🔴#حاجی_فیروز
در فرهنگ باستانی ما کسی بود که در آتشکده نگهبان آتش بود و نمیگذاشت آتش خاموش شود. روی سیاه او به خاطر دود ناشی از آتش بود نه چیز دیگر. در ضمن گدایی نمیکند، بلکه او با عجله پیش تر از همه میآمد به کوچه و خیابانها و شروع به جار زدن عید میکرد تا مردم خودشان را برای «نوروز» آماده کنند!
#او_گدایی_نمیکند
#او_هجو_نمیگوید
#به_هویت_ایرانشهر_احترام_بگذاریم
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
در فرهنگ باستانی ما کسی بود که در آتشکده نگهبان آتش بود و نمیگذاشت آتش خاموش شود. روی سیاه او به خاطر دود ناشی از آتش بود نه چیز دیگر. در ضمن گدایی نمیکند، بلکه او با عجله پیش تر از همه میآمد به کوچه و خیابانها و شروع به جار زدن عید میکرد تا مردم خودشان را برای «نوروز» آماده کنند!
#او_گدایی_نمیکند
#او_هجو_نمیگوید
#به_هویت_ایرانشهر_احترام_بگذاریم
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
✅ #حاجی_فیروز، پیک بهار و نویدبخش نوروز است.
👈 حاجی فیروز یکی از چهرههای دوستداشتنی و شیرین بهاری است که آمدنش نویدبخش نوروز است و مردم از شوخیهای او در کوچه و خیابان خوشحال میشوند.
👈 در آیینهای نوروزی، حاجیفیروز پیک بهار است که گرمشدن و سبزشدن زمین و نوشدن سال را نوید میدهد. با بررسی و رازگشایی استورههای میانرودان "بینالنهرین" و بررسی آوندهای نوروزی ساسانی، ریشههای مشترک استوره دوموزی با حاحیفیروز بیشتر نمایان میشود.
👈 در استورههای میانرودان، دوموزی یا همان «تموز» ایزد «بهاران» «رستنیها» و «گلهها» در استورههای سومری ـ بابلی بوده است.
همانگونه که بهروی زمین آمدن دوموزی و سبز شدن گیاهان همزمان با فرارسیدن بهار است، بهنظر میرسد که «حاجی فیروز» امروز، خویشاوند همان «دوموزی» کهن است که همچو او با جامهای سرخ و چهرهای سیاه و سازی در دست، در حالی که ساز میزند، میرقصد و ترانه میخواند، بهمیان مردم میآید و نویدبخش گرمشدن زمین و بهار طبیعت و نوروز است.
👈 به نظر میرسد که این چهره استورهای پس از گذر هزاران سال، در نواحی مختلف ایران و دورههای مختلف، صورتهایی متفاوت و متنوع پیدا کرده و با نامهایی چون «حاجی فیروز» یا «میر نوروزی» «عمو نوروز» یا «بابا نوروز» و یا «آتش افروز» شناخته میشود.
👈 چهره سیاه او نماد بازگشت از جهان دیگر و تنپوش سرخ او نیز نماد خون سرخ و زندگی دوبارهاش و شادی او از زایش دوباره است که با خود رویش و سرزندگی میآورد.
👈 از دیدگاه نگارنده، دوموزی یا تموز کهنسال در فرهنگ ایرانی نیز خویشاوندی به نام «رپیتوین» دارد. ایزد رپیتوین در فرهنگ ایرانی، ایزد دومین گاه روز و همچنین ایزد نیمروز است. هر زمان که دیو زمستان بهجهان هجوم آورد، رپیتوین در زیر زمین پناه میگیرد و آبهای زیرزمینی را گرم نگاه میدارد تا گیاهان و درختان از بین نروند. در واقع رپیتوین نماد گرمای نگاهبان زمین در زمستان است. بازگشت سالانه او در بهار بازتابی از پیروزی نهایی خیر است که وی بر آن سرپرستی خواهد داشت. آمدن رپیتون زمانی است برای شادی و امید به رستاخیز و نمادی از برتری آفرینش نیک است.
◀️ برای مطالعه بیشتر به متن کامل این پژوهش مراجعه کنید:
http://www.drshahinsepanta.blogsky.com/1393/01/03/post-1035/
✍️ #شاهین_سپنتا
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
✅ #حاجی_فیروز، پیک بهار و نویدبخش نوروز است.
👈 حاجی فیروز یکی از چهرههای دوستداشتنی و شیرین بهاری است که آمدنش نویدبخش نوروز است و مردم از شوخیهای او در کوچه و خیابان خوشحال میشوند.
👈 در آیینهای نوروزی، حاجیفیروز پیک بهار است که گرمشدن و سبزشدن زمین و نوشدن سال را نوید میدهد. با بررسی و رازگشایی استورههای میانرودان "بینالنهرین" و بررسی آوندهای نوروزی ساسانی، ریشههای مشترک استوره دوموزی با حاحیفیروز بیشتر نمایان میشود.
👈 در استورههای میانرودان، دوموزی یا همان «تموز» ایزد «بهاران» «رستنیها» و «گلهها» در استورههای سومری ـ بابلی بوده است.
همانگونه که بهروی زمین آمدن دوموزی و سبز شدن گیاهان همزمان با فرارسیدن بهار است، بهنظر میرسد که «حاجی فیروز» امروز، خویشاوند همان «دوموزی» کهن است که همچو او با جامهای سرخ و چهرهای سیاه و سازی در دست، در حالی که ساز میزند، میرقصد و ترانه میخواند، بهمیان مردم میآید و نویدبخش گرمشدن زمین و بهار طبیعت و نوروز است.
👈 به نظر میرسد که این چهره استورهای پس از گذر هزاران سال، در نواحی مختلف ایران و دورههای مختلف، صورتهایی متفاوت و متنوع پیدا کرده و با نامهایی چون «حاجی فیروز» یا «میر نوروزی» «عمو نوروز» یا «بابا نوروز» و یا «آتش افروز» شناخته میشود.
👈 چهره سیاه او نماد بازگشت از جهان دیگر و تنپوش سرخ او نیز نماد خون سرخ و زندگی دوبارهاش و شادی او از زایش دوباره است که با خود رویش و سرزندگی میآورد.
👈 از دیدگاه نگارنده، دوموزی یا تموز کهنسال در فرهنگ ایرانی نیز خویشاوندی به نام «رپیتوین» دارد. ایزد رپیتوین در فرهنگ ایرانی، ایزد دومین گاه روز و همچنین ایزد نیمروز است. هر زمان که دیو زمستان بهجهان هجوم آورد، رپیتوین در زیر زمین پناه میگیرد و آبهای زیرزمینی را گرم نگاه میدارد تا گیاهان و درختان از بین نروند. در واقع رپیتوین نماد گرمای نگاهبان زمین در زمستان است. بازگشت سالانه او در بهار بازتابی از پیروزی نهایی خیر است که وی بر آن سرپرستی خواهد داشت. آمدن رپیتون زمانی است برای شادی و امید به رستاخیز و نمادی از برتری آفرینش نیک است.
◀️ برای مطالعه بیشتر به متن کامل این پژوهش مراجعه کنید:
http://www.drshahinsepanta.blogsky.com/1393/01/03/post-1035/
✍️ #شاهین_سپنتا
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity