‏علامتگذاری یک کنش/ واکنش پرهزینه است!

نشانه‌گذاری یهودیان با ستاره‌ی زرد در آلمان نازی یک اقدام ساده‌ی ظاهری نبود، بلکه ابزاری کلیدی برای کارآمد کردن ماشین سرکوب و کشتار بود. این علامت شناسایی، فرآیند دستگیری را از یک کار اطلاعاتی و پرهزینه به یک تشخیص دیداریِ فوری تبدیل کرد، به‌طوری‌که هر مأمور، هر شهروند و حتی هر همسایه می‌توانست یهودیان را بدون نیاز به پرونده یا تحقیق شناسایی کند. ستاره امکان پنهان‌شدن، فرار یا حل‌شدن در جمع را از قربانیان گرفت و هزینه‌ی تعقیب را برای حکومت به‌شدت کاهش داد، در حالی که ریسک زندگی روزمره را برای یهودیان به اوج رساند.
هم‌زمان، این نماد نقش روانی مهمی داشت: تفاوت‌گذاری، غیرانسانی‌سازی و القای این تصور که یهودیان «دیگری» و هدفی مجازند. نتیجه این شد که خشونت اجتماعی مشروع جلوه کرد، مقاومت عمومی کاهش یافت و حتی همکاری بخشی از جامعه ممکن شد. در عملیات‌های جمعی بازداشت، ستاره‌ی زرد سرعت و گستره‌ی دستگیری‌ها را افزایش داد و مسیر انتقال به گتوها و اردوگاه‌ها و کوره های ادمکشی را هموار کرد. از همه مهم‌تر، این نشانه‌گذاری نخستین حلقه از زنجیره‌ی حذف مرحله‌به‌مرحله بود: از طرد اجتماعی و محرومیت حقوقی تا گتو( ِگتو به محله‌ها یا مناطق بسته‌ای گفته می‌شه که یک گروه خاص به‌زور و با اجبار در آن‌ها جدا و محصور می‌شدند) اردوگاه و در نهایت کشتار صنعتی.

به‌طور خلاصه، ستاره‌ی زرد کشتار را آغاز نکرد، اما آن را ارزان‌تر، سریع‌تر و از نظر اجتماعی قابل‌پذیرش‌تر کرد، خطری که در هر نظام سرکوبگر، در دلِ هر نماد آشکار و یکدست خیابانی تکرارپذیر است هرچند در تاریخ معاصر همچنان ثبت نشده که دولت/حکومتی بتواند ۴۰هزار انسان را طی کمتر از دو روز کشتار کند که با علامتگذاری این جنایت میتوانست دو یا چند برابر شود!
‎#جاویدشاه
‎#پسرعاقل_نوح