🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴 #سیری_در_برنامه_ی_گلها
#تار_نوازان
در برنامه ی گلها، با نخبه نوازندگانی مانند "مرتضی خان محجوبی"، "احمد عبادی"، "لطف الله مجد"، "حسن کسایی" و شاگردانِ نی نواز او، مواجهیم که از ستارگانِ درخشانِ بی مانندِ گلهایند و از آنها بگذریم با تارنوازان برجسته ای روبرو می شویم که به جرأت می توان گفت، یکی از تاثیر گذارترین گروه نوازندگان در میان مجموعه ی برنامه گلها باشد. تار شاید از نظرِ تاریخی قدیمی ترین و رایج ترین ساز سنتی ایران باشد. تعداد نوازندگان تار نیز از نوازندگان سازهای دیگر بیشتر است. اما شمار تارنوازانِ به کمال رسیده، چندان زیاد نمی باشد. برنامه ی گلها از همان روزهای آغازِ کار، خوشبختانه از همکاری چند نوازنده عالیِ تار برخوردار بوده است، که در صدرِ آنان، شادروان "جلیل شهناز" نشسته است. استاد "جلیل شهناز" در سال ۱۳۰۰ در شهر اصفهان زاده شده و پدر و برادرش حسین نیز در تارنوازی مهارتی داشتند و فضای مساعدِ خانه رغبت به موسیقی را در جلیلِ خردسال برانگیخته و از ۱۲ سالگی نزدِ برادر به آموختنِ فوت و فنِ نواختن پرداخته و چند سالی بعد پنجه ای شیرین پیدا کرده است. استاد "جلیل شهناز" در نخستین سالهای دهه ی ۲۰ به تهران رفته و بزودی پایش به رادیو باز شده و تکنوازی های شیرین و ظریفش توجه ی مسئولان را به سوی او جلب کرده است.
برنامه ی گلها که به همتِ "داوود پیرنیا" به راه افتاد، استاد "شهناز" نیز به جرگه ی تکنوازانِ دیگر برنامه ی گلها که در آغاز از شمارِ انگشتانِ یک دست تجاوز نمی کردند، پیوسته و این پیوستگی تا پیش از انقلاب ادامه داشت. وی همچنان برجسته ترین نوازنده ی تار در موسیقی سنتی ایران بشمار می رود. او با آنکه به نسلِ قدیمیِ تارنوازان تعلق دارد، اما بداهه نوازی های نوآورانه ی او به شکلِ شگفت انگیزی با نسلِ امروز نیز سازگاری دارد. با آنکه قدیمیان با شیرین نوازی میانه ی خوبی نداشتند، ولی "شهناز" شاید بصورت ناخودآگاه به این شیوه گرایش داشت. پنجه اش و مضرابهایش جاذبه ای ویژه دارد.
و اما شیوه ی شیرین نوازی با وجود ناخشنودی سنت گرایان در میان تارنوازان جوان فراگیرتر شد و نواخته های سنتی را رنگ و بوی تازه ای بخشید. یکی از این جوان ترها، "فرهنگ شریف" بود که از پرکارترین نوازندگان برنامه ی گلها بشمار می آمد. استاد "فرهنگ شریف" در سال ۱۳۱۲ در آمل زاده شده و آموختنِ موسیقی را در منزل نزد پدر آغاز کرده است. پدر با پی کردنِ استعددِ پسرش، او را نزد شادروان استاد "علی اکبرخان شهنازی" به شاگردی برده و قواعد و اصولِ تارنوازی را به او آموخته است. اما وی، شیوه ی تارنوازی را به شیرین نوازی درآمیخته و از شیوه ی استاد سنتیِ خود، کناره گرفته است. او هنوز در سال سوم دبیرستان تحصیل می کرد، که پایش به رادیو باز شده و استاد "مهدی خالدی" معرِفِ او در رادیو شد. استاد "شریف" پس از شرکت در برنامه تکنوازان، همکاری با ارکسترهای مختلف رادیو در سالهای پایانی دهه ی ۳۰، به جمع هنرمندانِ برنامه ی گلها پیوست. استاد "فرهنگ شریف" که پس از استاد "جلیل شهناز" برجسته ترین تارنوازِ برنامه ی گلها بشمار می آید، پنجه ای بغایت شیرین دارد و ساعت ها می توان به نواخته های او گوش سپرد و همچنان طالبِ تداومِ آن بود.
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴 #سیری_در_برنامه_ی_گلها
#تار_نوازان
در برنامه ی گلها، با نخبه نوازندگانی مانند "مرتضی خان محجوبی"، "احمد عبادی"، "لطف الله مجد"، "حسن کسایی" و شاگردانِ نی نواز او، مواجهیم که از ستارگانِ درخشانِ بی مانندِ گلهایند و از آنها بگذریم با تارنوازان برجسته ای روبرو می شویم که به جرأت می توان گفت، یکی از تاثیر گذارترین گروه نوازندگان در میان مجموعه ی برنامه گلها باشد. تار شاید از نظرِ تاریخی قدیمی ترین و رایج ترین ساز سنتی ایران باشد. تعداد نوازندگان تار نیز از نوازندگان سازهای دیگر بیشتر است. اما شمار تارنوازانِ به کمال رسیده، چندان زیاد نمی باشد. برنامه ی گلها از همان روزهای آغازِ کار، خوشبختانه از همکاری چند نوازنده عالیِ تار برخوردار بوده است، که در صدرِ آنان، شادروان "جلیل شهناز" نشسته است. استاد "جلیل شهناز" در سال ۱۳۰۰ در شهر اصفهان زاده شده و پدر و برادرش حسین نیز در تارنوازی مهارتی داشتند و فضای مساعدِ خانه رغبت به موسیقی را در جلیلِ خردسال برانگیخته و از ۱۲ سالگی نزدِ برادر به آموختنِ فوت و فنِ نواختن پرداخته و چند سالی بعد پنجه ای شیرین پیدا کرده است. استاد "جلیل شهناز" در نخستین سالهای دهه ی ۲۰ به تهران رفته و بزودی پایش به رادیو باز شده و تکنوازی های شیرین و ظریفش توجه ی مسئولان را به سوی او جلب کرده است.
برنامه ی گلها که به همتِ "داوود پیرنیا" به راه افتاد، استاد "شهناز" نیز به جرگه ی تکنوازانِ دیگر برنامه ی گلها که در آغاز از شمارِ انگشتانِ یک دست تجاوز نمی کردند، پیوسته و این پیوستگی تا پیش از انقلاب ادامه داشت. وی همچنان برجسته ترین نوازنده ی تار در موسیقی سنتی ایران بشمار می رود. او با آنکه به نسلِ قدیمیِ تارنوازان تعلق دارد، اما بداهه نوازی های نوآورانه ی او به شکلِ شگفت انگیزی با نسلِ امروز نیز سازگاری دارد. با آنکه قدیمیان با شیرین نوازی میانه ی خوبی نداشتند، ولی "شهناز" شاید بصورت ناخودآگاه به این شیوه گرایش داشت. پنجه اش و مضرابهایش جاذبه ای ویژه دارد.
و اما شیوه ی شیرین نوازی با وجود ناخشنودی سنت گرایان در میان تارنوازان جوان فراگیرتر شد و نواخته های سنتی را رنگ و بوی تازه ای بخشید. یکی از این جوان ترها، "فرهنگ شریف" بود که از پرکارترین نوازندگان برنامه ی گلها بشمار می آمد. استاد "فرهنگ شریف" در سال ۱۳۱۲ در آمل زاده شده و آموختنِ موسیقی را در منزل نزد پدر آغاز کرده است. پدر با پی کردنِ استعددِ پسرش، او را نزد شادروان استاد "علی اکبرخان شهنازی" به شاگردی برده و قواعد و اصولِ تارنوازی را به او آموخته است. اما وی، شیوه ی تارنوازی را به شیرین نوازی درآمیخته و از شیوه ی استاد سنتیِ خود، کناره گرفته است. او هنوز در سال سوم دبیرستان تحصیل می کرد، که پایش به رادیو باز شده و استاد "مهدی خالدی" معرِفِ او در رادیو شد. استاد "شریف" پس از شرکت در برنامه تکنوازان، همکاری با ارکسترهای مختلف رادیو در سالهای پایانی دهه ی ۳۰، به جمع هنرمندانِ برنامه ی گلها پیوست. استاد "فرهنگ شریف" که پس از استاد "جلیل شهناز" برجسته ترین تارنوازِ برنامه ی گلها بشمار می آید، پنجه ای بغایت شیرین دارد و ساعت ها می توان به نواخته های او گوش سپرد و همچنان طالبِ تداومِ آن بود.
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
Telegram
Book_iran_city
📚#معرفی_کتاب
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴 #سیری_در_برنامه_ی_گلها
#تار_نوازان
در برنامه ی گلها، با نخبه نوازندگانی مانند "مرتضی خان محجوبی"، "احمد عبادی"، "لطف الله مجد"، "حسن کسایی" و شاگردانِ نی نواز او، مواجهیم که از ستارگانِ درخشانِ بی مانندِ گلهایند و از آنها بگذریم با تارنوازان برجسته ای روبرو می شویم که به جرأت می توان گفت، یکی از تاثیر گذارترین گروه نوازندگان در میان مجموعه ی برنامه گلها باشد. تار شاید از نظرِ تاریخی قدیمی ترین و رایج ترین ساز سنتی ایران باشد. تعداد نوازندگان تار نیز از نوازندگان سازهای دیگر بیشتر است. اما شمار تارنوازانِ به کمال رسیده، چندان زیاد نمی باشد. برنامه ی گلها از همان روزهای آغازِ کار، خوشبختانه از همکاری چند نوازنده عالیِ تار برخوردار بوده است، که در صدرِ آنان، شادروان "جلیل شهناز" نشسته است. استاد "جلیل شهناز" در سال ۱۳۰۰ در شهر اصفهان زاده شده و پدر و برادرش حسین نیز در تارنوازی مهارتی داشتند و فضای مساعدِ خانه رغبت به موسیقی را در جلیلِ خردسال برانگیخته و از ۱۲ سالگی نزدِ برادر به آموختنِ فوت و فنِ نواختن پرداخته و چند سالی بعد پنجه ای شیرین پیدا کرده است. استاد "جلیل شهناز" در نخستین سالهای دهه ی ۲۰ به تهران رفته و بزودی پایش به رادیو باز شده و تکنوازی های شیرین و ظریفش توجه ی مسئولان را به سوی او جلب کرده است.
برنامه ی گلها که به همتِ "داوود پیرنیا" به راه افتاد، استاد "شهناز" نیز به جرگه ی تکنوازانِ دیگر برنامه ی گلها که در آغاز از شمارِ انگشتانِ یک دست تجاوز نمی کردند، پیوسته و این پیوستگی تا پیش از انقلاب ادامه داشت. وی همچنان برجسته ترین نوازنده ی تار در موسیقی سنتی ایران بشمار می رود. او با آنکه به نسلِ قدیمیِ تارنوازان تعلق دارد، اما بداهه نوازی های نوآورانه ی او به شکلِ شگفت انگیزی با نسلِ امروز نیز سازگاری دارد. با آنکه قدیمیان با شیرین نوازی میانه ی خوبی نداشتند، ولی "شهناز" شاید بصورت ناخودآگاه به این شیوه گرایش داشت. پنجه اش و مضرابهایش جاذبه ای ویژه دارد.
و اما شیوه ی شیرین نوازی با وجود ناخشنودی سنت گرایان در میان تارنوازان جوان فراگیرتر شد و نواخته های سنتی را رنگ و بوی تازه ای بخشید. یکی از این جوان ترها، "فرهنگ شریف" بود که از پرکارترین نوازندگان برنامه ی گلها بشمار می آمد. استاد "فرهنگ شریف" در سال ۱۳۱۲ در آمل زاده شده و آموختنِ موسیقی را در منزل نزد پدر آغاز کرده است. پدر با پی کردنِ استعددِ پسرش، او را نزد شادروان استاد "علی اکبرخان شهنازی" به شاگردی برده و قواعد و اصولِ تارنوازی را به او آموخته است. اما وی، شیوه ی تارنوازی را به شیرین نوازی درآمیخته و از شیوه ی استاد سنتیِ خود، کناره گرفته است. او هنوز در سال سوم دبیرستان تحصیل می کرد، که پایش به رادیو باز شده و استاد "مهدی خالدی" معرِفِ او در رادیو شد. استاد "شریف" پس از شرکت در برنامه تکنوازان، همکاری با ارکسترهای مختلف رادیو در سالهای پایانی دهه ی ۳۰، به جمع هنرمندانِ برنامه ی گلها پیوست. استاد "فرهنگ شریف" که پس از استاد "جلیل شهناز" برجسته ترین تارنوازِ برنامه ی گلها بشمار می آید، پنجه ای بغایت شیرین دارد و ساعت ها می توان به نواخته های او گوش سپرد و همچنان طالبِ تداومِ آن بود.
🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴 #سیری_در_برنامه_ی_گلها
#تار_نوازان
در برنامه ی گلها، با نخبه نوازندگانی مانند "مرتضی خان محجوبی"، "احمد عبادی"، "لطف الله مجد"، "حسن کسایی" و شاگردانِ نی نواز او، مواجهیم که از ستارگانِ درخشانِ بی مانندِ گلهایند و از آنها بگذریم با تارنوازان برجسته ای روبرو می شویم که به جرأت می توان گفت، یکی از تاثیر گذارترین گروه نوازندگان در میان مجموعه ی برنامه گلها باشد. تار شاید از نظرِ تاریخی قدیمی ترین و رایج ترین ساز سنتی ایران باشد. تعداد نوازندگان تار نیز از نوازندگان سازهای دیگر بیشتر است. اما شمار تارنوازانِ به کمال رسیده، چندان زیاد نمی باشد. برنامه ی گلها از همان روزهای آغازِ کار، خوشبختانه از همکاری چند نوازنده عالیِ تار برخوردار بوده است، که در صدرِ آنان، شادروان "جلیل شهناز" نشسته است. استاد "جلیل شهناز" در سال ۱۳۰۰ در شهر اصفهان زاده شده و پدر و برادرش حسین نیز در تارنوازی مهارتی داشتند و فضای مساعدِ خانه رغبت به موسیقی را در جلیلِ خردسال برانگیخته و از ۱۲ سالگی نزدِ برادر به آموختنِ فوت و فنِ نواختن پرداخته و چند سالی بعد پنجه ای شیرین پیدا کرده است. استاد "جلیل شهناز" در نخستین سالهای دهه ی ۲۰ به تهران رفته و بزودی پایش به رادیو باز شده و تکنوازی های شیرین و ظریفش توجه ی مسئولان را به سوی او جلب کرده است.
برنامه ی گلها که به همتِ "داوود پیرنیا" به راه افتاد، استاد "شهناز" نیز به جرگه ی تکنوازانِ دیگر برنامه ی گلها که در آغاز از شمارِ انگشتانِ یک دست تجاوز نمی کردند، پیوسته و این پیوستگی تا پیش از انقلاب ادامه داشت. وی همچنان برجسته ترین نوازنده ی تار در موسیقی سنتی ایران بشمار می رود. او با آنکه به نسلِ قدیمیِ تارنوازان تعلق دارد، اما بداهه نوازی های نوآورانه ی او به شکلِ شگفت انگیزی با نسلِ امروز نیز سازگاری دارد. با آنکه قدیمیان با شیرین نوازی میانه ی خوبی نداشتند، ولی "شهناز" شاید بصورت ناخودآگاه به این شیوه گرایش داشت. پنجه اش و مضرابهایش جاذبه ای ویژه دارد.
و اما شیوه ی شیرین نوازی با وجود ناخشنودی سنت گرایان در میان تارنوازان جوان فراگیرتر شد و نواخته های سنتی را رنگ و بوی تازه ای بخشید. یکی از این جوان ترها، "فرهنگ شریف" بود که از پرکارترین نوازندگان برنامه ی گلها بشمار می آمد. استاد "فرهنگ شریف" در سال ۱۳۱۲ در آمل زاده شده و آموختنِ موسیقی را در منزل نزد پدر آغاز کرده است. پدر با پی کردنِ استعددِ پسرش، او را نزد شادروان استاد "علی اکبرخان شهنازی" به شاگردی برده و قواعد و اصولِ تارنوازی را به او آموخته است. اما وی، شیوه ی تارنوازی را به شیرین نوازی درآمیخته و از شیوه ی استاد سنتیِ خود، کناره گرفته است. او هنوز در سال سوم دبیرستان تحصیل می کرد، که پایش به رادیو باز شده و استاد "مهدی خالدی" معرِفِ او در رادیو شد. استاد "شریف" پس از شرکت در برنامه تکنوازان، همکاری با ارکسترهای مختلف رادیو در سالهای پایانی دهه ی ۳۰، به جمع هنرمندانِ برنامه ی گلها پیوست. استاد "فرهنگ شریف" که پس از استاد "جلیل شهناز" برجسته ترین تارنوازِ برنامه ی گلها بشمار می آید، پنجه ای بغایت شیرین دارد و ساعت ها می توان به نواخته های او گوش سپرد و همچنان طالبِ تداومِ آن بود.
🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
Telegram
Book_iran_city
📚#معرفی_کتاب
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته