چه‌گوارا؛ جنایتکارِ محبوبِ انقلابیون ۵۷ و چپِ جهانی!

۵۹ سال از مرگ چه‌گوارا گذشت. چه‌گوارا از چهره‌هایی بود که بخش کثیری از انقلابیونِ پیش از انقلاب ۵۷ او را می‌ستودند. سیاوش کسرایی برایش شعر سرود و گروه‌های سیاسی، او و ستارهٔ معروفش را گرامی می‌داشتند. در برخی نشریات و مواد تبلیغاتیِ منتشرشده در خارج از ایران نیز تصویر او را در کنار خمینی و طالقانی می‌گذاشتند.

این شیفتگی پس از انقلاب نیز ادامه یافت. در سال ۱۳۸۶، آلیدا و کامیلو، دختر و پسر چه‌گوارا، به ایران آمدند و در همایش «چ، مثل چمران» با مشارکت بسیج دانشجویی حضور یافتند. آلیدا به تلاش میزبانان برای مذهبی جلوه‌دادن پدرش اعتراض کرد و گفت: «ما ملتی سوسیالیست هستیم.»

اما این اعتراض مانع حمایت سیاسی آنان نشد: کامیلو گفت چه‌گوارا، اگر زنده بود، از ایران در تقابل با آمریکا حمایت می‌کرد. آن‌ها در همین سفر از قبر خمینی نیز دیدن کردند.

خودِ چه‌گوارا بی‌پرده می‌گفت: «می‌خواهیم سوسیالیسم بسازیم» و کوبا را «مارکسیست‌ـ‌لنینیست» می‌دانست. از نگاه او، وظیفهٔ حزب مارکسیست‌ـ‌لنینیست «یافتن کوتاه‌ترین راه برای تحقق دیکتاتوری پرولتاریا» بود. همچنین باور داشت که نباید شکل‌های دموکراسی بورژوایی، مانند مجلس قانون‌گذاری، را به جامعهٔ سوسیالیستی منتقل کرد.

ژان‌پل سارتر در سال ۱۹۶۷، پس از مرگ چه‌گوارا، دربارهٔ او گفت: «فکر می‌کنم او نه‌ فقط یک روشنفکر، بلکه کامل‌ترین انسانِ عصر ما بود.»

آلوارو بارگاس یوسا، نویسنده و روزنامه‌نگار پرویی، این تناقض را چنین خلاصه کرده است: «چه‌گوارا، که بی‌وقفه برای نابودی سرمایه‌داری می‌کوشید، خود به یکی از برندهای شاخص سرمایه‌داری بدل شده است.» امروز تصویر او را بر انواع کالاها، از تی‌شرت و لیوان تا کیف و چای گیاهی، می‌بینیم.

اما تصویر چاپ‌شده بر تی‌شرت‌ها و کالاهای تبلیغاتی، سویهٔ خشونت‌بار زندگی سیاسی او را پنهان می‌کند. خشونت چه‌گوارا با رسیدن انقلابیون به قدرت در هاوانا آغاز نشد. در دوران جنگ چریکی نیز اعدام افرادی که به خبرچینی، جاسوسی یا فرار از صفوف متهم می‌شدند، بخشی از کارنامهٔ او بود. در چنین نظامی، ترک صفوف می‌توانست خیانت تلقی شود و برای تعقیب فراریان گروه اعزام می‌شد.
چه‌گوارا گاهی شخصاً فرمان اعدام صادر می‌کرد و در مورد اوتیمیو گوئرا، راهنمای دهقانی که به رساندن اطلاعات به نیروهای باتیستا متهم شده بود، خودش دست به ماشه برد. او در یادداشت‌هایش نوشت که با شلیک گلوله‌ای به سرِ گوئرا «مسئله را تمام کرد».

جان لی آندرسن در زندگی‌نامهٔ چه‌گوارا می‌نویسد که پسری در نیروهای چریکی مقداری غذا دزدید و چه‌گوارا دستور داد او را تیرباران کنند.
پس از پیروزی انقلاب و به قدرت رسیدن فیدل کاسترو، چه‌گوارا نیز در سرکوب‌های حکومت تازه نقشی مستقیم داشت: او فرماندهی دژ و زندان لا کابانیا و مقام دادستان عالی آن را بر عهده گرفت. جان لی آندرسن از ۵۵ اع.د.ا.م در دورهٔ فرماندهی او در لا کابانیا یاد می‌کند؛ هرچند دربارهٔ شمار دقیق اع.د.ا.م‌ها اختلاف نظر وجود دارد.

چه‌گوارا بعدها نیز از اعدام‌های حکومت کاسترو دفاع کرد. در نشست مجمع عمومی سازمان ملل، در پاسخ به انتقاد نمایندهٔ ونزوئلا، گفت: «اع.د.ا.م؟ بله، اع.د.ا.م کرده‌ایم؛ اع.د.ا.م می‌کنیم و تا وقتی لازم باشد اع.د.ا.م خواهیم کرد.» بنابراین، حمایت او از حکومت کاسترو فقط پشتیبانی لفظی از یک متحد سیاسی نبود: چه‌گوارا در دستگاه آن حکومت مسئولیت داشت و علناً ادامهٔ اعدام‌ها را توجیه می‌کرد.

چه‌گوارا نگاهش به خشونت را در «پیام به کنفرانس سه‌قاره» نیز آشکارا بیان کرد. از «نفرت به‌عنوان عنصری از مبارزه» نوشت؛ نفرتی که، به تعبیر خودش، مبارز را به «ماشین کشتاری مؤثر، خشن، گزینش‌گر و سرد» بدل می‌کند. سپس افزود: «سربازان ما باید چنین باشند.» این عبارت، در کنار نقش او در لا کابانیا و دفاع علنی‌اش از اعدام‌ها، نشان می‌دهد که خشونت در اندیشهٔ او صرفاً پیامدی ناخواستهٔ جنگ نبود؛ می‌توانست فضیلتی انقلابی و ابزاری برای پیروزی به شمار آید.

لحظه‌ای درنگ کنیم!
 کاسترو و چه‌گوارا فقط نمادهای مبارزه نبودند؛ چهره‌هایی بودند که سرکوب و اعدام را به نام انقلاب توجیه می‌کردند. بااین‌حال، همین افراد برای بخش عمده‌ای از فعالان سیاسیِ ۵۷ الگو بودند. بسیاری از آنان با شاه مبارزه می‌کردند تا اندیشه‌ها و ایدئولوژی‌هایی از این دست بر ایران حاکم شود. سرانجام، روحانیان انقلابی قدرت را در دست گرفتند.

آیا گمان می‌کنید اگر پیروان دیگر کاسترو و چه‌گوارا قدرت را به دست می‌گرفتند، سرنوشت ایران بهتر از امروز می‌شد؟

✅@behzadmehrani77
بهزاد مهرانی

اعلیحضرت شاهنشاه آریامهر: 𓆩𓆪

عظمت ما در عظمت روحی ماست.
در افکاریست که عرضه میکنیم.
متاسفانه کسانی هستند که مثل کپک سرشان
را در برف فرو برده اند؛
و چشمهایشان را بر روی حقایق بستند.
وقایع دنیا به ما آموخته‌ست؛ که امروزه ضعف یعنی مرگ،
و ما خیال مردن را نداریم.

🔗 Navid Afkari (@Bermooda1380739)

@C_B_SHAHZADEH

🔴 #خبر_فوری
لحظاتی پیش وزیر خزانه‌داری آمریکا اعلام کرد:
واشینگتن احتمالا تا پایان هفته حدود یک میلیارد دلار دارایی ارز دیجیتال ایران را مصادره خواهد کرد.

@C_B_SHAHZADEH

شهرام صولتی: ۹۰ درصد هنرمندان و خواننده‌های لس‌آنجلسی با جمهوری اسلامی در ارتباط هستند.

یه جا هم ازش می‌پرسه که برمی‌گردی تو ایران کنسرت بذاری؟ میگه نه، وقتی مردم نون ندارن، آب ندارن برق ندارن برای چی من برم اونجا کنسرت بذارم؟

@C_B_SHAHZADEH

انتشار گزارش‌های جهت‌دار و تفرقه‌افکن در برخی رسانه‌های فارسی‌زبان برون‌مرزی، از جمله رسانه «ایندیپندنت فارسی» به سردبیری کاملیا انتخابی‌فرد، نمونه‌ای آشکار از تلاش سازمان‌یافته برای ایجاد انحراف در ادراک عمومی و تضعیف روحیه همبستگی ملی است.


🔗 A.R.Samary (@a_r_samary)

@C_B_SHAHZADEH

آخرین تماس و خداحافظیِ
جاویدنام #عليرضا_رئیسی با پدرش.💔

و خدایی که جای حق ننشسته بود …

@C_B_SHAHZADEH

✅ افتخاری، معاون فرهنگی اجتماعی نیروی انتظامی استان سیستان و بلوچستان در حمله یک گروه مسلح ترور شد.‼️

@C_B_SHAHZADEH

تغییر پِلَن حسینیه کردن کاخ‌سفید به دیسکو کردن بیت رهبری.

@C_B_SHAHZADEH

#فوری
قصاب اقتصادی آمریکا هر روز ابعاد جدیدی از
جنگ اقتصادی‌اش با جمهوری اسلامی رو میکند

اظهارات پر سر و صدای اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا نشان داد که واشنگتن پرونده تحریم‌ها را از فاز کلاسیک خارج کرده و وارد الگوریتم طرد زیستی و خفگی مطلقه شده است:

مصادره یک میلیارد دلار رمزارز:

بستن آخرین راه‌های دررو و شریان‌های پنهان مالی برای تأمین سود باندهای مافیایی.

مسدودسازی کامل مرزهای چهارگانه (دریایی، هوایی، زمینی و رمزارزی):

همکاری عمان و امارات در خلیج فارس، و رایزنی فشرده با ترکیه و پاکستان برای بستن شریان‌های زمینی، یعنی جغرافیای ایران برای سران و فرماندهان سرکوب به یک «زندان بدون خروج» تبدیل شده است.

شکستن پرستیژ الیگارشی؛ گیر افتادن مافیا در قفس خودساخته

کنایه تحقیرآمیز و افشاگرانه بسنت درباره اعضای سپاه پاسداران که «دیگر نمی‌توانند برای دیدن جراح پلاستیک در لندن، معشوقه‌ها در پاریس و حساب‌هایشان در ژنو سفر کنند»، دقیقا همان ماهیت فاشیسم الیگارشیک را عاری از هرگونه رتوش مذهبی نشان می‌دهد.

وقتی لایه رفاهی و اشرافی الیگارشی حاکم متلاشی شود و امکان خروج سرمایه و افراشتن چتر حمایتی در غرب از آن‌ها سلب گردد، «موتور انگیزش و سرکوب درون رژیم دچار فروپاشی روانی می‌شود».

اعتراف بسنت به گزارش‌های نیویورک‌تایمز مبنی بر سردرگمی و آشفتگی عمیق در بدنه سپاه، اثبات می‌کند که این بی‌پولی و انسداد زیستی، بدنه سرکوب را به سمت خودخوری سوق داده است.

۳. چرا قفل سیستم باز شده است؟

وقتی ورودی دلار و نفت به صفر می‌رسد، و هم‌زمان تمام راه‌های هوایی و زمینی برای فرار یا جابه‌جایی ثروت مسدود می‌شود، مافیایی که صرفاً بر مدار منفعت می‌چرخید، تمام توان مقاومت خود را از دست می‌دهد. اقداماتی که واشنگتن اکنون اجرا می‌کند در تاریخ بی‌سابقه است و راه را برای هرگونه مانور یا تغییر پوسته بسته است.

نتیجه‌گیری

جمهوری اسلامی نه تنها توان بازسازی ندارد، بلکه در محاصره کامل اقتصادی، امنیتی و جغرافیایی قرار گرفته است. همه کدهای روز( از محاصره رمزارزی بسنت تا آماده‌باش نظامی واشنگتن) نشان می‌دهند که زمانِ سقوط کامل و تسلیم رسمی مافیا فرا رسیده است.

اراده ملی، خون جاویدنامان و رهبری پادشاه رضا پهلوی، این مسیر بی‌بازگشت را تا پاکسازی کامل خاک میهن پیش خواهد برد.

#جاویدشاه

Ramin Fallah

با ورق‌ آلومینیومی سنگر بستن… با سنگ دفاع کردن

بعد به همین بچه‌ها اتهام مسلح بودن میزنین؟!
شیراز، بلوار مدرس، ۱۹ دی

@C_B_SHAHZADEH

بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل:

کمیته نوبل قطب‌نمای اخلاقی خود را گم کرده است. این کمیته بالاترین افتخار خود را به ناوی پیلای اعطا کرده که به گفته من، دوران حرفه‌ای‌اش را صرف ساختن و ترویج اتهامات دروغین علیه اسرائیل کرده است.

وی کریم خان، دادستان دیوان کیفری بین‌المللی را که به تجاوز و آزار جنسی متهم شده بود، در پیشبرد پرونده‌ای علیه اسرائیل مشروعیت بخشید.

پیلای دروغ‌ها را فراهم کرد و خان از آن‌ها به‌عنوان سلاح استفاده کرد. نتانیاهو کمیته نوبل را متهم کرد که با تقدیر از پیلای، از بدنام‌سازی یهودیان و بی‌عدالتی علیه اسرائیل حمایت کرده است.


@C_B_SHAHZADEH