🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#نمایش_بی_شرمی
#محسن_الوان_ساز
با گسترش شبکه های اجتماعی شاهد نوعی ناهنجاری رفتاری هستیم که در قالب تظاهر به دلسوزی بروز کرده است. شرکت گردشگری " ایران طبیعت مادرفاکرز" توری را برگزار می کند با عنوان "تور کردستان با مشاهده کولبران!" وقتی که با این شیادان تماس می‌گیری می‌گویند: ما می خواهیم مردم را از مشکلات کولبران آگاه کنیم!
سلبریتی نادانی به سیستان و بلوچستان می‌رود و در کنار کودکان پابرهنه کپرنشین عکسی در اینستاگرامش می‌گذارد! هنرپیشه خودشیفته‌ای کتابی در مورد آشپزی روستاهای ایران سرهم می‌کند و خداتومان قیمت روی آن می گذارد! خواننده‌ای دیگر از بدبختی مردم می‌خواند و عواید کنسرتش را در ایتالیا تبدیل به ویلا می‌کند! شرکت گوچی از عقب ماندگان ذهنی به عنوان مدل استفاده می‌کند، فراموش کردم امروز دیگر کسی از این اصطلاح استفاده نمی‌کند باید بگوئیم: "کم‌توان ذهنی"! مشکلات اجتماع به مشکل با واژگان تقلیل یافته است! تریزومی یا سندرم داون یا هر واژه دیگر تنها برای ایجاد ابهام به کار می‌روند. یک جور شرم از بیان موقعیتی که هرگز نمی‌خواهیم حتی نامش را بر زبان آوریم. اما هر نامی که بر آن بگذاریم سندرم داون همان عقب‌افتاده کوفتی است که والدینش تست‌های غربالگری را به علت فقر یا نادانی انجام نداده‌اند و هیچ کیفیتی هم برای زیست فعلی‌شان در اختیار ندارند. تنها نامشان به تریزومی بیست و یک تغییر یافته است چیزی معادل یک نوع پیتزا!
نادانی انسان باید در سطحی ژرف باشد که تصور کند شرکت گوچی برای نشان دادن زیبایی یک عقب مانده ذهنی از او به عنوان مدل استفاده می‌کند! پیام کاملا روشن است: " حتی اگر عقب افتاده باشید با محصولات ما زیبا می شوید!" شرکت گوچی چرا عواید اگزیبیشن خود را صرف تحقیقات بیماری یا کمک به خانواده‌ها در انجام ساده‌ترین آزمایشات نظیر cvs آزمایشات کواد و تریپل تست نمی‌نماید؟! زیرا در این تظاهر به دلسوزی، منفعت طلبی و دروغ نهفته است. دروغی که پرده‌ای را بر چشمانمان می‌اندازد تا نبینیم، سازمانی که با یونیسف در مورد حقوق زنان و کودکان، محیط زیست و هنر قرارداد همکاری امضا کرده است و نمایش‌هایی در محکومیت خشونت علیه زنان برگزار می‌نماید، کارفرمایی است که در چین کودکان و زنان را برای ساعتی پنجاه سنت به کار می‌گمارد و شرکت‌های زیر‌مجموعه‌اش برای تولیدِ پوست حیوانات را در شرایطی اسفبار سلاخی می‌کنند، تا محصولات هزاران دلاری گوچی به دستِ مصرف‌کننده‌ای برسد که او نیز در این زنجیره سهیم است.
استفاده از فقر، مشکلات پزشکی یا تبعیض‌های تاریخی انسان این موضوعات را مرتفع نخواهد کرد و با هیچ رنگی زیبا نخواهد شد. در نهایت کودک در کپر، بار بر پشت کولبر و عقب افتاده ذهنی همچنان ناتوان است مگر همین شرکت‌های نیرنگ‌باز از سودِ خود چشم‌پوشی نمایند.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#نمایش_بی_شرمی
#محسن_الوان_ساز
با گسترش شبکه های اجتماعی شاهد نوعی ناهنجاری رفتاری هستیم که در قالب تظاهر به دلسوزی بروز کرده است. شرکت گردشگری " ایران طبیعت مادرفاکرز" توری را برگزار می کند با عنوان "تور کردستان با مشاهده کولبران!" وقتی که با این شیادان تماس می‌گیری می‌گویند: ما می خواهیم مردم را از مشکلات کولبران آگاه کنیم!
سلبریتی نادانی به سیستان و بلوچستان می‌رود و در کنار کودکان پابرهنه کپرنشین عکسی در اینستاگرامش می‌گذارد! هنرپیشه خودشیفته‌ای کتابی در مورد آشپزی روستاهای ایران سرهم می‌کند و خداتومان قیمت روی آن می گذارد! خواننده‌ای دیگر از بدبختی مردم می‌خواند و عواید کنسرتش را در ایتالیا تبدیل به ویلا می‌کند! شرکت گوچی از عقب ماندگان ذهنی به عنوان مدل استفاده می‌کند، فراموش کردم امروز دیگر کسی از این اصطلاح استفاده نمی‌کند باید بگوئیم: "کم‌توان ذهنی"! مشکلات اجتماع به مشکل با واژگان تقلیل یافته است! تریزومی یا سندرم داون یا هر واژه دیگر تنها برای ایجاد ابهام به کار می‌روند. یک جور شرم از بیان موقعیتی که هرگز نمی‌خواهیم حتی نامش را بر زبان آوریم. اما هر نامی که بر آن بگذاریم سندرم داون همان عقب‌افتاده کوفتی است که والدینش تست‌های غربالگری را به علت فقر یا نادانی انجام نداده‌اند و هیچ کیفیتی هم برای زیست فعلی‌شان در اختیار ندارند. تنها نامشان به تریزومی بیست و یک تغییر یافته است چیزی معادل یک نوع پیتزا!
نادانی انسان باید در سطحی ژرف باشد که تصور کند شرکت گوچی برای نشان دادن زیبایی یک عقب مانده ذهنی از او به عنوان مدل استفاده می‌کند! پیام کاملا روشن است: " حتی اگر عقب افتاده باشید با محصولات ما زیبا می شوید!" شرکت گوچی چرا عواید اگزیبیشن خود را صرف تحقیقات بیماری یا کمک به خانواده‌ها در انجام ساده‌ترین آزمایشات نظیر cvs آزمایشات کواد و تریپل تست نمی‌نماید؟! زیرا در این تظاهر به دلسوزی، منفعت طلبی و دروغ نهفته است. دروغی که پرده‌ای را بر چشمانمان می‌اندازد تا نبینیم، سازمانی که با یونیسف در مورد حقوق زنان و کودکان، محیط زیست و هنر قرارداد همکاری امضا کرده است و نمایش‌هایی در محکومیت خشونت علیه زنان برگزار می‌نماید، کارفرمایی است که در چین کودکان و زنان را برای ساعتی پنجاه سنت به کار می‌گمارد و شرکت‌های زیر‌مجموعه‌اش برای تولیدِ پوست حیوانات را در شرایطی اسفبار سلاخی می‌کنند، تا محصولات هزاران دلاری گوچی به دستِ مصرف‌کننده‌ای برسد که او نیز در این زنجیره سهیم است.
استفاده از فقر، مشکلات پزشکی یا تبعیض‌های تاریخی انسان این موضوعات را مرتفع نخواهد کرد و با هیچ رنگی زیبا نخواهد شد. در نهایت کودک در کپر، بار بر پشت کولبر و عقب افتاده ذهنی همچنان ناتوان است مگر همین شرکت‌های نیرنگ‌باز از سودِ خود چشم‌پوشی نمایند.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity