🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#تلنگر
از خودمان آگاه نیستیم. احساسات، تردیدها، ظن وگمانها، الهام های مبهم و احساساتی را داریم که به طرز عجیبی درهم آمیخته اند و هیچ یک به تعاریفی ساده تن نمی دهند. خلق و خوهایی داریم، اما واقعا چیزی درباره شان نمی دانیم؛ سپس هرازگاهی با آثاری هنری مواجه می شویم که به نظر می رسد قلابشان به چیزی گیر کرده است که آن را احساس کرده ایم، اما تابه حال هیچگاه به این وضوح متوجه اش نشده ایم. الكساندر پوپ کارکرد اصلی شعر را این میدانست که به افکار نیمه شکل یافته ی ما بیانی واضح و آشکار می دهد "آنچه اغلب به آن فکر شده، اما هیچگاه به این خوبی ابراز نشده است." به عبارت دیگر، بخشی فرار و گریزان از افکار خود ما، تجربیات خود ما، انتخاب و ویرایش شده و بهتر از آن چه قبلا بوده است به ما بازگردانده می شود، به گونه ای که نهایتا احساس می کنیم شناخت روشن تری از خود داریم.
تعمق در سطح تاریک، خط خطی و به فکر فرو برنده ی #سای_تومبلی شبیه نگاه کردن در آینه است، زمانی که متوجه جنبه ای از ظاهرتان می شوید که پیش از این چندان به آن توجه نکرده بودید. تنها تفاوت در این است که آنچه این جا در خطر است نه ردیفی از دندان های آسیا، که تجربه ی درونی شماست. حالتها یا وضعیت های ذهنی، یاروحی، وجود دارند که به طرز معماگونی فرارند. آدم اغلب به آنها دچار است، اما نمی تواند آنها را مجزا یا بررسیشان کند. اثر تومبلی همچون آینه ای است با یک طراحی خاص از بخشی از زندگی درونی ما که به طور هدفمند و به این دلیل ساخته شده است تا توجه را به آن جلب و تشخیص آن را روشن تر و آسان تر کند. در واقع چیزی که هدف قرار می دهد شبیه وقتی است که تقریبا میدانید نظرتان درباره ی چیزی چگونه است، اما نه دقيقا. لحظه ای از زندگی فکری آدم را به تصویر می کشد که یادآور جاه طلبی و سردرگمی است؛ علامات روشن و باریک روی صفحه شاید کلمات پاک شده ای باشند که با گچ روی تخته سیاه نوشته شده بودند؛ لکه ها شاید ابرهایی باشند که از ورای آنها ستاره های دوردست را می بینیم. هر چه هستند مهم این است که ما تصویر دقیقی از آنها نداریم، بنابراین در آستانه ی چیزی قرار داریم. به همین زودی ها می فهمیم، اما هنوز نفهمیده ایم. این لحظه مهم است؛ چون عموما به وعده اش عمل نمی کند. فرایند تفکر را رها می کنیم. هنوز به تصمیمی درباره ی معنای شخصی عشق، عدالت یا موفقیت نرسیده ایم که می رویم سراغ چیز دیگر. نگاه کردن به نقاشی تومبلی، ما را در فکری حیاتی یاری می دهد: «آن بخش من که دربارهی پرسش های مهم تعمق می کند و سپس گیج می شود، به اندازه ی کافی شناسایی نشده است. به درستی از آن مراقبت نکرده ام؛ اما الان این بخش از خودم را در آینه ی هنر می بینم؛ الان می توانم آن را بهتر به کار گیرم.»
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#تلنگر
از خودمان آگاه نیستیم. احساسات، تردیدها، ظن وگمانها، الهام های مبهم و احساساتی را داریم که به طرز عجیبی درهم آمیخته اند و هیچ یک به تعاریفی ساده تن نمی دهند. خلق و خوهایی داریم، اما واقعا چیزی درباره شان نمی دانیم؛ سپس هرازگاهی با آثاری هنری مواجه می شویم که به نظر می رسد قلابشان به چیزی گیر کرده است که آن را احساس کرده ایم، اما تابه حال هیچگاه به این وضوح متوجه اش نشده ایم. الكساندر پوپ کارکرد اصلی شعر را این میدانست که به افکار نیمه شکل یافته ی ما بیانی واضح و آشکار می دهد "آنچه اغلب به آن فکر شده، اما هیچگاه به این خوبی ابراز نشده است." به عبارت دیگر، بخشی فرار و گریزان از افکار خود ما، تجربیات خود ما، انتخاب و ویرایش شده و بهتر از آن چه قبلا بوده است به ما بازگردانده می شود، به گونه ای که نهایتا احساس می کنیم شناخت روشن تری از خود داریم.
تعمق در سطح تاریک، خط خطی و به فکر فرو برنده ی #سای_تومبلی شبیه نگاه کردن در آینه است، زمانی که متوجه جنبه ای از ظاهرتان می شوید که پیش از این چندان به آن توجه نکرده بودید. تنها تفاوت در این است که آنچه این جا در خطر است نه ردیفی از دندان های آسیا، که تجربه ی درونی شماست. حالتها یا وضعیت های ذهنی، یاروحی، وجود دارند که به طرز معماگونی فرارند. آدم اغلب به آنها دچار است، اما نمی تواند آنها را مجزا یا بررسیشان کند. اثر تومبلی همچون آینه ای است با یک طراحی خاص از بخشی از زندگی درونی ما که به طور هدفمند و به این دلیل ساخته شده است تا توجه را به آن جلب و تشخیص آن را روشن تر و آسان تر کند. در واقع چیزی که هدف قرار می دهد شبیه وقتی است که تقریبا میدانید نظرتان درباره ی چیزی چگونه است، اما نه دقيقا. لحظه ای از زندگی فکری آدم را به تصویر می کشد که یادآور جاه طلبی و سردرگمی است؛ علامات روشن و باریک روی صفحه شاید کلمات پاک شده ای باشند که با گچ روی تخته سیاه نوشته شده بودند؛ لکه ها شاید ابرهایی باشند که از ورای آنها ستاره های دوردست را می بینیم. هر چه هستند مهم این است که ما تصویر دقیقی از آنها نداریم، بنابراین در آستانه ی چیزی قرار داریم. به همین زودی ها می فهمیم، اما هنوز نفهمیده ایم. این لحظه مهم است؛ چون عموما به وعده اش عمل نمی کند. فرایند تفکر را رها می کنیم. هنوز به تصمیمی درباره ی معنای شخصی عشق، عدالت یا موفقیت نرسیده ایم که می رویم سراغ چیز دیگر. نگاه کردن به نقاشی تومبلی، ما را در فکری حیاتی یاری می دهد: «آن بخش من که دربارهی پرسش های مهم تعمق می کند و سپس گیج می شود، به اندازه ی کافی شناسایی نشده است. به درستی از آن مراقبت نکرده ام؛ اما الان این بخش از خودم را در آینه ی هنر می بینم؛ الان می توانم آن را بهتر به کار گیرم.»
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
Telegram
Book_iran_city
📚#معرفی_کتاب
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته