🎨کرجی‌کشان ولگا(بین ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۳ م)
Barge Haulers on the Volga
#اثر_هنری_انتقادی
اثر ایلیا رِپین نقاش روس
ابعاد ۱۳۱/۵ در ۲۸۱ سانتی‌متر
این اثر از همان زمان که خلق شد بسیار محبوب بود و هیچ گاه از محبوبیتش کاسته نشد.
این تابلو تابلوی محبوب استالین بود. او این اثر را به نقاشان کمونیست نشان میداد و میگفت:
نقاشی انقلابی یعنی این.
@cafe_andishe95
Barge Haulers on the Volga
#اثر_هنری_انتقادی
اثر ایلیا رِپین نقاش روس
ابعاد ۱۳۱/۵ در ۲۸۱ سانتی‌متر
این اثر از همان زمان که خلق شد بسیار محبوب بود و هیچ گاه از محبوبیتش کاسته نشد.
این تابلو تابلوی محبوب استالین بود. او این اثر را به نقاشان کمونیست نشان میداد و میگفت:
نقاشی انقلابی یعنی این.
@cafe_andishe95
🎈«ذهن روسی در نظام شوروی»🎈بخش 1
#معرفی_کتاب
🔰سِر آیزایا برلین فیلسوف سیاسی، اندیشه‌نگار و نظریه‌پرداز سیاسی و منتقد ادبیات، یکی از مهمترین متفکران جهان در قرن بیستم بود. او در سال ۱۹۰۹ در لتونی (که جزئی از قلمرو روسیه بود) به دنیا آمد و در سال ۱۹۹۷ در آکسفورد درگذشت. از او به عنوان یکی از برجسته‌ترین راویان اندیشه در قرن بیستم یاد میشود. تک‌نگاری‌های او از اندیشمندان برجسته‌ای چون هانس گئورگ هامان، کارل مارکس، جامباتیستا ویکو، یوهان گوتفرید فون هردر و... راه نوینی را در خوانش اندیشه‌ها آفرید.
«ذهن روسی در نظام شوروی» مجموعه چند مقاله، گزارش و گفت‌وگوهایی است که آیزایا برلین در سفر خود به شوروی فراهم آورده است. برلین تا زمان حیات خود هیچگاه این نوشتارها را منتشر نکرد، تا اینکه ۶ سال پس از مرگش این کتاب با همت و ویراستاری «هنری هاردی» تدوین و منتشر شد.
📘کتاب ۱۰ فصل دارد. عناوین این فصول به ترتیب از این قرار است: «هنر روسیه در دوره استالین»، «سفر به لنینگراد»، «ادیب بزرگ روس»، «گفت‌وگوهایی با آخماتووا و پاسترناک»، «باریس پاسترناک»، «چرا اتحاد شوروی خود را عایق کاری میکند»، «دیالکتیک مصنوعی»، «چهار هفته در اتحاد شوروی»، «فرهنگ روسیه‌ی شوروی» و «بقای روشنفکران روس».
در فصل نخست برلین، به بررسی و تحلیل انواع هنرها و ادبیات در شوروی زمان استالین و روابط هنرمندان و ادیبان با همدیگر می‌پردازد. نبرد میان تجربه گرایان ادبی و هنری که از قضا آنارشیست هم بودند با متعصبان بلشویک در این فصل شرح داده شده است. نبردی که بعدها به تشکیل اتحادیه‌های نویسندگان و هنرمندان انقلابی پرولتری انجامید، هرچند که بعدها این اتحادیه‌ها به جرم تروتسکیسم تصفیه شدند. تخریب هنر و ادبیات و سلاخی نویسندگان و هنرمندان به توسط رژیم استالین از دیگر نکات درخشان این فصل است.
فصل دوم نیز گزارشی است از سفر این فیلسوف در سال ۱۹۴۵ به شهر لنینگراد و دیدارش با نویسندگان و شاعرانی چون زوشچنکو، آخماتووا و... روایت جذاب و طناز برلین از پلیس مخفی شوروی و مامورانی که باید او را در این سفر می‌پاییدند، خواندنی است. فصل سوم کتاب نیز زندگینامه و همچنین معرفی و شرح آثار و اندیشه‌های اوسیپ ماندلشتام، شاعر، ادیب و منتقد شهیر روسی و خالق آثاری چون «طبیعت واژه‌ها»، «دفترهای مسکو» و «گفت‌وگویی درباره دانته» به قلم آیزایا برلین منتشر شده است.
فصل چهارم شرح گفت‌وگوهای برلین با آخماتووا و پاسترناک آمده و فصل پنجم نیز به معرفی و شرح و بررسی آثار و تفکرات باریس پاسترناک برنده نوبل ادبی در سال ۱۹۵۸ و نویسنده رمان «دکتر ژیواگو» اختصاص دارد.
برلین در فصل ششم به بررسی دلایل هراس مسئولان شوروی از ارتباط با غرب می‌پردازد. «دیالکتیک مصنوعی» با عنوان دوم «ژنرال استالین و هنر حکومت» فصل هفتم کتاب است که در آن درباره چگونگی به ثمر رسیدن انقلاب کمونیستی در شوروی و همچنین طرز نگاه و دید استالین به مقوله حکومت مباحثی مطرح شده است.
فصل هشتم نیز شرح خاطرات سفر نویسنده به اتحاد جماهیر شوروی در اواخر سال ۱۹۴۵ است. برلین این مطلب را در سال ۱۹۵۶ به مرحله نگارش درآورده بود. فصل نهم نیز به بررسی ساختارها و روابط فرهنگی و زیرساختارهای این حوزه، در شوروی اختصاص دارد؛ و در نهایت فصل انتهایی کتاب نیز نوشتار کوتاهی درباره معرفی و همچنین وضعیت روشنفکران روسیه – به ویژه در زمان حکومت استالین ـ درج شده است.
این کتاب پیشگفتاری به قلم «استروب تالبوت» دارد و همچنین مقدمه را نیز هاردی، ویراستار و تدوینگر این کتاب نوشته است. لازم به ذکر است که زندگینامه تمام شخصیت‌های فرهنگی، ادبی و هنری چون باریس پاسترناک، آنا آخماتووا و اوسیپ ماندلشتام که در این کتاب از آنها نام برده شده، در بخش انتهایی کتاب توسط«هلن راپاپورت» به چاپ رسیده است.
بسیاری از مورخان و متفکرانی که در حوزه‌های هنر و ادبیات اندیشه ورزی کرده‌اند، مدام این سوال مطرح بوده و هست که چرا ادبیات و هنر غنی روس در پیش و اوایل انقلاب اکتبر ۱۹۱۷، با نویسندگان مطرح و جاویدانی چون لرمانتف، پوشکین و تالستوی، در مسیر خود به نویسندگانی چون میخاییل شولوخوف، چنگیز آیتماتوف و گریگوری باکلانوف با آثار پیش‌پا افتاده‌ای چون «دن‌آرام» و «نوزده ساله‌گان جاویدان» می‌رسد؟
حتی نویسنده‌ای چون ماکسیم گورکی، که دو دوران پیش و پس از انقلاب را تجربه کرد و تنها نویسنده باقیمانده از دوران درخشان ادبیات روسی در پیش از انقلاب بود، آثارش پس از به قدرت رسیدن استالین، نسبت به آثار قبلی‌اش، نزول آشکاری دارد.
@cafe_andishe95
#معرفی_کتاب
🔰سِر آیزایا برلین فیلسوف سیاسی، اندیشه‌نگار و نظریه‌پرداز سیاسی و منتقد ادبیات، یکی از مهمترین متفکران جهان در قرن بیستم بود. او در سال ۱۹۰۹ در لتونی (که جزئی از قلمرو روسیه بود) به دنیا آمد و در سال ۱۹۹۷ در آکسفورد درگذشت. از او به عنوان یکی از برجسته‌ترین راویان اندیشه در قرن بیستم یاد میشود. تک‌نگاری‌های او از اندیشمندان برجسته‌ای چون هانس گئورگ هامان، کارل مارکس، جامباتیستا ویکو، یوهان گوتفرید فون هردر و... راه نوینی را در خوانش اندیشه‌ها آفرید.
«ذهن روسی در نظام شوروی» مجموعه چند مقاله، گزارش و گفت‌وگوهایی است که آیزایا برلین در سفر خود به شوروی فراهم آورده است. برلین تا زمان حیات خود هیچگاه این نوشتارها را منتشر نکرد، تا اینکه ۶ سال پس از مرگش این کتاب با همت و ویراستاری «هنری هاردی» تدوین و منتشر شد.
📘کتاب ۱۰ فصل دارد. عناوین این فصول به ترتیب از این قرار است: «هنر روسیه در دوره استالین»، «سفر به لنینگراد»، «ادیب بزرگ روس»، «گفت‌وگوهایی با آخماتووا و پاسترناک»، «باریس پاسترناک»، «چرا اتحاد شوروی خود را عایق کاری میکند»، «دیالکتیک مصنوعی»، «چهار هفته در اتحاد شوروی»، «فرهنگ روسیه‌ی شوروی» و «بقای روشنفکران روس».
در فصل نخست برلین، به بررسی و تحلیل انواع هنرها و ادبیات در شوروی زمان استالین و روابط هنرمندان و ادیبان با همدیگر می‌پردازد. نبرد میان تجربه گرایان ادبی و هنری که از قضا آنارشیست هم بودند با متعصبان بلشویک در این فصل شرح داده شده است. نبردی که بعدها به تشکیل اتحادیه‌های نویسندگان و هنرمندان انقلابی پرولتری انجامید، هرچند که بعدها این اتحادیه‌ها به جرم تروتسکیسم تصفیه شدند. تخریب هنر و ادبیات و سلاخی نویسندگان و هنرمندان به توسط رژیم استالین از دیگر نکات درخشان این فصل است.
فصل دوم نیز گزارشی است از سفر این فیلسوف در سال ۱۹۴۵ به شهر لنینگراد و دیدارش با نویسندگان و شاعرانی چون زوشچنکو، آخماتووا و... روایت جذاب و طناز برلین از پلیس مخفی شوروی و مامورانی که باید او را در این سفر می‌پاییدند، خواندنی است. فصل سوم کتاب نیز زندگینامه و همچنین معرفی و شرح آثار و اندیشه‌های اوسیپ ماندلشتام، شاعر، ادیب و منتقد شهیر روسی و خالق آثاری چون «طبیعت واژه‌ها»، «دفترهای مسکو» و «گفت‌وگویی درباره دانته» به قلم آیزایا برلین منتشر شده است.
فصل چهارم شرح گفت‌وگوهای برلین با آخماتووا و پاسترناک آمده و فصل پنجم نیز به معرفی و شرح و بررسی آثار و تفکرات باریس پاسترناک برنده نوبل ادبی در سال ۱۹۵۸ و نویسنده رمان «دکتر ژیواگو» اختصاص دارد.
برلین در فصل ششم به بررسی دلایل هراس مسئولان شوروی از ارتباط با غرب می‌پردازد. «دیالکتیک مصنوعی» با عنوان دوم «ژنرال استالین و هنر حکومت» فصل هفتم کتاب است که در آن درباره چگونگی به ثمر رسیدن انقلاب کمونیستی در شوروی و همچنین طرز نگاه و دید استالین به مقوله حکومت مباحثی مطرح شده است.
فصل هشتم نیز شرح خاطرات سفر نویسنده به اتحاد جماهیر شوروی در اواخر سال ۱۹۴۵ است. برلین این مطلب را در سال ۱۹۵۶ به مرحله نگارش درآورده بود. فصل نهم نیز به بررسی ساختارها و روابط فرهنگی و زیرساختارهای این حوزه، در شوروی اختصاص دارد؛ و در نهایت فصل انتهایی کتاب نیز نوشتار کوتاهی درباره معرفی و همچنین وضعیت روشنفکران روسیه – به ویژه در زمان حکومت استالین ـ درج شده است.
این کتاب پیشگفتاری به قلم «استروب تالبوت» دارد و همچنین مقدمه را نیز هاردی، ویراستار و تدوینگر این کتاب نوشته است. لازم به ذکر است که زندگینامه تمام شخصیت‌های فرهنگی، ادبی و هنری چون باریس پاسترناک، آنا آخماتووا و اوسیپ ماندلشتام که در این کتاب از آنها نام برده شده، در بخش انتهایی کتاب توسط«هلن راپاپورت» به چاپ رسیده است.
بسیاری از مورخان و متفکرانی که در حوزه‌های هنر و ادبیات اندیشه ورزی کرده‌اند، مدام این سوال مطرح بوده و هست که چرا ادبیات و هنر غنی روس در پیش و اوایل انقلاب اکتبر ۱۹۱۷، با نویسندگان مطرح و جاویدانی چون لرمانتف، پوشکین و تالستوی، در مسیر خود به نویسندگانی چون میخاییل شولوخوف، چنگیز آیتماتوف و گریگوری باکلانوف با آثار پیش‌پا افتاده‌ای چون «دن‌آرام» و «نوزده ساله‌گان جاویدان» می‌رسد؟
حتی نویسنده‌ای چون ماکسیم گورکی، که دو دوران پیش و پس از انقلاب را تجربه کرد و تنها نویسنده باقیمانده از دوران درخشان ادبیات روسی در پیش از انقلاب بود، آثارش پس از به قدرت رسیدن استالین، نسبت به آثار قبلی‌اش، نزول آشکاری دارد.
@cafe_andishe95
🎈«ذهن روسی در نظام شوروی»🎈بخش 2
#معرفی_کتاب
حتی تعجب برانگیز که چرا نویسنده‌ای چون او بر «رئالیسم سوسیالیستی» که تنها سبک رسمی ادبی در روسیه بود و حکومت سرسختانه و مستبدانه از آن دفاع میکرد، صحه گذاشت؟ برلین به این مساله در فصل نخست با عنوان «هنر روسیه در دوره استالین» اشاره کرده و به طور مشخص در صفحه ۶۰ کتاب به این تایید گورکی و نقد آن می‌پردازد.
انواع هنرها در روسیه نیز پس از به قدرت رسیدن استالین، به وضعیت بغرنجی دچار شدند. در هنر تئاتر دولت به هنرمندان مشهور و خلاقی چون «میرهولد» و «واختانگوف» اجازه کار نداد. شاخص‌ترین هنرمند موسیقیدان این دوره نیز «دیمیتری شوستاکوویچ» است که آثار استالینی‌اش ارزش چندانی ندارد.
سینماگران برجسته‌ای چون «سرگی آیزنشتاین» و «الکساندر داوژنکو» با آثار درخشانی چون «رزمناو پوتمکین»، «۱۰ روزی که دنیا را تکان داد»، «زمین» و «مردی با دوربین فیلمبرداری» نیز با آنکه معتقد و وفادار به انقلاب بودند، پس از به قدرت رسیدن استالین، اجازه ساخت فیلم با تفکر خود را پیدا نکردند.
همچنین وضعیتی اسفباری که استالین بر هنرمندان طراح و معماری چون «ولادیمیر تاتلین» و آوانگاردهای هنرهای تجسمی چون واسیلی کاندینسکی و البته پیروان و بنیانگذاران نحله فلسفی و ادبی «ساخت‌گرایی» چون رومن یاکوبسون، یوری تینیانوف و ویکتور اشکولوفسکی، تحمیل کرد؛ نیازی به بازگویی مجدد ندارد.
برلین با تقسیم‌بندی دوره‌های ادبی معاصر روسیه، به سه دوره «۱۹۰۰ تا ۱۹۲۸»، «۱۹۲۸ تا ۱۹۳۷» و «۱۹۳۷ به بعد» به تحلیل این نزول می‌پردازد. برلین چون خودش نیز اصلیتی روسی داشت، بسیار علاقه‌مند و پیگیر ادبیات و هنر روس بود. به همین دلیل از طریق کار در سفارت‌خانه انگلستان، بارها به شوروی سفر کرد و در خلال آن دیدارهای بسیاری نیز با ادیبان و هنرمندان مشهور داشت.
مشاهدات برلین و شرح دیدارهایش با اهالی ادب و هنر روسی، نکات حیرت‌آوری را برای مخاطب روشن میکند. به عنوان مثال در فصل چهار کتاب با نام «گفت‌وگوهایی با آخماتووا و پاسترناک» در ابتدای مطلب درباره چرایی سفر خود در سال ۱۹۴۵ بیان میکند که به جز مسایل کاری، بسیار علاقه‌مند بود تا از وضعیت ادبیات و هنر روسیه آگاه شود. این جریان نشان می‌دهد که استالین آنقدر فضای بسته و خفقان رعب‌آوری به وجود آورده بود که هیچ خبری از کشور بیرون نمی‌رفت.
در همین فصل برلین از دیدار خود با آیزنشتاین بسیار افسرده یاد میکند و دلیل این افسردگی هم تقبیح استالین از نسخه اصلی فیلم «ایوان مخوف» بود. این رویدادها و نقل این مسایل و مشکلات پیشتر در هیچ کتاب دیگری منتشر نشده بود.
در مجموع باید بیان کرد که «ذهن روسی در نظام شوروی» یک دایرةالمعارف کامل تحلیلی از وضعیت روشنفکری، ادبیات و هنر روسیه در دوران استبداد استالین است. برلین در مقام یک منتقد و اندیشمندی که بر مساله آزادی بسیار تفکر کرده، در این کتاب به روشنگری از وضعیت روسیه استالین دست زده است
م.آسیابانی
@cafe_andishe95
#معرفی_کتاب
حتی تعجب برانگیز که چرا نویسنده‌ای چون او بر «رئالیسم سوسیالیستی» که تنها سبک رسمی ادبی در روسیه بود و حکومت سرسختانه و مستبدانه از آن دفاع میکرد، صحه گذاشت؟ برلین به این مساله در فصل نخست با عنوان «هنر روسیه در دوره استالین» اشاره کرده و به طور مشخص در صفحه ۶۰ کتاب به این تایید گورکی و نقد آن می‌پردازد.
انواع هنرها در روسیه نیز پس از به قدرت رسیدن استالین، به وضعیت بغرنجی دچار شدند. در هنر تئاتر دولت به هنرمندان مشهور و خلاقی چون «میرهولد» و «واختانگوف» اجازه کار نداد. شاخص‌ترین هنرمند موسیقیدان این دوره نیز «دیمیتری شوستاکوویچ» است که آثار استالینی‌اش ارزش چندانی ندارد.
سینماگران برجسته‌ای چون «سرگی آیزنشتاین» و «الکساندر داوژنکو» با آثار درخشانی چون «رزمناو پوتمکین»، «۱۰ روزی که دنیا را تکان داد»، «زمین» و «مردی با دوربین فیلمبرداری» نیز با آنکه معتقد و وفادار به انقلاب بودند، پس از به قدرت رسیدن استالین، اجازه ساخت فیلم با تفکر خود را پیدا نکردند.
همچنین وضعیتی اسفباری که استالین بر هنرمندان طراح و معماری چون «ولادیمیر تاتلین» و آوانگاردهای هنرهای تجسمی چون واسیلی کاندینسکی و البته پیروان و بنیانگذاران نحله فلسفی و ادبی «ساخت‌گرایی» چون رومن یاکوبسون، یوری تینیانوف و ویکتور اشکولوفسکی، تحمیل کرد؛ نیازی به بازگویی مجدد ندارد.
برلین با تقسیم‌بندی دوره‌های ادبی معاصر روسیه، به سه دوره «۱۹۰۰ تا ۱۹۲۸»، «۱۹۲۸ تا ۱۹۳۷» و «۱۹۳۷ به بعد» به تحلیل این نزول می‌پردازد. برلین چون خودش نیز اصلیتی روسی داشت، بسیار علاقه‌مند و پیگیر ادبیات و هنر روس بود. به همین دلیل از طریق کار در سفارت‌خانه انگلستان، بارها به شوروی سفر کرد و در خلال آن دیدارهای بسیاری نیز با ادیبان و هنرمندان مشهور داشت.
مشاهدات برلین و شرح دیدارهایش با اهالی ادب و هنر روسی، نکات حیرت‌آوری را برای مخاطب روشن میکند. به عنوان مثال در فصل چهار کتاب با نام «گفت‌وگوهایی با آخماتووا و پاسترناک» در ابتدای مطلب درباره چرایی سفر خود در سال ۱۹۴۵ بیان میکند که به جز مسایل کاری، بسیار علاقه‌مند بود تا از وضعیت ادبیات و هنر روسیه آگاه شود. این جریان نشان می‌دهد که استالین آنقدر فضای بسته و خفقان رعب‌آوری به وجود آورده بود که هیچ خبری از کشور بیرون نمی‌رفت.
در همین فصل برلین از دیدار خود با آیزنشتاین بسیار افسرده یاد میکند و دلیل این افسردگی هم تقبیح استالین از نسخه اصلی فیلم «ایوان مخوف» بود. این رویدادها و نقل این مسایل و مشکلات پیشتر در هیچ کتاب دیگری منتشر نشده بود.
در مجموع باید بیان کرد که «ذهن روسی در نظام شوروی» یک دایرةالمعارف کامل تحلیلی از وضعیت روشنفکری، ادبیات و هنر روسیه در دوران استبداد استالین است. برلین در مقام یک منتقد و اندیشمندی که بر مساله آزادی بسیار تفکر کرده، در این کتاب به روشنگری از وضعیت روسیه استالین دست زده است
م.آسیابانی
@cafe_andishe95
📍پیرامونِ ما و غرب📍
در جهان سرمایه‌داری و مدرن امروز همواره از زنان می‌خواهیم با بدنی لاغر، بدون شکم، با برجستگی‌‌های خاص خود ما را در بخار لذت تن خود غرق کنند. آنها نیز در پی برآوردن میل دیگری (مرد - نرینه‌ای لذت‌طلب) بینی، لب و گونه‌های خود را به تیغ جراحی می‌سپارند. علیرغم دانستن این واقعیت که کفش پاشنه‌بلند به سلامت جسمی‌‌شان آسیب میزند، کفش‌های پاشنه‌بلند می‌‌پوشند تا مطابق میل دیگری عمل کنند. در واقع جهان مدرن، زنان را به برده‌‌هایی مبدل کرده است که باید یک ریز در پی برآورده کردن مطامع و امیال دیگری بر بیایند. آنها حتی خود را از دریچه‌ی چشم مردان می‌‌نگرند. فروکاستن دیگری به ابزار و ابژه میل رابطه‌ی جنسی نیست؛ نوعی سلطه‌ی مردانه است.
آلن بدیو-در ستایش عشق
➖➖➖➖➖➖➖
📌علیرضا موثق:
اگر غرب را به یک ماشین بنز تشبیه کنیم، نمی دانم چرا دود و کثافت و نخاله اش بیشتر نصیب ما می شود؟ شاید ما نیز بد سلیقه ایم.
به قول مرتضی مردیها این نوابیغ، شارلاتان هایی هستند که به سیم آخر زدند! شرف شان، آن «سیم آخر» بود که فروختند.
اولاً) آیا در جهان مدرن، به نحو عام، زنان چنین شدند؟ اگر چنین است، این حجم از مشارکتِ زنان در حوزهٔ امورِ علمی و فلسفی و تکنولوژیک و سیاسی چه تبیینی دارد؟
ثانیاً) در جهان سنت، زنان و مردان چه وضعی داشتند؟
ارادهٔ قدرت و زیستنِ غیر اصیل و از《نگاهِ دیگری》چه نقشی در جهانِ سنت داشت؟
زن ها در پستو بودند و چون ماشینِ جوجه-کشی می زاییدند تا برای قبیله نیروی جنگی تولید کنند. مردان قوی هیکل تولید کنند تا آن مردها به جای کفشِ پاشنه بلند، با شمشیر و گرز ابراز وجود کنند و کله-مناره بسازند و طلا و کنیز برای قبیله به غنیمت بیاورند و ده ها زن و کنیز دور خود جمع کنند و قدرت مردانه-آلتی شان را به نمایش بگذارند.
@cafe_andishe95
در جهان سرمایه‌داری و مدرن امروز همواره از زنان می‌خواهیم با بدنی لاغر، بدون شکم، با برجستگی‌‌های خاص خود ما را در بخار لذت تن خود غرق کنند. آنها نیز در پی برآوردن میل دیگری (مرد - نرینه‌ای لذت‌طلب) بینی، لب و گونه‌های خود را به تیغ جراحی می‌سپارند. علیرغم دانستن این واقعیت که کفش پاشنه‌بلند به سلامت جسمی‌‌شان آسیب میزند، کفش‌های پاشنه‌بلند می‌‌پوشند تا مطابق میل دیگری عمل کنند. در واقع جهان مدرن، زنان را به برده‌‌هایی مبدل کرده است که باید یک ریز در پی برآورده کردن مطامع و امیال دیگری بر بیایند. آنها حتی خود را از دریچه‌ی چشم مردان می‌‌نگرند. فروکاستن دیگری به ابزار و ابژه میل رابطه‌ی جنسی نیست؛ نوعی سلطه‌ی مردانه است.
آلن بدیو-در ستایش عشق
➖➖➖➖➖➖➖
📌علیرضا موثق:
اگر غرب را به یک ماشین بنز تشبیه کنیم، نمی دانم چرا دود و کثافت و نخاله اش بیشتر نصیب ما می شود؟ شاید ما نیز بد سلیقه ایم.
به قول مرتضی مردیها این نوابیغ، شارلاتان هایی هستند که به سیم آخر زدند! شرف شان، آن «سیم آخر» بود که فروختند.
اولاً) آیا در جهان مدرن، به نحو عام، زنان چنین شدند؟ اگر چنین است، این حجم از مشارکتِ زنان در حوزهٔ امورِ علمی و فلسفی و تکنولوژیک و سیاسی چه تبیینی دارد؟
ثانیاً) در جهان سنت، زنان و مردان چه وضعی داشتند؟
ارادهٔ قدرت و زیستنِ غیر اصیل و از《نگاهِ دیگری》چه نقشی در جهانِ سنت داشت؟
زن ها در پستو بودند و چون ماشینِ جوجه-کشی می زاییدند تا برای قبیله نیروی جنگی تولید کنند. مردان قوی هیکل تولید کنند تا آن مردها به جای کفشِ پاشنه بلند، با شمشیر و گرز ابراز وجود کنند و کله-مناره بسازند و طلا و کنیز برای قبیله به غنیمت بیاورند و ده ها زن و کنیز دور خود جمع کنند و قدرت مردانه-آلتی شان را به نمایش بگذارند.
@cafe_andishe95
⁉️«الگوی مدیریت جهادی» چه صیغه‌ای است❓
✅این تعبیر شتر- گاو- پلنگی از سوی وفاداران به خامنه‌ای خلق شده
در ادبیات رسمی حکومت ایران تعبیر شتر- گاو- پلنگی وجود دارد که برای انحصار قدرت به دست وفاداران به خامنه‌ای خلق شده است. این عبارت یعنی «الگوی مدیریت جهادی» مثل نقل‌ونبات این روزها در سخنان مقامات مشاهده میشود. محمدباقر قالیباف با پرونده‌های قطور فساد در شهرداری تهران و افزودن حدود هفتاد هزار میلیارد تومان به بدهی‌های این سازمان در اولین نطق خود در مجلس در پیش گرفتن «الگوی مدیریت جهادی» را «تنها راه ... استفاده از فرصت‌های یاد شده و جلوگیری از اثرگذاری و تشدید تهدیدها» معرفی کرد.
این تعبیر از ترکیب الگو و مدیریت (مفاهیمی دنیوی) و جهاد (مفهومی دینی) ساخته شده تا دو تعبیر اول به مقام تقدس و تهاجم دین محورانه ارتقا پیدا کنند. روحانیت شیعه اسلام‌گرا و پاسداران آنها استادان خلق چنین تعبیرهایی هستند مثل فرهنگ اسلامی، اقتصاد اسلامی، هنر اسلامی، مجلس شورای اسلامی و جمهوری اسلامی که هیچ یک در متون دینی و تاریخ صدر اسلام دیده نمی‌شوند. الگوی ساختن این تعابیر مارکسیسم بوده است که بر همه چیز رنگ ایدئولوژی میزند.
پس از چهل سال تجربه امروز کاملا روشن است که هدف از گذاشتن قید اسلامی برای تعابیر فوق چه بوده است: اسلامیزاسیون امور دنیوی و از این طریق سپردن آنها به اسلامگرایان از یک سو و حذف همه کسانی که نوع سکولار یا عرفی آنها را معانی واقعی‌شان می‌دانند از سوی دیگر. هدف از خلق این تعابیر کسب قدرت و انحصاری کردن آن بوده است و لاغیر. اسلامگرایان با همین تاکتیک همه مقامات و منزلت‌های کلیدی در کشور را به دست گرفتند. مدیریت اسلامی نیز یکی از این تعابیر بود که به تدریج برای اسلامگرایان کهنه شده و جای خود را به «مدیریت جهادی» داده است؟ سه پرسش در این جا قابل طرح است: اول این که چرا دیگر از تعبیر «مدیریت اسلامی» استفاده نمی‌شود؟ و دوم آن که وقتی مقامات از تعبیر «مدیریت جهادی» استفاده میکنند منظورشان دقیقا چیست؟ و این تعیبر چه کارکردهایی برای خامنه‌ای و نزدیکانش دارد؟
تمام شدن سوخت ماشین اسلامی‌سازی
پروژه اسلامی کردن علوم و فنون انرژی خود را در حاکمیت جمهوری اسلامی در پایان دهه هشتاد از دست داد (در سطح جامعه این اتفاق در نیمه دهه هفتاد رخ داده بود). علی خامنه‌ای که علاوه بر رهبری نقش سر- ایدئولوگ نظام را نیز بازی میکند در اواخر دهه هشتاد تلاش‌هایی برای «ایرانی-اسلامی» کردن امور - به جای اسلامی کردن- انجام داد اما پروژه‌های وی یکی بعد از دیگری به خاک نشست و حتی وفاداران به وی آنها را دنبال نکردند. تنها اثری که از اسلامی‌سازی ماند انبوهی از نهادها بودند که کاری نمی‌کردند اما بودجه‌های کلان داشتند و برای فعالان سیاسی اسلام‌گرا عنوان و پاتوق (برای کارهای دیگر) و حقوق درست می‌کردند. وفاداران دیگر از واسطه‌های ایدئولوژیک برای کسب منابع خسته شده بودند. آنها می‌خواستند چند ماهه میلیاردر (به یورو و دلار) شوند و خلاف نسل اول انقلابی‌ها حوصله بازی اسلامی کردن را برای رسیدن به قدرت و ثروت نداشتند.
به همین دلیل از اوایل دهه نود خورشیدی خامنه‌ای قید «اسلامی» را عملا رها کرده و به سراغ قید «جهادی» رفت. خامنه‌ای در دهه نود مکررا از مدیریت جهادی سخن گفته است. طلبه جهادی، مدیریت جهادی، دولت جهادی، مجلس جهادی (۴ خرداد ۱۳۹۳)، کار جهادی، حرکت جهادی، و روحیه جهادی جای همه تعابیر التقاطی قبلی با قید اسلامی را گرفت. علی خامنه‌ای و بیت متوجه شده بودند که قید اسلامی دیگر برای همگان از جمله قشر حاکم منزجرکننده یا خسته‌کننده شده است. دیگر عبارتی مثل جامعه‌شناسی اسلامی یا اقتصاد اسلامی حتی از سوی بوق‌های تبلیغاتی نظام شنیده نمی‌شود.
🔰«جهادی» یعنی چه؟
برای فهمیدن معنا و مفهوم جهادی در ادبیات حاکمان لازم نیست راه دوری برویم. کافی است به سخنان خامنه‌ای در این مورد رجوع کنیم. روش خامنه‌ای در این مورد از همان الگوی اسلامی کردن همه امور تبعیت میکند: همه ویژگی‌های مدیریت از کتاب‌های مدیریت اخذ می‌شوند و در نهایت تعابیری که افراد را به یاد «جهاد» می‌اندازد به آن اضافه میشود. نتیجه میشود «مدیریت جهادی». او در بخش «مدیریت» این تعبیر از درایت (۲۳ دی ۱۳۹۲) و خودباوری و پشتکار و ابتکار (۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۳) سخن میگوید (اینها را با نگاه کردن به فهرست‌های یک کتاب مدیریت می‌توان پیدا کرد) و در بخش جهادی‌اش از اعتماد به کمک الهی، و تلاش در راه خدا (دو منبع قبل) سخن گفته میشود. برای آن که مدیریت جهادی با روایت فرشته- شیطان وی هم‌راستا شود مقابله با «دشمن» را هم به مولفه‌های بخش جهادی تعبیر اضافه میکند. (۱۱ خرداد ۱۳۹۳)
@cafe_andishe95
✅این تعبیر شتر- گاو- پلنگی از سوی وفاداران به خامنه‌ای خلق شده
در ادبیات رسمی حکومت ایران تعبیر شتر- گاو- پلنگی وجود دارد که برای انحصار قدرت به دست وفاداران به خامنه‌ای خلق شده است. این عبارت یعنی «الگوی مدیریت جهادی» مثل نقل‌ونبات این روزها در سخنان مقامات مشاهده میشود. محمدباقر قالیباف با پرونده‌های قطور فساد در شهرداری تهران و افزودن حدود هفتاد هزار میلیارد تومان به بدهی‌های این سازمان در اولین نطق خود در مجلس در پیش گرفتن «الگوی مدیریت جهادی» را «تنها راه ... استفاده از فرصت‌های یاد شده و جلوگیری از اثرگذاری و تشدید تهدیدها» معرفی کرد.
این تعبیر از ترکیب الگو و مدیریت (مفاهیمی دنیوی) و جهاد (مفهومی دینی) ساخته شده تا دو تعبیر اول به مقام تقدس و تهاجم دین محورانه ارتقا پیدا کنند. روحانیت شیعه اسلام‌گرا و پاسداران آنها استادان خلق چنین تعبیرهایی هستند مثل فرهنگ اسلامی، اقتصاد اسلامی، هنر اسلامی، مجلس شورای اسلامی و جمهوری اسلامی که هیچ یک در متون دینی و تاریخ صدر اسلام دیده نمی‌شوند. الگوی ساختن این تعابیر مارکسیسم بوده است که بر همه چیز رنگ ایدئولوژی میزند.
پس از چهل سال تجربه امروز کاملا روشن است که هدف از گذاشتن قید اسلامی برای تعابیر فوق چه بوده است: اسلامیزاسیون امور دنیوی و از این طریق سپردن آنها به اسلامگرایان از یک سو و حذف همه کسانی که نوع سکولار یا عرفی آنها را معانی واقعی‌شان می‌دانند از سوی دیگر. هدف از خلق این تعابیر کسب قدرت و انحصاری کردن آن بوده است و لاغیر. اسلامگرایان با همین تاکتیک همه مقامات و منزلت‌های کلیدی در کشور را به دست گرفتند. مدیریت اسلامی نیز یکی از این تعابیر بود که به تدریج برای اسلامگرایان کهنه شده و جای خود را به «مدیریت جهادی» داده است؟ سه پرسش در این جا قابل طرح است: اول این که چرا دیگر از تعبیر «مدیریت اسلامی» استفاده نمی‌شود؟ و دوم آن که وقتی مقامات از تعبیر «مدیریت جهادی» استفاده میکنند منظورشان دقیقا چیست؟ و این تعیبر چه کارکردهایی برای خامنه‌ای و نزدیکانش دارد؟
تمام شدن سوخت ماشین اسلامی‌سازی
پروژه اسلامی کردن علوم و فنون انرژی خود را در حاکمیت جمهوری اسلامی در پایان دهه هشتاد از دست داد (در سطح جامعه این اتفاق در نیمه دهه هفتاد رخ داده بود). علی خامنه‌ای که علاوه بر رهبری نقش سر- ایدئولوگ نظام را نیز بازی میکند در اواخر دهه هشتاد تلاش‌هایی برای «ایرانی-اسلامی» کردن امور - به جای اسلامی کردن- انجام داد اما پروژه‌های وی یکی بعد از دیگری به خاک نشست و حتی وفاداران به وی آنها را دنبال نکردند. تنها اثری که از اسلامی‌سازی ماند انبوهی از نهادها بودند که کاری نمی‌کردند اما بودجه‌های کلان داشتند و برای فعالان سیاسی اسلام‌گرا عنوان و پاتوق (برای کارهای دیگر) و حقوق درست می‌کردند. وفاداران دیگر از واسطه‌های ایدئولوژیک برای کسب منابع خسته شده بودند. آنها می‌خواستند چند ماهه میلیاردر (به یورو و دلار) شوند و خلاف نسل اول انقلابی‌ها حوصله بازی اسلامی کردن را برای رسیدن به قدرت و ثروت نداشتند.
به همین دلیل از اوایل دهه نود خورشیدی خامنه‌ای قید «اسلامی» را عملا رها کرده و به سراغ قید «جهادی» رفت. خامنه‌ای در دهه نود مکررا از مدیریت جهادی سخن گفته است. طلبه جهادی، مدیریت جهادی، دولت جهادی، مجلس جهادی (۴ خرداد ۱۳۹۳)، کار جهادی، حرکت جهادی، و روحیه جهادی جای همه تعابیر التقاطی قبلی با قید اسلامی را گرفت. علی خامنه‌ای و بیت متوجه شده بودند که قید اسلامی دیگر برای همگان از جمله قشر حاکم منزجرکننده یا خسته‌کننده شده است. دیگر عبارتی مثل جامعه‌شناسی اسلامی یا اقتصاد اسلامی حتی از سوی بوق‌های تبلیغاتی نظام شنیده نمی‌شود.
🔰«جهادی» یعنی چه؟
برای فهمیدن معنا و مفهوم جهادی در ادبیات حاکمان لازم نیست راه دوری برویم. کافی است به سخنان خامنه‌ای در این مورد رجوع کنیم. روش خامنه‌ای در این مورد از همان الگوی اسلامی کردن همه امور تبعیت میکند: همه ویژگی‌های مدیریت از کتاب‌های مدیریت اخذ می‌شوند و در نهایت تعابیری که افراد را به یاد «جهاد» می‌اندازد به آن اضافه میشود. نتیجه میشود «مدیریت جهادی». او در بخش «مدیریت» این تعبیر از درایت (۲۳ دی ۱۳۹۲) و خودباوری و پشتکار و ابتکار (۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۳) سخن میگوید (اینها را با نگاه کردن به فهرست‌های یک کتاب مدیریت می‌توان پیدا کرد) و در بخش جهادی‌اش از اعتماد به کمک الهی، و تلاش در راه خدا (دو منبع قبل) سخن گفته میشود. برای آن که مدیریت جهادی با روایت فرشته- شیطان وی هم‌راستا شود مقابله با «دشمن» را هم به مولفه‌های بخش جهادی تعبیر اضافه میکند. (۱۱ خرداد ۱۳۹۳)
@cafe_andishe95
⁉️«الگوی مدیریت جهادی» چه صیغه‌ای است❓بخش2
🔰کارکردهای «جهادی»
چرا خامنه‌ای به جای قید اسلامی به «جهادی» پناه آورده است؟ چون «جهاد عبارت است از تلاشى که در مقابل یک دشمنى انجام می‌گیرد. هر جور تلاشى جهاد نیست.» (۱۱ خرداد ۱۳۹۳) بدین ترتیب «جهادی» یعنی ضدغربی. خامنه‌ای تصور میکند که تنها با قدرت نفرت از غرب- که از نظر وی در برگیرنده همه زشتی‌های عالم است- می‌توان هم نیرو بسیج کرد، هم غرور ملی را تحریک کرد، هم مشکلات اقتصادی و سیاسی حکومت را لاپوشانی کرد و هم استبداد و تمامیت‌خواهی و فساد حاکمان را به زیر قالی فرستاد. از همین جهت است که رهبر جمهوری اسلامی و دیگر مقامات به جای مسائل ایران شبانه‌روز در مورد امریکا سخن میگویند.
کارکرد دوم «جهادی» از نظر خامنه‌ای میدان دادن به انقلابی‌گری (۳۰ خرداد ۱۳۹۷) و «آتش به اختیاری» است به معنای خودسرانه عمل کردن در حوزه‌های غیرشخصی که مساوی است با بی‌توجهی به قانون و عرف و عقل که باید بر دیوان‌سالاری دولتی و عمومی حاکم باشد. او به صراحت مدیران را به بی‌توجهی به روال‌های دیوان‌سالاری دعوت میکند. (۲۹ بهمن ۱۳۹۶) خامنه‌ای همیشه معتقد بوده است که نظام را با تعهد به روال‌های معمول نمی‌توان حفظ کرد و مدیران کشور باید همیشه آماده باشند تا به هر اقدامی برای حفظ نظام دست زنند. (۳۰ خرداد ۱۳۹۷)
کارکرد سوم تاکید خامنه‌ای بر «مدیریت جهادی» انحراف افکار عمومی از ایدئولوژی مسموم و مخرب اسلامگرایی و نظام مبتنی بر ولایت فقیه است: «ضعف‌های زیادی وجود داشته که این مربوط به مدیریّت‌های ما است، مربوط به حرکت عمومی نظام اسلامی نیست.» (اول فروردین ۱۳۹۶) او با تمرکز بر موضوع مدیریت تلاش میکند با یک تیر دو نشان بزند: همه تقصیرهای حکومت در حوزه بی‌کفایتی و ناکارآمدی و فساد را بر گردن مسؤولان رده پایین‌تر (مدیران) بیندازد. او به صراحت مدیران منصوب خود را با عباراتی مثل «تنبلی، بی‌حالی، کم‌انگیزگی... پُر کردن کیسه خود» (اول فروردین ۱۳۹۸) می‌نوازد؛ او در عین حال زمینه را برای قرار گرفتن بسیجیان در پست‌های کلیدی فراهم میکند.
سخن مبنایی او در حوزه اداره جامعه این است که مدیریت مدیرانی که چهار دهه در صندلی‌های خود جاخوش کرده‌اند به اندازه کافی انقلابی و جهادی نیست و به این ترتیب در کنار رفع مسؤولیت از خود، مدیرانی را که منتقد وی هستند یا کاملا حرف‌شنوی ندارند به حاشیه می‌برد. رفتار در مقابل مدیریت مدیران با رتبه بالا از نگاه خامنه‌ای جایگزین کردن سریع آن‌هاست تا برای وی شاخ نشوند. در این مسیر چه چیزی بهتر از جوانان صاحب‌نامی که اطاعت‌پذیرترند و در مناصب دولتی و حکومتی جای می‌گیرند؟
م.م اییندیپندنت
@cafe_andishe95
🔰کارکردهای «جهادی»
چرا خامنه‌ای به جای قید اسلامی به «جهادی» پناه آورده است؟ چون «جهاد عبارت است از تلاشى که در مقابل یک دشمنى انجام می‌گیرد. هر جور تلاشى جهاد نیست.» (۱۱ خرداد ۱۳۹۳) بدین ترتیب «جهادی» یعنی ضدغربی. خامنه‌ای تصور میکند که تنها با قدرت نفرت از غرب- که از نظر وی در برگیرنده همه زشتی‌های عالم است- می‌توان هم نیرو بسیج کرد، هم غرور ملی را تحریک کرد، هم مشکلات اقتصادی و سیاسی حکومت را لاپوشانی کرد و هم استبداد و تمامیت‌خواهی و فساد حاکمان را به زیر قالی فرستاد. از همین جهت است که رهبر جمهوری اسلامی و دیگر مقامات به جای مسائل ایران شبانه‌روز در مورد امریکا سخن میگویند.
کارکرد دوم «جهادی» از نظر خامنه‌ای میدان دادن به انقلابی‌گری (۳۰ خرداد ۱۳۹۷) و «آتش به اختیاری» است به معنای خودسرانه عمل کردن در حوزه‌های غیرشخصی که مساوی است با بی‌توجهی به قانون و عرف و عقل که باید بر دیوان‌سالاری دولتی و عمومی حاکم باشد. او به صراحت مدیران را به بی‌توجهی به روال‌های دیوان‌سالاری دعوت میکند. (۲۹ بهمن ۱۳۹۶) خامنه‌ای همیشه معتقد بوده است که نظام را با تعهد به روال‌های معمول نمی‌توان حفظ کرد و مدیران کشور باید همیشه آماده باشند تا به هر اقدامی برای حفظ نظام دست زنند. (۳۰ خرداد ۱۳۹۷)
کارکرد سوم تاکید خامنه‌ای بر «مدیریت جهادی» انحراف افکار عمومی از ایدئولوژی مسموم و مخرب اسلامگرایی و نظام مبتنی بر ولایت فقیه است: «ضعف‌های زیادی وجود داشته که این مربوط به مدیریّت‌های ما است، مربوط به حرکت عمومی نظام اسلامی نیست.» (اول فروردین ۱۳۹۶) او با تمرکز بر موضوع مدیریت تلاش میکند با یک تیر دو نشان بزند: همه تقصیرهای حکومت در حوزه بی‌کفایتی و ناکارآمدی و فساد را بر گردن مسؤولان رده پایین‌تر (مدیران) بیندازد. او به صراحت مدیران منصوب خود را با عباراتی مثل «تنبلی، بی‌حالی، کم‌انگیزگی... پُر کردن کیسه خود» (اول فروردین ۱۳۹۸) می‌نوازد؛ او در عین حال زمینه را برای قرار گرفتن بسیجیان در پست‌های کلیدی فراهم میکند.
سخن مبنایی او در حوزه اداره جامعه این است که مدیریت مدیرانی که چهار دهه در صندلی‌های خود جاخوش کرده‌اند به اندازه کافی انقلابی و جهادی نیست و به این ترتیب در کنار رفع مسؤولیت از خود، مدیرانی را که منتقد وی هستند یا کاملا حرف‌شنوی ندارند به حاشیه می‌برد. رفتار در مقابل مدیریت مدیران با رتبه بالا از نگاه خامنه‌ای جایگزین کردن سریع آن‌هاست تا برای وی شاخ نشوند. در این مسیر چه چیزی بهتر از جوانان صاحب‌نامی که اطاعت‌پذیرترند و در مناصب دولتی و حکومتی جای می‌گیرند؟
م.م اییندیپندنت
@cafe_andishe95
💸سرمایه داری نعمتی نادر در همه تاریخ (۶۶۰ )
📍مارکس تاکید دارد که انباشت اولیه سرمایه از طریق نامشروع صورت گرفته در حالیکه مال نا مشروع و حاصل از دزدی هزاران سال وجود داشت ولی سرمایه داری بوجود نیامد به قوانین حمورابی در مورد دزدی نگاه کنید
برعکس معجزه سرمایه داری همین است که شرایط را حتی برای کسانی که دزدی می کنند بگونه ای فراهم کرده که می توانند دزدی را کنار بگذارند و در مسیر تولید و تجارت قرار گیرند
تولید و تجارت موجب کاهش جرائم و فساد و دزدی شد
به همین خاطر مکررا می نویسم سرمایه داری نعمتی نادر در همه تاریخ است
تا پیش از ظهور سرمایه داری شغل دزدی و قطاع الطریقی همه جا در کمین اموال مردم بود و نا امنی بیداد می کرد بطوریکه دزد مالی را می برد و انرا می خورد و وقتی تمام می شد دوباره دزدی دیگری می کرد تا فردا یش را نیز سد جوع کند اما سرمایه داری این فرصت را فراهم کرد حتی دزد با یکبار دزدی از طریق مالی که بدست آورده به تولید و تجارت بپردازد و دزدی را کنار بگذارد
به همین خاطر سرمایه داری سود جویی و ثروت پرستی بشر را بسمت سرمایه گذاری و رونق اقتصادی سوق داد
در حقیقت سرمایه داری بطور درونزاد جرم را کاهش داد و راه سرمایه گذاری را گشود تا افراد بجای اعمال خلاف برای کسب ثروت به طرق مفید برای جامعه در جستجوی ثروت باشند
اگر امنیتی خودجوش در جهان امروز وجود دارد به خاطر همین توانایی ها است که موهبت سرمایه داری است
سرمایه امری روحی است وگرنه ثروت و ثروت اندوزی از ابتدای تمدن همراه بشر بود و چه بسا تمدن نوعی انباشت ثروت بود اما سرمایه داری نبود
تمامی جلوه های تمدن های پیشین در تجمیع ثروت در هیئت زمین و بنا و مدرسه و دولت و مقبره شاهان و کتب تجلی نمود اما در تمدن سرمایه داری تجمیع سرمایه جایگزین بخش اعظم تجمیع ثروت شد و مهمتر اینکه راه تجمیع ثروت از طریق انباشت سرمایه مهیا شد و ثروت خصوصی نیز مفید برای همگان گشت
ع.فتاحی
@cafe_andishe95
📍مارکس تاکید دارد که انباشت اولیه سرمایه از طریق نامشروع صورت گرفته در حالیکه مال نا مشروع و حاصل از دزدی هزاران سال وجود داشت ولی سرمایه داری بوجود نیامد به قوانین حمورابی در مورد دزدی نگاه کنید
برعکس معجزه سرمایه داری همین است که شرایط را حتی برای کسانی که دزدی می کنند بگونه ای فراهم کرده که می توانند دزدی را کنار بگذارند و در مسیر تولید و تجارت قرار گیرند
تولید و تجارت موجب کاهش جرائم و فساد و دزدی شد
به همین خاطر مکررا می نویسم سرمایه داری نعمتی نادر در همه تاریخ است
تا پیش از ظهور سرمایه داری شغل دزدی و قطاع الطریقی همه جا در کمین اموال مردم بود و نا امنی بیداد می کرد بطوریکه دزد مالی را می برد و انرا می خورد و وقتی تمام می شد دوباره دزدی دیگری می کرد تا فردا یش را نیز سد جوع کند اما سرمایه داری این فرصت را فراهم کرد حتی دزد با یکبار دزدی از طریق مالی که بدست آورده به تولید و تجارت بپردازد و دزدی را کنار بگذارد
به همین خاطر سرمایه داری سود جویی و ثروت پرستی بشر را بسمت سرمایه گذاری و رونق اقتصادی سوق داد
در حقیقت سرمایه داری بطور درونزاد جرم را کاهش داد و راه سرمایه گذاری را گشود تا افراد بجای اعمال خلاف برای کسب ثروت به طرق مفید برای جامعه در جستجوی ثروت باشند
اگر امنیتی خودجوش در جهان امروز وجود دارد به خاطر همین توانایی ها است که موهبت سرمایه داری است
سرمایه امری روحی است وگرنه ثروت و ثروت اندوزی از ابتدای تمدن همراه بشر بود و چه بسا تمدن نوعی انباشت ثروت بود اما سرمایه داری نبود
تمامی جلوه های تمدن های پیشین در تجمیع ثروت در هیئت زمین و بنا و مدرسه و دولت و مقبره شاهان و کتب تجلی نمود اما در تمدن سرمایه داری تجمیع سرمایه جایگزین بخش اعظم تجمیع ثروت شد و مهمتر اینکه راه تجمیع ثروت از طریق انباشت سرمایه مهیا شد و ثروت خصوصی نیز مفید برای همگان گشت
ع.فتاحی
@cafe_andishe95
آبان ۱۳۵۷ آیت الله خویی برای شاهنشاه آریامهر پیغامی داشت و چون اعلیحضرت نمی توانستند بروند شهبانو را به عراق فرستاند، هرچند در این سفر اصلا قرار نبود ملاقاتی با صدام انجام بپذیرد اما چون ایشان شهبانوی ایران بود، دولت عراق، وزیر و همسر وزیر بهداری را به عنوان مهماندار تعیین کرده بود و در یک ویلای بزرگ اقامت داشتند.
خویی در آن زمان بزرگترین مرجع تقلید شیعه بود و یک وزنه خیلی سنگین فقهی به شمار میرفت و اکثر شیعیان از ایشان تقلید می کردند.
جلسه آغاز میشود، ایشان اول یک انگشتر به شهبانو داده و می گویند، این را بدهید به شاه برکت نجف است برای حفاظت از ایشان، بعد هم دستش را میزند به عمامه اش که روی سرش بود و می گویند: پیام من به شاه این است که بگویید عمامه ما علما را بگیرید، ببندید به لوله تفنگ های ارتش ایران و نگذارید که نظام به هم بخورد، در غیر اینصورت فاجعه بزرگی برای ایران و عراق، اسلام و شیعه خواهد بود !!
بعد از بازگشت به ويلا، وزیر بهداری عراق به شهبانو پیام میدهند که صدام می خواهد شما را ببیند، شهبانو تلفنی با شاه صحبت کرده و شاه میگوید که مانعی ندارد، بپذیرید.
غروب صدام شخصا به دیدن ملکه میاید، من یک پیغام برای شاه دارم، به او بگویید تانک ها را به خیابان بیاورد و هر کسی شلوغ کرد لوله توپ را به سمت آنها شلیک کند، باور کنید بهتر این است که ۱۰۰۰ نفر الان بمیرند تا اینکه میلیون ها ایرانی و عراقی بعدا بمیرند و از دسیسه ی آمریکا میگوید.
( صدام میترسید در ایران یک انقلاب شیعه بشود و ۶۰ درصد مردم عراق هم شیعه اند بیایند مملکت را بگیرند و برود پی کارش )
دو روز بعد به تهران برگشتند و صبح زود سر صبحانه ، حسین نصر ضمن توضیح اینکه سفر چطور بود پیغام آیت الله و بعد پیغام صدام را به عرض شاهنشاه آریامهر رساندند.
شاه بلند شده و شروع به قدم زدن میکند و میگویند:
« من یک سرهنگی نیستم که کودتا کرده باشم، من پادشاه ایرانم و نمی توانم دستم را به خون جوان های ایران آغشته کنم به طوری که صدام انتظار دارد، من هرگز این کار را نخواهم کرد! »
بارها با کسانی مواجه شدیم که معتقدند اگر شاه کوتاه نیامده بود و انقلابیون تروریست را حذف میکرد، پهلوی سقوط نمیکرد و انقلابی رخ نمی داد.
تاریخ از این «اگر»ها بسیار دارد اما یک واقعیت را نمی شود انکار کرد و آن اینکه اگر حتی شاه در سال ۵۷، شورشیان را کشته و زندانی کرده بود شاید انقلاب ایران فقط چند سالی به تعویق می افتاد.
مصدقيون عامل تباهی ایران، به کسانی که آدرس اشتباهی میدهند هیچ اعتنایی نکنید.
@cafe_andishe95
خویی در آن زمان بزرگترین مرجع تقلید شیعه بود و یک وزنه خیلی سنگین فقهی به شمار میرفت و اکثر شیعیان از ایشان تقلید می کردند.
جلسه آغاز میشود، ایشان اول یک انگشتر به شهبانو داده و می گویند، این را بدهید به شاه برکت نجف است برای حفاظت از ایشان، بعد هم دستش را میزند به عمامه اش که روی سرش بود و می گویند: پیام من به شاه این است که بگویید عمامه ما علما را بگیرید، ببندید به لوله تفنگ های ارتش ایران و نگذارید که نظام به هم بخورد، در غیر اینصورت فاجعه بزرگی برای ایران و عراق، اسلام و شیعه خواهد بود !!
بعد از بازگشت به ويلا، وزیر بهداری عراق به شهبانو پیام میدهند که صدام می خواهد شما را ببیند، شهبانو تلفنی با شاه صحبت کرده و شاه میگوید که مانعی ندارد، بپذیرید.
غروب صدام شخصا به دیدن ملکه میاید، من یک پیغام برای شاه دارم، به او بگویید تانک ها را به خیابان بیاورد و هر کسی شلوغ کرد لوله توپ را به سمت آنها شلیک کند، باور کنید بهتر این است که ۱۰۰۰ نفر الان بمیرند تا اینکه میلیون ها ایرانی و عراقی بعدا بمیرند و از دسیسه ی آمریکا میگوید.
( صدام میترسید در ایران یک انقلاب شیعه بشود و ۶۰ درصد مردم عراق هم شیعه اند بیایند مملکت را بگیرند و برود پی کارش )
دو روز بعد به تهران برگشتند و صبح زود سر صبحانه ، حسین نصر ضمن توضیح اینکه سفر چطور بود پیغام آیت الله و بعد پیغام صدام را به عرض شاهنشاه آریامهر رساندند.
شاه بلند شده و شروع به قدم زدن میکند و میگویند:
« من یک سرهنگی نیستم که کودتا کرده باشم، من پادشاه ایرانم و نمی توانم دستم را به خون جوان های ایران آغشته کنم به طوری که صدام انتظار دارد، من هرگز این کار را نخواهم کرد! »
بارها با کسانی مواجه شدیم که معتقدند اگر شاه کوتاه نیامده بود و انقلابیون تروریست را حذف میکرد، پهلوی سقوط نمیکرد و انقلابی رخ نمی داد.
تاریخ از این «اگر»ها بسیار دارد اما یک واقعیت را نمی شود انکار کرد و آن اینکه اگر حتی شاه در سال ۵۷، شورشیان را کشته و زندانی کرده بود شاید انقلاب ایران فقط چند سالی به تعویق می افتاد.
مصدقيون عامل تباهی ایران، به کسانی که آدرس اشتباهی میدهند هیچ اعتنایی نکنید.
@cafe_andishe95
🔰نژادپرستی، آمریکا و استانداردهای دوگانه🔰
🇺🇸🇺🇸
🔸 جایگاه ویژه‌ای که آمریکا پیرامون نژادپرستی پیدا کرده، ناشی از شدت وقوع این نگرش ظالمانه و غیرانسانی نیست، بلکه در وهله نخست به حساسیت بالای مردم و رسانه ها و وجود ساختار سیاسی باز و دمکرات بر می‌گردد و سپس به ویژگی خاص چند نژادی جامعه آمریکا و استاندارد دوگانه برخی از مخالفان آمریکا و پروپاگاندای نظام های اقتدارگرا چون جمهوری اسلامی و روسیه و چین ارتباط دارد.
🔰 آمریکا مشکلات خودش را دارد اما نگرش نژاد پرستی در آمریکا به مراتب کمتر از دیگر نقاط جهان است. سیاه‌پوست‌ها و سرخ‌پوست‌ها تبعیضات مثبت دارند. ریاست جمهوری ۸ ساله باراک اوباما شاهد این ادعا است که پدرش کنیایی بود. خارجی ها در امریکا زود درون جامعه جذب می شوند و‌مانند اروپا در حاشیه قرار نمی‌گیرند. فضای باز در آمریکا موجب انتشار اطلاعات و اعتراضات میشود، اما در کشورهای اقتدارگرا فجایع بدتر رخ می‌دهد اما سانسور میشود.
🔅در آمریکا بدرفتاری پلیس استثنا است، اما در کشورهای اقتدارگرا چون جمهوری اسلامی و روسیه و چین قاعده است. آنهایی که استاندارد دوگانه دارند به این واقعیت توجه نمی‌کنند.
🚨 پلیس در آمریکا - به معنی رایجش - در واقع زیر نظر شهردار یا فرماندار است که هر دو با رای مستقیم مردم انتخاب می‌شوند و تحت فرمان دولت مرکزی نیستند. در خیلی شهرها حتی رییس پلیس (کلانتر) هم مستقیم با رای مردم انتخاب میشود! این شاید توضیح بدهد که چه طور مثلا رییس پلیس یک شهر بزرگ در مصاحبه تلویزیونی مستقیم به ترامپ حمله میکند یا پلیس‌های برخی شهرها با تظاهرکنندگان ابراز هم‌دردی میکنند و در برخی شهرهای دیگر به مردم حمله میکنند. در واقع هیچ کدام از این پلیس‌ها تحت امر دولت مرکزی و ترامپ نیستند و ساختار قدرت محلی خودشان را دارند.
📍برخی دموکراتها و چپها اما از فرصت سواستفاده میکنند و مشکلات را به نژادپرست بودن ترامپ!نسبت میدهند در حالی که پلیس آن ایالت زیر نظر فرمانداری از حزب دموکرات قرار دارد!
@cafe_andishe95
🇺🇸🇺🇸
🔸 جایگاه ویژه‌ای که آمریکا پیرامون نژادپرستی پیدا کرده، ناشی از شدت وقوع این نگرش ظالمانه و غیرانسانی نیست، بلکه در وهله نخست به حساسیت بالای مردم و رسانه ها و وجود ساختار سیاسی باز و دمکرات بر می‌گردد و سپس به ویژگی خاص چند نژادی جامعه آمریکا و استاندارد دوگانه برخی از مخالفان آمریکا و پروپاگاندای نظام های اقتدارگرا چون جمهوری اسلامی و روسیه و چین ارتباط دارد.
🔰 آمریکا مشکلات خودش را دارد اما نگرش نژاد پرستی در آمریکا به مراتب کمتر از دیگر نقاط جهان است. سیاه‌پوست‌ها و سرخ‌پوست‌ها تبعیضات مثبت دارند. ریاست جمهوری ۸ ساله باراک اوباما شاهد این ادعا است که پدرش کنیایی بود. خارجی ها در امریکا زود درون جامعه جذب می شوند و‌مانند اروپا در حاشیه قرار نمی‌گیرند. فضای باز در آمریکا موجب انتشار اطلاعات و اعتراضات میشود، اما در کشورهای اقتدارگرا فجایع بدتر رخ می‌دهد اما سانسور میشود.
🔅در آمریکا بدرفتاری پلیس استثنا است، اما در کشورهای اقتدارگرا چون جمهوری اسلامی و روسیه و چین قاعده است. آنهایی که استاندارد دوگانه دارند به این واقعیت توجه نمی‌کنند.
🚨 پلیس در آمریکا - به معنی رایجش - در واقع زیر نظر شهردار یا فرماندار است که هر دو با رای مستقیم مردم انتخاب می‌شوند و تحت فرمان دولت مرکزی نیستند. در خیلی شهرها حتی رییس پلیس (کلانتر) هم مستقیم با رای مردم انتخاب میشود! این شاید توضیح بدهد که چه طور مثلا رییس پلیس یک شهر بزرگ در مصاحبه تلویزیونی مستقیم به ترامپ حمله میکند یا پلیس‌های برخی شهرها با تظاهرکنندگان ابراز هم‌دردی میکنند و در برخی شهرهای دیگر به مردم حمله میکنند. در واقع هیچ کدام از این پلیس‌ها تحت امر دولت مرکزی و ترامپ نیستند و ساختار قدرت محلی خودشان را دارند.
📍برخی دموکراتها و چپها اما از فرصت سواستفاده میکنند و مشکلات را به نژادپرست بودن ترامپ!نسبت میدهند در حالی که پلیس آن ایالت زیر نظر فرمانداری از حزب دموکرات قرار دارد!
@cafe_andishe95
⚖️درجه‌بندی اتهام قتل عمد در آمریکا و تفاوت آن با ایران
🇺🇸🇺🇸
💎اتهام درک شووین، مأمور پلیسی که به قتل جرج فلوید متهم شده است، از قتل درجه سه به قتل درجه دو تغییر یافت. در قوانین ایالت‌های مختلف آمریکا، قتل دارای سه درجه است. قتل درجه نخست، قتل با سبق تصمیم است. یعنی مرتکب قصد فعل و قصد نتیجه دارد. در قتل درجه دو، سبق تصمیم مرتکب وجود ندارد، اما عمل او در قبال مقتول، نوعاً و عرفاً کشنده است. در قتل درجه سه، سبق تصمیم مرتکب وجود ندارد و عمل او هم نوعاً و عرفاً کشنده نیست، اما به دلیل وضعیت خاص مقتول کشنده است و مرتکب هم نسبت به آن وضعیت آگاهی دارد.
مجازات قتل عمد در درجات گوناگون هم طبعاً متفاوت است. و این به عدالت و انصاف نزدیکتر است.
اما در قانون مجازات اسلامی ایران، با اینکه در ماده ۲۹۰ قتل عمد را در سه فرض طبقه‌بندی کرده و این طبقه‌بندی، شباهت زیادی با درجه‌بندی قتل در قوانین کشورهای غربی دارد (تفاوت اصلی در قتل درجه سه است)، اما مجازات قتل عمد در هر سه فرض، قصاص است. و در صورت گذشت اولیای دم مقتول، پرداخت دیه و حبس تعزیری (سه تا ۱۰ سال) است.
یعنی مجازات آن قاتلی که با رذالت و با تصمیم قبلی فردی را می‌کشد با آن قاتلی که تصمیمی برای قتل ندارد و در حین دعوا و عصبانیت مرتکب قتل میشود، به یک اندازه است! و تا زمانی که اصل جمهوری اسلامی پابرجاست امکان تغییر قوانین در حوزه جنایات وجود ندارد. چون اساس مجازات، قاعده قصاص است که مستند به معتبرترین متن شریعت اسلامی یعنی قرآن است.
محمد محبی
@cafe_andishe95
🇺🇸🇺🇸
💎اتهام درک شووین، مأمور پلیسی که به قتل جرج فلوید متهم شده است، از قتل درجه سه به قتل درجه دو تغییر یافت. در قوانین ایالت‌های مختلف آمریکا، قتل دارای سه درجه است. قتل درجه نخست، قتل با سبق تصمیم است. یعنی مرتکب قصد فعل و قصد نتیجه دارد. در قتل درجه دو، سبق تصمیم مرتکب وجود ندارد، اما عمل او در قبال مقتول، نوعاً و عرفاً کشنده است. در قتل درجه سه، سبق تصمیم مرتکب وجود ندارد و عمل او هم نوعاً و عرفاً کشنده نیست، اما به دلیل وضعیت خاص مقتول کشنده است و مرتکب هم نسبت به آن وضعیت آگاهی دارد.
مجازات قتل عمد در درجات گوناگون هم طبعاً متفاوت است. و این به عدالت و انصاف نزدیکتر است.
اما در قانون مجازات اسلامی ایران، با اینکه در ماده ۲۹۰ قتل عمد را در سه فرض طبقه‌بندی کرده و این طبقه‌بندی، شباهت زیادی با درجه‌بندی قتل در قوانین کشورهای غربی دارد (تفاوت اصلی در قتل درجه سه است)، اما مجازات قتل عمد در هر سه فرض، قصاص است. و در صورت گذشت اولیای دم مقتول، پرداخت دیه و حبس تعزیری (سه تا ۱۰ سال) است.
یعنی مجازات آن قاتلی که با رذالت و با تصمیم قبلی فردی را می‌کشد با آن قاتلی که تصمیمی برای قتل ندارد و در حین دعوا و عصبانیت مرتکب قتل میشود، به یک اندازه است! و تا زمانی که اصل جمهوری اسلامی پابرجاست امکان تغییر قوانین در حوزه جنایات وجود ندارد. چون اساس مجازات، قاعده قصاص است که مستند به معتبرترین متن شریعت اسلامی یعنی قرآن است.
محمد محبی
@cafe_andishe95
🔴پیوند شوم سرخ و سیاه⚫️بخش1
«یادم هست که اولین اعتراضات سیاسی در تهران سیزدهم شهریور در تپه‌های قیطریه و به دعوت گروهی از روحانیون و مشخصاً دکتر محمد مفتح آغاز شد. تجمع و راهپیمایی بعد از نماز عید فطر آغاز میشد. حوالی ساعت ده صبح آنجا بودیم و منتظر که نماز تمام شود و ما که چپ و معتقد به انقلاب سوسیالیسیتی بودیم به مردم بپیوندیم و البته هیچ مشکلی نداشتیم که با چادر مشکی آنجا حاضر شده‌ایم»[۱]
هنگامی که ملیحه محمدی در فوریه ۲۰۱۸ این سخنان را می‌نوشت، کمابیش ۵۰ سال از پیدایش فن‌واژه “ارتجاع سرخ و سیاه” در سپهر سیاسی ایران گذشته بود. شاید بهتر از این نمی‌شد درونمایه آنچه را که محمدرضا شاه چنین نامیده بود، بازگو کرد:
یک زن کمونیست چادر مشکی بر سر میکند، به دعوت یک روحانی شیعه لبیک میگوید و به جایی می‌رود که مسلمانان می‌خواهند نماز عید فطر بخوانند، تا به نمازگزاران بپیوندد و زیر رهبری روحانیت شیعه، شاه را سرنگون کند. ما به درستی نمی‌دانیم که آیا این کمونیستها به مانند نمونه پاریس در پشت حجت‌الاسلام نماز فطر را هم قربة الی‌الله اقامه کرده بودند، یا نه. همین اندازه می‌دانیم که در این گردهمایی کمونیستها و اسلامگرایان دست در دست هم نهاده بودند، تا تیشه بر ریشه کیان و هستی این آب و خاک نهند، همانگونه که نهادند.
پیوند میان اسلامگرایان و کمونیستها در ایران به سال ۱۲۹۹ و بنیانگذاری جمهوری سوسیالیستی ایران (جمهوری گیلان) بازمی‌گردد. در آن سال نزدیک به همه کمونیست‌های شناخته شده ایرانی همچون حیدرعمواغلی، آوتیس میکائیلیان، میرجعفر جوادزاده (پیشه‌وری) به یک روحانی شیعه پیوستند تا نخستین جمهوری سوسیالیستی را در ایران برپاسازند. ما می‌توانیم پیوند میان اندیشه سرخ کمونیستها و باورهای سیاه اسلامگرایان را در نزدیک به سرتاسر تاریخ سده گذشته ایران نشان دهیم. برای نمونه برخورد حزب توده در کنار مسلمانان باورمندی چون مصدق و دیگر هموندان جبهه ملی به ترور کسروی می‌تواند همسوئی این دو گرایش را به نیکی بازنماید.
شاید هنگامی که خسرو گلسرخی، یکی از تراژیکترین چهره‌های اندیشه سرخ در دادگاه خود را پیرو مولا حسین و مولا علی می‌نامید و در ناخودآگاهش خود را چونان زینب خواهر حسین ابن‌علی می‌پنداشت که در بارگاه یزید ابن‌معاویه فریاد دادخواهی سرداده بود، هرگز نمی‌توانست بیانگارد که سخنانش به یک مانیفست سیاسی برای دو گروه بزرگ و پرهوادار مارکسیستی ایرانی یعنی حزب توده و سازمان اکثریت فراخواهد رُست و سرنوشت آنان را در پی قدرتگیری اسلامگرایان رقم خواهد زد:
«بدین گونه است که در یک جامعه مارکسیستی، اسلام حقیقی به عنوان یک روبنا قابل توجیه است، و ما نیز چنین اسلامی را اسلام حسینی، و اسلام علی را تأیید می‌کنیم»
آنچه که در حکومت پادشاهی “اتحاد ارتجاع سرخ و سیاه” نامیده میشد، زائیده یک ذهن بیمار همه دشمن‌پندار نبود. بوارونه آنچه که پیروان اندیشه‌های سرخ و سیاه چهل سال است به هم‌می‌بافند، هراس شاه از کمونیسم برخاسته از پارانویا نبود؛ از جنگهای ایران و روسیه تزاری بروزگار قاجار و زورگوئی‌های این همسایه شمالی اگر بگذریم، تا آنجا که به‌نام “پهلوی” بازمی‌گشت، این همسایه کمونیست دوبار، یکبار در ۱۲۹۹ و دیگربار در ۱۳۲۰ به ایران لشگر کشیده بود و هر دوبار با بروی کار آوردن حکومتی دست‌نشانده در زیر سرنیزه ارتش سرخ (میرزا کوچک خان ۱۲۹۹ و پیشه‌وری ۱۳۲۴) تلاش کرده بود بخشی از خاک میهن را جدا کند. از آن گذشته ایران با بزرگترین کشور جهان که ارتش‌اش حتا لرزه بر اندام امریکا و اروپا انداخته بود ۱۷۰۰ کیلومتر مرز داشت. در درون کشور حزبی به راه افتاده بود با انبوه هموندان و هواداران که در خیابانهای تهران آشکارا زادروز استالین را به جشن می‌نشست و در روزنامه‌هایش گستاخانه از دولت ایران می‌خواست که نفت شمال را به شوروی ببخشد. از همه اینها هراسناک‌تر برای شاه ولی این بود که این حزب گذشته از سازمان‌های گسترده و تودرتوی سیاسی خود، سازمانی نیز از افسران ارتش داشت که ۶۰۰ افسر برجسته در همه رسته‌ها هموندان آن بودند و در سال ۱۳۲۴ دست به کودتایی نافرجام زده بودند، که آن را به نام “قیام افسران خراسان” می‌شناسیم.
@cafe_andishe95
«یادم هست که اولین اعتراضات سیاسی در تهران سیزدهم شهریور در تپه‌های قیطریه و به دعوت گروهی از روحانیون و مشخصاً دکتر محمد مفتح آغاز شد. تجمع و راهپیمایی بعد از نماز عید فطر آغاز میشد. حوالی ساعت ده صبح آنجا بودیم و منتظر که نماز تمام شود و ما که چپ و معتقد به انقلاب سوسیالیسیتی بودیم به مردم بپیوندیم و البته هیچ مشکلی نداشتیم که با چادر مشکی آنجا حاضر شده‌ایم»[۱]
هنگامی که ملیحه محمدی در فوریه ۲۰۱۸ این سخنان را می‌نوشت، کمابیش ۵۰ سال از پیدایش فن‌واژه “ارتجاع سرخ و سیاه” در سپهر سیاسی ایران گذشته بود. شاید بهتر از این نمی‌شد درونمایه آنچه را که محمدرضا شاه چنین نامیده بود، بازگو کرد:
یک زن کمونیست چادر مشکی بر سر میکند، به دعوت یک روحانی شیعه لبیک میگوید و به جایی می‌رود که مسلمانان می‌خواهند نماز عید فطر بخوانند، تا به نمازگزاران بپیوندد و زیر رهبری روحانیت شیعه، شاه را سرنگون کند. ما به درستی نمی‌دانیم که آیا این کمونیستها به مانند نمونه پاریس در پشت حجت‌الاسلام نماز فطر را هم قربة الی‌الله اقامه کرده بودند، یا نه. همین اندازه می‌دانیم که در این گردهمایی کمونیستها و اسلامگرایان دست در دست هم نهاده بودند، تا تیشه بر ریشه کیان و هستی این آب و خاک نهند، همانگونه که نهادند.
پیوند میان اسلامگرایان و کمونیستها در ایران به سال ۱۲۹۹ و بنیانگذاری جمهوری سوسیالیستی ایران (جمهوری گیلان) بازمی‌گردد. در آن سال نزدیک به همه کمونیست‌های شناخته شده ایرانی همچون حیدرعمواغلی، آوتیس میکائیلیان، میرجعفر جوادزاده (پیشه‌وری) به یک روحانی شیعه پیوستند تا نخستین جمهوری سوسیالیستی را در ایران برپاسازند. ما می‌توانیم پیوند میان اندیشه سرخ کمونیستها و باورهای سیاه اسلامگرایان را در نزدیک به سرتاسر تاریخ سده گذشته ایران نشان دهیم. برای نمونه برخورد حزب توده در کنار مسلمانان باورمندی چون مصدق و دیگر هموندان جبهه ملی به ترور کسروی می‌تواند همسوئی این دو گرایش را به نیکی بازنماید.
شاید هنگامی که خسرو گلسرخی، یکی از تراژیکترین چهره‌های اندیشه سرخ در دادگاه خود را پیرو مولا حسین و مولا علی می‌نامید و در ناخودآگاهش خود را چونان زینب خواهر حسین ابن‌علی می‌پنداشت که در بارگاه یزید ابن‌معاویه فریاد دادخواهی سرداده بود، هرگز نمی‌توانست بیانگارد که سخنانش به یک مانیفست سیاسی برای دو گروه بزرگ و پرهوادار مارکسیستی ایرانی یعنی حزب توده و سازمان اکثریت فراخواهد رُست و سرنوشت آنان را در پی قدرتگیری اسلامگرایان رقم خواهد زد:
«بدین گونه است که در یک جامعه مارکسیستی، اسلام حقیقی به عنوان یک روبنا قابل توجیه است، و ما نیز چنین اسلامی را اسلام حسینی، و اسلام علی را تأیید می‌کنیم»
آنچه که در حکومت پادشاهی “اتحاد ارتجاع سرخ و سیاه” نامیده میشد، زائیده یک ذهن بیمار همه دشمن‌پندار نبود. بوارونه آنچه که پیروان اندیشه‌های سرخ و سیاه چهل سال است به هم‌می‌بافند، هراس شاه از کمونیسم برخاسته از پارانویا نبود؛ از جنگهای ایران و روسیه تزاری بروزگار قاجار و زورگوئی‌های این همسایه شمالی اگر بگذریم، تا آنجا که به‌نام “پهلوی” بازمی‌گشت، این همسایه کمونیست دوبار، یکبار در ۱۲۹۹ و دیگربار در ۱۳۲۰ به ایران لشگر کشیده بود و هر دوبار با بروی کار آوردن حکومتی دست‌نشانده در زیر سرنیزه ارتش سرخ (میرزا کوچک خان ۱۲۹۹ و پیشه‌وری ۱۳۲۴) تلاش کرده بود بخشی از خاک میهن را جدا کند. از آن گذشته ایران با بزرگترین کشور جهان که ارتش‌اش حتا لرزه بر اندام امریکا و اروپا انداخته بود ۱۷۰۰ کیلومتر مرز داشت. در درون کشور حزبی به راه افتاده بود با انبوه هموندان و هواداران که در خیابانهای تهران آشکارا زادروز استالین را به جشن می‌نشست و در روزنامه‌هایش گستاخانه از دولت ایران می‌خواست که نفت شمال را به شوروی ببخشد. از همه اینها هراسناک‌تر برای شاه ولی این بود که این حزب گذشته از سازمان‌های گسترده و تودرتوی سیاسی خود، سازمانی نیز از افسران ارتش داشت که ۶۰۰ افسر برجسته در همه رسته‌ها هموندان آن بودند و در سال ۱۳۲۴ دست به کودتایی نافرجام زده بودند، که آن را به نام “قیام افسران خراسان” می‌شناسیم.
@cafe_andishe95
🔴پیوند شوم سرخ و سیاه⚫️بخش2
اگر رهبر کشوری با ویژگی‌های ایران اینها را می‌دانست و باز هم از کمونیسم و کمونیستها نمی‌ترسید، جای آن داشت که او را دیوانه بنامیم. هراس شاه از اسلامگرایان نیز برخاسته از نگاه درست او به تاریخ بود. او که خود مسلمانی باورمند بود، به‌وارونه کمونیستها نیروی ویرانگر روحانیت شیعه را شناخته بود و می‌دانست که آنان حتا به‌روزگار پدرش که از پشتیبانی گسترده مردم و سرآمدان و اندیشه‌ورزان روزگار خود برخوردار بود هم، توانسته بودند کشور را به آشوب بکشانند و هراس‌شان تنها از چکمه‌های رضاشاهی بود، چکمه‌هایی که واپسین شاه ایران نه می‌خواست و نه می‌توانست درپای کند. او همچنین دیده بود که یک روحانی واپس‌گرای خشک‌مغز چگونه توانسته بود در خرداد ۱۳۴۲ کشور را به به هم بریزد. پس ناگزیر بود با این نیروی هراس‌انگیزی که روشنفکران مشروطه از ترس آن به رضاشاه پناه برده بودند، کجدار و مریز کنار بیاید، در جایی از آنان دلجویی کند و در جایی بر آنها بتازد. با اینهمه او این اندازه تیزهوشی داشت که به روحانیانی چون بروجردی و شریعتمداری که خواهان دوری دین از سیاست بودند پروبال ببخشد و روحانیانی مانند خمینی را که در سودای حکومت بودند، سرکوب کند. بخش بزرگی از کمونیست‌های ایرانی ولی چنانکه دیدیم، به‌زیر عبای همین آیت‌الله خزیدند و نردبانی شدند برای نشستن او بر ماه.
ولی اگر همین شورش واپس‌گرایانه خمینی بر ضد حق رای زنان و برابری دینی نمایندگان مجلس را در نگر بگیریم، کمونیستها چه رفتاری در پیش گرفتند؟ بیژن جزنی آن را “تضاد خلق با استبداد دربار به مثابه عمده‌ترین دشمن خلق” نامید[۲]. یعنی از نگاه جزنی آن فرومایگانی که زنان را کتک می‌زدند و آتش بر کتابخانه‌ها و سینماها می‌افکندند و رهبرشان که همان روزها هم سکس با کودک شیرخواره را حلال می‌دانست، “خلق” بودند. حزب توده نیز در پی افت‌و‌خیزی چند برای خمینی نامه نوشت و پیام‌های او را در رادیوی خود بازخواند.
دو نیروی واپس‌گرای تاریخ نزدیک ایران، یعنی مارکسیسم و اسلامگرایی سرانجام توانستند حکومت پادشاهی را با کمک بیگانگان و پشتیبانی بی‌دریغ بی‌بی‌سی به زانو درآورند. این پیروزی بزرگ آنان را به هم نزدیکتر کرد. اندکی پس از انقلاب اسلامی بخش بزرگتر فدائیان پشت به اپوزیسیون کرد و به همراه حزب توده با همه توان خود به پشتیبانی از دستگاه سرکوب و شکنجه رژیم اسلامی پرداخت. حزب توده حتا تا به‌جایی پیش رفت که نوشت به صادق خلخالی در هرکجای ایران که نامزد انتخابات شود رأی خواهد داد[۳]. کمونیست‌های سرخی که گویا سخنان مارکس درباره افیون بودن دین را فراموش کرده بودند، به‌ناگاه واژگان دینی را برای نوشته‌هایشان برگزیدند، خمینی را “امام” خواندند، سازمان اکثریت عاشورای حسینی را تسلیت گفت و حزب توده در روزنامه‌اش نوشت «کل یوم عاشورا، کل ارض کربلا»، تا روان خسرو گلسرخی در بهشت شادمان شود.
در سال ۱۳۶۰ ولی رهبری سازمان اکثریت پیوند میان سرخ و سیاه را به چکاد تازه‌ای رساند. این سازمان که رهبرانش رفتار زندان‌بانان رژیم اسلامی با دستگیرشدگان را از تجربه‌هایی چون سرکوب‌های ترکمن‌صحرا و کشتن رهبران ترکمن[۴] و همچنین کشتار مردم کردستان به نیکی می‌شناختند، به هموندان و هوادارانش دستور داد همه مخالفان رژیم را به سپاه پاسداران و نهادهای امنیتی “لو بدهند”، به همان کسانی که به دوشیزگان زندانی پیش از اعدام تجاوز می‌کردند. بدینگونه و از آن پس پیوند میان سرخ و سیاه دیگر تنها در پهنه نگرش سیاسی نبود، سازمان اکثریت دست همکاری به‌دست سربازان گمنام امام زمان و اسدالله لاجوردی داده بود، تا با یاری هم به شکار مخالفان بپردازند و بر رنگ سیاه سرکوب و اعدام و شکنجه، رگه‌ای سرخ نیز بپاشند[۵].
@cafe_andishe95
اگر رهبر کشوری با ویژگی‌های ایران اینها را می‌دانست و باز هم از کمونیسم و کمونیستها نمی‌ترسید، جای آن داشت که او را دیوانه بنامیم. هراس شاه از اسلامگرایان نیز برخاسته از نگاه درست او به تاریخ بود. او که خود مسلمانی باورمند بود، به‌وارونه کمونیستها نیروی ویرانگر روحانیت شیعه را شناخته بود و می‌دانست که آنان حتا به‌روزگار پدرش که از پشتیبانی گسترده مردم و سرآمدان و اندیشه‌ورزان روزگار خود برخوردار بود هم، توانسته بودند کشور را به آشوب بکشانند و هراس‌شان تنها از چکمه‌های رضاشاهی بود، چکمه‌هایی که واپسین شاه ایران نه می‌خواست و نه می‌توانست درپای کند. او همچنین دیده بود که یک روحانی واپس‌گرای خشک‌مغز چگونه توانسته بود در خرداد ۱۳۴۲ کشور را به به هم بریزد. پس ناگزیر بود با این نیروی هراس‌انگیزی که روشنفکران مشروطه از ترس آن به رضاشاه پناه برده بودند، کجدار و مریز کنار بیاید، در جایی از آنان دلجویی کند و در جایی بر آنها بتازد. با اینهمه او این اندازه تیزهوشی داشت که به روحانیانی چون بروجردی و شریعتمداری که خواهان دوری دین از سیاست بودند پروبال ببخشد و روحانیانی مانند خمینی را که در سودای حکومت بودند، سرکوب کند. بخش بزرگی از کمونیست‌های ایرانی ولی چنانکه دیدیم، به‌زیر عبای همین آیت‌الله خزیدند و نردبانی شدند برای نشستن او بر ماه.
ولی اگر همین شورش واپس‌گرایانه خمینی بر ضد حق رای زنان و برابری دینی نمایندگان مجلس را در نگر بگیریم، کمونیستها چه رفتاری در پیش گرفتند؟ بیژن جزنی آن را “تضاد خلق با استبداد دربار به مثابه عمده‌ترین دشمن خلق” نامید[۲]. یعنی از نگاه جزنی آن فرومایگانی که زنان را کتک می‌زدند و آتش بر کتابخانه‌ها و سینماها می‌افکندند و رهبرشان که همان روزها هم سکس با کودک شیرخواره را حلال می‌دانست، “خلق” بودند. حزب توده نیز در پی افت‌و‌خیزی چند برای خمینی نامه نوشت و پیام‌های او را در رادیوی خود بازخواند.
دو نیروی واپس‌گرای تاریخ نزدیک ایران، یعنی مارکسیسم و اسلامگرایی سرانجام توانستند حکومت پادشاهی را با کمک بیگانگان و پشتیبانی بی‌دریغ بی‌بی‌سی به زانو درآورند. این پیروزی بزرگ آنان را به هم نزدیکتر کرد. اندکی پس از انقلاب اسلامی بخش بزرگتر فدائیان پشت به اپوزیسیون کرد و به همراه حزب توده با همه توان خود به پشتیبانی از دستگاه سرکوب و شکنجه رژیم اسلامی پرداخت. حزب توده حتا تا به‌جایی پیش رفت که نوشت به صادق خلخالی در هرکجای ایران که نامزد انتخابات شود رأی خواهد داد[۳]. کمونیست‌های سرخی که گویا سخنان مارکس درباره افیون بودن دین را فراموش کرده بودند، به‌ناگاه واژگان دینی را برای نوشته‌هایشان برگزیدند، خمینی را “امام” خواندند، سازمان اکثریت عاشورای حسینی را تسلیت گفت و حزب توده در روزنامه‌اش نوشت «کل یوم عاشورا، کل ارض کربلا»، تا روان خسرو گلسرخی در بهشت شادمان شود.
در سال ۱۳۶۰ ولی رهبری سازمان اکثریت پیوند میان سرخ و سیاه را به چکاد تازه‌ای رساند. این سازمان که رهبرانش رفتار زندان‌بانان رژیم اسلامی با دستگیرشدگان را از تجربه‌هایی چون سرکوب‌های ترکمن‌صحرا و کشتن رهبران ترکمن[۴] و همچنین کشتار مردم کردستان به نیکی می‌شناختند، به هموندان و هوادارانش دستور داد همه مخالفان رژیم را به سپاه پاسداران و نهادهای امنیتی “لو بدهند”، به همان کسانی که به دوشیزگان زندانی پیش از اعدام تجاوز می‌کردند. بدینگونه و از آن پس پیوند میان سرخ و سیاه دیگر تنها در پهنه نگرش سیاسی نبود، سازمان اکثریت دست همکاری به‌دست سربازان گمنام امام زمان و اسدالله لاجوردی داده بود، تا با یاری هم به شکار مخالفان بپردازند و بر رنگ سیاه سرکوب و اعدام و شکنجه، رگه‌ای سرخ نیز بپاشند[۵].
@cafe_andishe95
🔴پیوند شوم سرخ و سیاه⚫️بخش3
این همکاری و هم‌پیمانی تا به همین امروز نیز دنباله دارد. همان سرخ‌هایی که در حکومت پادشاهی “هیچ” پدیده خوبی نمی‌یافتند و آن را یکسر سیاه می‌دیدند، چهل سال است پیوسته در این رژیم سرتابپا سیاهِ سنگسار و شکنجه و دزدسالار کسی را می‌جویند، که به‌زیر عبایش بخزند در آغوش‌اش بیارامند. گروهی از هموندان اینان که میهمانان همیشگی بی‌بی‌سی و دیگر رسانه‌های پربیننده هستند، بی‌پرده و آشکار حتا از سیاست‌های سرکوبگرانه رژیم اسلامی نیز دفاع میکنند. از دیگر سو کمونیست‌های پیشین ایرانی که هنوز ردای سرخ از تن بدر نکرده‌اند، نه تنها به کسی رآی میدهند که دولتش بر پشت کارگران بینوای معدن آق‌دره تازیانه میزند، که این شاهکار خود را با انگشت‌های رنگین به رخ این و آن می‌کشند. با رای اینان به ریشهری و رفسنجانی و دری نجف‌آبادی است که ظریف می‌تواند در درون ایران بگوید «ما خودمون این زندگی رو انتخاب کردیم» و در برون از کشور بگوید «اگر ما سرکوبگر بودیم، ۷۵ درسد مردم در انتخابات شرکت نمی‌کردند و به ما رای نمی‌داند». واپسگرایان سرخ از یک سد سال پیش تا به امروز یار وفادار مرتجعان اسلام‌گرا و هیزم‌کش آتش ایران‌ستیزی بوده‌اند.
در پهنه اندیشه نیز داستان همین است و یار غار و همدم و هم‌پیاله “فیلسوفانی” که از بازماندگان مارکسیسم-لنینیسم ایرانی هستند، کسی جز مسلمانان واپسگرایان نیست، همانانی که خود را “نواندیش دینی” می‌نامدند، تا رنگ سیاه را با یاری دوستان سرخ‌شان از چهره اسلام سیاسی بزدایند و این‌بار با فریبی دیگر مردم را در پرتگاهی ژرف‌تر بیافکنند. این فیلسوفان و کنشگران “خود چپ‌خوانده” آزرمی از این ندارند در کنار کسی بنشینند[۶] که میگوید «خمینی باسوادترین رهبر این کشور بوده تا کنون. از ایام اولیه حکومت هخامنشیان تا روزگار حاضر».
پیوند شوم سرخ و سیاه به گمان من بیش از آنکه از سر سودجوئی‌های سیاسی باشد، ریشه در آن پدیده‌ای دارد که آرامش دوستدار آن را “خویشاوندی پنهان” می‌نامد. نمی‌توان انگاشت کسانی که رفیق چریک خود را به گناه عشق‌ورزیدن به یک زن همخانه‌اش اعدام انقلابی می‌کردند[۷]، در ژرفای اندیشه خود فرق چندانی با کسانی داشته بوده باشند، که سزای “زنای محسنه” را سنگسار می‌دانند. همچنین نمی‌توان پنداشت کسانی که تا به امروز آئین‌های “حماسه سیاهکل” را هر سال پرشکوه‌تر و گسترده‌تر برگزار میکنند، در نگاه خود به دین و آئین‌های دینی فرق چندانی با شیعیان مولا حسین و آئین‌های سوگواری او داشته باشند.
آنچه که از روزگار محمدرضا شاه تا به اکنون با هوشیاری و دورنگری “اتحاد نامقدس ارتجاع سرخ و سیاه” نامید میشود، افسانه و دروغ نیست. اگر مارکسیست‌ها و بازمانگانشان تنها یکبار با دیدی درست به تاریخ یک سد سال گذشته، از ۱۲۹۹ تا ۱۳۹۹ و از جمهوری سوسیالیستی گیلان تا انگشتان آلوده به ننگ رای‌دادن به دژخیمان و شکنجه‌گران و آدم‌کشان می‌نگریستند، خود می‌توانستند ببینند چه کسی پندارباف و دچار پارانویا بوده است.
مارکسیسم اگر در بیشتر کشورها دستکم در ظاهر چهره‌ای پیشرو به خود گرفته است، در کشور نگون‌بخت ما روی دیگر سکه شوم واپس‌گرایی است.
و این سکه نیز به‌مانند هر سکه دیگری دو رو دارد؛
یک روی سرخ،
و یک روی سیاه!
خداوند دروغ، دشمن و خشکسالی را از ایران‌زمین بدور دارد
مزدک بامدادان
@cafe_andishe95
این همکاری و هم‌پیمانی تا به همین امروز نیز دنباله دارد. همان سرخ‌هایی که در حکومت پادشاهی “هیچ” پدیده خوبی نمی‌یافتند و آن را یکسر سیاه می‌دیدند، چهل سال است پیوسته در این رژیم سرتابپا سیاهِ سنگسار و شکنجه و دزدسالار کسی را می‌جویند، که به‌زیر عبایش بخزند در آغوش‌اش بیارامند. گروهی از هموندان اینان که میهمانان همیشگی بی‌بی‌سی و دیگر رسانه‌های پربیننده هستند، بی‌پرده و آشکار حتا از سیاست‌های سرکوبگرانه رژیم اسلامی نیز دفاع میکنند. از دیگر سو کمونیست‌های پیشین ایرانی که هنوز ردای سرخ از تن بدر نکرده‌اند، نه تنها به کسی رآی میدهند که دولتش بر پشت کارگران بینوای معدن آق‌دره تازیانه میزند، که این شاهکار خود را با انگشت‌های رنگین به رخ این و آن می‌کشند. با رای اینان به ریشهری و رفسنجانی و دری نجف‌آبادی است که ظریف می‌تواند در درون ایران بگوید «ما خودمون این زندگی رو انتخاب کردیم» و در برون از کشور بگوید «اگر ما سرکوبگر بودیم، ۷۵ درسد مردم در انتخابات شرکت نمی‌کردند و به ما رای نمی‌داند». واپسگرایان سرخ از یک سد سال پیش تا به امروز یار وفادار مرتجعان اسلام‌گرا و هیزم‌کش آتش ایران‌ستیزی بوده‌اند.
در پهنه اندیشه نیز داستان همین است و یار غار و همدم و هم‌پیاله “فیلسوفانی” که از بازماندگان مارکسیسم-لنینیسم ایرانی هستند، کسی جز مسلمانان واپسگرایان نیست، همانانی که خود را “نواندیش دینی” می‌نامدند، تا رنگ سیاه را با یاری دوستان سرخ‌شان از چهره اسلام سیاسی بزدایند و این‌بار با فریبی دیگر مردم را در پرتگاهی ژرف‌تر بیافکنند. این فیلسوفان و کنشگران “خود چپ‌خوانده” آزرمی از این ندارند در کنار کسی بنشینند[۶] که میگوید «خمینی باسوادترین رهبر این کشور بوده تا کنون. از ایام اولیه حکومت هخامنشیان تا روزگار حاضر».
پیوند شوم سرخ و سیاه به گمان من بیش از آنکه از سر سودجوئی‌های سیاسی باشد، ریشه در آن پدیده‌ای دارد که آرامش دوستدار آن را “خویشاوندی پنهان” می‌نامد. نمی‌توان انگاشت کسانی که رفیق چریک خود را به گناه عشق‌ورزیدن به یک زن همخانه‌اش اعدام انقلابی می‌کردند[۷]، در ژرفای اندیشه خود فرق چندانی با کسانی داشته بوده باشند، که سزای “زنای محسنه” را سنگسار می‌دانند. همچنین نمی‌توان پنداشت کسانی که تا به امروز آئین‌های “حماسه سیاهکل” را هر سال پرشکوه‌تر و گسترده‌تر برگزار میکنند، در نگاه خود به دین و آئین‌های دینی فرق چندانی با شیعیان مولا حسین و آئین‌های سوگواری او داشته باشند.
آنچه که از روزگار محمدرضا شاه تا به اکنون با هوشیاری و دورنگری “اتحاد نامقدس ارتجاع سرخ و سیاه” نامید میشود، افسانه و دروغ نیست. اگر مارکسیست‌ها و بازمانگانشان تنها یکبار با دیدی درست به تاریخ یک سد سال گذشته، از ۱۲۹۹ تا ۱۳۹۹ و از جمهوری سوسیالیستی گیلان تا انگشتان آلوده به ننگ رای‌دادن به دژخیمان و شکنجه‌گران و آدم‌کشان می‌نگریستند، خود می‌توانستند ببینند چه کسی پندارباف و دچار پارانویا بوده است.
مارکسیسم اگر در بیشتر کشورها دستکم در ظاهر چهره‌ای پیشرو به خود گرفته است، در کشور نگون‌بخت ما روی دیگر سکه شوم واپس‌گرایی است.
و این سکه نیز به‌مانند هر سکه دیگری دو رو دارد؛
یک روی سرخ،
و یک روی سیاه!
خداوند دروغ، دشمن و خشکسالی را از ایران‌زمین بدور دارد
مزدک بامدادان
@cafe_andishe95
💸سکس‌توریسم، وقتی کوبا سوسیالیست‌ها را غمگین میکند💸
#کوبا
#کمونیسم
🎈چه‌گوارا، فیدل کاسترو، سیگار برگ، پیروزی چریک‌ها بر "امپریالیسم آمریکا" و تحریم. با فروپاشی بلوک شرق، زمان در کوبا از حرکت ایستاد و این کشور برای جذب "دلار" روی به صنعت توریسم آورد
🇨🇺🇨🇺
نام کوبا برای بسیاری تداعی‌کننده نوعی "رمانتیزم انقلابی" است. چه‌گوارا، فیدل کاسترو، سیگار برگ، پیروزی جنبش چریکی بر "امپریالیسم آمریکا"، سوسیالیسم و تحریم.
زمانی جهان به دو اردوگاه شرق (سوسیالیستی) و غرب (کاپیتالیستی) تقسیم شده بود. دلایل بسیاری برای فروپاشی اردوگاه شرق در دهه پایان دهه هشتاد و آغاز دهه نود میلادی در قرن گذشته عنوان شده است. علیرغم فروپاشی بلوک شرق، فیدل کاسترو، رئیس‌جمهور پیشین کوبا در یک سخنرانی شعار "یا مرگ یا سوسیالیسم" را عنوان کرد.
با فروپاشی بلوک شرق، اقتصاد کوبا در بحران شدیدی فرو رفت. از آنجایی که کوبا صنعت "پیشرفته‌ای" نداشت و بازار تولیدات کشاورزی بخصوص نیشکر و شکر که به کشورهای بلوک شرق صادر می‌شدند هم از دست رفته بود، دولت کوبا تصمیم به تقویت صنعت توریسم و جذب "دلار" از این راه گرفت.
با باز شدن راه سیاسی برای تقویت صنعت توریسم با تعدادی از شرکت‌های بین‌المللی فعال در این عرصه نیز قراردادهایی به امضا رسید و متعاقب آن با سرمایه‌گذاری‌هایی که صورت گرفت وضعیت هتل‌ها و مراکز دیدنی کوبا به سطحی ارتقا یافت که بتواند جوابگوی نیازهای گردشگران باشد.
در حالی که زمان در کوچه و خیابانهای شهرهای کوبا از حرکت باز ایستاده بود، هتل‌های لوکس و مدرن پذیرای گردشگران بخصوص گردشگران اروپایی شدند.
در آن دوران بسیاری از چپها و سوسیالیست‌‌های اروپایی به خاطر "حس همبستگی با خلق کوبا" ترجیح می‌دادند تعطیلات خود را در این کشور بگذرانند و پول‌های خود را در کوبا خرج کنند و به دوستان خود نیز توصیه می‌کردند به کوبا سفر کنند.
🔎سطح پایین دستمزدها و زندگی در کوبا از یک سو و فرصت‌های شغلی و انعام‌هایی که با یورو و دلار پرداخت می‌شدند از دیگر سو، باعث شدند تا بسیاری از جوانان کوبایی با تحصیلات بالای آکادمیک برای کارهای پیشخدمتی، نظافت، رستوران و غیره جذب هتل‌ها شوند.
▪️در سال ۱۹۹۱ سه شرکت گردشگری دولتی "Cimex"، "Cubatur" و "Cubanacán" برای گرم کردن بازار تبلیغات از دست‌اندرکاران مجله "پلی‌بوی" دعوت کردند تا به کوبا سفر کنند. پس از این سفر،عکس‌های مدل‌های برهنه کوبایی در مجله پلی‌بوی در بسیاری از کشورهای دنیا منتشر شد و مردان بسیاری را برای سفر به این کشور علاقمند ساخت.
🎈((در سال ۱۹۹۲ فیدل کاسترو در سخنرانی در مقابل مجمع ملی کوبا تایید کرد که پدیده "تن‌فروشی" بار دیگر در کشور رواج یافته است ولی تاکید کرد که زنان کوبایی به خواست خود "سکس می‌فروشند" و بر خلاف گذشته این کار از سر "نیاز" نیست. او افزود:"تن فروشان کوبایی از تحصیلات عالیه برخورداند و بسیار سالم هستند"، زیرا این کشور " کمترین میزان ایدز در دنیا را دارد".🎈))
حوالی غروب در بلوارهای ساحلی هاوانا و دیگر شهرهای بزرگ کوبا پر است از جوانانی که در کنار ساحل وقت‌گذرانی میکنند. در میان آنها هم زنانی هستند که کوبایی‌ها به آنها "Jineteras" یا "سوارکار" میگویند. زنانی که شغل‌شان "تن‌فروشی" به صورت حرفه‌ای نیست اما تلاش میکنند از طریق آشنایی با توریست‌های مرد وضعیت زندگی خود را بهبود بخشند.
در کوبا کسی گرسنه نیست، اما زندگی سخت است و هر کسی تلاش میکند برای تهیه ملزومات زندگی‌اش به چند اسکناس سبز رنگ "دلار" دست یابد.
هزاران زن "سوارکار" مردان توریست را همراهی میکنند. آنها به امید گرفتن هدیه‌های با کیفیت غربی، دعوت شدن به "ککتل"، غذا در رستوران، دیسکو و جاهای لوکس که خود توانایی پرداخت هزینه‌هایش را ندارند، همراه مردان می‌شوند و البته سکس هم بخشی از این "همراه شدن" است.
برخی از زنان "سوارکار" به امید آشنا شدن با مرد آرزوهایشان، پیوند عشقی و در نهایت خروج قانونی از کوبا به دنبال آشنایی با مردان گردشگر هستند.
در ۹ ماه اول سال ۲۰۱۵ شمار گردشگران خارجی در کوبا با افزایش ۱۸ درصدی به ۲ میلیون ۶۰۰ هزار نفر رسید. کانادا، بریتانیا، آلمان، فرانسه و ایتالیا بیشترین گردشگران را به خود اختصاص می‌دادند.
علیرغم تلاش آمریکا و کوبا برای عادی سازی روابط و همچین افزایش شمار گردشگران و درآمد‌های ارزی، هنوز وضعیت اقتصادی به گونه‌ای است که هزاران شهروند کوبایی برای فرار از شرایط موجود دست به مهاجرت می‌زنند.
@cafe_andishe95
#کوبا
#کمونیسم
🎈چه‌گوارا، فیدل کاسترو، سیگار برگ، پیروزی چریک‌ها بر "امپریالیسم آمریکا" و تحریم. با فروپاشی بلوک شرق، زمان در کوبا از حرکت ایستاد و این کشور برای جذب "دلار" روی به صنعت توریسم آورد
🇨🇺🇨🇺
نام کوبا برای بسیاری تداعی‌کننده نوعی "رمانتیزم انقلابی" است. چه‌گوارا، فیدل کاسترو، سیگار برگ، پیروزی جنبش چریکی بر "امپریالیسم آمریکا"، سوسیالیسم و تحریم.
زمانی جهان به دو اردوگاه شرق (سوسیالیستی) و غرب (کاپیتالیستی) تقسیم شده بود. دلایل بسیاری برای فروپاشی اردوگاه شرق در دهه پایان دهه هشتاد و آغاز دهه نود میلادی در قرن گذشته عنوان شده است. علیرغم فروپاشی بلوک شرق، فیدل کاسترو، رئیس‌جمهور پیشین کوبا در یک سخنرانی شعار "یا مرگ یا سوسیالیسم" را عنوان کرد.
با فروپاشی بلوک شرق، اقتصاد کوبا در بحران شدیدی فرو رفت. از آنجایی که کوبا صنعت "پیشرفته‌ای" نداشت و بازار تولیدات کشاورزی بخصوص نیشکر و شکر که به کشورهای بلوک شرق صادر می‌شدند هم از دست رفته بود، دولت کوبا تصمیم به تقویت صنعت توریسم و جذب "دلار" از این راه گرفت.
با باز شدن راه سیاسی برای تقویت صنعت توریسم با تعدادی از شرکت‌های بین‌المللی فعال در این عرصه نیز قراردادهایی به امضا رسید و متعاقب آن با سرمایه‌گذاری‌هایی که صورت گرفت وضعیت هتل‌ها و مراکز دیدنی کوبا به سطحی ارتقا یافت که بتواند جوابگوی نیازهای گردشگران باشد.
در حالی که زمان در کوچه و خیابانهای شهرهای کوبا از حرکت باز ایستاده بود، هتل‌های لوکس و مدرن پذیرای گردشگران بخصوص گردشگران اروپایی شدند.
در آن دوران بسیاری از چپها و سوسیالیست‌‌های اروپایی به خاطر "حس همبستگی با خلق کوبا" ترجیح می‌دادند تعطیلات خود را در این کشور بگذرانند و پول‌های خود را در کوبا خرج کنند و به دوستان خود نیز توصیه می‌کردند به کوبا سفر کنند.
🔎سطح پایین دستمزدها و زندگی در کوبا از یک سو و فرصت‌های شغلی و انعام‌هایی که با یورو و دلار پرداخت می‌شدند از دیگر سو، باعث شدند تا بسیاری از جوانان کوبایی با تحصیلات بالای آکادمیک برای کارهای پیشخدمتی، نظافت، رستوران و غیره جذب هتل‌ها شوند.
▪️در سال ۱۹۹۱ سه شرکت گردشگری دولتی "Cimex"، "Cubatur" و "Cubanacán" برای گرم کردن بازار تبلیغات از دست‌اندرکاران مجله "پلی‌بوی" دعوت کردند تا به کوبا سفر کنند. پس از این سفر،عکس‌های مدل‌های برهنه کوبایی در مجله پلی‌بوی در بسیاری از کشورهای دنیا منتشر شد و مردان بسیاری را برای سفر به این کشور علاقمند ساخت.
🎈((در سال ۱۹۹۲ فیدل کاسترو در سخنرانی در مقابل مجمع ملی کوبا تایید کرد که پدیده "تن‌فروشی" بار دیگر در کشور رواج یافته است ولی تاکید کرد که زنان کوبایی به خواست خود "سکس می‌فروشند" و بر خلاف گذشته این کار از سر "نیاز" نیست. او افزود:"تن فروشان کوبایی از تحصیلات عالیه برخورداند و بسیار سالم هستند"، زیرا این کشور " کمترین میزان ایدز در دنیا را دارد".🎈))
حوالی غروب در بلوارهای ساحلی هاوانا و دیگر شهرهای بزرگ کوبا پر است از جوانانی که در کنار ساحل وقت‌گذرانی میکنند. در میان آنها هم زنانی هستند که کوبایی‌ها به آنها "Jineteras" یا "سوارکار" میگویند. زنانی که شغل‌شان "تن‌فروشی" به صورت حرفه‌ای نیست اما تلاش میکنند از طریق آشنایی با توریست‌های مرد وضعیت زندگی خود را بهبود بخشند.
در کوبا کسی گرسنه نیست، اما زندگی سخت است و هر کسی تلاش میکند برای تهیه ملزومات زندگی‌اش به چند اسکناس سبز رنگ "دلار" دست یابد.
هزاران زن "سوارکار" مردان توریست را همراهی میکنند. آنها به امید گرفتن هدیه‌های با کیفیت غربی، دعوت شدن به "ککتل"، غذا در رستوران، دیسکو و جاهای لوکس که خود توانایی پرداخت هزینه‌هایش را ندارند، همراه مردان می‌شوند و البته سکس هم بخشی از این "همراه شدن" است.
برخی از زنان "سوارکار" به امید آشنا شدن با مرد آرزوهایشان، پیوند عشقی و در نهایت خروج قانونی از کوبا به دنبال آشنایی با مردان گردشگر هستند.
در ۹ ماه اول سال ۲۰۱۵ شمار گردشگران خارجی در کوبا با افزایش ۱۸ درصدی به ۲ میلیون ۶۰۰ هزار نفر رسید. کانادا، بریتانیا، آلمان، فرانسه و ایتالیا بیشترین گردشگران را به خود اختصاص می‌دادند.
علیرغم تلاش آمریکا و کوبا برای عادی سازی روابط و همچین افزایش شمار گردشگران و درآمد‌های ارزی، هنوز وضعیت اقتصادی به گونه‌ای است که هزاران شهروند کوبایی برای فرار از شرایط موجود دست به مهاجرت می‌زنند.
@cafe_andishe95
❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔺دیدگاه هانا آرنت در مورد دو مدل دیکتاتوری
==================
هنگامی که به عنوان یک مهاجر از هانا آرنت نظرش را درباره آمریکا را می پرسند می گوید:بهشت
➖➖➖➖➖➖➖
🔸بهترین نمونۀ عمل؛فعالیت سیاسی است.علت وجودیِ سیاست،آزادی است.
از دید آرنت تکثر مهمترین جنبۀ انسانی وضع بشری است.
"دنیا جایگاه انسان نیست بلکه جایگاه انسانها است"
@cafe_andishe95
==================
هنگامی که به عنوان یک مهاجر از هانا آرنت نظرش را درباره آمریکا را می پرسند می گوید:بهشت
➖➖➖➖➖➖➖
🔸بهترین نمونۀ عمل؛فعالیت سیاسی است.علت وجودیِ سیاست،آزادی است.
از دید آرنت تکثر مهمترین جنبۀ انسانی وضع بشری است.
"دنیا جایگاه انسان نیست بلکه جایگاه انسانها است"
@cafe_andishe95
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
مناظره #حجت_کلاشی در پنل سیاسی کانال یک با موضوع فدرالیسم ؛خدمت یا خیانت؟
🔺پنج شنبه پانزده خرداد /۴ ژوئن ۲۰۲۰
لینک یوتیوب برنامه
@cafe_andishe95
👎3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
به این بحث میان دو آمریکایی نگاه کنید. فرد سیاهپوست میگوید باید خشونت محکوم شود، نه خشونت سفید علیه سیاه! فرقی نباید بکند که سیاه سیاه را کشته یا سفید سیاه را! اگر فقط بگوییم خشونت سفید علیه سیاه محکوم است، این یعنی نژادپرستی! او خطاب به معترضان میگوید این شما هستید که نژادپرستید. چون نگاه نژادی دارید. فرد سفیدپوست در اردوگاه معترضان میگوید تو نمیفهمی! تبعیض سیستماتیک بر ضد تو وجود دارد!! فرد سیاهپوست میگوید چه تبعیضی؟ من در این کشور کاملا آزادم و هیچ تبعیضی نیست. شما به زور میخواهید در ذهن مردم فرو کنید که تبعیض و نابرابری هست!!
اما چرا؟ ظاهرا انسان مدرن باید اعتراض بکند تا باورش بشود که وجود دارد (من اعتراض میکنم پس هستم). حال اگر در آمریکا مدتهاست که تبعیض نیست و اگر هم هست سیستماتیک نیست، باید چنین وانمود کرد! باید از یک اتفاق تلخ کمال بهره را برد و گفت مرگ بر رژیم.
@cafe_andishe95
اما چرا؟ ظاهرا انسان مدرن باید اعتراض بکند تا باورش بشود که وجود دارد (من اعتراض میکنم پس هستم). حال اگر در آمریکا مدتهاست که تبعیض نیست و اگر هم هست سیستماتیک نیست، باید چنین وانمود کرد! باید از یک اتفاق تلخ کمال بهره را برد و گفت مرگ بر رژیم.
@cafe_andishe95
🔰چرا برخی خواص هم لیبرالیسم را دوست ندارند⁉️
🔅لیبرالیسم با افسون‌زدایی شانه‌به‌شانه آمده‌است. هر دوِ اینها در #عصرروشنگری مایه و پایه‌ی بیش‌تری گرفتند.
فلسفه‌ی روشنگری سهمی بزرگ در پایه ریزی نگاه علمی و تفکیک علم از فسون و فسانه و جادو و جنبل داشت، ولی افسون‌زدایی حکماً لازمه‌اش قیچی‌کردن معنا نبود؛ همان‌طورکه کنار گذاشتن آرمان‌شهر به معنای نبودِ برنامه برای پیشرفت نیست.
🔅لیبرالیسم خودش پر است از معنا و جهت، و این پیش از هرچیز با فکر ساده و قدرتمندی که در خودش دارد: تقلّا برای فراهم‌کردن استقلال و آسایش فرد. از این عقیده برنامه‌ای بیرون آمده است که مقابل چشم همه‌ی ما حی‌وحاضر است. بسیاری از روشنفکران این را می‌فهمند؛ در بین اقتصاددادن‌ها و هم البته میان بسیاری از کسانی که یک جورهایی درگیر فکرکردن روی فرد و جامعه هستند، لیبرالیسم پرطرفدار است. با این همه، باید گفت از همین حالا میشود پیش‌پیش دید که لج‌افتادن با لیبرالیسم و لگدپرانی به آن در میان قسمت اعظم روشنفکران ادامه پیدا خواهد کرد.
نخست به این دلیل که نظریه‌ای را وسط نمی‌گذارد که شاه‌کلیدی باشد برای بازکردن همه‌ی قفل‌های این دنیا؛ دوم به‌سبب اینکه با بعضی عقاید و ایمانیاتِ آسمانی و زمینی ناساز است؛ و سوم به‌جهت اینکه لیبرالیسم نمی‌تواند یکشبه بهشت برین بساد، بگذارد روی پیش‌خوان و بگوید بفرمایید. گرچه با همه‌ی توان برای آنها تلاش میکند: رعایت شأن و شخصیت همه، دادن شانس مساوی به همه، حق‌های برابر برای همه، و درافتادن با، و ورانداختنِ هر مقدار که بشود از، آن عوارض بدِ ناخواسته که پیگیری این هدف‌ها به‌بار می‌آورد.
💢 ضد لیبرال‌ها چه میگویند؟ حرف حساب، هیچ.
یک مشت به‌قول شعرا حدیث آرزومندی. آرزو که بد نیست، اما با برنامه فرق دارد. حرف مثبت که ندارند، همه‌اش نفی و نقد و نق است. نمی‌دانم اگر نقد منفی نبود اینها چیزی هم برای گفتن داشتند. من به شما می‌گویم حرف حسابی هست که قبول دارند ولی نمی‌زنند و آنکه: لیبرالیسم بدترین نظام‌ها است الّا اینکه بقیه‌ی نظام‌ها از آن بدترند...
📚آرزواندیشی-کامل نامیسر
@cafe_andishe95
🔅لیبرالیسم با افسون‌زدایی شانه‌به‌شانه آمده‌است. هر دوِ اینها در #عصرروشنگری مایه و پایه‌ی بیش‌تری گرفتند.
فلسفه‌ی روشنگری سهمی بزرگ در پایه ریزی نگاه علمی و تفکیک علم از فسون و فسانه و جادو و جنبل داشت، ولی افسون‌زدایی حکماً لازمه‌اش قیچی‌کردن معنا نبود؛ همان‌طورکه کنار گذاشتن آرمان‌شهر به معنای نبودِ برنامه برای پیشرفت نیست.
🔅لیبرالیسم خودش پر است از معنا و جهت، و این پیش از هرچیز با فکر ساده و قدرتمندی که در خودش دارد: تقلّا برای فراهم‌کردن استقلال و آسایش فرد. از این عقیده برنامه‌ای بیرون آمده است که مقابل چشم همه‌ی ما حی‌وحاضر است. بسیاری از روشنفکران این را می‌فهمند؛ در بین اقتصاددادن‌ها و هم البته میان بسیاری از کسانی که یک جورهایی درگیر فکرکردن روی فرد و جامعه هستند، لیبرالیسم پرطرفدار است. با این همه، باید گفت از همین حالا میشود پیش‌پیش دید که لج‌افتادن با لیبرالیسم و لگدپرانی به آن در میان قسمت اعظم روشنفکران ادامه پیدا خواهد کرد.
نخست به این دلیل که نظریه‌ای را وسط نمی‌گذارد که شاه‌کلیدی باشد برای بازکردن همه‌ی قفل‌های این دنیا؛ دوم به‌سبب اینکه با بعضی عقاید و ایمانیاتِ آسمانی و زمینی ناساز است؛ و سوم به‌جهت اینکه لیبرالیسم نمی‌تواند یکشبه بهشت برین بساد، بگذارد روی پیش‌خوان و بگوید بفرمایید. گرچه با همه‌ی توان برای آنها تلاش میکند: رعایت شأن و شخصیت همه، دادن شانس مساوی به همه، حق‌های برابر برای همه، و درافتادن با، و ورانداختنِ هر مقدار که بشود از، آن عوارض بدِ ناخواسته که پیگیری این هدف‌ها به‌بار می‌آورد.
💢 ضد لیبرال‌ها چه میگویند؟ حرف حساب، هیچ.
یک مشت به‌قول شعرا حدیث آرزومندی. آرزو که بد نیست، اما با برنامه فرق دارد. حرف مثبت که ندارند، همه‌اش نفی و نقد و نق است. نمی‌دانم اگر نقد منفی نبود اینها چیزی هم برای گفتن داشتند. من به شما می‌گویم حرف حسابی هست که قبول دارند ولی نمی‌زنند و آنکه: لیبرالیسم بدترین نظام‌ها است الّا اینکه بقیه‌ی نظام‌ها از آن بدترند...
📚آرزواندیشی-کامل نامیسر
@cafe_andishe95
☀️نابخردی زیادی است اگر آزادی را که جز ضروری زندگی سیاسی است به این علت از میان برداریم که چند دستگی را ترویج می دهند.درست به این می ماند که هوا را که از ضرورات حیات جانوران است به این علت نابود کنیم که آتش نابود کننده را شعله ورتر میکند.
تنها راه منطقی این است که با فرصت دادن به رشد دسته و منافع متضاد و رقیب از رشد جاه طلبی ها جلوگیری کنیم.
راه افلاطون یعنی"پادشاه فیلسوف"،مشکل را حل نمیکند.بیهوده است اگر بگوییم دولتمردی روشنفکر قادر است این منابع مختلف را تعادل بخشد و همه را تحت نظارت مصلحت جامعه در آورد.دولتمرد روشنفکر همیشه صاحب مقام نیست.
تنها راه حل به وجود آوردن نظامی است که نیروهای مختلف یکدیگر را مهار کنند
باید هدف این باشد که نهادهای مختلف به نحوی تاسیس کنیم که هر کدام دیگری را زیر نظر بگیرد.به عبارت دیگر،منافع شخصی هر یک از افراد نگهبان حقوق عمومی بشود.
📚جیمز مدیسون-سیاستمدار و از پدران بنیانگذار ایالات متحده امریکا
@cafe_andishe95
تنها راه منطقی این است که با فرصت دادن به رشد دسته و منافع متضاد و رقیب از رشد جاه طلبی ها جلوگیری کنیم.
راه افلاطون یعنی"پادشاه فیلسوف"،مشکل را حل نمیکند.بیهوده است اگر بگوییم دولتمردی روشنفکر قادر است این منابع مختلف را تعادل بخشد و همه را تحت نظارت مصلحت جامعه در آورد.دولتمرد روشنفکر همیشه صاحب مقام نیست.
تنها راه حل به وجود آوردن نظامی است که نیروهای مختلف یکدیگر را مهار کنند
باید هدف این باشد که نهادهای مختلف به نحوی تاسیس کنیم که هر کدام دیگری را زیر نظر بگیرد.به عبارت دیگر،منافع شخصی هر یک از افراد نگهبان حقوق عمومی بشود.
📚جیمز مدیسون-سیاستمدار و از پدران بنیانگذار ایالات متحده امریکا
@cafe_andishe95