🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#تلنگر

◽️هر چه بیشتر عشق بورزی بیشتر درد می‌کشی


📗آن چیست که پیوند عشق را می‌گسلد و چنان دردناک است که اگو را غرق اندوه می کند؟ فروید بی درنگ پاسخ می دهد: فقدان محبوب یا عشق. ما اضافه می‌کنیم: فقدان بی رحمانه و جبران ناپذیر محبوب. این اتفاق زمانی می‌افتد که آنکه به ما نزدیک است - پدر و مادر، همسر، برادر و خواهر یا دوستی عزیز - ناگهان می‌میرد. اصطلاح «فقدان محبوب»که فروید در آخرین سال‌های زندگی اش به کار می‌برده در دو نوشته مهم دیده می‌شود: «کمرویی به نشانگان و اضطراب»، و «تمدن و ناخرسندی‌هایش».به قطعه ای از متن دوم و اشاره می‌کنم.او می‌نویسد رنج از سه منشا ناشی می‌شود: اول «قدرت برتر طبیعت»،دوم، «ضعف بدن‌های ما» و سوم آنکه مورد علاقه ماست «نابسندگی دستورالعمل هایی که روابط متقابل انسان‌ها در خانواده، دولت و جامعه را تنظیم می‌کند». از نظر فروید منشا سوم رنج از دیگران مسئله ساز تر است.


📗بنابراین او با احتياط فراوان روش‌های متفاوت اجتناب از رنج جسمانی و پرخاش بیرونی را یکی پس از دیگری ارزیابی می‌کند اما زمانی که به دنبال راهی برای حفاظت خویشتن در برابر رنج ناشی از رابطه با دیگران است چه درمانی را پیشنهاد می کند؟ ظاهرا ساده ترین درمان عشق به همسایه. در واقع برای حفاظت خویش در برابر درد و زندگی مبتنی بر عشق و توجه به دوست داشتن و دوست داشته شدن به عنوان منشا همه سرخوشی‌ها را توصیه می‌کنند. درست را توصیه می‌کنند. درست است که - به تایید فروید این نگرش روانی نزد ما آشناست. برای اجتناب از تعارض با دیگری طبیعی تر از دوست داشتن؟ بیایید دوست بداریم، دوست داشته شویم و درد و محنت را پس برانیم. اما با عکس این حالت مواجه می‌شویم. اینجاست که فروید در مقام پزشک اظهار می‌کند که ما به ابژه عشق خود به خطرناک ترین شکل ممکن وابسته‌ایم و خود را در معرض درد بیکرانی قرار می‌دهیم اگر او (ابژه عشق) را به خاطر بی وفایی یا مرگ از دست بدهیم. گیرایی این گفته از نظر من از آنجاست که به وضوح ناسازه غلبه ناپذیر عشق را بیان می‌کند: عشق با اینکه شرط اساسی سرشت بشر است، همچنان مقدمه انکارناپذیر رنج ما باقی می‌ماند. هرچه بیشتر عشق بورزی بیشتر درد می‌کشی.


📚 #رنج_و_عشق
👤 #خوان_داوید_نازیو

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@bookirancity