🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴 #سیری_در_برنامه_ی_گلها
#ویولن_نوازان

هنرمندان و بنیانگذارانِ برنامه ی گلها، اگرچه به موسیقی سنتی ایران علاقمند بوده و عاشقانه در آن فعالیت داشته اند، اما از تعصبات برخی از استادانِ سنت گرا نیز، در امان مانده بودند. آنها از جمله سازهای اروپاییِ ایرانی شده، همچون «ویولن» و «پیانو» را در وهله ی اول و «ویولنسل»، «فلوت»، «کلارینت» را در مراحل بعدی، در اجرای برنامه ها، شرکت می دادند. در این میان، «ویولن» و «پیانو» رفته رفته، به سازهای اصلیِ موسیقیِ سنتی تبدیل شدند. به ویژه ویولن نوازان برجسته ای که همگی از شاگردان زنده یاد استاد "ابوالحسن صبا" بوده اند، در تکنوازی ها و گروه نوازی ها، مهم ترین نقش را ایفا می کردند. حُسنِ دیگرِ کار، در این بود که، این ویولن نوازان همگی آهنگ ساز نیز بودند و تصنیف های دل انگیزی را به برنامه ی گلها ارمغان می کردند. از میانِ شاگردانِ دست اول و مستقیم صبا، چند تنی، در نیم قرنِ اخیر، شهرتی همپای او پیدا کردند و به ویِژه در دو حوزه ی اجرا و آفرینش، دستاوردهای دلپذیر از خود به یادگار گذاشته‌اند.

استاد "مهدی خالدی" یکی از آن‌هاست. شاید نخستین شانس او در آن بوده، که پدرش که خود دستی در سه تار داشت و از دوستان نزدیک "ابوالحسن صبا" به شمار می‌رفت. پدر، او را در سال ۱۳۱۴، در شانزده سالگی، نزد "صبا" برد و از او خواست که پسر را سه تار بیاموزد. "صبا" ولی با دیدن انگشتان لاغر و بلندِ پسر، گفته است که ویولن نوازی برای او مناسب‌تر است. شادروان "مهدی خالدی" به این ترتیب به مدت سه سال نزد "صبا" ردیف‌های سه گانه ویولن را فرا گرفت و به توصیه او در سال ۱۳۱۹، سال گشایش رادیو ایران، به آن سازمان پیوست. "مهدی خالدی" در نواختن ویولن سبکی ویژه داشت. در واقع پس از استاد "حسین یاحقی" و "ابوالحسن صبا"، سومین سبک شاخص ویولن نوازی ایرانی را پدید آورد که پس از او نیز از سوی دیگران پیروی می‌شد و هنوز نیز سبک مورد پسند و عمل برخی از نوازندگان است.
در این سبک، آرشه بیش از پنجه مورد توجه قرار می‌گرفت. ظرافت آرشه‌کشی در کار "خالدی" کم‌نظیر بود. شنونده به سختی می‌توانست لحظات تعویض آرشه‌ها و قطع و وصل‌ها را دریابد. سر آغازِ شهرتِ استاد "خالدی"، شاید ترانه‌ای باشد به نام "نشاط" که نام فرزند وی نیز هست و با شعری از "اسماعیل نواب صفا" پیوند خورده است. "اسماعیل نواب صفا" می‌گوید: "چون شعر در روزهای پیش از نوروز ساخته شده و با جمله "آمد نوبهار" آغاز می‌شد و به همین نام نیز شهرت یافته، سی سال تمام در آغاز هر سال نو از رادیو پخش می‌شده است."

یکی دیگر از شاگردانِ برجسته "صبا"، استاد "علی تجویدی" بود که پنجه ای بغایت شیرین داشت، کاشفِ صداهای ناب بود و این صداها را برای کار در برنامه ی گلها و اجرای آفریده های خود، آماده می ساخت. ترانه های او در نیم قرنِ اخیر، از بهترین ها بوده اند. یکی از ترانه های "تجویدی" که گمان می رود یکی از نخستین ترانه های اجرایی او در برنامه ی گلها باشد، «عاشق شیدا» نام دارد. تاریخ نخستین اجرایش نیز در ۱۳۳۷ ثبت گردیده است. آهنگی در دستگاه سه گاه، درآمیخته با متنِ ظریف شاعرانه ای از "منیر طاهه". ترانه را شادروان "غلامحسین بنان" در برنامه گلهای رنگارنگ شماره ۱۹۰ با صدای گرم و مخملی اش، به شیوه ای استادانه، خوانده است. از دیگر شاگردانِ برجسته ی ویولن نوازِ "صبا"، می توان از"حبیب‌‌اله بدیعی" و "رحمت‌اله بدیعی" یاد کرد که هیچ نسبتی نیز، باهم نداشته، اما هر دو، در مهارت و کفایت به کمال رسیده‌ و هر دو نیز، با برنامه‌ی «گل‌ها» همکاری داشته‌اند. "حبیب‌اله بدیعی" یکی از پرکارترین همکاران «گل‌ها» بوده است...


🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw

🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃