🏛چهار کارکرد فلسفۀ سیاسی🏛
من چهار کارکرد برای فلسفه ی سیاسی قائل هستم که ممکن است به مثابه بخشی از
فرهنگ عمومیِ سیاسیِ یک جامعه، ایفای نقش کنند. این چهار کارکرد مفصلن در بخش
یکم کتاب عدالت به مثابه انصاف: یک بازگویی 3 مورد بحث قرار گرفته اند. بنابراین در
اینجا من فقط به شکل مختصر آنها را بازگویی خواهم کرد:
یکم- کارکرد نخست، نقش عملی فلسفۀ سیاسی است که از تضادهای سیاسیِ
اختلاف برانگیز برمی خیزد؛ آنگاه که وظیفۀ آن، تمرکز روی مسائلِ عمیقن محل نزاع و
نیز بررسی این است که آیا برخلاف ظواهر، میتوان از برخی بنیانهای بسیار مهم توافق
فلسفی و اخلاقی پرده برداشت یا دستکم میتوان عدم توافقات را تا حدی کم کرد که همکاری اجتماعیِ بر پایۀ احترام متقابل میان شهروندان همچنان باقی بماند.
دوم-کارکرد دوم که من آن را جهت یابی میخوانم، یکی از اقسام خرد و تفکر است. فلسفه سیاسی میتواند به این کمک کند که مردم چگونه دربارۀ نهادهای سیاسی و اجتماعیشان به مثابه یک کل، و دربارهی خودشان به مثابه شهروندان، و دربارۀ اهداف و مقاصدِ اساسیشان به مثابه جامعه ای توأم با تاریخ یک ملت که با اهداف و مقاصدشان به مثابه افرادِ منفک از جامعه یا اعضای خانواده ها و مؤسسات در تضاد است،بیندیشند.
سوم-مورد تأکید قرار داده است، نقش مصالحه است: فلسفهی سیاسی میتواند کارکرد سوم که هگل در کتابش عناصرِفلسفه حق .در راستای تسکینِ حسِ ناکامی و غضب ما علیه جامعه مان و تاریخش بکوشد؛ بدین ترتیب که راهی را به ما نشان دهد که ذیل آن، نهادهای جامعه اگر از دیدگاهی فلسفی به طور کامل درک شوند عقلانی هستند و نیز این نهادها همانقدر که برای رسیدن به وضعیت کنونیشان (شکل عقلانی)عمل کرده اند به مرور زمان توسعه یافته اند. البته وقتیکه فلسفه سیاسی این نقش را ایفا میکند میبایست مانع این خطر شود که به آسانی، به دفاعی از وضع موجودِ ناعادلانه و ناشایست استحاله گردد. چنین رویهای ]= دفاع از وضعیت ناعادلانهی موجود[ ، از فلسفه ی سیاسی، یک ایدیولوژی -طرح نادرستی از اندیشیدن-در معنای مارکسیستی اش خواهد ساخت.
چهارم- کارکرد چهارم، کاوش در محدودیتهای امکانیتِ سیاسیِ عملی است. در چهارچوب این کارکرد، ما فلسفه سیاسی را ناکجا آبادی واقعگرایانه میبینیم. امید ما به آیندۀ جامعه مان، متکی بر این باور است که جهانِ اجتماعی دستکم اجازۀ یک نظم سیاسیِ درخور را میدهد، به گونه ای که نظام سیاسیِ دموکراتیکِ تا حدِ مقبول ولو نه تماماً عادلانه، ممکن باشد. بنابراین ما میپرسیم: تحت شرایطِ تاریخیِ نسبتن مناسب اما هنوز محتمل شرایطی که موافق با قوانین و گرایشهای جهان اجتماعی است یک جامعهی عادلانۀ دموکراتیک، چگونه جامعه ای خواهد بود؟ با توجه به مقتضیاتِ عدالت که ما در فرهنگی دموکراتیک سراغ داریم، یک جامعه در راستای تحقق چه ایده آلها و اصولی خواهد کوشید؟
◀️جان رالز -فیلسوف لیبرال آمریکایی▶️
@cafe_andishe95
من چهار کارکرد برای فلسفه ی سیاسی قائل هستم که ممکن است به مثابه بخشی از
فرهنگ عمومیِ سیاسیِ یک جامعه، ایفای نقش کنند. این چهار کارکرد مفصلن در بخش
یکم کتاب عدالت به مثابه انصاف: یک بازگویی 3 مورد بحث قرار گرفته اند. بنابراین در
اینجا من فقط به شکل مختصر آنها را بازگویی خواهم کرد:
یکم- کارکرد نخست، نقش عملی فلسفۀ سیاسی است که از تضادهای سیاسیِ
اختلاف برانگیز برمی خیزد؛ آنگاه که وظیفۀ آن، تمرکز روی مسائلِ عمیقن محل نزاع و
نیز بررسی این است که آیا برخلاف ظواهر، میتوان از برخی بنیانهای بسیار مهم توافق
فلسفی و اخلاقی پرده برداشت یا دستکم میتوان عدم توافقات را تا حدی کم کرد که همکاری اجتماعیِ بر پایۀ احترام متقابل میان شهروندان همچنان باقی بماند.
دوم-کارکرد دوم که من آن را جهت یابی میخوانم، یکی از اقسام خرد و تفکر است. فلسفه سیاسی میتواند به این کمک کند که مردم چگونه دربارۀ نهادهای سیاسی و اجتماعیشان به مثابه یک کل، و دربارهی خودشان به مثابه شهروندان، و دربارۀ اهداف و مقاصدِ اساسیشان به مثابه جامعه ای توأم با تاریخ یک ملت که با اهداف و مقاصدشان به مثابه افرادِ منفک از جامعه یا اعضای خانواده ها و مؤسسات در تضاد است،بیندیشند.
سوم-مورد تأکید قرار داده است، نقش مصالحه است: فلسفهی سیاسی میتواند کارکرد سوم که هگل در کتابش عناصرِفلسفه حق .در راستای تسکینِ حسِ ناکامی و غضب ما علیه جامعه مان و تاریخش بکوشد؛ بدین ترتیب که راهی را به ما نشان دهد که ذیل آن، نهادهای جامعه اگر از دیدگاهی فلسفی به طور کامل درک شوند عقلانی هستند و نیز این نهادها همانقدر که برای رسیدن به وضعیت کنونیشان (شکل عقلانی)عمل کرده اند به مرور زمان توسعه یافته اند. البته وقتیکه فلسفه سیاسی این نقش را ایفا میکند میبایست مانع این خطر شود که به آسانی، به دفاعی از وضع موجودِ ناعادلانه و ناشایست استحاله گردد. چنین رویهای ]= دفاع از وضعیت ناعادلانهی موجود[ ، از فلسفه ی سیاسی، یک ایدیولوژی -طرح نادرستی از اندیشیدن-در معنای مارکسیستی اش خواهد ساخت.
چهارم- کارکرد چهارم، کاوش در محدودیتهای امکانیتِ سیاسیِ عملی است. در چهارچوب این کارکرد، ما فلسفه سیاسی را ناکجا آبادی واقعگرایانه میبینیم. امید ما به آیندۀ جامعه مان، متکی بر این باور است که جهانِ اجتماعی دستکم اجازۀ یک نظم سیاسیِ درخور را میدهد، به گونه ای که نظام سیاسیِ دموکراتیکِ تا حدِ مقبول ولو نه تماماً عادلانه، ممکن باشد. بنابراین ما میپرسیم: تحت شرایطِ تاریخیِ نسبتن مناسب اما هنوز محتمل شرایطی که موافق با قوانین و گرایشهای جهان اجتماعی است یک جامعهی عادلانۀ دموکراتیک، چگونه جامعه ای خواهد بود؟ با توجه به مقتضیاتِ عدالت که ما در فرهنگی دموکراتیک سراغ داریم، یک جامعه در راستای تحقق چه ایده آلها و اصولی خواهد کوشید؟
◀️جان رالز -فیلسوف لیبرال آمریکایی▶️
@cafe_andishe95
🔰دشمنی که نمی شناسند🔰بخش 1
#آمریکاستیزی
ایالات متحده در ادبیات رسمی اسلامگرایان و گروه‌های چپ، دشمن و شیطان معرفی میشود. برای نسبت دادن چنین ویژگی‌هایی-اگر حکم بر اساس باورهای کیهانی و ایدئولوژیک صادر نشده باشد که معمولا این چنین است، نیاز به شناخت و آگاه و شاهد هست. نمی‌توان بدون دلیل و بی‌اساس فرد یا گروه را خبیث یا شر یا تبهکار معرفی کرد.
پرسش این است که آیا اسلامگرایان و چپ‌هایی که ایالات متحده و اسرائیل را دشمن و لذا شیطانی- با فرض اله و فرشته بودن خود- معرفی میکنند، شناخت درستی از این جوامع یا دولت‌های آنها دارند یا خیر. پاسخ منفی است. برای روشن شدن این پاسخ در این نوشته کوتاه به سه افسانه‌سازی غالب در مورد ایالات متحده آمریکا اشاره می‌کنم.
🔘افسانه «پلیس آمریکا»
در ادبیات دستگاه تبلیغاتی رژیم (از هر نوع اصلاح‌طلب و اصولگرا) و مقامات رژیم از جمله وزارت خارجه، تعبیر بدون ما‌به‌ازایی وجود دارد به نام «پلیس آمریکا». این را در سخنان محمد جواد ظریف که چند دهه در آمریکا زندگی کرده نیز میتوان دید. علی خامنه‌ای در این مورد میگوید: «هر چند روز یک بار در خیابان‌های شهرهای آمریکا یک بیگناه، یک بی‌سلاحی به دست پلیس آمریکا به خاک و خون می‌غلتد.» (۱۸ شهریور ۱۳۹۴) حتی برخی سایت‌های فارسی‌زبان خارج کشور نیز از این تعبیر استفاده میکنند (مثل بی بی سی فارسی). برای نمونه می‌توانید به مطالب سایت بی بی سی فارسی، توییت‌های ظریف و مطالب سایت‌های داخلی در گزارش از مرگ جرج فلوید در ایالت مینه‌سوتا مراجعه کنید. برخی از سایت‌ها از اف بی آی تحت عنوان «پلیس فدرال آمریکا» یاد میکنند.
تصور این جماعت آن است که در ایالات متحده نیز یک سازمان پلیس سراسری مثل نیروی انتظامی جمهوری اسلامی وجود دارد به نام پلیس آمریکا. این تصور ناشی از جهل مطلق به ساختار اجتماعی و سیاسی ایالات متحده است. در این کشور فدرال «پلیس آمریکا» وجود ندارد. در هر شهر و حاشیه شهرهای بزرگ و روستاها، پلیس محلی وجود دارد که تحت نظر شهردار همان منطقه عمل میکند. اکثر کلانترهای پلیس نیز منتخب مردم هستند. این پلیس‌های محلی، مقررات، سازمان و بودجه و حتی لباس و اتومبیل خاص خود را دارند. در ایالات یک پلیس ایالتی نیز وجود دارد که شرح وظایف متفاوتی با پلیس محلی دارد و عمدتا به مسایل ترافیک در جاده‌های میان شهری، «پشتیبانی» از پلیس محلی (و نه دخالت) و مداخله در شرایط اضطراری می‌پردازد.
در سطح فدرال، پلیسی وجود ندارد جز سازمان اف بی آی که محدوده کارش گشت‌زنی در خیابان یا اعمال قوانین در جاده‌ها نیست و حتی لباس فرم هم ندارد. وظیفه اف بی آی دفاع از ایالات متحده در برابر تروریسم و تهدیدات اطلاعات خارجی، حفظ و اعمال مقررات کیفری در سطح فدرال و «پشتیبانی» (و نه دخالت) از سازمان‌ها و نهادهای قضایی در سطح فدرال، ایالتی، محلی و بین‌المللی است. اگر دستگاه‌های محلی پلیس و قضایی بتوانند از پس کارهای خود برآیند، اف بی در کار آنها دخالتی نمی‌کند. فدرالیسم به معنای خودمختاری کامل ایالات، در کارکرد و ماموریت‌های اف بی آی به خوبی نهادینه شده است.
از این جهت کسانی که از تعبیر «پلیس آمریکا» استفاده میکنند تا خطای یک یا چند پلیس محلی را به سراسر پنجاه ایالت بسط دهند، نادانی خود را اثبات میکنند.
🔘🔘افسانه گرسنگی پنجاه میلیون نفر در آمریکا
گروه‌های چپ از این که در ایالات متحده حدود ۴۲ میلیون نفر کارت غذا دارند و از چترهای حمایتی دولتی در حوزه تغذیه استفاده میکنند، به این نتیجه می‌رسند که در این کشور پنجاه میلیون نفر گرسنه‌اند و شب سر بی غذا بر زمین می‌گذارند. برخی از اسلامگرایان حتی از این موضوع کارت غذا هم بی‌اطلاع هستند و صرفا تبلیغات ضد‌آمریکایی را تکرار میکنند. واقعیت این است که به دلیل وجود کارت غذا برای خانوارهای کم درآمد یا بی‌درآمد (برای یک نفر تا سقف ۱۹۴ دلار در ماه) کسی در این کشور گرسنه نمی‌ماند.
علاوه بر کارت غذا، هزاران خیریه در ایالات متحده روزانه غذای مجانی گرم و سرد توزیع میکنند. علاوه بر کارت غذا، خانوارهای کم درآمد می‌توانند تا دوسال برای فرزندانشان غذای لازم (شیر، تخم مرغ، نان، غذای کودک) را مجانی دریافت کنند. این برنامه‌ها از سوی دولت فدرال تامین میشود و به ایالاتی خاص اختصاص ندارد. البته معتادانی هستند که پول کارت غذای خود را نیز می‌فروشند تا مواد مصرف کنند و از این جهت گرسنه می‌مانند و به مراکز خیریه برای دریافت غذا مراجعه میکنند.
@cafe_andishe95
#آمریکاستیزی
ایالات متحده در ادبیات رسمی اسلامگرایان و گروه‌های چپ، دشمن و شیطان معرفی میشود. برای نسبت دادن چنین ویژگی‌هایی-اگر حکم بر اساس باورهای کیهانی و ایدئولوژیک صادر نشده باشد که معمولا این چنین است، نیاز به شناخت و آگاه و شاهد هست. نمی‌توان بدون دلیل و بی‌اساس فرد یا گروه را خبیث یا شر یا تبهکار معرفی کرد.
پرسش این است که آیا اسلامگرایان و چپ‌هایی که ایالات متحده و اسرائیل را دشمن و لذا شیطانی- با فرض اله و فرشته بودن خود- معرفی میکنند، شناخت درستی از این جوامع یا دولت‌های آنها دارند یا خیر. پاسخ منفی است. برای روشن شدن این پاسخ در این نوشته کوتاه به سه افسانه‌سازی غالب در مورد ایالات متحده آمریکا اشاره می‌کنم.
🔘افسانه «پلیس آمریکا»
در ادبیات دستگاه تبلیغاتی رژیم (از هر نوع اصلاح‌طلب و اصولگرا) و مقامات رژیم از جمله وزارت خارجه، تعبیر بدون ما‌به‌ازایی وجود دارد به نام «پلیس آمریکا». این را در سخنان محمد جواد ظریف که چند دهه در آمریکا زندگی کرده نیز میتوان دید. علی خامنه‌ای در این مورد میگوید: «هر چند روز یک بار در خیابان‌های شهرهای آمریکا یک بیگناه، یک بی‌سلاحی به دست پلیس آمریکا به خاک و خون می‌غلتد.» (۱۸ شهریور ۱۳۹۴) حتی برخی سایت‌های فارسی‌زبان خارج کشور نیز از این تعبیر استفاده میکنند (مثل بی بی سی فارسی). برای نمونه می‌توانید به مطالب سایت بی بی سی فارسی، توییت‌های ظریف و مطالب سایت‌های داخلی در گزارش از مرگ جرج فلوید در ایالت مینه‌سوتا مراجعه کنید. برخی از سایت‌ها از اف بی آی تحت عنوان «پلیس فدرال آمریکا» یاد میکنند.
تصور این جماعت آن است که در ایالات متحده نیز یک سازمان پلیس سراسری مثل نیروی انتظامی جمهوری اسلامی وجود دارد به نام پلیس آمریکا. این تصور ناشی از جهل مطلق به ساختار اجتماعی و سیاسی ایالات متحده است. در این کشور فدرال «پلیس آمریکا» وجود ندارد. در هر شهر و حاشیه شهرهای بزرگ و روستاها، پلیس محلی وجود دارد که تحت نظر شهردار همان منطقه عمل میکند. اکثر کلانترهای پلیس نیز منتخب مردم هستند. این پلیس‌های محلی، مقررات، سازمان و بودجه و حتی لباس و اتومبیل خاص خود را دارند. در ایالات یک پلیس ایالتی نیز وجود دارد که شرح وظایف متفاوتی با پلیس محلی دارد و عمدتا به مسایل ترافیک در جاده‌های میان شهری، «پشتیبانی» از پلیس محلی (و نه دخالت) و مداخله در شرایط اضطراری می‌پردازد.
در سطح فدرال، پلیسی وجود ندارد جز سازمان اف بی آی که محدوده کارش گشت‌زنی در خیابان یا اعمال قوانین در جاده‌ها نیست و حتی لباس فرم هم ندارد. وظیفه اف بی آی دفاع از ایالات متحده در برابر تروریسم و تهدیدات اطلاعات خارجی، حفظ و اعمال مقررات کیفری در سطح فدرال و «پشتیبانی» (و نه دخالت) از سازمان‌ها و نهادهای قضایی در سطح فدرال، ایالتی، محلی و بین‌المللی است. اگر دستگاه‌های محلی پلیس و قضایی بتوانند از پس کارهای خود برآیند، اف بی در کار آنها دخالتی نمی‌کند. فدرالیسم به معنای خودمختاری کامل ایالات، در کارکرد و ماموریت‌های اف بی آی به خوبی نهادینه شده است.
از این جهت کسانی که از تعبیر «پلیس آمریکا» استفاده میکنند تا خطای یک یا چند پلیس محلی را به سراسر پنجاه ایالت بسط دهند، نادانی خود را اثبات میکنند.
🔘🔘افسانه گرسنگی پنجاه میلیون نفر در آمریکا
گروه‌های چپ از این که در ایالات متحده حدود ۴۲ میلیون نفر کارت غذا دارند و از چترهای حمایتی دولتی در حوزه تغذیه استفاده میکنند، به این نتیجه می‌رسند که در این کشور پنجاه میلیون نفر گرسنه‌اند و شب سر بی غذا بر زمین می‌گذارند. برخی از اسلامگرایان حتی از این موضوع کارت غذا هم بی‌اطلاع هستند و صرفا تبلیغات ضد‌آمریکایی را تکرار میکنند. واقعیت این است که به دلیل وجود کارت غذا برای خانوارهای کم درآمد یا بی‌درآمد (برای یک نفر تا سقف ۱۹۴ دلار در ماه) کسی در این کشور گرسنه نمی‌ماند.
علاوه بر کارت غذا، هزاران خیریه در ایالات متحده روزانه غذای مجانی گرم و سرد توزیع میکنند. علاوه بر کارت غذا، خانوارهای کم درآمد می‌توانند تا دوسال برای فرزندانشان غذای لازم (شیر، تخم مرغ، نان، غذای کودک) را مجانی دریافت کنند. این برنامه‌ها از سوی دولت فدرال تامین میشود و به ایالاتی خاص اختصاص ندارد. البته معتادانی هستند که پول کارت غذای خود را نیز می‌فروشند تا مواد مصرف کنند و از این جهت گرسنه می‌مانند و به مراکز خیریه برای دریافت غذا مراجعه میکنند.
@cafe_andishe95
🔰دشمنی که نمی شناسند🔰بخش 2
🔘🔘🔘افسانه بی‌خانمانی میلیونی
علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، گفته است: «وجود چندین میلیون کارتن‌خواب و ده‌ها میلیون انسان در زیر خط فقر بخشی از حقایق تلخ جامعه آمریکا است» (۶ مهر ۱۳۸۹). ایشان در ۱۴ مهر همان سال این ادعا را تکرار کرد. خامنه‌ای حتی یک بار در چهل سال گذشته به افراد زیر خط فقر و بی‌خانمان در ایران اشاره‌ای نداشته است. این گفته در مورد کارتن‌خوابی در ایالات متحده با توجه به شواهد موجود، خلاف واقع است. بنا به گزارش رویترز، در نهم نوامبر ۲۰۱۵ حدود ۵۰۰ هزار فرد بی‌خانه در ایالات متحده وجود داشت. تا سال ۲۰۱۸ که آمار بی‌خانمان‌ها در دست است، این رقم به حدود ۵۵۰ هزار رسید. بنا به گزارش وزارت مسکن و توسعه شهری ایالات متحده، این رقم در سال ۲۰۱۰ حدود ۴۰۰ هزار بوده است.
البته بی‌خانه بودن در ایالات متحده مساوی نیست با کارتن‌خوابی. بخش بسیار اندکی از بی‌خانه‌ها کارتن خواب هستند که اصطلاحی است برای کسانی که در فضاهای عمومی می‌خوابند. بخش قابل توجه این جمعیت بی‌خانمان در پناهگاه‌ها به سر می‌برند که تحت نظر شهرداری‌ها و مدیریت مناطق در جوامع غیرشهری اداره می‌شوند. به عنوان نمونه، در ناحیه سافک در ایالت نیویورک با حدود ۱.۵ میلیون جمعیت، ۵۲ پناهگاه عمومی و ده‌ها پناهگاه تحت نظر موسسات غیرانتفاعی، موسسات خیریه و کلیساها برای افراد بی‌خانمان وجود دارد.
برخی از این پناهگاه‌ها هتلهایی هستند که شهرداری‌ها اجاره کرده‌اند. در فصل زمستان بالاخص در شب‌های سرد زمستانی پلیس مناطق موظفند افراد بی‌خانمان را از فضاهای عمومی جمع کنند و به پناهگاه انتقال دهند. بخش دیگر این جمعیت در خانه‌هایی که اجاره آنها با سوبسید دولتی پرداخت میشود، زندگی میکنند. بخش دیگر در خودروهایی زندگی میکنند که امکانات حداقل زندگی را دارا هستند و پارکینگ‌های مشخصی برای آنها وجود دارد. از ۷۵ هزار نفر جمعیت بی‌خانه در شهر نیویورک تنها حدود ۴۰۰۰ هزار نفر یعنی ۵ درصد در فصل تابستان در خیابان‌ها می‌خوابند که این تصمیم خود آنهاست وگرنه پناهگاه برای آنها وجود دارد. بنابر این، بی‌خانمانی در ایالات متحده به معنای زندگی در خیابان نیست.
این سه افسانه مدام در تبلیغات سیاسی گروه‌ها و دولت‌های اسلامگرا و کمونیستی، قدرت‌های بزرگ رقیب ایالات متحده (چین و شوروی) و کشورهای یاغی و ورشکسته‌ای که از دشمنی با آمریکا هویت کسب میکنند، دیده میشود.
م.م ایندیپندنت
@cafe_andishe95
🔘🔘🔘افسانه بی‌خانمانی میلیونی
علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، گفته است: «وجود چندین میلیون کارتن‌خواب و ده‌ها میلیون انسان در زیر خط فقر بخشی از حقایق تلخ جامعه آمریکا است» (۶ مهر ۱۳۸۹). ایشان در ۱۴ مهر همان سال این ادعا را تکرار کرد. خامنه‌ای حتی یک بار در چهل سال گذشته به افراد زیر خط فقر و بی‌خانمان در ایران اشاره‌ای نداشته است. این گفته در مورد کارتن‌خوابی در ایالات متحده با توجه به شواهد موجود، خلاف واقع است. بنا به گزارش رویترز، در نهم نوامبر ۲۰۱۵ حدود ۵۰۰ هزار فرد بی‌خانه در ایالات متحده وجود داشت. تا سال ۲۰۱۸ که آمار بی‌خانمان‌ها در دست است، این رقم به حدود ۵۵۰ هزار رسید. بنا به گزارش وزارت مسکن و توسعه شهری ایالات متحده، این رقم در سال ۲۰۱۰ حدود ۴۰۰ هزار بوده است.
البته بی‌خانه بودن در ایالات متحده مساوی نیست با کارتن‌خوابی. بخش بسیار اندکی از بی‌خانه‌ها کارتن خواب هستند که اصطلاحی است برای کسانی که در فضاهای عمومی می‌خوابند. بخش قابل توجه این جمعیت بی‌خانمان در پناهگاه‌ها به سر می‌برند که تحت نظر شهرداری‌ها و مدیریت مناطق در جوامع غیرشهری اداره می‌شوند. به عنوان نمونه، در ناحیه سافک در ایالت نیویورک با حدود ۱.۵ میلیون جمعیت، ۵۲ پناهگاه عمومی و ده‌ها پناهگاه تحت نظر موسسات غیرانتفاعی، موسسات خیریه و کلیساها برای افراد بی‌خانمان وجود دارد.
برخی از این پناهگاه‌ها هتلهایی هستند که شهرداری‌ها اجاره کرده‌اند. در فصل زمستان بالاخص در شب‌های سرد زمستانی پلیس مناطق موظفند افراد بی‌خانمان را از فضاهای عمومی جمع کنند و به پناهگاه انتقال دهند. بخش دیگر این جمعیت در خانه‌هایی که اجاره آنها با سوبسید دولتی پرداخت میشود، زندگی میکنند. بخش دیگر در خودروهایی زندگی میکنند که امکانات حداقل زندگی را دارا هستند و پارکینگ‌های مشخصی برای آنها وجود دارد. از ۷۵ هزار نفر جمعیت بی‌خانه در شهر نیویورک تنها حدود ۴۰۰۰ هزار نفر یعنی ۵ درصد در فصل تابستان در خیابان‌ها می‌خوابند که این تصمیم خود آنهاست وگرنه پناهگاه برای آنها وجود دارد. بنابر این، بی‌خانمانی در ایالات متحده به معنای زندگی در خیابان نیست.
این سه افسانه مدام در تبلیغات سیاسی گروه‌ها و دولت‌های اسلامگرا و کمونیستی، قدرت‌های بزرگ رقیب ایالات متحده (چین و شوروی) و کشورهای یاغی و ورشکسته‌ای که از دشمنی با آمریکا هویت کسب میکنند، دیده میشود.
م.م ایندیپندنت
@cafe_andishe95
🔅گالیله در دادگاه به روحانیان کلیسا گفت:
فرض کنید شما ساعتی را به دوست خود هدیه کنید و او خوشحال شود.
اما به او بگویید: از این ساعت استفاده نکن، هر وقت خواستی زمان را بدانی، بیا از خودم بپرس.
با این حرف هدیه ی شما تمام اثرش را از دست می دهد و تبدیل به وزر و وبالی بر دوش دوست تان می شود.
شما روحانیان چنین وضعی برای ما درست کرده اید.
از سویی می گویید: بزرگ ترین نعمتی که خدا به شما هدیه کرده است، عقل است
از سویی می گویید: تمام حقایق را باید با رجوع به تورات و انجیل و کتب آسمانی فهمید.
📚گالیله
@cafe_andishe95
فرض کنید شما ساعتی را به دوست خود هدیه کنید و او خوشحال شود.
اما به او بگویید: از این ساعت استفاده نکن، هر وقت خواستی زمان را بدانی، بیا از خودم بپرس.
با این حرف هدیه ی شما تمام اثرش را از دست می دهد و تبدیل به وزر و وبالی بر دوش دوست تان می شود.
شما روحانیان چنین وضعی برای ما درست کرده اید.
از سویی می گویید: بزرگ ترین نعمتی که خدا به شما هدیه کرده است، عقل است
از سویی می گویید: تمام حقایق را باید با رجوع به تورات و انجیل و کتب آسمانی فهمید.
📚گالیله
@cafe_andishe95
آنتیفا(آنتی فاشیسم) از حامیانش میخواهد به محله های سفید پوست بروند و حقشان را از آنها بگیرند!
چهره ی عریان چپ این است!
@cafe_andishe95
چهره ی عریان چپ این است!
@cafe_andishe95
🔺تروریسم و غارت و تخریب عناصر آنارشیست و چپ در آمریکا با جشن و پایکوبی بنیادگراها!🔻
@cafe_andishe95
@cafe_andishe95
⬛️تروریسم و غارت و تخریب عناصر آنارشیست و چپ در آمریکا با جشن و پایکوبی بنیادگراها!⬛️
⁉️دزدی از شرکت نایکی تخریب اموال مردم غارت مغازه ها کتک زدن مخالفان و ...مصداق تروریسم و خشونت در اشکال مختلف است یا اعتراضی به مسئله تبعیض نژادی و مرگ جورج فلوید؟!
——————-
📍دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا اعلام کرد که دولت این کشور گروه آنتیفا را به عنوان یک سازمان تروریستی رده‌بندی میکند.
آنتیفا یک گروه دست چپی مسلح است که اگرچه ادعای مبارزه با فاشیسم دارد اما با حمله به تجمعات مسالمت‌آمیز، تخریب اموال عمومی و کسب و کار خصوصی، و تشکیل گروه‌های فشار مسلح و بسیار خشن به ضرب و شتم مخالفان سیاسی می‌پردازد.
اعضای این گروه در سال‌های اخیر در سرکوب و ضرب و شتم تجمعات مسالمت‌آمیز در آمریکا و در بسیاری از کشورهای دیگر نقش داشتند و از حمایت رسانه‌های بزرگ و سیاستمداران چپ‌گرا برخوردارند.
حملات به فروشگاه‌ها و غارت آنها که در اخبار می‌بینید، معمولا توسط اعضای این گروه که خود را «ضدسرمایه‌داری» معرفی میکنند، سازماندهی و اجرا میشود.
—————————
📍سیاهپوستان آمریکا با مسلسل از محل کسب خود در برابر غارت آنارشیستها و سیاهپوستان محافظت میکنند.
آنها روی شیشه مغازه‌های خود می‌نویسند محل کسب سیاهان تا شاید مانع غارت و تخریب محل کسب خود توسط سیاهپوستان و آنارشیستها شوند.
📍اوباش چپ و آنارشیست، یک مغازه‌دار در دالاس تگزاس را به خاطر حفاظت از مغازه‌اش تا سرحد مرگ کتک زدند.
!جمهوری اسلامی و چپها، این اوباش را معترضان صلح جو معرفی میکنند.عناصر صادراتی هم در خارج از مرزها این جریان تروریستی را پر رنگ و تبلیغ کرده آن را نشان زوال سرمایه داری قالب میکنند!
دماوند
@cafe_andishe95
⁉️دزدی از شرکت نایکی تخریب اموال مردم غارت مغازه ها کتک زدن مخالفان و ...مصداق تروریسم و خشونت در اشکال مختلف است یا اعتراضی به مسئله تبعیض نژادی و مرگ جورج فلوید؟!
——————-
📍دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا اعلام کرد که دولت این کشور گروه آنتیفا را به عنوان یک سازمان تروریستی رده‌بندی میکند.
آنتیفا یک گروه دست چپی مسلح است که اگرچه ادعای مبارزه با فاشیسم دارد اما با حمله به تجمعات مسالمت‌آمیز، تخریب اموال عمومی و کسب و کار خصوصی، و تشکیل گروه‌های فشار مسلح و بسیار خشن به ضرب و شتم مخالفان سیاسی می‌پردازد.
اعضای این گروه در سال‌های اخیر در سرکوب و ضرب و شتم تجمعات مسالمت‌آمیز در آمریکا و در بسیاری از کشورهای دیگر نقش داشتند و از حمایت رسانه‌های بزرگ و سیاستمداران چپ‌گرا برخوردارند.
حملات به فروشگاه‌ها و غارت آنها که در اخبار می‌بینید، معمولا توسط اعضای این گروه که خود را «ضدسرمایه‌داری» معرفی میکنند، سازماندهی و اجرا میشود.
—————————
📍سیاهپوستان آمریکا با مسلسل از محل کسب خود در برابر غارت آنارشیستها و سیاهپوستان محافظت میکنند.
آنها روی شیشه مغازه‌های خود می‌نویسند محل کسب سیاهان تا شاید مانع غارت و تخریب محل کسب خود توسط سیاهپوستان و آنارشیستها شوند.
📍اوباش چپ و آنارشیست، یک مغازه‌دار در دالاس تگزاس را به خاطر حفاظت از مغازه‌اش تا سرحد مرگ کتک زدند.
!جمهوری اسلامی و چپها، این اوباش را معترضان صلح جو معرفی میکنند.عناصر صادراتی هم در خارج از مرزها این جریان تروریستی را پر رنگ و تبلیغ کرده آن را نشان زوال سرمایه داری قالب میکنند!
دماوند
@cafe_andishe95
👍1
🔺من اگر واکنشی به قتل وحشیانه جرج فلوید بدهم از جنس وزارت خارجه ایران و اعوان و انصارش نیست تا حواس‌ها را از هزارویک قتل و گند حکومت خودمان پرت کنند، از جنس وقاحت کشتار هزاران ایرانی در هشتادوهشت و نودوشش و نودوهشت و پرواز اوکراینی و قتلهای زنجیره ای و بعد اشک تمساح ریختن برای رنگین پوستان امریکا هم نیست. خشونت و نژادپرستی در امریکا باید متوقف شود، بله! فاشیسم مذهبی و مافیای نظامی، دینی و دیکتاتوری شیعی هم باید در ایران متوقف شود! سوزاندن سرمایه‌های طبیعی، اکوسیستم، ناامید و نابودکردن و فراری‌دادن سرمایه‌های انسانی کشور ما هم باید متوقف شود! سرکوب دگراندیش و دگرباش و اقلیت‌ها و تبعیض جنسیتی و مذهبی هم باید در ایران متوقف شود! بگذارید «ایران» نفس بکشد
🎨مانا نیستانی
@cafe_andishe95
🎨مانا نیستانی
@cafe_andishe95
در بازار آزاد، تصویر زیباترین دختری که تاکنون زیسته است در حفظ فروش سیگار نامرغوب در بلندمدت ناتوان خواهد بود.
➖جوزف شومپیتر اقتصاددان و از نظریه پردازان دموکراسی
@cafe_andishe95
➖جوزف شومپیتر اقتصاددان و از نظریه پردازان دموکراسی
@cafe_andishe95
🎨کرجی‌کشان ولگا(بین ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۳ م)
Barge Haulers on the Volga
#اثر_هنری_انتقادی
اثر ایلیا رِپین نقاش روس
ابعاد ۱۳۱/۵ در ۲۸۱ سانتی‌متر
این اثر از همان زمان که خلق شد بسیار محبوب بود و هیچ گاه از محبوبیتش کاسته نشد.
این تابلو تابلوی محبوب استالین بود. او این اثر را به نقاشان کمونیست نشان میداد و میگفت:
نقاشی انقلابی یعنی این.
@cafe_andishe95
Barge Haulers on the Volga
#اثر_هنری_انتقادی
اثر ایلیا رِپین نقاش روس
ابعاد ۱۳۱/۵ در ۲۸۱ سانتی‌متر
این اثر از همان زمان که خلق شد بسیار محبوب بود و هیچ گاه از محبوبیتش کاسته نشد.
این تابلو تابلوی محبوب استالین بود. او این اثر را به نقاشان کمونیست نشان میداد و میگفت:
نقاشی انقلابی یعنی این.
@cafe_andishe95
🎈«ذهن روسی در نظام شوروی»🎈بخش 1
#معرفی_کتاب
🔰سِر آیزایا برلین فیلسوف سیاسی، اندیشه‌نگار و نظریه‌پرداز سیاسی و منتقد ادبیات، یکی از مهم‌ترین متفکران جهان در قرن بیستم بود. او در سال ۱۹۰۹ در لتونی (که جزئی از قلمرو روسیه بود) به دنیا آمد و در سال ۱۹۹۷ در آکسفورد درگذشت. از او به عنوان یکی از برجسته‌ترین راویان اندیشه در قرن بیستم یاد میشود. تک‌نگاری‌های او از اندیشمندان برجسته‌ای چون هانس گئورگ هامان، کارل مارکس، جامباتیستا ویکو، یوهان گوتفرید فون هردر و... راه نوینی را در خوانش اندیشه‌ها آفرید.
«ذهن روسی در نظام شوروی» مجموعه چند مقاله، گزارش و گفت‌وگوهایی است که آیزایا برلین در سفر خود به شوروی فراهم آورده است. برلین تا زمان حیات خود هیچگاه این نوشتارها را منتشر نکرد، تا اینکه ۶ سال پس از مرگش این کتاب با همت و ویراستاری «هنری هاردی» تدوین و منتشر شد.
📘کتاب ۱۰ فصل دارد. عناوین این فصول به ترتیب از این قرار است: «هنر روسیه در دوره استالین»، «سفر به لنینگراد»، «ادیب بزرگ روس»، «گفت‌وگوهایی با آخماتووا و پاسترناک»، «باریس پاسترناک»، «چرا اتحاد شوروی خود را عایق کاری میکند»، «دیالکتیک مصنوعی»، «چهار هفته در اتحاد شوروی»، «فرهنگ روسیه‌ی شوروی» و «بقای روشنفکران روس».
در فصل نخست برلین، به بررسی و تحلیل انواع هنرها و ادبیات در شوروی زمان استالین و روابط هنرمندان و ادیبان با همدیگر می‌پردازد. نبرد میان تجربه گرایان ادبی و هنری که از قضا آنارشیست هم بودند با متعصبان بلشویک در این فصل شرح داده شده است. نبردی که بعدها به تشکیل اتحادیه‌های نویسندگان و هنرمندان انقلابی پرولتری انجامید، هرچند که بعدها این اتحادیه‌ها به جرم تروتسکیسم تصفیه شدند. تخریب هنر و ادبیات و سلاخی نویسندگان و هنرمندان به توسط رژیم استالین از دیگر نکات درخشان این فصل است.
فصل دوم نیز گزارشی است از سفر این فیلسوف در سال ۱۹۴۵ به شهر لنینگراد و دیدارش با نویسندگان و شاعرانی چون زوشچنکو، آخماتووا و... روایت جذاب و طناز برلین از پلیس مخفی شوروی و مامورانی که باید او را در این سفر می‌پاییدند، خواندنی است. فصل سوم کتاب نیز زندگینامه و همچنین معرفی و شرح آثار و اندیشه‌های اوسیپ ماندلشتام، شاعر، ادیب و منتقد شهیر روسی و خالق آثاری چون «طبیعت واژه‌ها»، «دفترهای مسکو» و «گفت‌وگویی درباره دانته» به قلم آیزایا برلین منتشر شده است.
فصل چهارم شرح گفت‌وگوهای برلین با آخماتووا و پاسترناک آمده و فصل پنجم نیز به معرفی و شرح و بررسی آثار و تفکرات باریس پاسترناک برنده نوبل ادبی در سال ۱۹۵۸ و نویسنده رمان «دکتر ژیواگو» اختصاص دارد.
برلین در فصل ششم به بررسی دلایل هراس مسئولان شوروی از ارتباط با غرب می‌پردازد. «دیالکتیک مصنوعی» با عنوان دوم «ژنرال استالین و هنر حکومت» فصل هفتم کتاب است که در آن درباره چگونگی به ثمر رسیدن انقلاب کمونیستی در شوروی و همچنین طرز نگاه و دید استالین به مقوله حکومت مباحثی مطرح شده است.
فصل هشتم نیز شرح خاطرات سفر نویسنده به اتحاد جماهیر شوروی در اواخر سال ۱۹۴۵ است. برلین این مطلب را در سال ۱۹۵۶ به مرحله نگارش درآورده بود. فصل نهم نیز به بررسی ساختارها و روابط فرهنگی و زیرساختارهای این حوزه، در شوروی اختصاص دارد؛ و در نهایت فصل انتهایی کتاب نیز نوشتار کوتاهی درباره معرفی و همچنین وضعیت روشنفکران روسیه – به ویژه در زمان حکومت استالین ـ درج شده است.
این کتاب پیشگفتاری به قلم «استروب تالبوت» دارد و همچنین مقدمه را نیز هاردی، ویراستار و تدوینگر این کتاب نوشته است. لازم به ذکر است که زندگینامه تمام شخصیت‌های فرهنگی، ادبی و هنری چون باریس پاسترناک، آنا آخماتووا و اوسیپ ماندلشتام که در این کتاب از آنها نام برده شده، در بخش انتهایی کتاب توسط«هلن راپاپورت» به چاپ رسیده است.
بسیاری از مورخان و متفکرانی که در حوزه‌های هنر و ادبیات اندیشه ورزی کرده‌اند، مدام این سوال مطرح بوده و هست که چرا ادبیات و هنر غنی روس در پیش و اوایل انقلاب اکتبر ۱۹۱۷، با نویسندگان مطرح و جاویدانی چون لرمانتف، پوشکین و تالستوی، در مسیر خود به نویسندگانی چون میخاییل شولوخوف، چنگیز آیتماتوف و گریگوری باکلانوف با آثار پیش‌پا افتاده‌ای چون «دن‌آرام» و «نوزده ساله‌گان جاویدان» می‌رسد؟
حتی نویسنده‌ای چون ماکسیم گورکی، که دو دوران پیش و پس از انقلاب را تجربه کرد و تنها نویسنده باقیمانده از دوران درخشان ادبیات روسی در پیش از انقلاب بود، آثارش پس از به قدرت رسیدن استالین، نسبت به آثار قبلی‌اش، نزول آشکاری دارد.
@cafe_andishe95
#معرفی_کتاب
🔰سِر آیزایا برلین فیلسوف سیاسی، اندیشه‌نگار و نظریه‌پرداز سیاسی و منتقد ادبیات، یکی از مهم‌ترین متفکران جهان در قرن بیستم بود. او در سال ۱۹۰۹ در لتونی (که جزئی از قلمرو روسیه بود) به دنیا آمد و در سال ۱۹۹۷ در آکسفورد درگذشت. از او به عنوان یکی از برجسته‌ترین راویان اندیشه در قرن بیستم یاد میشود. تک‌نگاری‌های او از اندیشمندان برجسته‌ای چون هانس گئورگ هامان، کارل مارکس، جامباتیستا ویکو، یوهان گوتفرید فون هردر و... راه نوینی را در خوانش اندیشه‌ها آفرید.
«ذهن روسی در نظام شوروی» مجموعه چند مقاله، گزارش و گفت‌وگوهایی است که آیزایا برلین در سفر خود به شوروی فراهم آورده است. برلین تا زمان حیات خود هیچگاه این نوشتارها را منتشر نکرد، تا اینکه ۶ سال پس از مرگش این کتاب با همت و ویراستاری «هنری هاردی» تدوین و منتشر شد.
📘کتاب ۱۰ فصل دارد. عناوین این فصول به ترتیب از این قرار است: «هنر روسیه در دوره استالین»، «سفر به لنینگراد»، «ادیب بزرگ روس»، «گفت‌وگوهایی با آخماتووا و پاسترناک»، «باریس پاسترناک»، «چرا اتحاد شوروی خود را عایق کاری میکند»، «دیالکتیک مصنوعی»، «چهار هفته در اتحاد شوروی»، «فرهنگ روسیه‌ی شوروی» و «بقای روشنفکران روس».
در فصل نخست برلین، به بررسی و تحلیل انواع هنرها و ادبیات در شوروی زمان استالین و روابط هنرمندان و ادیبان با همدیگر می‌پردازد. نبرد میان تجربه گرایان ادبی و هنری که از قضا آنارشیست هم بودند با متعصبان بلشویک در این فصل شرح داده شده است. نبردی که بعدها به تشکیل اتحادیه‌های نویسندگان و هنرمندان انقلابی پرولتری انجامید، هرچند که بعدها این اتحادیه‌ها به جرم تروتسکیسم تصفیه شدند. تخریب هنر و ادبیات و سلاخی نویسندگان و هنرمندان به توسط رژیم استالین از دیگر نکات درخشان این فصل است.
فصل دوم نیز گزارشی است از سفر این فیلسوف در سال ۱۹۴۵ به شهر لنینگراد و دیدارش با نویسندگان و شاعرانی چون زوشچنکو، آخماتووا و... روایت جذاب و طناز برلین از پلیس مخفی شوروی و مامورانی که باید او را در این سفر می‌پاییدند، خواندنی است. فصل سوم کتاب نیز زندگینامه و همچنین معرفی و شرح آثار و اندیشه‌های اوسیپ ماندلشتام، شاعر، ادیب و منتقد شهیر روسی و خالق آثاری چون «طبیعت واژه‌ها»، «دفترهای مسکو» و «گفت‌وگویی درباره دانته» به قلم آیزایا برلین منتشر شده است.
فصل چهارم شرح گفت‌وگوهای برلین با آخماتووا و پاسترناک آمده و فصل پنجم نیز به معرفی و شرح و بررسی آثار و تفکرات باریس پاسترناک برنده نوبل ادبی در سال ۱۹۵۸ و نویسنده رمان «دکتر ژیواگو» اختصاص دارد.
برلین در فصل ششم به بررسی دلایل هراس مسئولان شوروی از ارتباط با غرب می‌پردازد. «دیالکتیک مصنوعی» با عنوان دوم «ژنرال استالین و هنر حکومت» فصل هفتم کتاب است که در آن درباره چگونگی به ثمر رسیدن انقلاب کمونیستی در شوروی و همچنین طرز نگاه و دید استالین به مقوله حکومت مباحثی مطرح شده است.
فصل هشتم نیز شرح خاطرات سفر نویسنده به اتحاد جماهیر شوروی در اواخر سال ۱۹۴۵ است. برلین این مطلب را در سال ۱۹۵۶ به مرحله نگارش درآورده بود. فصل نهم نیز به بررسی ساختارها و روابط فرهنگی و زیرساختارهای این حوزه، در شوروی اختصاص دارد؛ و در نهایت فصل انتهایی کتاب نیز نوشتار کوتاهی درباره معرفی و همچنین وضعیت روشنفکران روسیه – به ویژه در زمان حکومت استالین ـ درج شده است.
این کتاب پیشگفتاری به قلم «استروب تالبوت» دارد و همچنین مقدمه را نیز هاردی، ویراستار و تدوینگر این کتاب نوشته است. لازم به ذکر است که زندگینامه تمام شخصیت‌های فرهنگی، ادبی و هنری چون باریس پاسترناک، آنا آخماتووا و اوسیپ ماندلشتام که در این کتاب از آنها نام برده شده، در بخش انتهایی کتاب توسط«هلن راپاپورت» به چاپ رسیده است.
بسیاری از مورخان و متفکرانی که در حوزه‌های هنر و ادبیات اندیشه ورزی کرده‌اند، مدام این سوال مطرح بوده و هست که چرا ادبیات و هنر غنی روس در پیش و اوایل انقلاب اکتبر ۱۹۱۷، با نویسندگان مطرح و جاویدانی چون لرمانتف، پوشکین و تالستوی، در مسیر خود به نویسندگانی چون میخاییل شولوخوف، چنگیز آیتماتوف و گریگوری باکلانوف با آثار پیش‌پا افتاده‌ای چون «دن‌آرام» و «نوزده ساله‌گان جاویدان» می‌رسد؟
حتی نویسنده‌ای چون ماکسیم گورکی، که دو دوران پیش و پس از انقلاب را تجربه کرد و تنها نویسنده باقیمانده از دوران درخشان ادبیات روسی در پیش از انقلاب بود، آثارش پس از به قدرت رسیدن استالین، نسبت به آثار قبلی‌اش، نزول آشکاری دارد.
@cafe_andishe95
🎈«ذهن روسی در نظام شوروی»🎈بخش 2
#معرفی_کتاب
حتی تعجب برانگیز که چرا نویسنده‌ای چون او بر «رئالیسم سوسیالیستی» که تنها سبک رسمی ادبی در روسیه بود و حکومت سرسختانه و مستبدانه از آن دفاع میکرد، صحه گذاشت؟ برلین به این مساله در فصل نخست با عنوان «هنر روسیه در دوره استالین» اشاره کرده و به طور مشخص در صفحه ۶۰ کتاب به این تایید گورکی و نقد آن می‌پردازد.
انواع هنرها در روسیه نیز پس از به قدرت رسیدن استالین، به وضعیت بغرنجی دچار شدند. در هنر تئاتر دولت به هنرمندان مشهور و خلاقی چون «میرهولد» و «واختانگوف» اجازه کار نداد. شاخص‌ترین هنرمند موسیقیدان این دوره نیز «دیمیتری شوستاکوویچ» است که آثار استالینی‌اش ارزش چندانی ندارد.
سینماگران برجسته‌ای چون «سرگی آیزنشتاین» و «الکساندر داوژنکو» با آثار درخشانی چون «رزمناو پوتمکین»، «۱۰ روزی که دنیا را تکان داد»، «زمین» و «مردی با دوربین فیلمبرداری» نیز با آن‌که معتقد و وفادار به انقلاب بودند، پس از به قدرت رسیدن استالین، اجازه ساخت فیلم با تفکر خود را پیدا نکردند.
همچنین وضعیتی اسفباری که استالین بر هنرمندان طراح و معماری چون «ولادیمیر تاتلین» و آوانگاردهای هنرهای تجسمی چون واسیلی کاندینسکی و البته پیروان و بنیانگذاران نحله فلسفی و ادبی «ساخت‌گرایی» چون رومن یاکوبسون، یوری تینیانوف و ویکتور اشکولوفسکی، تحمیل کرد؛ نیازی به بازگویی مجدد ندارد.
برلین با تقسیم‌بندی دوره‌های ادبی معاصر روسیه، به سه دوره «۱۹۰۰ تا ۱۹۲۸»، «۱۹۲۸ تا ۱۹۳۷» و «۱۹۳۷ به بعد» به تحلیل این نزول می‌پردازد. برلین چون خودش نیز اصلیتی روسی داشت، بسیار علاقه‌مند و پیگیر ادبیات و هنر روس بود. به همین دلیل از طریق کار در سفارت‌خانه انگلستان، بارها به شوروی سفر کرد و در خلال آن دیدارهای بسیاری نیز با ادیبان و هنرمندان مشهور داشت.
مشاهدات برلین و شرح دیدارهایش با اهالی ادب و هنر روسی، نکات حیرت‌آوری را برای مخاطب روشن میکند. به عنوان مثال در فصل چهار کتاب با نام «گفت‌وگوهایی با آخماتووا و پاسترناک» در ابتدای مطلب درباره چرایی سفر خود در سال ۱۹۴۵ بیان میکند که به جز مسایل کاری، بسیار علاقه‌مند بود تا از وضعیت ادبیات و هنر روسیه آگاه شود. این جریان نشان میدهد که استالین آنقدر فضای بسته و خفقان رعب‌آوری به وجود آورده بود که هیچ خبری از کشور بیرون نمی‌رفت.
در همین فصل برلین از دیدار خود با آیزنشتاین بسیار افسرده یاد میکند و دلیل این افسردگی هم تقبیح استالین از نسخه اصلی فیلم «ایوان مخوف» بود. این رویدادها و نقل این مسایل و مشکلات پیشتر در هیچ کتاب دیگری منتشر نشده بود.
در مجموع باید بیان کرد که «ذهن روسی در نظام شوروی» یک دایرةالمعارف کامل تحلیلی از وضعیت روشنفکری، ادبیات و هنر روسیه در دوران استبداد استالین است. برلین در مقام یک منتقد و اندیشمندی که بر مساله آزادی بسیار تفکر کرده، در این کتاب به روشنگری از وضعیت روسیه استالین دست زده است
م.آسیابانی
@cafe_andishe95
#معرفی_کتاب
حتی تعجب برانگیز که چرا نویسنده‌ای چون او بر «رئالیسم سوسیالیستی» که تنها سبک رسمی ادبی در روسیه بود و حکومت سرسختانه و مستبدانه از آن دفاع میکرد، صحه گذاشت؟ برلین به این مساله در فصل نخست با عنوان «هنر روسیه در دوره استالین» اشاره کرده و به طور مشخص در صفحه ۶۰ کتاب به این تایید گورکی و نقد آن می‌پردازد.
انواع هنرها در روسیه نیز پس از به قدرت رسیدن استالین، به وضعیت بغرنجی دچار شدند. در هنر تئاتر دولت به هنرمندان مشهور و خلاقی چون «میرهولد» و «واختانگوف» اجازه کار نداد. شاخص‌ترین هنرمند موسیقیدان این دوره نیز «دیمیتری شوستاکوویچ» است که آثار استالینی‌اش ارزش چندانی ندارد.
سینماگران برجسته‌ای چون «سرگی آیزنشتاین» و «الکساندر داوژنکو» با آثار درخشانی چون «رزمناو پوتمکین»، «۱۰ روزی که دنیا را تکان داد»، «زمین» و «مردی با دوربین فیلمبرداری» نیز با آن‌که معتقد و وفادار به انقلاب بودند، پس از به قدرت رسیدن استالین، اجازه ساخت فیلم با تفکر خود را پیدا نکردند.
همچنین وضعیتی اسفباری که استالین بر هنرمندان طراح و معماری چون «ولادیمیر تاتلین» و آوانگاردهای هنرهای تجسمی چون واسیلی کاندینسکی و البته پیروان و بنیانگذاران نحله فلسفی و ادبی «ساخت‌گرایی» چون رومن یاکوبسون، یوری تینیانوف و ویکتور اشکولوفسکی، تحمیل کرد؛ نیازی به بازگویی مجدد ندارد.
برلین با تقسیم‌بندی دوره‌های ادبی معاصر روسیه، به سه دوره «۱۹۰۰ تا ۱۹۲۸»، «۱۹۲۸ تا ۱۹۳۷» و «۱۹۳۷ به بعد» به تحلیل این نزول می‌پردازد. برلین چون خودش نیز اصلیتی روسی داشت، بسیار علاقه‌مند و پیگیر ادبیات و هنر روس بود. به همین دلیل از طریق کار در سفارت‌خانه انگلستان، بارها به شوروی سفر کرد و در خلال آن دیدارهای بسیاری نیز با ادیبان و هنرمندان مشهور داشت.
مشاهدات برلین و شرح دیدارهایش با اهالی ادب و هنر روسی، نکات حیرت‌آوری را برای مخاطب روشن میکند. به عنوان مثال در فصل چهار کتاب با نام «گفت‌وگوهایی با آخماتووا و پاسترناک» در ابتدای مطلب درباره چرایی سفر خود در سال ۱۹۴۵ بیان میکند که به جز مسایل کاری، بسیار علاقه‌مند بود تا از وضعیت ادبیات و هنر روسیه آگاه شود. این جریان نشان میدهد که استالین آنقدر فضای بسته و خفقان رعب‌آوری به وجود آورده بود که هیچ خبری از کشور بیرون نمی‌رفت.
در همین فصل برلین از دیدار خود با آیزنشتاین بسیار افسرده یاد میکند و دلیل این افسردگی هم تقبیح استالین از نسخه اصلی فیلم «ایوان مخوف» بود. این رویدادها و نقل این مسایل و مشکلات پیشتر در هیچ کتاب دیگری منتشر نشده بود.
در مجموع باید بیان کرد که «ذهن روسی در نظام شوروی» یک دایرةالمعارف کامل تحلیلی از وضعیت روشنفکری، ادبیات و هنر روسیه در دوران استبداد استالین است. برلین در مقام یک منتقد و اندیشمندی که بر مساله آزادی بسیار تفکر کرده، در این کتاب به روشنگری از وضعیت روسیه استالین دست زده است
م.آسیابانی
@cafe_andishe95
📍پیرامونِ ما و غرب📍
در جهان سرمایه‌داری و مدرن امروز همواره از زنان می‌خواهیم با بدنی لاغر، بدون شکم، با برجستگی‌‌های خاص خود ما را در بخار لذت تن خود غرق کنند. آنها نیز در پی برآوردن میل دیگری (مرد - نرینه‌ای لذت‌طلب) بینی، لب و گونه‌های خود را به تیغ جراحی می‌سپارند. علی‌رغم دانستن این واقعیت که کفش پاشنه‌بلند به سلامت جسمی‌‌شان آسیب میزند، کفش‌های پاشنه‌بلند می‌‌پوشند تا مطابق میل دیگری عمل کنند. در واقع جهان مدرن، زنان را به برده‌‌هایی مبدل کرده است که باید یک ریز در پی برآورده کردن مطامع و امیال دیگری بر بیایند. آنها حتی خود را از دریچه‌ی چشم مردان می‌‌نگرند. فروکاستن دیگری به ابزار و ابژه میل رابطه‌ی جنسی نیست؛ نوعی سلطه‌ی مردانه است.
آلن بدیو-در ستایش عشق
➖➖➖➖➖➖➖
📌علیرضا موثق:
اگر غرب را به یک ماشین بنز تشبیه کنیم، نمی دانم چرا دود و کثافت و نخاله اش بیشتر نصیب ما می شود؟ شاید ما نیز بد سلیقه ایم.
به قول مرتضی مردیها این نوابیغ، شارلاتان هایی هستند که به سیم آخر زدند! شرف شان، آن «سیم آخر» بود که فروختند.
اولاً) آیا در جهان مدرن، به نحو عام، زنان چنین شدند؟ اگر چنین است، این حجم از مشارکتِ زنان در حوزهٔ امورِ علمی و فلسفی و تکنولوژیک و سیاسی چه تبیینی دارد؟
ثانیاً) در جهان سنت، زنان و مردان چه وضعی داشتند؟
ارادهٔ قدرت و زیستنِ غیر اصیل و از《نگاهِ دیگری》چه نقشی در جهانِ سنت داشت؟
زن ها در پستو بودند و چون ماشینِ جوجه-کشی می زاییدند تا برای قبیله نیروی جنگی تولید کنند. مردان قوی هیکل تولید کنند تا آن مردها به جای کفشِ پاشنه بلند، با شمشیر و گرز ابراز وجود کنند و کله-مناره بسازند و طلا و کنیز برای قبیله به غنیمت بیاورند و ده ها زن و کنیز دور خود جمع کنند و قدرت مردانه-آلتی شان را به نمایش بگذارند.
@cafe_andishe95
در جهان سرمایه‌داری و مدرن امروز همواره از زنان می‌خواهیم با بدنی لاغر، بدون شکم، با برجستگی‌‌های خاص خود ما را در بخار لذت تن خود غرق کنند. آنها نیز در پی برآوردن میل دیگری (مرد - نرینه‌ای لذت‌طلب) بینی، لب و گونه‌های خود را به تیغ جراحی می‌سپارند. علی‌رغم دانستن این واقعیت که کفش پاشنه‌بلند به سلامت جسمی‌‌شان آسیب میزند، کفش‌های پاشنه‌بلند می‌‌پوشند تا مطابق میل دیگری عمل کنند. در واقع جهان مدرن، زنان را به برده‌‌هایی مبدل کرده است که باید یک ریز در پی برآورده کردن مطامع و امیال دیگری بر بیایند. آنها حتی خود را از دریچه‌ی چشم مردان می‌‌نگرند. فروکاستن دیگری به ابزار و ابژه میل رابطه‌ی جنسی نیست؛ نوعی سلطه‌ی مردانه است.
آلن بدیو-در ستایش عشق
➖➖➖➖➖➖➖
📌علیرضا موثق:
اگر غرب را به یک ماشین بنز تشبیه کنیم، نمی دانم چرا دود و کثافت و نخاله اش بیشتر نصیب ما می شود؟ شاید ما نیز بد سلیقه ایم.
به قول مرتضی مردیها این نوابیغ، شارلاتان هایی هستند که به سیم آخر زدند! شرف شان، آن «سیم آخر» بود که فروختند.
اولاً) آیا در جهان مدرن، به نحو عام، زنان چنین شدند؟ اگر چنین است، این حجم از مشارکتِ زنان در حوزهٔ امورِ علمی و فلسفی و تکنولوژیک و سیاسی چه تبیینی دارد؟
ثانیاً) در جهان سنت، زنان و مردان چه وضعی داشتند؟
ارادهٔ قدرت و زیستنِ غیر اصیل و از《نگاهِ دیگری》چه نقشی در جهانِ سنت داشت؟
زن ها در پستو بودند و چون ماشینِ جوجه-کشی می زاییدند تا برای قبیله نیروی جنگی تولید کنند. مردان قوی هیکل تولید کنند تا آن مردها به جای کفشِ پاشنه بلند، با شمشیر و گرز ابراز وجود کنند و کله-مناره بسازند و طلا و کنیز برای قبیله به غنیمت بیاورند و ده ها زن و کنیز دور خود جمع کنند و قدرت مردانه-آلتی شان را به نمایش بگذارند.
@cafe_andishe95
⁉️«الگوی مدیریت جهادی» چه صیغه‌ای است❓
✅این تعبیر شتر- گاو- پلنگی از سوی وفاداران به خامنه‌ای خلق شده
در ادبیات رسمی حکومت ایران تعبیر شتر- گاو- پلنگی وجود دارد که برای انحصار قدرت به دست وفاداران به خامنه‌ای خلق شده است. این عبارت یعنی «الگوی مدیریت جهادی» مثل نقل‌ونبات این روزها در سخنان مقامات مشاهده میشود. محمدباقر قالیباف با پرونده‌های قطور فساد در شهرداری تهران و افزودن حدود هفتاد هزار میلیارد تومان به بدهی‌های این سازمان در اولین نطق خود در مجلس در پیش گرفتن «الگوی مدیریت جهادی» را «تنها راه ... استفاده از فرصت‌های یاد شده و جلوگیری از اثرگذاری و تشدید تهدیدها» معرفی کرد.
این تعبیر از ترکیب الگو و مدیریت (مفاهیمی دنیوی) و جهاد (مفهومی دینی) ساخته شده تا دو تعبیر اول به مقام تقدس و تهاجم دین محورانه ارتقا پیدا کنند. روحانیت شیعه اسلامگرا و پاسداران آنها استادان خلق چنین تعبیرهایی هستند مثل فرهنگ اسلامی، اقتصاد اسلامی، هنر اسلامی، مجلس شورای اسلامی و جمهوری اسلامی که هیچ یک در متون دینی و تاریخ صدر اسلام دیده نمی‌شوند. الگوی ساختن این تعابیر مارکسیسم بوده است که بر همه چیز رنگ ایدئولوژی میزند.
پس از چهل سال تجربه امروز کاملا روشن است که هدف از گذاشتن قید اسلامی برای تعابیر فوق چه بوده است: اسلامیزاسیون امور دنیوی و از این طریق سپردن آنها به اسلامگرایان از یک سو و حذف همه کسانی که نوع سکولار یا عرفی آنها را معانی واقعی‌شان می‌دانند از سوی دیگر. هدف از خلق این تعابیر کسب قدرت و انحصاری کردن آن بوده است و لاغیر. اسلامگرایان با همین تاکتیک همه مقامات و منزلت‌های کلیدی در کشور را به دست گرفتند. مدیریت اسلامی نیز یکی از این تعابیر بود که به تدریج برای اسلامگرایان کهنه شده و جای خود را به «مدیریت جهادی» داده است؟ سه پرسش در این جا قابل طرح است: اول این که چرا دیگر از تعبیر «مدیریت اسلامی» استفاده نمی‌شود؟ و دوم آن که وقتی مقامات از تعبیر «مدیریت جهادی» استفاده میکنند منظورشان دقیقا چیست؟ و این تعیبر چه کارکردهایی برای خامنه‌ای و نزدیکانش دارد؟
تمام شدن سوخت ماشین اسلامی‌سازی
پروژه اسلامی کردن علوم و فنون انرژی خود را در حاکمیت جمهوری اسلامی در پایان دهه هشتاد از دست داد (در سطح جامعه این اتفاق در نیمه دهه هفتاد رخ داده بود). علی خامنه‌ای که علاوه بر رهبری نقش سر- ایدئولوگ نظام را نیز بازی میکند در اواخر دهه هشتاد تلاش‌هایی برای «ایرانی-اسلامی» کردن امور - به جای اسلامی کردن- انجام داد اما پروژه‌های وی یکی بعد از دیگری به خاک نشست و حتی وفاداران به وی آنها را دنبال نکردند. تنها اثری که از اسلامی‌سازی ماند انبوهی از نهادها بودند که کاری نمی‌کردند اما بودجه‌های کلان داشتند و برای فعالان سیاسی اسلامگرا عنوان و پاتوق (برای کارهای دیگر) و حقوق درست می‌کردند. وفاداران دیگر از واسطه‌های ایدئولوژیک برای کسب منابع خسته شده بودند. آنها می‌خواستند چند ماهه میلیاردر (به یورو و دلار) شوند و خلاف نسل اول انقلابی‌ها حوصله بازی اسلامی کردن را برای رسیدن به قدرت و ثروت نداشتند.
به همین دلیل از اوایل دهه نود خورشیدی خامنه‌ای قید «اسلامی» را عملا رها کرده و به سراغ قید «جهادی» رفت. خامنه‌ای در دهه نود مکررا از مدیریت جهادی سخن گفته است. طلبه جهادی، مدیریت جهادی، دولت جهادی، مجلس جهادی (۴ خرداد ۱۳۹۳)، کار جهادی، حرکت جهادی، و روحیه جهادی جای همه تعابیر التقاطی قبلی با قید اسلامی را گرفت. علی خامنه‌ای و بیت متوجه شده بودند که قید اسلامی دیگر برای همگان از جمله قشر حاکم منزجرکننده یا خسته‌کننده شده است. دیگر عبارتی مثل جامعه‌شناسی اسلامی یا اقتصاد اسلامی حتی از سوی بوق‌های تبلیغاتی نظام شنیده نمی‌شود.
🔰«جهادی» یعنی چه؟
برای فهمیدن معنا و مفهوم جهادی در ادبیات حاکمان لازم نیست راه دوری برویم. کافی است به سخنان خامنه‌ای در این مورد رجوع کنیم. روش خامنه‌ای در این مورد از همان الگوی اسلامی کردن همه امور تبعیت میکند: همه ویژگی‌های مدیریت از کتاب‌های مدیریت اخذ می‌شوند و در نهایت تعابیری که افراد را به یاد «جهاد» می‌اندازد به آن اضافه میشود. نتیجه میشود «مدیریت جهادی». او در بخش «مدیریت» این تعبیر از درایت (۲۳ دی ۱۳۹۲) و خودباوری و پشتکار و ابتکار (۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۳) سخن میگوید (این‌ها را با نگاه کردن به فهرست‌های یک کتاب مدیریت میتوان پیدا کرد) و در بخش جهادی‌اش از اعتماد به کمک الهی، و تلاش در راه خدا (دو منبع قبل) سخن گفته میشود. برای آن که مدیریت جهادی با روایت فرشته- شیطان وی هم‌راستا شود مقابله با «دشمن» را هم به مولفه‌های بخش جهادی تعبیر اضافه میکند. (۱۱ خرداد ۱۳۹۳)
@cafe_andishe95
✅این تعبیر شتر- گاو- پلنگی از سوی وفاداران به خامنه‌ای خلق شده
در ادبیات رسمی حکومت ایران تعبیر شتر- گاو- پلنگی وجود دارد که برای انحصار قدرت به دست وفاداران به خامنه‌ای خلق شده است. این عبارت یعنی «الگوی مدیریت جهادی» مثل نقل‌ونبات این روزها در سخنان مقامات مشاهده میشود. محمدباقر قالیباف با پرونده‌های قطور فساد در شهرداری تهران و افزودن حدود هفتاد هزار میلیارد تومان به بدهی‌های این سازمان در اولین نطق خود در مجلس در پیش گرفتن «الگوی مدیریت جهادی» را «تنها راه ... استفاده از فرصت‌های یاد شده و جلوگیری از اثرگذاری و تشدید تهدیدها» معرفی کرد.
این تعبیر از ترکیب الگو و مدیریت (مفاهیمی دنیوی) و جهاد (مفهومی دینی) ساخته شده تا دو تعبیر اول به مقام تقدس و تهاجم دین محورانه ارتقا پیدا کنند. روحانیت شیعه اسلامگرا و پاسداران آنها استادان خلق چنین تعبیرهایی هستند مثل فرهنگ اسلامی، اقتصاد اسلامی، هنر اسلامی، مجلس شورای اسلامی و جمهوری اسلامی که هیچ یک در متون دینی و تاریخ صدر اسلام دیده نمی‌شوند. الگوی ساختن این تعابیر مارکسیسم بوده است که بر همه چیز رنگ ایدئولوژی میزند.
پس از چهل سال تجربه امروز کاملا روشن است که هدف از گذاشتن قید اسلامی برای تعابیر فوق چه بوده است: اسلامیزاسیون امور دنیوی و از این طریق سپردن آنها به اسلامگرایان از یک سو و حذف همه کسانی که نوع سکولار یا عرفی آنها را معانی واقعی‌شان می‌دانند از سوی دیگر. هدف از خلق این تعابیر کسب قدرت و انحصاری کردن آن بوده است و لاغیر. اسلامگرایان با همین تاکتیک همه مقامات و منزلت‌های کلیدی در کشور را به دست گرفتند. مدیریت اسلامی نیز یکی از این تعابیر بود که به تدریج برای اسلامگرایان کهنه شده و جای خود را به «مدیریت جهادی» داده است؟ سه پرسش در این جا قابل طرح است: اول این که چرا دیگر از تعبیر «مدیریت اسلامی» استفاده نمی‌شود؟ و دوم آن که وقتی مقامات از تعبیر «مدیریت جهادی» استفاده میکنند منظورشان دقیقا چیست؟ و این تعیبر چه کارکردهایی برای خامنه‌ای و نزدیکانش دارد؟
تمام شدن سوخت ماشین اسلامی‌سازی
پروژه اسلامی کردن علوم و فنون انرژی خود را در حاکمیت جمهوری اسلامی در پایان دهه هشتاد از دست داد (در سطح جامعه این اتفاق در نیمه دهه هفتاد رخ داده بود). علی خامنه‌ای که علاوه بر رهبری نقش سر- ایدئولوگ نظام را نیز بازی میکند در اواخر دهه هشتاد تلاش‌هایی برای «ایرانی-اسلامی» کردن امور - به جای اسلامی کردن- انجام داد اما پروژه‌های وی یکی بعد از دیگری به خاک نشست و حتی وفاداران به وی آنها را دنبال نکردند. تنها اثری که از اسلامی‌سازی ماند انبوهی از نهادها بودند که کاری نمی‌کردند اما بودجه‌های کلان داشتند و برای فعالان سیاسی اسلامگرا عنوان و پاتوق (برای کارهای دیگر) و حقوق درست می‌کردند. وفاداران دیگر از واسطه‌های ایدئولوژیک برای کسب منابع خسته شده بودند. آنها می‌خواستند چند ماهه میلیاردر (به یورو و دلار) شوند و خلاف نسل اول انقلابی‌ها حوصله بازی اسلامی کردن را برای رسیدن به قدرت و ثروت نداشتند.
به همین دلیل از اوایل دهه نود خورشیدی خامنه‌ای قید «اسلامی» را عملا رها کرده و به سراغ قید «جهادی» رفت. خامنه‌ای در دهه نود مکررا از مدیریت جهادی سخن گفته است. طلبه جهادی، مدیریت جهادی، دولت جهادی، مجلس جهادی (۴ خرداد ۱۳۹۳)، کار جهادی، حرکت جهادی، و روحیه جهادی جای همه تعابیر التقاطی قبلی با قید اسلامی را گرفت. علی خامنه‌ای و بیت متوجه شده بودند که قید اسلامی دیگر برای همگان از جمله قشر حاکم منزجرکننده یا خسته‌کننده شده است. دیگر عبارتی مثل جامعه‌شناسی اسلامی یا اقتصاد اسلامی حتی از سوی بوق‌های تبلیغاتی نظام شنیده نمی‌شود.
🔰«جهادی» یعنی چه؟
برای فهمیدن معنا و مفهوم جهادی در ادبیات حاکمان لازم نیست راه دوری برویم. کافی است به سخنان خامنه‌ای در این مورد رجوع کنیم. روش خامنه‌ای در این مورد از همان الگوی اسلامی کردن همه امور تبعیت میکند: همه ویژگی‌های مدیریت از کتاب‌های مدیریت اخذ می‌شوند و در نهایت تعابیری که افراد را به یاد «جهاد» می‌اندازد به آن اضافه میشود. نتیجه میشود «مدیریت جهادی». او در بخش «مدیریت» این تعبیر از درایت (۲۳ دی ۱۳۹۲) و خودباوری و پشتکار و ابتکار (۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۳) سخن میگوید (این‌ها را با نگاه کردن به فهرست‌های یک کتاب مدیریت میتوان پیدا کرد) و در بخش جهادی‌اش از اعتماد به کمک الهی، و تلاش در راه خدا (دو منبع قبل) سخن گفته میشود. برای آن که مدیریت جهادی با روایت فرشته- شیطان وی هم‌راستا شود مقابله با «دشمن» را هم به مولفه‌های بخش جهادی تعبیر اضافه میکند. (۱۱ خرداد ۱۳۹۳)
@cafe_andishe95
⁉️«الگوی مدیریت جهادی» چه صیغه‌ای است❓بخش2
🔰کارکردهای «جهادی»
چرا خامنه‌ای به جای قید اسلامی به «جهادی» پناه آورده است؟ چون «جهاد عبارت است از تلاشى که در مقابل یک دشمنى انجام می‌گیرد. هر جور تلاشى جهاد نیست.» (۱۱ خرداد ۱۳۹۳) بدین ترتیب «جهادی» یعنی ضدغربی. خامنه‌ای تصور میکند که تنها با قدرت نفرت از غرب- که از نظر وی در برگیرنده همه زشتی‌های عالم است- میتوان هم نیرو بسیج کرد، هم غرور ملی را تحریک کرد، هم مشکلات اقتصادی و سیاسی حکومت را لاپوشانی کرد و هم استبداد و تمامیت‌خواهی و فساد حاکمان را به زیر قالی فرستاد. از همین جهت است که رهبر جمهوری اسلامی و دیگر مقامات به جای مسائل ایران شبانه‌روز در مورد امریکا سخن میگویند.
کارکرد دوم «جهادی» از نظر خامنه‌ای میدان دادن به انقلابی‌گری (۳۰ خرداد ۱۳۹۷) و «آتش به اختیاری» است به معنای خودسرانه عمل کردن در حوزه‌های غیرشخصی که مساوی است با بی‌توجهی به قانون و عرف و عقل که باید بر دیوان‌سالاری دولتی و عمومی حاکم باشد. او به صراحت مدیران را به بی‌توجهی به روال‌های دیوان‌سالاری دعوت میکند. (۲۹ بهمن ۱۳۹۶) خامنه‌ای همیشه معتقد بوده است که نظام را با تعهد به روال‌های معمول نمی‌توان حفظ کرد و مدیران کشور باید همیشه آماده باشند تا به هر اقدامی برای حفظ نظام دست زنند. (۳۰ خرداد ۱۳۹۷)
کارکرد سوم تاکید خامنه‌ای بر «مدیریت جهادی» انحراف افکار عمومی از ایدئولوژی مسموم و مخرب اسلام‌گرایی و نظام مبتنی بر ولایت فقیه است: «ضعف‌های زیادی وجود داشته که این مربوط به مدیریّت‌های ما است، مربوط به حرکت عمومی نظام اسلامی نیست.» (اول فروردین ۱۳۹۶) او با تمرکز بر موضوع مدیریت تلاش میکند با یک تیر دو نشان بزند: همه تقصیرهای حکومت در حوزه بی‌کفایتی و ناکارآمدی و فساد را بر گردن مسؤولان رده پایین‌تر (مدیران) بیندازد. او به صراحت مدیران منصوب خود را با عباراتی مثل «تنبلی، بی‌حالی، کم‌انگیزگی... پُر کردن کیسه خود» (اول فروردین ۱۳۹۸) می‌نوازد؛ او در عین حال زمینه را برای قرار گرفتن بسیجیان در پست‌های کلیدی فراهم میکند.
سخن مبنایی او در حوزه اداره جامعه این است که مدیریت مدیرانی که چهار دهه در صندلی‌های خود جاخوش کرده‌اند به اندازه کافی انقلابی و جهادی نیست و به این ترتیب در کنار رفع مسؤولیت از خود، مدیرانی را که منتقد وی هستند یا کاملا حرف‌شنوی ندارند به حاشیه می‌برد. رفتار در مقابل مدیریت مدیران با رتبه بالا از نگاه خامنه‌ای جایگزین کردن سریع آنهاست تا برای وی شاخ نشوند. در این مسیر چه چیزی بهتر از جوانان صاحب‌نامی که اطاعت‌پذیرترند و در مناصب دولتی و حکومتی جای می‌گیرند؟
م.م اییندیپندنت
@cafe_andishe95
🔰کارکردهای «جهادی»
چرا خامنه‌ای به جای قید اسلامی به «جهادی» پناه آورده است؟ چون «جهاد عبارت است از تلاشى که در مقابل یک دشمنى انجام می‌گیرد. هر جور تلاشى جهاد نیست.» (۱۱ خرداد ۱۳۹۳) بدین ترتیب «جهادی» یعنی ضدغربی. خامنه‌ای تصور میکند که تنها با قدرت نفرت از غرب- که از نظر وی در برگیرنده همه زشتی‌های عالم است- میتوان هم نیرو بسیج کرد، هم غرور ملی را تحریک کرد، هم مشکلات اقتصادی و سیاسی حکومت را لاپوشانی کرد و هم استبداد و تمامیت‌خواهی و فساد حاکمان را به زیر قالی فرستاد. از همین جهت است که رهبر جمهوری اسلامی و دیگر مقامات به جای مسائل ایران شبانه‌روز در مورد امریکا سخن میگویند.
کارکرد دوم «جهادی» از نظر خامنه‌ای میدان دادن به انقلابی‌گری (۳۰ خرداد ۱۳۹۷) و «آتش به اختیاری» است به معنای خودسرانه عمل کردن در حوزه‌های غیرشخصی که مساوی است با بی‌توجهی به قانون و عرف و عقل که باید بر دیوان‌سالاری دولتی و عمومی حاکم باشد. او به صراحت مدیران را به بی‌توجهی به روال‌های دیوان‌سالاری دعوت میکند. (۲۹ بهمن ۱۳۹۶) خامنه‌ای همیشه معتقد بوده است که نظام را با تعهد به روال‌های معمول نمی‌توان حفظ کرد و مدیران کشور باید همیشه آماده باشند تا به هر اقدامی برای حفظ نظام دست زنند. (۳۰ خرداد ۱۳۹۷)
کارکرد سوم تاکید خامنه‌ای بر «مدیریت جهادی» انحراف افکار عمومی از ایدئولوژی مسموم و مخرب اسلام‌گرایی و نظام مبتنی بر ولایت فقیه است: «ضعف‌های زیادی وجود داشته که این مربوط به مدیریّت‌های ما است، مربوط به حرکت عمومی نظام اسلامی نیست.» (اول فروردین ۱۳۹۶) او با تمرکز بر موضوع مدیریت تلاش میکند با یک تیر دو نشان بزند: همه تقصیرهای حکومت در حوزه بی‌کفایتی و ناکارآمدی و فساد را بر گردن مسؤولان رده پایین‌تر (مدیران) بیندازد. او به صراحت مدیران منصوب خود را با عباراتی مثل «تنبلی، بی‌حالی، کم‌انگیزگی... پُر کردن کیسه خود» (اول فروردین ۱۳۹۸) می‌نوازد؛ او در عین حال زمینه را برای قرار گرفتن بسیجیان در پست‌های کلیدی فراهم میکند.
سخن مبنایی او در حوزه اداره جامعه این است که مدیریت مدیرانی که چهار دهه در صندلی‌های خود جاخوش کرده‌اند به اندازه کافی انقلابی و جهادی نیست و به این ترتیب در کنار رفع مسؤولیت از خود، مدیرانی را که منتقد وی هستند یا کاملا حرف‌شنوی ندارند به حاشیه می‌برد. رفتار در مقابل مدیریت مدیران با رتبه بالا از نگاه خامنه‌ای جایگزین کردن سریع آنهاست تا برای وی شاخ نشوند. در این مسیر چه چیزی بهتر از جوانان صاحب‌نامی که اطاعت‌پذیرترند و در مناصب دولتی و حکومتی جای می‌گیرند؟
م.م اییندیپندنت
@cafe_andishe95
💸سرمایه داری نعمتی نادر در همه تاریخ (۶۶۰ )
📍مارکس تاکید دارد که انباشت اولیه سرمایه از طریق نامشروع صورت گرفته در حالیکه مال نا مشروع و حاصل از دزدی هزاران سال وجود داشت ولی سرمایه داری بوجود نیامد به قوانین حمورابی در مورد دزدی نگاه کنید
برعکس معجزه سرمایه داری همین است که شرایط را حتی برای کسانی که دزدی می کنند بگونه ای فراهم کرده که می توانند دزدی را کنار بگذارند و در مسیر تولید و تجارت قرار گیرند
تولید و تجارت موجب کاهش جرائم و فساد و دزدی شد
به همین خاطر مکررا می نویسم سرمایه داری نعمتی نادر در همه تاریخ است
تا پیش از ظهور سرمایه داری شغل دزدی و قطاع الطریقی همه جا در کمین اموال مردم بود و نا امنی بیداد می کرد بطوریکه دزد مالی را می برد و انرا می خورد و وقتی تمام می شد دوباره دزدی دیگری می کرد تا فردا یش را نیز سد جوع کند اما سرمایه داری این فرصت را فراهم کرد حتی دزد با یکبار دزدی از طریق مالی که بدست آورده به تولید و تجارت بپردازد و دزدی را کنار بگذارد
به همین خاطر سرمایه داری سود جویی و ثروت پرستی بشر را بسمت سرمایه گذاری و رونق اقتصادی سوق داد
در حقیقت سرمایه داری بطور درونزاد جرم را کاهش داد و راه سرمایه گذاری را گشود تا افراد بجای اعمال خلاف برای کسب ثروت به طرق مفید برای جامعه در جستجوی ثروت باشند
اگر امنیتی خودجوش در جهان امروز وجود دارد به خاطر همین توانایی ها است که موهبت سرمایه داری است
سرمایه امری روحی است وگرنه ثروت و ثروت اندوزی از ابتدای تمدن همراه بشر بود و چه بسا تمدن نوعی انباشت ثروت بود اما سرمایه داری نبود
تمامی جلوه های تمدن های پیشین در تجمیع ثروت در هیئت زمین و بنا و مدرسه و دولت و مقبره شاهان و کتب تجلی نمود اما در تمدن سرمایه داری تجمیع سرمایه جایگزین بخش اعظم تجمیع ثروت شد و مهمتر اینکه راه تجمیع ثروت از طریق انباشت سرمایه مهیا شد و ثروت خصوصی نیز مفید برای همگان گشت
ع.فتاحی
@cafe_andishe95
📍مارکس تاکید دارد که انباشت اولیه سرمایه از طریق نامشروع صورت گرفته در حالیکه مال نا مشروع و حاصل از دزدی هزاران سال وجود داشت ولی سرمایه داری بوجود نیامد به قوانین حمورابی در مورد دزدی نگاه کنید
برعکس معجزه سرمایه داری همین است که شرایط را حتی برای کسانی که دزدی می کنند بگونه ای فراهم کرده که می توانند دزدی را کنار بگذارند و در مسیر تولید و تجارت قرار گیرند
تولید و تجارت موجب کاهش جرائم و فساد و دزدی شد
به همین خاطر مکررا می نویسم سرمایه داری نعمتی نادر در همه تاریخ است
تا پیش از ظهور سرمایه داری شغل دزدی و قطاع الطریقی همه جا در کمین اموال مردم بود و نا امنی بیداد می کرد بطوریکه دزد مالی را می برد و انرا می خورد و وقتی تمام می شد دوباره دزدی دیگری می کرد تا فردا یش را نیز سد جوع کند اما سرمایه داری این فرصت را فراهم کرد حتی دزد با یکبار دزدی از طریق مالی که بدست آورده به تولید و تجارت بپردازد و دزدی را کنار بگذارد
به همین خاطر سرمایه داری سود جویی و ثروت پرستی بشر را بسمت سرمایه گذاری و رونق اقتصادی سوق داد
در حقیقت سرمایه داری بطور درونزاد جرم را کاهش داد و راه سرمایه گذاری را گشود تا افراد بجای اعمال خلاف برای کسب ثروت به طرق مفید برای جامعه در جستجوی ثروت باشند
اگر امنیتی خودجوش در جهان امروز وجود دارد به خاطر همین توانایی ها است که موهبت سرمایه داری است
سرمایه امری روحی است وگرنه ثروت و ثروت اندوزی از ابتدای تمدن همراه بشر بود و چه بسا تمدن نوعی انباشت ثروت بود اما سرمایه داری نبود
تمامی جلوه های تمدن های پیشین در تجمیع ثروت در هیئت زمین و بنا و مدرسه و دولت و مقبره شاهان و کتب تجلی نمود اما در تمدن سرمایه داری تجمیع سرمایه جایگزین بخش اعظم تجمیع ثروت شد و مهمتر اینکه راه تجمیع ثروت از طریق انباشت سرمایه مهیا شد و ثروت خصوصی نیز مفید برای همگان گشت
ع.فتاحی
@cafe_andishe95
آبان ۱۳۵۷ آیت الله خویی برای شاهنشاه آریامهر پیغامی داشت و چون اعلیحضرت نمی توانستند بروند شهبانو را به عراق فرستاند، هرچند در این سفر اصلا قرار نبود ملاقاتی با صدام انجام بپذیرد اما چون ایشان شهبانوی ایران بود، دولت عراق، وزیر و همسر وزیر بهداری را به عنوان مهماندار تعیین کرده بود و در یک ویلای بزرگ اقامت داشتند.
خویی در آن زمان بزرگترین مرجع تقلید شیعه بود و یک وزنه خیلی سنگین فقهی به شمار میرفت و اکثر شیعیان از ایشان تقلید می کردند.
جلسه آغاز میشود، ایشان اول یک انگشتر به شهبانو داده و می گویند، این را بدهید به شاه برکت نجف است برای حفاظت از ایشان، بعد هم دستش را میزند به عمامه اش که روی سرش بود و می گویند: پیام من به شاه این است که بگویید عمامه ما علما را بگیرید، ببندید به لوله تفنگ های ارتش ایران و نگذارید که نظام به هم بخورد، در غیر اینصورت فاجعه بزرگی برای ایران و عراق، اسلام و شیعه خواهد بود !!
بعد از بازگشت به ويلا، وزیر بهداری عراق به شهبانو پیام میدهند که صدام می خواهد شما را ببیند، شهبانو تلفنی با شاه صحبت کرده و شاه میگوید که مانعی ندارد، بپذیرید.
غروب صدام شخصا به دیدن ملکه میاید، من یک پیغام برای شاه دارم، به او بگویید تانک ها را به خیابان بیاورد و هر کسی شلوغ کرد لوله توپ را به سمت آنها شلیک کند، باور کنید بهتر این است که ۱۰۰۰ نفر الان بمیرند تا اینکه میلیون ها ایرانی و عراقی بعدا بمیرند و از دسیسه ی آمریکا میگوید.
( صدام میترسید در ایران یک انقلاب شیعه بشود و ۶۰ درصد مردم عراق هم شیعه اند بیایند مملکت را بگیرند و برود پی کارش )
دو روز بعد به تهران برگشتند و صبح زود سر صبحانه ، حسین نصر ضمن توضیح اینکه سفر چطور بود پیغام آیت الله و بعد پیغام صدام را به عرض شاهنشاه آریامهر رساندند.
شاه بلند شده و شروع به قدم زدن میکند و میگویند:
« من یک سرهنگی نیستم که کودتا کرده باشم، من پادشاه ایرانم و نمی توانم دستم را به خون جوان های ایران آغشته کنم به طوری که صدام انتظار دارد، من هرگز این کار را نخواهم کرد! »
بارها با کسانی مواجه شدیم که معتقدند اگر شاه کوتاه نیامده بود و انقلابیون تروریست را حذف میکرد، پهلوی سقوط نمیکرد و انقلابی رخ نمی داد.
تاریخ از این «اگر»ها بسیار دارد اما یک واقعیت را نمی شود انکار کرد و آن اینکه اگر حتی شاه در سال ۵۷، شورشیان را کشته و زندانی کرده بود شاید انقلاب ایران فقط چند سالی به تعویق می افتاد.
مصدقيون عامل تباهی ایران، به کسانی که آدرس اشتباهی میدهند هیچ اعتنایی نکنید.
@cafe_andishe95
خویی در آن زمان بزرگترین مرجع تقلید شیعه بود و یک وزنه خیلی سنگین فقهی به شمار میرفت و اکثر شیعیان از ایشان تقلید می کردند.
جلسه آغاز میشود، ایشان اول یک انگشتر به شهبانو داده و می گویند، این را بدهید به شاه برکت نجف است برای حفاظت از ایشان، بعد هم دستش را میزند به عمامه اش که روی سرش بود و می گویند: پیام من به شاه این است که بگویید عمامه ما علما را بگیرید، ببندید به لوله تفنگ های ارتش ایران و نگذارید که نظام به هم بخورد، در غیر اینصورت فاجعه بزرگی برای ایران و عراق، اسلام و شیعه خواهد بود !!
بعد از بازگشت به ويلا، وزیر بهداری عراق به شهبانو پیام میدهند که صدام می خواهد شما را ببیند، شهبانو تلفنی با شاه صحبت کرده و شاه میگوید که مانعی ندارد، بپذیرید.
غروب صدام شخصا به دیدن ملکه میاید، من یک پیغام برای شاه دارم، به او بگویید تانک ها را به خیابان بیاورد و هر کسی شلوغ کرد لوله توپ را به سمت آنها شلیک کند، باور کنید بهتر این است که ۱۰۰۰ نفر الان بمیرند تا اینکه میلیون ها ایرانی و عراقی بعدا بمیرند و از دسیسه ی آمریکا میگوید.
( صدام میترسید در ایران یک انقلاب شیعه بشود و ۶۰ درصد مردم عراق هم شیعه اند بیایند مملکت را بگیرند و برود پی کارش )
دو روز بعد به تهران برگشتند و صبح زود سر صبحانه ، حسین نصر ضمن توضیح اینکه سفر چطور بود پیغام آیت الله و بعد پیغام صدام را به عرض شاهنشاه آریامهر رساندند.
شاه بلند شده و شروع به قدم زدن میکند و میگویند:
« من یک سرهنگی نیستم که کودتا کرده باشم، من پادشاه ایرانم و نمی توانم دستم را به خون جوان های ایران آغشته کنم به طوری که صدام انتظار دارد، من هرگز این کار را نخواهم کرد! »
بارها با کسانی مواجه شدیم که معتقدند اگر شاه کوتاه نیامده بود و انقلابیون تروریست را حذف میکرد، پهلوی سقوط نمیکرد و انقلابی رخ نمی داد.
تاریخ از این «اگر»ها بسیار دارد اما یک واقعیت را نمی شود انکار کرد و آن اینکه اگر حتی شاه در سال ۵۷، شورشیان را کشته و زندانی کرده بود شاید انقلاب ایران فقط چند سالی به تعویق می افتاد.
مصدقيون عامل تباهی ایران، به کسانی که آدرس اشتباهی میدهند هیچ اعتنایی نکنید.
@cafe_andishe95
🔰نژادپرستی، آمریکا و استانداردهای دوگانه🔰
🇺🇸🇺🇸
🔸 جایگاه ویژه‌ای که آمریکا پیرامون نژادپرستی پیدا کرده، ناشی از شدت وقوع این نگرش ظالمانه و غیرانسانی نیست، بلکه در وهله نخست به حساسیت بالای مردم و رسانه ها و وجود ساختار سیاسی باز و دمکرات بر می‌گردد و سپس به ویژگی خاص چند نژادی جامعه آمریکا و استاندارد دوگانه برخی از مخالفان آمریکا و پروپاگاندای نظام های اقتدارگرا چون جمهوری اسلامی و روسیه و چین ارتباط دارد.
🔰 آمریکا مشکلات خودش را دارد اما نگرش نژاد پرستی در آمریکا به مراتب کمتر از دیگر نقاط جهان است. سیاه‌پوست‌ها و سرخ‌پوست‌ها تبعیضات مثبت دارند. ریاست جمهوری ۸ ساله باراک اوباما شاهد این ادعا است که پدرش کنیایی بود. خارجی ها در امریکا زود درون جامعه جذب می شوند و‌مانند اروپا در حاشیه قرار نمی‌گیرند. فضای باز در آمریکا موجب انتشار اطلاعات و اعتراضات میشود، اما در کشورهای اقتدارگرا فجایع بدتر رخ میدهد اما سانسور میشود.
🔅در آمریکا بدرفتاری پلیس استثنا است، اما در کشورهای اقتدارگرا چون جمهوری اسلامی و روسیه و چین قاعده است. آنهایی که استاندارد دوگانه دارند به این واقعیت توجه نمی‌کنند.
🚨 پلیس در آمریکا - به معنی رایجش - در واقع زیر نظر شهردار یا فرماندار است که هر دو با رای مستقیم مردم انتخاب می‌شوند و تحت فرمان دولت مرکزی نیستند. در خیلی شهرها حتی رییس پلیس (کلانتر) هم مستقیم با رای مردم انتخاب میشود! این شاید توضیح بدهد که چه طور مثلا رییس پلیس یک شهر بزرگ در مصاحبه تلویزیونی مستقیم به ترامپ حمله میکند یا پلیس‌های برخی شهرها با تظاهرکنندگان ابراز هم‌دردی میکنند و در برخی شهرهای دیگر به مردم حمله میکنند. در واقع هیچ کدام از این پلیس‌ها تحت امر دولت مرکزی و ترامپ نیستند و ساختار قدرت محلی خودشان را دارند.
📍برخی دموکراتها و چپها اما از فرصت سواستفاده میکنند و مشکلات را به نژادپرست بودن ترامپ!نسبت میدهند در حالی که پلیس آن ایالت زیر نظر فرمانداری از حزب دموکرات قرار دارد!
@cafe_andishe95
🇺🇸🇺🇸
🔸 جایگاه ویژه‌ای که آمریکا پیرامون نژادپرستی پیدا کرده، ناشی از شدت وقوع این نگرش ظالمانه و غیرانسانی نیست، بلکه در وهله نخست به حساسیت بالای مردم و رسانه ها و وجود ساختار سیاسی باز و دمکرات بر می‌گردد و سپس به ویژگی خاص چند نژادی جامعه آمریکا و استاندارد دوگانه برخی از مخالفان آمریکا و پروپاگاندای نظام های اقتدارگرا چون جمهوری اسلامی و روسیه و چین ارتباط دارد.
🔰 آمریکا مشکلات خودش را دارد اما نگرش نژاد پرستی در آمریکا به مراتب کمتر از دیگر نقاط جهان است. سیاه‌پوست‌ها و سرخ‌پوست‌ها تبعیضات مثبت دارند. ریاست جمهوری ۸ ساله باراک اوباما شاهد این ادعا است که پدرش کنیایی بود. خارجی ها در امریکا زود درون جامعه جذب می شوند و‌مانند اروپا در حاشیه قرار نمی‌گیرند. فضای باز در آمریکا موجب انتشار اطلاعات و اعتراضات میشود، اما در کشورهای اقتدارگرا فجایع بدتر رخ میدهد اما سانسور میشود.
🔅در آمریکا بدرفتاری پلیس استثنا است، اما در کشورهای اقتدارگرا چون جمهوری اسلامی و روسیه و چین قاعده است. آنهایی که استاندارد دوگانه دارند به این واقعیت توجه نمی‌کنند.
🚨 پلیس در آمریکا - به معنی رایجش - در واقع زیر نظر شهردار یا فرماندار است که هر دو با رای مستقیم مردم انتخاب می‌شوند و تحت فرمان دولت مرکزی نیستند. در خیلی شهرها حتی رییس پلیس (کلانتر) هم مستقیم با رای مردم انتخاب میشود! این شاید توضیح بدهد که چه طور مثلا رییس پلیس یک شهر بزرگ در مصاحبه تلویزیونی مستقیم به ترامپ حمله میکند یا پلیس‌های برخی شهرها با تظاهرکنندگان ابراز هم‌دردی میکنند و در برخی شهرهای دیگر به مردم حمله میکنند. در واقع هیچ کدام از این پلیس‌ها تحت امر دولت مرکزی و ترامپ نیستند و ساختار قدرت محلی خودشان را دارند.
📍برخی دموکراتها و چپها اما از فرصت سواستفاده میکنند و مشکلات را به نژادپرست بودن ترامپ!نسبت میدهند در حالی که پلیس آن ایالت زیر نظر فرمانداری از حزب دموکرات قرار دارد!
@cafe_andishe95
⚖️درجه‌بندی اتهام قتل عمد در آمریکا و تفاوت آن با ایران
🇺🇸🇺🇸
💎اتهام درک شووین، مأمور پلیسی که به قتل جرج فلوید متهم شده است، از قتل درجه سه به قتل درجه دو تغییر یافت. در قوانین ایالت‌های مختلف آمریکا، قتل دارای سه درجه است. قتل درجه نخست، قتل با سبق تصمیم است. یعنی مرتکب قصد فعل و قصد نتیجه دارد. در قتل درجه دو، سبق تصمیم مرتکب وجود ندارد، اما عمل او در قبال مقتول، نوعاً و عرفاً کشنده است. در قتل درجه سه، سبق تصمیم مرتکب وجود ندارد و عمل او هم نوعاً و عرفاً کشنده نیست، اما به دلیل وضعیت خاص مقتول کشنده است و مرتکب هم نسبت به آن وضعیت آگاهی دارد.
مجازات قتل عمد در درجات گوناگون هم طبعاً متفاوت است. و این به عدالت و انصاف نزدیک‌تر است.
اما در قانون مجازات اسلامی ایران، با اینکه در ماده ۲۹۰ قتل عمد را در سه فرض طبقه‌بندی کرده و این طبقه‌بندی، شباهت زیادی با درجه‌بندی قتل در قوانین کشورهای غربی دارد (تفاوت اصلی در قتل درجه سه است)، اما مجازات قتل عمد در هر سه فرض، قصاص است. و در صورت گذشت اولیای دم مقتول، پرداخت دیه و حبس تعزیری (سه تا ۱۰ سال) است.
یعنی مجازات آن قاتلی که با رذالت و با تصمیم قبلی فردی را می‌کشد با آن قاتلی که تصمیمی برای قتل ندارد و در حین دعوا و عصبانیت مرتکب قتل میشود، به یک اندازه است! و تا زمانی که اصل جمهوری اسلامی پابرجاست امکان تغییر قوانین در حوزه جنایات وجود ندارد. چون اساس مجازات، قاعده قصاص است که مستند به معتبرترین متن شریعت اسلامی یعنی قرآن است.
محمد محبی
@cafe_andishe95
🇺🇸🇺🇸
💎اتهام درک شووین، مأمور پلیسی که به قتل جرج فلوید متهم شده است، از قتل درجه سه به قتل درجه دو تغییر یافت. در قوانین ایالت‌های مختلف آمریکا، قتل دارای سه درجه است. قتل درجه نخست، قتل با سبق تصمیم است. یعنی مرتکب قصد فعل و قصد نتیجه دارد. در قتل درجه دو، سبق تصمیم مرتکب وجود ندارد، اما عمل او در قبال مقتول، نوعاً و عرفاً کشنده است. در قتل درجه سه، سبق تصمیم مرتکب وجود ندارد و عمل او هم نوعاً و عرفاً کشنده نیست، اما به دلیل وضعیت خاص مقتول کشنده است و مرتکب هم نسبت به آن وضعیت آگاهی دارد.
مجازات قتل عمد در درجات گوناگون هم طبعاً متفاوت است. و این به عدالت و انصاف نزدیک‌تر است.
اما در قانون مجازات اسلامی ایران، با اینکه در ماده ۲۹۰ قتل عمد را در سه فرض طبقه‌بندی کرده و این طبقه‌بندی، شباهت زیادی با درجه‌بندی قتل در قوانین کشورهای غربی دارد (تفاوت اصلی در قتل درجه سه است)، اما مجازات قتل عمد در هر سه فرض، قصاص است. و در صورت گذشت اولیای دم مقتول، پرداخت دیه و حبس تعزیری (سه تا ۱۰ سال) است.
یعنی مجازات آن قاتلی که با رذالت و با تصمیم قبلی فردی را می‌کشد با آن قاتلی که تصمیمی برای قتل ندارد و در حین دعوا و عصبانیت مرتکب قتل میشود، به یک اندازه است! و تا زمانی که اصل جمهوری اسلامی پابرجاست امکان تغییر قوانین در حوزه جنایات وجود ندارد. چون اساس مجازات، قاعده قصاص است که مستند به معتبرترین متن شریعت اسلامی یعنی قرآن است.
محمد محبی
@cafe_andishe95