🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۴ آبان سالروز درگذشت #یحیی_آرینپور
( زاده سال ۱۲۸۶ تبریز – درگذشته ۴ آبان ۱۳۶۴ تهران) شاعر، نویسنده و پژوهشگر تاریخ ادبیات ایران
آرینپور، نیاى پدریاش عباسمیرزا بود و از طرف مادر، نسبش به خواجه نصیرالدینطوسى میرسید. او در شرححالش در «كتاب امروز» مینویسد: روز و ماه و حتى سال تولدم را به درستى نمیدانم، آنچه از این بابت در شناسنامهام آمده راه به جایى نمیبرد، زیرا مستند به یادداشت پشت جلد كتابى نیست.
وی تحصیلاتش را از مكتبخانه و سپس در دبستان تمدن تبریز آغاز کرد و دوره متوسطه را در دبیرستان محمدیه ادامه داد. آموزگاران وى در دبیرستان، ابوالقاسم فیوضات، تقى رفعت و احمد كسروى و از همدرسانش، دكتر رعدى آذرخشى، دكتر علیاصغر حریرى، محمدحسین شهریار و دیگران بودند.
او از همان زمان قصیدهگویى و غزلگویى را با تخلص «دانش» آغاز كرد. بعدها برخى از قطعهها و ترجمههاى شعرى او در مجلههاى «سخن» و «یغما» به شكل پراكنده به چاپ رسید. در اواسط سال ۱۲۹۸ كه در كلاس ششم دبیرستان تحصیل میکرد، شش شماره از مجله «ادب» را انتشار داد، شش شماره دیگر آن مجله تحت نظر اسماعیل امیرخیزى منتشر شد. در اواسط سال ۱۲۹۹ وارد خدمت وزارت دارایى در تبریز شد و تا مرداد ۱۳۳۲ یعنى مدت ۳۳ سال پیاپى را در آن وزارتخانه مشاغلى داشت. زبان روسى را در آموزشگاهى در تبریز فراگرفت و با زبانهاى انگلیسى و فرانسوى نیز آشنا بود. پس از بازنشستگى به عنوان مترجم در راهآهن دولتى ایران مشغول به كار شد و همزمان به تحقیقات علمى خود ادامه داد. در سال ۱۳۴۶ كتاب ناصرخسرو و اسماعیلیان، تألیف ایرانشناس روس (برتلس) را ترجمه كرد. كتاب دیگر او خاطرات سیمونیچ، وزیرمختار روس بود. اما اثر دیگر او از صبا تا نیما نام دارد ۱۳۵۰ كه تاریخ یك قرن و نیم (سده سیزدهم و نیمه اول سده چهاردهم هجرى) ادب ایران است.
یحیی آرینپور در ۷۸ سالگی درگذشت و در بهشتزهرا بهخاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۴ آبان سالروز درگذشت #یحیی_آرینپور
( زاده سال ۱۲۸۶ تبریز – درگذشته ۴ آبان ۱۳۶۴ تهران) شاعر، نویسنده و پژوهشگر تاریخ ادبیات ایران
آرینپور، نیاى پدریاش عباسمیرزا بود و از طرف مادر، نسبش به خواجه نصیرالدینطوسى میرسید. او در شرححالش در «كتاب امروز» مینویسد: روز و ماه و حتى سال تولدم را به درستى نمیدانم، آنچه از این بابت در شناسنامهام آمده راه به جایى نمیبرد، زیرا مستند به یادداشت پشت جلد كتابى نیست.
وی تحصیلاتش را از مكتبخانه و سپس در دبستان تمدن تبریز آغاز کرد و دوره متوسطه را در دبیرستان محمدیه ادامه داد. آموزگاران وى در دبیرستان، ابوالقاسم فیوضات، تقى رفعت و احمد كسروى و از همدرسانش، دكتر رعدى آذرخشى، دكتر علیاصغر حریرى، محمدحسین شهریار و دیگران بودند.
او از همان زمان قصیدهگویى و غزلگویى را با تخلص «دانش» آغاز كرد. بعدها برخى از قطعهها و ترجمههاى شعرى او در مجلههاى «سخن» و «یغما» به شكل پراكنده به چاپ رسید. در اواسط سال ۱۲۹۸ كه در كلاس ششم دبیرستان تحصیل میکرد، شش شماره از مجله «ادب» را انتشار داد، شش شماره دیگر آن مجله تحت نظر اسماعیل امیرخیزى منتشر شد. در اواسط سال ۱۲۹۹ وارد خدمت وزارت دارایى در تبریز شد و تا مرداد ۱۳۳۲ یعنى مدت ۳۳ سال پیاپى را در آن وزارتخانه مشاغلى داشت. زبان روسى را در آموزشگاهى در تبریز فراگرفت و با زبانهاى انگلیسى و فرانسوى نیز آشنا بود. پس از بازنشستگى به عنوان مترجم در راهآهن دولتى ایران مشغول به كار شد و همزمان به تحقیقات علمى خود ادامه داد. در سال ۱۳۴۶ كتاب ناصرخسرو و اسماعیلیان، تألیف ایرانشناس روس (برتلس) را ترجمه كرد. كتاب دیگر او خاطرات سیمونیچ، وزیرمختار روس بود. اما اثر دیگر او از صبا تا نیما نام دارد ۱۳۵۰ كه تاریخ یك قرن و نیم (سده سیزدهم و نیمه اول سده چهاردهم هجرى) ادب ایران است.
یحیی آرینپور در ۷۸ سالگی درگذشت و در بهشتزهرا بهخاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity