردی»، از حزب اخراج شد. باوجودِ اخراج و اختلاف‌نظرهای عَلنی فراوان با حزب، و با باقیِ احزاب چپ، تا پایان زندگی، باافتخار خود را کُمونیست تلقی می‌کرد. در سال ۱۹۵۰ به رُم رفت و دیری نگذشت که با دو مجموعه شعر (خاکسترِ گرامشی، ۱۹۵۷ و مذهبِ دورانِ من، ۱۹۶۱) و دو رُمان که در آن‌ها استفاده‌های خلاقانه‌ای از لهجه و زبان عامیانه‌ی رُمی‌ کرده بود (بانویِ زندگی، ۱۹۵۵ و یک زندگیِ خشن، ۱۹۵۹) شهرتی به دست آورد. مهارتش در گفت‌وگونویسیِ عامیانه‌ی محلی، پایش را به دنیای سینما کِشاند و به‌خصوص با فدریکو فلینی در نوشتن فیلم‌نامه‌ی شب‌های کابیریا (۱۹۵۶) همکاری کرد. مضمون دو فیلم اول پازولینی به‌عنوان کارگردان، آکاتونه (۱۹۶۱) و ماما روما (۱۹۶۲)، به زندگیِ طبقاتِ پایین جامعه‌ی رُمی مربوط می‌شد ولی وجود یک انرژی آرمان‌گرایانه‌ی قوی، آن‌ها را متمایز می‌کرد. فیلمِ کوتاه پنیر بی‌نمک یکی از اپیزودهای روگوپاگ (۱۹۶۳) هجوی خنده‌دار ولی به‌دوراز خباثت از مصلوب‌کردن حضرت مسیح، باعث شد پازولینی را به کفر و توهین به مقدسات متهم کنند. در عوض، انجیل متی (۱۹۶۳)، روایتِ متین و بی‌پیرایه‌ی انجیلِ متی، بود که باعث شد انگ نادرست کاتولیک مارکسیست به او زده شود؛ چون درواقع، مارکسیسم او به همان اندازه نامتعارف بود که نگرش و رویکردش به مذهب، مبهم و دوپهلو. او به چیزی که اسمش را «مقدس» گذاشته بود، علاقه داشت، و بیش‌ازپیش این کیفیت را در مذهب‌ها و اسطوره‌های بدوی می‌یافت.


https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🔴#عکس_روز

بنیان گذاران سینمای نئورئالیسم ایتالیا

از راست: فدریکو فلینی، روبرتو روسلینی، ویتوریو دسیکا

https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw