آبان ۱۳۵۷ آیت الله خویی برای شاهنشاه آریامهر پیغامی داشت و چون اعلیحضرت نمی توانستند بروند شهبانو را به عراق فرستاند، هرچند در این سفر اصلا قرار نبود ملاقاتی با صدام انجام بپذیرد اما چون ایشان شهبانوی ایران بود، دولت عراق، وزیر و همسر وزیر بهداری را به عنوان مهماندار تعیین کرده بود و در یک ویلای بزرگ اقامت داشتند.
خویی در آن زمان بزرگترین مرجع تقلید شیعه بود و یک وزنه خیلی سنگین فقهی به شمار میرفت و اکثر شیعیان از ایشان تقلید می کردند.
جلسه آغاز میشود، ایشان اول یک انگشتر به شهبانو داده و می گویند، این را بدهید به شاه برکت نجف است برای حفاظت از ایشان، بعد هم دستش را میزند به عمامه اش که روی سرش بود و می گویند: پیام من به شاه این است که بگویید عمامه ما علما را بگیرید، ببندید به لوله تفنگ های ارتش ایران و نگذارید که نظام به هم بخورد، در غیر اینصورت فاجعه بزرگی برای ایران و عراق، اسلام و شیعه خواهد بود !!
بعد از بازگشت به ويلا، وزیر بهداری عراق به شهبانو پیام میدهند که صدام می خواهد شما را ببیند، شهبانو تلفنی با شاه صحبت کرده و شاه میگوید که مانعی ندارد، بپذیرید.
غروب صدام شخصا به دیدن ملکه میاید، من یک پیغام برای شاه دارم، به او بگویید تانک ها را به خیابان بیاورد و هر کسی شلوغ کرد لوله توپ را به سمت آنها شلیک کند، باور کنید بهتر این است که ۱۰۰۰ نفر الان بمیرند تا اینکه میلیون ها ایرانی و عراقی بعدا بمیرند و از دسیسه ی آمریکا میگوید.
( صدام میترسید در ایران یک انقلاب شیعه بشود و ۶۰ درصد مردم عراق هم شیعه اند بیایند مملکت را بگیرند و برود پی کارش )
دو روز بعد به تهران برگشتند و صبح زود سر صبحانه ، حسین نصر ضمن توضیح اینکه سفر چطور بود پیغام آیت الله و بعد پیغام صدام را به عرض شاهنشاه آریامهر رساندند.
شاه بلند شده و شروع به قدم زدن میکند و میگویند:
« من یک سرهنگی نیستم که کودتا کرده باشم، من پادشاه ایرانم و نمی توانم دستم را به خون جوان های ایران آغشته کنم به طوری که صدام انتظار دارد، من هرگز این کار را نخواهم کرد! »

بارها با کسانی مواجه شدیم که معتقدند اگر شاه کوتاه نیامده بود و انقلابیون تروریست را حذف میکرد، پهلوی سقوط نمیکرد و انقلابی رخ نمی داد.
تاریخ از این «اگر»ها بسیار دارد اما یک واقعیت را نمی شود انکار کرد و آن اینکه اگر حتی شاه در سال ۵۷، شورشیان را کشته و زندانی کرده بود شاید انقلاب ایران فقط چند سالی به تعویق می افتاد.
مصدقيون عامل تباهی ایران، به کسانی که آدرس اشتباهی میدهند هیچ اعتنایی نکنید.

@cafe_andishe95

$

🔰نژادپرستی، آمریکا و استانداردهای دوگانه🔰
🇺🇸🇺🇸
🔸 جایگاه ویژه‌ای که آمریکا پیرامون نژادپرستی پیدا کرده، ناشی از شدت وقوع این نگرش ظالمانه و غیرانسانی نیست، بلکه در وهله نخست به حساسیت بالای مردم و رسانه ها و وجود ساختار سیاسی باز و دمکرات بر می‌گردد و سپس به ویژگی خاص چند نژادی جامعه آمریکا و استاندارد دوگانه برخی از مخالفان آمریکا و پروپاگاندای نظام های اقتدارگرا چون جمهوری اسلامی و روسیه و چین ارتباط دارد.

🔰 آمریکا مشکلات خودش را دارد اما نگرش نژاد پرستی در آمریکا به مراتب کمتر از دیگر نقاط جهان است. سیاه‌پوست‌ها و سرخ‌پوست‌ها تبعیضات مثبت دارند. ریاست جمهوری ۸ ساله باراک اوباما شاهد این ادعا است که پدرش کنیایی بود. خارجی ها در امریکا زود درون جامعه جذب می شوند و‌مانند اروپا در حاشیه قرار نمی‌گیرند. فضای باز در آمریکا موجب انتشار اطلاعات و اعتراضات می‌شود، اما در کشورهای اقتدارگرا فجایع بدتر رخ می‌دهد اما سانسور می‌شود.

🔅در آمریکا بدرفتاری پلیس استثنا است، اما در کشورهای اقتدارگرا چون جمهوری اسلامی و‌ روسیه ‌و چین قاعده است. آنهایی که استاندارد دوگانه دارند به این واقعیت توجه نمی‌کنند.

🚨 پلیس در آمریکا - به معنی رایجش - در واقع زیر نظر شهردار یا فرماندار است که هر دو با رای مستقیم مردم انتخاب می‌شوند و تحت فرمان دولت مرکزی نیستند. در خیلی شهرها حتی رییس پلیس (کلانتر) هم مستقیم با رای مردم انتخاب می‌شود! این شاید توضیح بدهد که چه طور مثلا رییس پلیس یک شهر بزرگ در مصاحبه تلویزیونی مستقیم به ترامپ حمله می‌کند یا پلیس‌های برخی شهرها با تظاهرکنندگان ابراز هم‌دردی می‌کنند و در برخی شهرهای دیگر به مردم حمله می‌کنند. در واقع هیچ کدام از این پلیس‌ها تحت امر دولت مرکزی و ترامپ نیستند و ساختار قدرت محلی خودشان را دارند.

📍برخی دموکراتها و چپها اما از فرصت سواستفاده میکنند و مشکلات را به نژادپرست بودن ترامپ!نسبت میدهند در حالی که پلیس آن ایالت زیر نظر فرمانداری از حزب دموکرات قرار دارد!
@cafe_andishe95

⚖️درجه‌بندی اتهام قتل عمد در آمریکا و تفاوت آن با ایران

🇺🇸🇺🇸
💎اتهام درک شووین، مأمور پلیسی که به قتل جرج فلوید متهم شده است، از قتل درجه سه به قتل درجه دو تغییر یافت. در قوانین ایالت‌های مختلف آمریکا، قتل دارای سه درجه است. قتل درجه نخست، قتل با سبق تصمیم است. یعنی مرتکب قصد فعل و قصد نتیجه دارد. در قتل درجه دو، سبق تصمیم مرتکب وجود ندارد، اما عمل او در قبال مقتول، نوعاً و عرفاً کشنده است. در قتل درجه سه، سبق تصمیم مرتکب وجود ندارد و عمل او هم نوعاً و عرفاً کشنده نیست، اما به دلیل وضعیت خاص مقتول کشنده است و مرتکب هم نسبت به آن وضعیت آگاهی دارد.

مجازات قتل عمد در درجات گوناگون هم طبعاً متفاوت است. و این به عدالت و انصاف نزدیک‌تر است.

اما در قانون مجازات اسلامی ایران، با اینکه در ماده ۲۹۰ قتل عمد را در سه فرض طبقه‌بندی کرده و این طبقه‌بندی، شباهت زیادی با درجه‌بندی قتل در قوانین کشورهای غربی دارد (تفاوت اصلی در قتل درجه سه است)، اما مجازات قتل عمد در هر سه فرض، قصاص است. و در صورت گذشت اولیای دم مقتول، پرداخت دیه و حبس تعزیری (سه تا ۱۰ سال) است.

یعنی مجازات آن قاتلی که با رذالت و با تصمیم قبلی فردی را می‌کشد با آن قاتلی که تصمیمی برای قتل ندارد و در حین دعوا و عصبانیت مرتکب قتل می‌شود، به یک اندازه است! و تا زمانی که اصل جمهوری اسلامی پابرجاست امکان تغییر قوانین در حوزه جنایات وجود ندارد. چون اساس مجازات، قاعده قصاص است که مستند به معتبرترین متن شریعت اسلامی یعنی قرآن است.
محمد محبی
@cafe_andishe95

🔴پیوند شوم سرخ و سیاه⚫️بخش1

«یادم هست که اولین اعتراضات سیاسی در تهران سیزدهم شهریور در تپه‌های قیطریه و به دعوت گروهی از روحانیون و مشخصاً دکتر محمد مفتح آغاز شد. تجمع و راهپیمایی بعد از نماز عید فطر آغاز میشد. حوالی ساعت ده صبح آنجا بودیم و منتظر که نماز تمام شود و ما که چپ و معتقد به انقلاب سوسیالیسیتی بودیم به مردم بپیوندیم و البته هیچ مشکلی نداشتیم که با چادر مشکی آنجا حاضر شده‌ایم»[۱]

هنگامی که ملیحه محمدی در فوریه ۲۰۱۸ این سخنان را می‌نوشت، کمابیش ۵۰ سال از پیدایش فن‌واژه “ارتجاع سرخ و سیاه” در سپهر سیاسی ایران گذشته بود. شاید بهتر از این نمی‌شد درونمایه آنچه را که محمدرضا شاه چنین نامیده بود، بازگو کرد:

یک زن کمونیست چادر مشکی بر سر می‌کند، به دعوت یک روحانی شیعه لبیک می‌گوید و به جایی می‌رود که مسلمانان می‌خواهند نماز عید فطر بخوانند، تا به نمازگزاران بپیوندد و زیر رهبری روحانیت شیعه، شاه را سرنگون کند. ما به درستی نمی‌دانیم که آیا این کمونیست‌ها به مانند نمونه پاریس در پشت حجت‌الاسلام نماز فطر را هم قربة الی‌الله اقامه کرده بودند، یا نه. همین اندازه می‌دانیم که در این گردهمایی کمونیست‌ها و اسلام‌گرایان دست در دست هم نهاده بودند، تا تیشه بر ریشه کیان و هستی این آب و خاک نهند، همانگونه که نهادند.

پیوند میان اسلام‌گرایان و کمونیست‌ها در ایران به سال ۱۲۹۹ و بنیانگذاری جمهوری سوسیالیستی ایران (جمهوری گیلان) بازمی‌گردد. در آن سال نزدیک به همه کمونیست‌های شناخته شده ایرانی همچون حیدرعمواغلی، آوتیس میکائیلیان، میرجعفر جوادزاده (پیشه‌وری) به یک روحانی شیعه پیوستند تا نخستین جمهوری سوسیالیستی را در ایران برپاسازند. ما می‌توانیم پیوند میان اندیشه سرخ کمونیست‌ها و باورهای سیاه اسلام‌گرایان را در نزدیک به سرتاسر تاریخ سده گذشته ایران نشان دهیم. برای نمونه برخورد حزب توده در کنار مسلمانان باورمندی چون مصدق و دیگر هموندان جبهه ملی به ترور کسروی می‌تواند همسوئی این دو گرایش را به نیکی بازنماید.

شاید هنگامی که خسرو گلسرخی، یکی از تراژیکترین چهره‌های اندیشه سرخ در دادگاه خود را پیرو مولا حسین و مولا علی می‌نامید و در ناخودآگاهش خود را چونان زینب خواهر حسین ابن‌علی می‌پنداشت که در بارگاه یزید ابن‌معاویه فریاد دادخواهی سرداده بود، هرگز نمی‌توانست بیانگارد که سخنانش به یک مانیفست سیاسی برای دو گروه بزرگ و پرهوادار مارکسیستی ایرانی یعنی حزب توده و سازمان اکثریت فراخواهد رُست و سرنوشت آنان را در پی قدرتگیری اسلامگرایان رقم خواهد زد:

«بدین گونه است که در یک جامعه مارکسیستی، اسلام حقیقی به عنوان یک روبنا قابل توجیه است، و ما نیز چنین اسلامی را اسلام حسینی، و اسلام علی را تأیید می‌کنیم»

آنچه که در حکومت پادشاهی “اتحاد ارتجاع سرخ و سیاه” نامیده می‌شد، زائیده یک ذهن بیمار همه دشمن‌پندار نبود. بوارونه آنچه که پیروان اندیشه‌های سرخ و سیاه چهل سال است به هم‌می‌بافند، هراس شاه از کمونیسم برخاسته از پارانویا نبود؛ از جنگهای ایران و روسیه تزاری بروزگار قاجار و زورگوئی‌های این همسایه شمالی اگر بگذریم، تا آنجا که به‌نام “پهلوی” بازمی‌گشت، این همسایه کمونیست دوبار، یکبار در ۱۲۹۹ و دیگربار در ۱۳۲۰ به ایران لشگر کشیده بود و هر دوبار با بروی کار آوردن حکومتی دست‌نشانده در زیر سرنیزه ارتش سرخ (میرزا کوچک خان ۱۲۹۹ و پیشه‌وری ۱۳۲۴) تلاش کرده بود بخشی از خاک میهن را جدا کند. از آن گذشته ایران با بزرگترین کشور جهان که ارتش‌اش حتا لرزه بر اندام امریکا و اروپا انداخته بود ۱۷۰۰ کیلومتر مرز داشت. در درون کشور حزبی به راه افتاده بود با انبوه هموندان و هواداران که در خیابانهای تهران آشکارا زادروز استالین را به جشن می‌نشست و در روزنامه‌هایش گستاخانه از دولت ایران می‌خواست که نفت شمال را به شوروی ببخشد. از همه اینها هراسناک‌تر برای شاه ولی این بود که این حزب گذشته از سازمان‌های گسترده و تودرتوی سیاسی خود، سازمانی نیز از افسران ارتش داشت که ۶۰۰ افسر برجسته در همه رسته‌ها هموندان آن بودند و در سال ۱۳۲۴ دست به کودتایی نافرجام زده بودند، که آن را به نام “قیام افسران خراسان” می‌شناسیم.
@cafe_andishe95

🔴پیوند شوم سرخ و سیاه⚫️بخش2
اگر رهبر کشوری با ویژگی‌های ایران اینها را می‌دانست و باز هم از کمونیسم و کمونیست‌ها نمی‌ترسید، جای آن داشت که او را دیوانه بنامیم. هراس شاه از اسلام‌گرایان نیز برخاسته از نگاه درست او به تاریخ بود. او که خود مسلمانی باورمند بود، به‌وارونه کمونیستها نیروی ویرانگر روحانیت شیعه را شناخته بود و می‌دانست که آنان حتا به‌روزگار پدرش که از پشتیبانی گسترده مردم و سرآمدان و اندیشه‌ورزان روزگار خود برخوردار بود هم، توانسته بودند کشور را به آشوب بکشانند و هراس‌شان تنها از چکمه‌های رضاشاهی بود، چکمه‌هایی که واپسین شاه ایران نه می‌خواست و نه می‌توانست درپای کند. او همچنین دیده بود که یک روحانی واپس‌گرای خشک‌مغز چگونه توانسته بود در خرداد ۱۳۴۲ کشور را به به هم بریزد. پس ناگزیر بود با این نیروی هراس‌انگیزی که روشنفکران مشروطه از ترس آن به رضاشاه پناه برده بودند، کجدار و مریز کنار بیاید، در جایی از آنان دلجویی کند و در جایی بر آنها بتازد. با اینهمه او این اندازه تیزهوشی داشت که به روحانیانی چون بروجردی و شریعتمداری که خواهان دوری دین از سیاست بودند پروبال ببخشد و روحانیانی مانند خمینی را که در سودای حکومت بودند، سرکوب کند. بخش بزرگی از کمونیست‌های ایرانی ولی چنانکه دیدیم، به‌زیر عبای همین آیت‌الله خزیدند و نردبانی شدند برای نشستن او بر ماه.

ولی اگر همین شورش واپس‌گرایانه خمینی بر ضد حق رای زنان و برابری دینی نمایندگان مجلس را در نگر بگیریم، کمونیست‌ها چه رفتاری در پیش گرفتند؟ بیژن جزنی آن را “تضاد خلق با استبداد دربار به مثابه عمده‌ترین دشمن خلق” نامید[۲]. یعنی از نگاه جزنی آن فرومایگانی که زنان را کتک می‌زدند و آتش بر کتابخانه‌ها و سینماها می‌افکندند و رهبرشان که همان روزها هم سکس با کودک شیرخواره را حلال می‌دانست، “خلق” بودند. حزب توده نیز در پی افت‌و‌خیزی چند برای خمینی نامه نوشت و پیام‌های او را در رادیوی خود بازخواند.

دو نیروی واپس‌گرای تاریخ نزدیک ایران، یعنی مارکسیسم و اسلامگرایی سرانجام توانستند حکومت پادشاهی را با کمک بیگانگان و پشتیبانی بی‌دریغ بی‌بی‌سی به‌ زانو درآورند. این پیروزی بزرگ آنان را به هم نزدیکتر کرد. اندکی پس از انقلاب اسلامی بخش بزرگتر فدائیان پشت به اپوزیسیون کرد و به همراه حزب توده با همه توان خود به پشتیبانی از دستگاه سرکوب و شکنجه رژیم اسلامی پرداخت. حزب توده حتا تا به‌جایی پیش رفت که نوشت به صادق خلخالی در هرکجای ایران که نامزد انتخابات شود رأی خواهد داد[۳]. کمونیست‌های سرخی که گویا سخنان مارکس درباره افیون بودن دین را فراموش کرده بودند، به‌ناگاه واژگان دینی را برای نوشته‌هایشان برگزیدند، خمینی را “امام” خواندند، سازمان اکثریت عاشورای حسینی را تسلیت گفت و حزب توده در روزنامه‌اش نوشت «کل یوم عاشورا، کل ارض کربلا»، تا روان خسرو گلسرخی در بهشت شادمان شود.

در سال ۱۳۶۰ ولی رهبری سازمان اکثریت پیوند میان سرخ و سیاه را به چکاد تازه‌ای رساند. این سازمان که رهبرانش رفتار زندان‌بانان رژیم اسلامی با دستگیرشدگان را از تجربه‌هایی چون سرکوب‌های ترکمن‌صحرا و کشتن رهبران ترکمن[۴] و همچنین کشتار مردم کردستان به نیکی می‌شناختند، به هموندان و هوادارانش دستور داد همه مخالفان رژیم را به سپاه پاسداران و نهادهای امنیتی “لو بدهند”، به همان کسانی که به دوشیزگان زندانی پیش از اعدام تجاوز می‌کردند. بدینگونه و از آن پس پیوند میان سرخ و سیاه دیگر تنها در پهنه نگرش سیاسی نبود، سازمان اکثریت دست همکاری به‌دست سربازان گمنام امام زمان و اسدالله لاجوردی داده بود، تا با یاری هم به شکار مخالفان بپردازند و بر رنگ سیاه سرکوب و اعدام و شکنجه، رگه‌ای سرخ نیز بپاشند[۵].
@cafe_andishe95

🔴پیوند شوم سرخ و سیاه⚫️بخش3

این همکاری و هم‌پیمانی تا به همین امروز نیز دنباله دارد. همان سرخ‌هایی که در حکومت پادشاهی “هیچ” پدیده خوبی نمی‌یافتند و آن را یکسر سیاه می‌دیدند، چهل سال است پیوسته در این رژیم سرتابپا سیاهِ سنگسار و شکنجه و دزدسالار کسی را می‌جویند، که به‌زیر عبایش بخزند در آغوش‌اش بیارامند. گروهی از هموندان اینان که میهمانان همیشگی بی‌بی‌سی و دیگر رسانه‌های پربیننده هستند، بی‌پرده و آشکار حتا از سیاست‌های سرکوبگرانه رژیم اسلامی نیز دفاع می‌کنند. از دیگر سو کمونیست‌های پیشین ایرانی که هنوز ردای سرخ از تن بدر نکرده‌اند، نه تنها به کسی رآی می‌دهند که دولتش بر پشت کارگران بینوای معدن آق‌دره تازیانه می‌زند، که این شاهکار خود را با انگشت‌های رنگین به رخ این و آن می‌کشند. با رای اینان به ریشهری و رفسنجانی و دری نجف‌آبادی است که ظریف می‌تواند در درون ایران بگوید «ما خودمون این زندگی رو انتخاب کردیم» و در برون از کشور بگوید «اگر ما سرکوبگر بودیم، ۷۵ درسد مردم در انتخابات شرکت نمی‌کردند و به ما رای نمی‌داند». واپس‌گرایان سرخ از یک سد سال پیش تا به امروز یار وفادار مرتجعان اسلام‌گرا و هیزم‌کش آتش ایران‌ستیزی بوده‌اند.

در پهنه اندیشه نیز داستان همین است و یار غار و همدم و هم‌پیاله “فیلسوفانی” که از بازماندگان مارکسیسم-لنینیسم ایرانی هستند، کسی جز مسلمانان واپسگرایان نیست، همانانی که خود را “نواندیش دینی” می‌نامدند، تا رنگ سیاه را با یاری دوستان سرخ‌شان از چهره اسلام سیاسی بزدایند و این‌بار با فریبی دیگر مردم را در پرتگاهی ژرف‌تر بیافکنند. این فیلسوفان و کنشگران “خود چپ‌خوانده” آزرمی از این ندارند در کنار کسی بنشینند[۶] که می‌گوید «خمینی باسوادترین رهبر این کشور بوده تا کنون. از ایام اولیه حکومت هخامنشیان تا روزگار حاضر».

پیوند شوم سرخ و سیاه به گمان من بیش از آنکه از سر سودجوئی‌های سیاسی باشد، ریشه در آن پدیده‌ای دارد که آرامش دوستدار آن را “خویشاوندی پنهان” می‌نامد. نمی‌توان انگاشت کسانی که رفیق چریک خود را به گناه عشق‌ورزیدن به یک زن همخانه‌اش اعدام انقلابی می‌کردند[۷]، در ژرفای اندیشه خود فرق چندانی با کسانی داشته بوده باشند، که سزای “زنای محسنه” را سنگسار می‌دانند. همچنین نمی‌توان پنداشت کسانی که تا به امروز آئین‌های “حماسه سیاهکل” را هر سال پرشکوه‌تر و گسترده‌تر برگزار می‌کنند، در نگاه خود به دین و آئین‌های دینی فرق چندانی با شیعیان مولا حسین و آئین‌های سوگواری او داشته باشند.

آنچه که از روزگار محمدرضا شاه تا به اکنون با هوشیاری و دورنگری “اتحاد نامقدس ارتجاع سرخ و سیاه” ‌نامید می‌شود، افسانه و دروغ نیست. اگر مارکسیست‌ها و بازمانگانشان تنها یکبار با دیدی درست به تاریخ یک سد سال گذشته، از ۱۲۹۹ تا ۱۳۹۹ و از جمهوری سوسیالیستی گیلان تا انگشتان آلوده به ننگ رای‌دادن به دژخیمان و شکنجه‌گران و آدم‌کشان می‌نگریستند، خود می‌توانستند ببینند چه کسی پندارباف و دچار پارانویا بوده است.

مارکسیسم اگر در بیشتر کشورها دستکم در ظاهر چهره‌ای پیشرو به خود گرفته است، در کشور نگون‌بخت ما روی دیگر سکه شوم واپس‌گرایی است.

و این سکه‌ نیز به‌مانند هر سکه دیگری دو رو دارد؛
یک روی سرخ،
و یک روی سیاه!

خداوند دروغ، دشمن و خشکسالی را از ایران‌زمین بدور دارد
مزدک بامدادان
@cafe_andishe95

💸سکس‌توریسم، وقتی کوبا سوسیالیست‌ها را غمگین می‌کند💸
#کوبا
#کمونیسم
@cafe_andishe95

💸سکس‌توریسم، وقتی کوبا سوسیالیست‌ها را غمگین می‌کند💸
#کوبا
#کمونیسم
🎈چه‌گوارا، فیدل کاسترو، سیگار برگ، پیروزی چریک‌ها بر "امپریالیسم آمریکا" و تحریم. با فروپاشی بلوک شرق، زمان در کوبا از حرکت ایستاد و این کشور برای جذب "دلار" روی به صنعت توریسم آورد
🇨🇺🇨🇺
نام کوبا برای بسیاری تداعی‌کننده نوعی "رمانتیزم انقلابی" است. چه‌گوارا، فیدل کاسترو، سیگار برگ، پیروزی جنبش چریکی بر "امپریالیسم آمریکا"، سوسیالیسم و تحریم.

زمانی جهان به دو اردوگاه شرق (سوسیالیستی) و غرب (کاپیتالیستی) تقسیم شده بود. دلایل بسیاری برای فروپاشی اردوگاه شرق در دهه پایان دهه هشتاد و آغاز دهه نود میلادی در قرن گذشته عنوان شده است. علیرغم فروپاشی بلوک شرق، فیدل کاسترو، رئیس‌جمهور پیشین کوبا در یک سخنرانی شعار "یا مرگ یا سوسیالیسم" را عنوان کرد.


با فروپاشی بلوک شرق، اقتصاد کوبا در بحران شدیدی فرو رفت. از آنجایی که کوبا صنعت "پیشرفته‌ای" نداشت و بازار تولیدات کشاورزی بخصوص نیشکر و شکر که به کشورهای بلوک شرق صادر می‌شدند هم از دست رفته بود، دولت کوبا تصمیم به تقویت صنعت توریسم و جذب "دلار‌" از این راه گرفت.
با باز شدن راه سیاسی برای تقویت صنعت توریسم با تعدادی از شرکت‌های بین‌المللی فعال در این عرصه نیز قراردادهایی به امضا رسید و متعاقب آن با سرمایه‌گذاری‌هایی که صورت گرفت وضعیت هتل‌ها و مراکز دیدنی کوبا به سطحی ارتقا یافت که بتواند جوابگوی نیازهای گردشگران باشد.
در حالی که زمان در کوچه و خیابان‌های شهرهای کوبا از حرکت باز ایستاده بود، هتل‌های لوکس و مدرن پذیرای گردشگران بخصوص گردشگران اروپایی شدند.
در آن دوران بسیاری از چپ‌ها و سوسیالیست‌‌های اروپایی به خاطر "حس همبستگی با خلق کوبا" ترجیح می‌دادند تعطیلات خود را در این کشور بگذرانند و پول‌های خود را در کوبا خرج کنند و به دوستان خود نیز توصیه می‌کردند به کوبا سفر کنند.

🔎سطح پایین دستمزدها و زندگی در کوبا از یک سو و فرصت‌های شغلی و انعام‌هایی که با یورو و دلار پرداخت می‌شدند از دیگر سو، باعث شدند تا بسیاری از جوانان کوبایی با تحصیلات بالای آکادمیک برای کارهای پیشخدمتی، نظافت، رستوران و غیره جذب هتل‌ها شوند.

▪️در سال ۱۹۹۱ سه شرکت گردشگری دولتی "Cimex"، "Cubatur" و "Cubanacán" برای گرم کردن بازار تبلیغات از دست‌اندرکاران مجله "پلی‌بوی" دعوت کردند تا به کوبا سفر کنند. پس از این سفر،عکس‌های مدل‌های برهنه کوبایی در مجله پلی‌بوی در بسیاری از کشورهای دنیا منتشر شد و مردان بسیاری را برای سفر به این کشور علاقمند ساخت.

🎈((در سال ۱۹۹۲ فیدل کاسترو در سخنرانی در مقابل مجمع ملی کوبا تایید کرد که پدیده "تن‌فروشی" بار دیگر در کشور رواج یافته است ولی تاکید کرد که زنان کوبایی به خواست خود "سکس می‌فروشند" و بر خلاف گذشته این کار از سر "نیاز" نیست. او افزود:"تن فروشان کوبایی از تحصیلات عالیه برخورداند و بسیار سالم هستند"، زیرا این کشور " کمترین میزان ایدز در دنیا را دارد".🎈))

حوالی غروب در بلوارهای ساحلی هاوانا و دیگر شهرهای بزرگ کوبا پر است از جوانانی که در کنار ساحل وقت‌گذرانی می‌کنند. در میان آن‌ها هم زنانی هستند که کوبایی‌ها به آن‌ها "Jineteras" یا "سوارکار" می‌گویند. زنانی که شغل‌شان "تن‌فروشی" به صورت حرفه‌ای نیست اما تلاش می‌کنند از طریق آشنایی با توریست‌های مرد وضعیت زندگی خود را بهبود بخشند.

در کوبا کسی گرسنه نیست، اما زندگی سخت است و هر کسی تلاش می‌کند برای تهیه ملزومات زندگی‌اش به چند اسکناس سبز رنگ "دلار" دست یابد.

هزاران زن "سوارکار" مردان توریست را همراهی می‌کنند. آن‌ها به امید گرفتن هدیه‌های با کیفیت غربی، دعوت شدن به "ککتل"، غذا در رستوران، دیسکو و جاهای لوکس که خود توانایی پرداخت هزینه‌هایش را ندارند، همراه مردان می‌شوند و البته سکس هم بخشی از این "همراه شدن" است.


برخی از زنان "سوارکار" به امید آشنا شدن با مرد آرزوهایشان، پیوند عشقی و در نهایت خروج قانونی از کوبا به دنبال آشنایی با مردان گردشگر هستند.

در ۹ ماه اول سال ۲۰۱۵ شمار گردشگران خارجی در کوبا با افزایش ۱۸ درصدی به ۲ میلیون ۶۰۰ هزار نفر رسید. کانادا، بریتانیا، آلمان، فرانسه و ایتالیا بیشترین گردشگران را به خود اختصاص می‌دادند.

علیرغم تلاش آمریکا و کوبا برای عادی سازی روابط و همچین افزایش شمار گردشگران و درآمد‌های ارزی، هنوز وضعیت اقتصادی به گونه‌ای است که هزاران شهروند کوبایی برای فرار از شرایط موجود دست به مهاجرت می‌زنند.
@cafe_andishe95

🔺دیدگاه هانا آرنت در مورد دو مدل دیکتاتوری
==================
هنگامی که به عنوان یک مهاجر از هانا آرنت نظرش را درباره آمریکا را می پرسند می گوید:بهشت
➖➖➖➖➖➖➖
🔸بهترین نمونۀ عمل؛فعالیت سیاسی است.علت وجودیِ سیاست،آزادی است.
از دید آرنت تکثر مهمترین جنبۀ انسانی وضع بشری است.
"دنیا جایگاه انسان نیست بلکه جایگاه انسانها است"
@cafe_andishe95

‏مناظره ‎#حجت_کلاشی در پنل سیاسی کانال یک با موضوع فدرالیسم ؛خدمت یا خیانت؟
🔺پنج شنبه پانزده خرداد /۴ ژوئن ۲۰۲۰

لینک یوتیوب برنامه



‎@cafe_andishe95

به این بحث میان دو آمریکایی نگاه کنید. فرد سیاهپوست میگوید باید خشونت محکوم شود، نه خشونت سفید علیه سیاه! فرقی نباید بکند که سیاه سیاه را کشته یا سفید سیاه را! اگر فقط بگوییم خشونت سفید علیه سیاه محکوم است، این یعنی نژادپرستی! او خطاب به معترضان میگوید این شما هستید که نژادپرستید. چون نگاه نژادی دارید. فرد سفیدپوست در اردوگاه معترضان میگوید تو نمیفهمی! تبعیض سیستماتیک بر ضد تو وجود دارد!! فرد سیاهپوست میگوید چه تبعیضی؟ من در این کشور کاملا آزادم و هیچ تبعیضی نیست. شما به زور میخواهید در ذهن مردم فرو کنید که تبعیض و نابرابری هست!!

اما چرا؟ ظاهرا انسان مدرن باید اعتراض بکند تا باورش بشود که وجود دارد (من اعتراض میکنم پس هستم). حال اگر در آمریکا مدتهاست که تبعیض نیست و اگر هم هست سیستماتیک نیست، باید چنین وانمود کرد! باید از یک اتفاق تلخ کمال بهره را برد و گفت مرگ بر رژیم.
@cafe_andishe95

🔰چرا برخی خواص هم لیبرالیسم را دوست ندارند⁉️


🔅لیبرالیسم با افسون‌زدایی شانه‌به‌شانه آمده‌است. هر دوِ این‌ها در #عصرروشنگری مایه و پایه‌ی بیش‌تری گرفتند.

فلسفه‌ی روشنگری سهمی بزرگ در پایه ریزی نگاه علمی و تفکیک علم از فسون و فسانه و جادو و جنبل داشت، ولی افسون‌زدایی حکماً لازمه‌اش قیچی‌کردن معنا نبود؛ همان‌طورکه کنار گذاشتن آرمان‌شهر به معنای نبودِ برنامه برای پیشرفت نیست.

🔅لیبرالیسم خودش پر است از معنا و جهت، و این پیش از هرچیز با فکر ساده و قدرتمندی که در خودش دارد: تقلّا برای فراهم‌کردن استقلال و آسایش فرد. از این عقیده برنامه‌ای بیرون آمده است که مقابل چشم همه‌ی ما حی‌وحاضر است. بسیاری از روشنفکران این را می‌فهمند؛ در بین اقتصاددادن‌ها و هم البته میان بسیاری از کسانی که یک جورهایی درگیر فکرکردن روی فرد و جامعه هستند، لیبرالیسم پرطرفدار است. با این همه، باید گفت از همین حالا می‌شود پیش‌پیش دید که لج‌افتادن با لیبرالیسم و لگدپرانی به آن در میان قسمت اعظم روشنفکران ادامه پیدا خواهد کرد.

نخست به این دلیل که نظریه‌ای را وسط نمی‌گذارد که شاه‌کلیدی باشد برای بازکردن همه‌ی قفل‌های این دنیا؛ دوم به‌سبب این‌که با بعضی عقاید و ایمانیاتِ آسمانی و زمینی ناساز است؛ و سوم به‌جهت این‌که لیبرالیسم نمی‌تواند یکشبه بهشت برین بساد، بگذارد روی پیش‌خوان و بگوید بفرمایید. گرچه با همه‌ی توان برای آن‌ها تلاش می‌کند: رعایت شأن و شخصیت همه، دادن شانس مساوی به همه، حق‌های برابر برای همه، و درافتادن با، و ورانداختنِ هر مقدار که بشود از، آن عوارض بدِ ناخواسته که پیگیری این هدف‌ها به‌بار می‌آورد.

💢 ضد لیبرال‌ها چه می‌گویند؟ حرف حساب، هیچ.

یک‌ مشت به‌قول شعرا حدیث آرزومندی. آرزو که بد نیست، اما با برنامه فرق دارد. حرف مثبت که ندارند، همه‌اش نفی و نقد و نق است. نمی‌دانم اگر نقد منفی نبود این‌ها چیزی هم برای گفتن داشتند. من به شما می‌گویم حرف حسابی هست که قبول دارند ولی نمی‌زنند و آن‌که: لیبرالیسم بدترین نظام‌ها است الّا این‌که بقیه‌ی نظام‌ها از آن بدترند...

📚آرزواندیشی-کامل نامیسر
@cafe_andishe95

☀️نابخردی زیادی است اگر آزادی را که جز ضروری زندگی سیاسی است به این علت از میان برداریم که چند دستگی را ترویج می دهند.درست به این می ماند که هوا را که از ضرورات حیات جانوران است به این علت نابود کنیم که آتش نابود کننده را شعله ورتر میکند.

تنها راه منطقی این است که با فرصت دادن به رشد دسته و منافع متضاد و رقیب از رشد جاه طلبی ها جلوگیری کنیم.
راه افلاطون یعنی"پادشاه فیلسوف"،مشکل را حل نمیکند.بیهوده است اگر بگوییم دولتمردی روشنفکر قادر است این منابع مختلف را تعادل بخشد و همه را تحت نظارت مصلحت جامعه در آورد.دولتمرد روشنفکر همیشه صاحب مقام نیست.

تنها راه حل به وجود آوردن نظامی است که نیروهای مختلف یکدیگر را مهار کنند


باید هدف این باشد که نهادهای مختلف به نحوی تاسیس کنیم که هر کدام دیگری را زیر نظر بگیرد.به عبارت دیگر،منافع شخصی هر یک از افراد نگهبان حقوق عمومی بشود.
📚جیمز مدیسون-سیاستمدار و از پدران بنیانگذار ایالات متحده امریکا
@cafe_andishe95

🌐روال‌ دانشگاه‌های غربی در خدمت اسلامگرایی و تروریسم🎓بخش1

♨️جریان چپ و بعضا ضد سامی ‌حاکم بر فضای دانشگاهی- رسانه‌ای در ایالات متحده و اروپا در چهل سال گذشته نه تنها گزارش خبری از ایران و شناخت و تحلیل تحولات ایران را آلوده‌ی مقاصد و غرض‌های سیاسی ساخته بلکه فضای آکادمیک را نیز با گفتمان‌های ضد امپریالیستی (همگام با اسلامگرایی) و ضد اسرائیلی و ستایش از هویت‌گرایی اسلامگرا که زهدان تروریسم است مسموم ساخته است.

این جریان چنان فاسد و شیفته‌ی مهملات ضد غربی است که یکی از بزرگترین تبلیغاتچی‌های ایرانی برای فاشیسم و اسلامیسم یعنی احمد فردید را «اولین فیلسوف مدرن تاریخ ایران» می‌نامد (علی میرسپاسی، استاد مطالعات خاورمیانه دانشگاه نیویورک). اگر احمد فردید شایسته‌ی این عنوان باشد همه‌ی تبلیغاتچی‌های جمهوری اسلامی مثل حسین شریعتمداری و مسعود ده نمکی را می‌توان فیلسوفان مدرن تاریخ ایران نامید. احمد فردید کسی است که خمینی را «پیشوا» نامید و گفتمان شبیخون و تهاجم فرهنگی خامنه‌ای برای سرکوب هر روزه‌ی ایرانیان و به ویژه قتل‌های زنجیره‌ای نویسندگان را نظریه‌پردازی کرد. فردید در ریخته شدن خون همه‌ی نویسندگان و روزنامه‌نگاران و سیاستمدارانی که در چهل سال گذشته ریخته شده (با اتهام رسمی‌ یا غیر رسمی‌ عامل دشمن) سهم دارد.

نحوه‌ی استخدام در رشته‌های علوم انسانی و اجتماعی به دلیل آمیختگی با سیاست و گرایش‌های سیاسی بسیار آلوده‌تر از دیگر رشته‌هاست و همین امر راه را برای استخدام اسلامگرایان و چپ‌ها در دانشگاه‌های آمریکایی و اروپایی باز کرده است. امروز نه تنها رسانه‌های غربی به نشر اخبار جعلی در مورد ایران می‌پردازند (مثل یکپارچگی ملی ایرانیان در تشییع جسد سلیمانی یا محبوبیت وی) بلکه دانشگاه‌های ایالات متحده و اروپا در این رشته‌ها به نهادهایی برای دروغ‌سازی و جعل روایت و نظرسنجی‌های قلابی و دولت‌ساخته تبدیل شده‌اند.

💢چینش اسلامگرایان و چپ‌ها

دانشگاه‌های رسوای ایالات متحده و اروپا در حوزه‌های علوم انسانی و اجتماعی بر اساس گفتمان چپ‌گرایی و هویت‌گرایی حاکم کاملا در خدمت جمهوری اسلامی عمل کرده‌اند. این دانشگاه‌ها در حوزه‌ی ایران‌شناسی و اسلام‌شناسی پرونده‌ای سیاه و غیرتخصصی دارند. این پرونده‌ی سیاه را در کارهایی که نکرده‌اند می‌توان مشاهده کرد.

جستجو کنید تا ببینید در شناخت تحولات چهل ساله‌ی اخیر در جامعه‌ی ایران چه کرده‌اند: تقریبا هیچ! تنها به برخی از اسامی‌نگاه کنید: حسین درخشان در‌ هاروارد، حسین موسویان در پرینستون، ابراهیم محسنی در مریلند، محسن کدیور در دوک.

استخدام یا اعطای فرصت‌های مطالعاتی به این افراد انتصابی بوده و نه انتخاب بر اساس معیارهای تخصصی. بنا به گزارش‌های موثق، توصیه‌ها به استخدام این افراد منجر شده و نه توانایی فردی و تخصصی.

برخی از این استخدام‌ها که در یک دهه‌ی اخیر صورت گرفته، روال استخدام دانشگاه‌های آمریکا در حوزه‌ی ایران‌شناسی و شیعه‌شناسی در نسل دوم را منعکس می‌سازند. اینها تفاوت چندانی با سیدحسین نصر در جرج واشنگتن (که حالا قطب فرقه‌ی مریمیه شده است)، حسین مدرسی طباطبایی در پرینستون یا حمید دباشی در کلمبیا ندارند. هر سه مورد از جریان اسلامگرا و سوسیالیست هستند.

محسن کدیور با توصیه‌ی سیدحسین نصر به دوک رفت که این نشان می‌دهد نسل اول (هفتاد تا هشتاد ساله‌های فعلی) دارند نسل دوم اسلامیست‌ها را به صورت دائمی ‌و موقت در دانشگاه‌های آمریکا مستقر می‌سازد. حسین موسویان گزینه‌ دولت اوباما به ویژه بن رودز بود که در پرینستون کاشته شد تا برجام به انجام برسد. ابراهیم محسنی را یکی از اعضای هیئت مشاوران نایاک در مریلند کاشت. حسین درخشان را همان‌ها در‌ هاروارد کاشتند که پیش از آن عباس ملکی و کیهان رهگذر (نوچه‌های علی‌ اکبر ولایتی در وزارت خارجه) را به‌ هاروارد آوردند. این افراد هر یک به گونه‌ای در خدمت تروریسم جمهوری اسلامی بوده‌اند: دفاع از بقای نظام و لابی، نظرسازی، و عادی جلوه دادن جمهوری اسلامی در دنیا. در بازگشت به ایران هم این افراد خود را به عنوان کارشناس معتبر به جامعه‌‌ی ایران معرفی می‌کنند در حالی که فقط با زد و بند به این دانشگاه‌ها راه می‌یابند.

در نسل قبل ایران‌شناسان و اسلام‌شناسان دانشگاهی، چهره‌های چپ کمونیست و ملی (ضد اسرائیلی مثل منصور فرهنگ یا سوسیالیست مثل ارواند آبراهامیان) بیشتر مشاهده می‌شد که اکنون نسل آنها رو به انقراض است اما با غلبه‌ی هویت‌گرایی و گفتمان ضد امپریالیستی افرادی با گرایش‌های ضد آمریکایی و ضد اسرائیلی فرصت قابل توجهی برای استخدام در دانشگاه‌های آمریکا در حوزه‌های ایران‌شناسی و اسلام‌شناسی به دست آورده‌اند.
عبدالکریم سروش که با دانشگاه مریلند همکاری دارد پس از حذف قاسم سلیمانی به صف مداحان تروریسم بین‌المللی که خون صدها آمریکایی را بر دست‌هایش دارد پیوست.
@cafe_andishe95

🌐روال‌ دانشگاه‌های غربی در خدمت اسلامگرایی و تروریسم🎓بخش2

💢همکاری امنیتی با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی

روال مهندسی افکار عمومی ‌در ایران که چهار دهه است ادامه داشته در دوران دولت روحانی برای تاثیرگذاری بر افکار عمومی ‌غربیان در سطح بین‌المللی دنبال شد. همزمان با سرمایه‌گذاری بر لابی جمهوری اسلامی در آمریکا، یک عنصر امنیتی برای انتقال افکارسنجی به این کشور اعزام شد و اعضای لابی جمهوری اسلامی (با واسطه‌ی یکی از اعضای هیئت مشاوران لابی که در دانشگاه مریلند موقعیت شغلی داشته) وی را در مرکز مطالعات بین‌المللی و امنیتی این دانشگاه و به عنوان استادیار مطالعات ایرانی استخدام کردند. برای بالا بردن اعتبار این فرد که پیشینه‌ی بسیجی‌اش در معرض دید عموم قرار گرفته دانشگاه‌های دیگر (مثل دانشگاه نیویورک) نیز وی را برای سخنرانی در مورد افکار عمومی ‌در ایران دعوت کردند.

استقرار یک عنصر امنیتی در دانشگاه مریلند که واسطه‌ی لابی جمهوری اسلامی و موسسات امنیتی- نظامی‌در ایران برای نظرسازی است به خوبی امنیتی‌سازی افکارسنجی در ایران و در مورد ایران را گواهی می‌دهد. نتایج نظرسنجی‌هایی که تحت عنوان دانشگاه مریلند به خورد رسانه‌های غربی داده می‌شود با مبانی و روایات دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی مو نمی‌زند. ادعا می‌شود که این نظرسنجی‌های مهندسی شده در ایران انجام می‌شود تا اعتبار آنها افزایش پیدا کند اما هیچ روزنامه‌نگار یا محققی که از نتایج آنها استفاده می‌کند از خود نمی‌پرسد که در جامعه‌ای با حکومت مافیایی- پلیسی و رژیمی ‌اقتدارگرا و تمامیت‌خواه و فقدان آزادی موسسات علمی ‌چگونه نظرسنجی افکار عمومی ‌ممکن است! حتی آنچه نظام در آینده از حیث حرکت افکار عمومی ‌در غرب می‌خواهد عینا در اعداد پخت و پز شده در این نظرسازی‌ها دیده می‌شود. قاسم سلیمانی توسط این نظرسنجی‌ها به عنوان فردی محبوب در ایران معرفی شده است.

جذب آقازاده‌ها و بسیجیان

کمتر کسی از این نکته بی‌اطلاع است که بهترین مدارس ایران در اختیار وفادارترین عناصر به خامنه‌ای است (مثل حداد عادل و احمد توکلی). این مدارس با انواع رانت‌هایی که دارند بهترین خدمات آموزشی را به آقازاده‌ها و فرزندان قشر حاکم ارائه می‌کنند و بعد آنها را آماده‌ی ارسال به دانشگاه‌های اروپا و آمریکای شمالی می‌سازند. سیاست دانشگاه‌های آمریکا در دادن بورس تحصیلی به این دسته از محصولات قشر حاکم نوعی تداوم بخشیدن به نظام آموزشی فاسد و تبعیض‌آمیز در ایران است. بوق‌های تبلیغاتی در ایران و غرب اخراج یک دانشجوی حزب‌اللهی از بوستون را نقض حقوق بشر معرفی کردند در حالی که رژیم همه‌ی انواع حقوق بشر ۸۳ میلیون ایرانی را هر روز نقض می‌کند. این درست با قتل خاشقجی قابل مقایسه است. قتل وی برای یک سال تیتر رسانه‌های غربی و بوق‌های تبلیغاتی جمهوری اسلامی بود اما بازداشت و زندانی کردن و کشتن هزاران ایرانی نادیده گرفته می‌شود.

نهادهای آموزشی و رسانه‌ای غربی با گفتمان هویت‌گرایی و ضد غربی خویش به ساده‌لوحان مفید برای حکومت‌های شروری مثل جمهوری اسلامی تبدیل شده‌اند. فضای دانشگاهی در غرب به گونه‌ای است که نه تنها تغییری در باور و گفتمان این بسیجیان پیشاپیش منصوب شده برای مقامات نسل بعد ایجاد نمی‌کنند بلکه دیدگاه‌های آنها را تقویت نیز می‌کنند.
م.م ایندیپندنت
@cafe_andishe95

📚آیا صاحب قدرت صاحب حقیقت است؟
👁📚نگاهی به کتاب قدرت بی‌قدرتان

📍چگونه می‌شود از زیستن در دایره‌ی حقیقت سخن گفت وقتی هیچ یک از سازوکارهای زندگی روزمره از دروغ و ریا در امان نمانده‌‏اند؟ آیا مردم در نظام‌‏هایی که وانمود می‏‌کنند در هیچ موردی وانمود نمی‏‌کنند، دارای قدرت هستند؟ آیا کنش‌‏های زندگی روزمره‌ی مردم عادی می‌‏تواند تعریف قدرت در بالاترین سطوح اجرایی یک کشور را دستخوش تغییر کند؟

📄این‌ها سوالاتی هستند که هر شهروندی به فراخور حالش با آن‌ها روبروست. سوالاتی ساده که پاسخ به آن‌ها را معمولاً می‌‏شود در نگاه‌‏های خوش‌بینانه و بدبینانه دسته‌بندی کرد. اگر زندگی را همچون سیاست بدانیم و برای کنش روزمره ارزشی تعیین‌کننده قائل باشیم، از خوش‌بینانی هستیم که فکر می‏‌کنند قدرت مردم را در عین بی‏‌قدرتی‌شان نباید دست کم گرفت. اگر هم از نظریه‌پردازانی هستیم که دائم هشدار توجه بیشتر به لایه‏‌های پنهان قدرت سیاسی را می‏‌دهیم از بدبینانی هستیم که برای مردم، قدرتی در نظر نمی‌‏گیریم.

💢واتسلاف هاول را به‌عنوان نویسنده‌ی کتاب «قدرت بی‌قدرتان» می‏‌شود از جمله خوش‌بینان به قدرت مردم عادی در نظر گرفت. او سعی کرده با جستارهای کوتاه و ساده‌‏ای نشان دهد که مردم در بسته‌ترین نظام‏‌های سیاسی هم دارای قدرتند به شرط آن‌که از فرو کاستن درک خود از دیکتاتوری به یک نفر و تقلیل ساختار آن به یک گروه کوچک از افراد بپرهیزند و به این باور برسند که دیکتاتوری یک بوروکراسی سیاسی حاکم بر جامعه است که در تمام زمینه‌‏های زندگی، یک‌دست و همسان عمل می‏کند.

هاول، با مثال زدن از زندگی روزمره‌ی یک سبزی‌فروش، تلاش می‏‌کند چشم‌اندازی از فعالیت‏‌های عادی هرروزه‌ی مردم به دست دهد و معتقد است وقتی تمامی عناصر زندگی عادی وابسته به نظام حاکم است و در و دیوار شهر هم مدام به ما یادآوری می‏‌کنند که در کجا زندگی می‌‏کنیم، از ما چه توقعی می‏‌رود؛ این شبه‌واقعیت است که به‌جای واقعیت می‏‌نشیند. او از ایدئولوژی به‌عنوان ضامن اصلی انسجام درونی قدرت و حفظ نظم موجود یاد کرده و می‌‏گوید ایدئولوژی «چسبی است که همه‌ی اجزا را کنار هم نگه می‏‌دارد، اصل پیونددهنده‌ی این ساختار است و…»(ص ۳۷)

مؤلف کوشیده است مسئله‌ی پیچیده‌ی زیستن در نظام‏‌های بسته را به‌ساده‏‌ترین شکل ممکن مورد بحث قرار دهد. او تا اندازه‌‏ای نسبت به قدرت مردم در جوامع غیرمتکثر سیاسی باور دارد که معتقد است ممکن است درظاهر تنها مقام و منصب‌دارها قدرتمند به نظر برسند؛ اما باید بدانیم که ما مردم معمولی هم قدرت داریم. هاول برای تبدیل قدرت نهفته‌ی مردم به قدرتی کارگزار و مؤثر بر این باور است که وقتی میزان آگاهی مردم از قدرت پنهان و اثرگذارشان بالا برود و مردم ببینند که فعالیت‏‌های عادی و روزمره‌شان برای رسیدن به جامعه‌‏ای عادلانه و اخلاقی مؤثر است، می‏‌شود امیدوار بود که هر اصلاحی که از لایه‏‌های پایینی جامعه آغاز می‏‌شود به تغییراتی بنیادین تبدیل خواهد شد.

📑درواقع، هاول تلاش می‏‌کند نشان دهد که همبستگی، اعتماد به یکدیگر، مسئولیت‌پذیری و عشق می‌‏توانند به‌عنوان یک امر سیاسی، کارکردی مؤثر و سازنده داشته باشند. هاول هر کنش کوچک دور از دروغ و ریا را که هدفش رساندن خیر به مردم است، امری سیاسی تلقی می‏‌کند که می‌تواند نشان‌دهنده‌ی قدرت مردم باشد. «زندگی در ذات خودش در مسیر تکثر، تنوع، خودساختگی و خودسامانی و در یک کلام در مسیر تحقق آزادی‌‏اش به پیش می‌رود، حال آن‌که نظام پساتوتالیتر خواهان همرنگی، همسانی و نظم و انضباط است.» (ص۳۲)

این کتاب کوچک کم‌حجم اما قابل بحث و پرنکته را نشر نو در مجموعه‌ی «تجربه و هنر زندگی» با ترجمه‌ی روان احسان کیانی‌خواه، در ۱۶۴ صفحه منتشر کرده و به نظر می‌رسد به دلیل زبان ساده و روایی‌‏اش می‌تواند گستره‌ی مخاطبان متنوعی از متخصصان علوم سیاسی و اجتماعی تا مردم کوچه و بازار را شامل شود.
📗📗📗📗📗📗📗📗
نویسنده: واتسلاو هاول مترجم: احسان کیانی‌خواه ناشر: نشر نو مریم نورائی‌نژاد
@cafe_andishe95

🔎نقد ادعای غلط جورجو آگامبن* نویسنده چپگرا
در متن کوتاهی ذیل عنوان

فراسوی دولت طاعون

آلبرتو توسکانو گفته است:

در شرح تازه‌ای بر فلسفه هابز، فیلسوف ایتالیایی، جورجو آگامبن (که مداخله‌هایش در مورد کووید-۱۹ و تفسیر آن همچون فرصت نابی برای تشدید وضعیت استثنایی مورد انتقادهای گسترده قرار گرفت)، به‌خوبی متذکر شده است که تصویر روی جلد لویتان نشانگر یکی از جنبه‌های تعیین‌کننده این دولت مدرن است که اندیشه هابز نقش فراوانی در شکل‌دادن و مشروعیت‌دادن به آن داشته است: غیاب مردم یا، به یونانی، ادِمیا (ademia). پزشکان طاعون هابز حکایت از نوعی پیوند مخفی دارند بینِ از یک سو، غیاب مردم یا دموس (به‌مثابه هرچیزی جز انبوهه‌ای که در حاکم دولت سرکوب و ازخودبیگانه شود)، و از سوی دیگر، بحران‌های دوره‌ایِ ایجادشده توسط اپیدمی‌ها (که معنای تحت‌الفظی‌اش می‌شود «بر مردم»: اپی + دموس) و پاندمی‌ها (که معنای تحت‌الفظی‌اش می‌شود «همه مردم»: پان + دموس). دولت مدرن که قدرت را به انحصار خود درمی‌آورد، یک دولت طاعونی است.
➖➖➖➖➖➖
نقد✍🏼

🔺متن بالا به وضوح اشتباه است و نشان میدهد نویسنده و آگامبن درک درستی از دولت مدرن ندارند.آنان اصولن نمیدانند که دولت از منظر هابز با هیولای لویاتانش اصولن دولت مدرن نیست بلکه دولت پیش مدرن است!

گویا آگامبن و بدیو و ژیژک عادت دارند که با دادن اطلاعات غلط نتیجه گیری های غلط تر ارائه کنند!شرح به اصطلاح تازه آگامبن غلط سیاسی است.

🔻جنبه های پیش مدرن نظریه توماس هابز:

هابز (فیلسوف لیبرال پیش مدرن )حاکم را موظف بر نظارت بر تمام جنبه های مادی و معنوی اتباع خود می داند.از دین استفاده ابزاری میکند و آن را در خدمت دولت قرار میدهد و به جدایی و سکولاریسم دولت مدرن نمی رسد.تصویری بسیار دلگیر و بدبینانه از سرشت انسان دارد.وضعیت را جنگ همه با همه در نظر گرفته است.قدرت حاکم نامحدود و تمام توان و منافع فرد واگذار دولت شده است.

تمام مولفه های بالا در ضدیت تام با دولت مدرن و مدرنیته سیاسی کنونی قرار دارد.پس اساسن لویاتان هابز معرف تیپیک دولت پیش مدرن است و بر خلاف ادعای غلط آگامبن نقش فراوان در دولت مدرن نداشته و اتفاقن در دولت مدرن تزی منسوخ است که حداقل های دولت مدرن کنونی را برآورده نمی کرده است
بر اساس این پیش فرضِ غلطِ متن است که نمیتوان برای ادعا های بعدی اعتباری قائل شد

آگامبن و چپها باید روزانه با خود تکرار کنند که:

هابز اصولن نظریه پرداز "دولت پیش مدرن" است نه دولت مدرن!
تا ایندو را جای هم اشتباه نگیرند
================
*جورجو آگامبنGiorgio Agamben نویسندۀ چپ رادیکال ایتالیایی است
@cafe_andishe95

🗽با افسانه‌ی «نژادپرستی سیستماتیک جامعه‌ی آمریکا» همه‌ی متنفران ایالات متحده به صحنه آمده‌اند🗽-بخش1
🇺🇸🇺🇸
در جریان اعتراضات پس از مرگ جرج فلوید رسانه‌ها در سراسر دنیا انبوهی از واقعیات ناقص و یکطرفه و احساساتی را بعلاوه‌ دروغ و تبلیغات سیاسی به خورد خلایق داده‌اند بدون دادن پس‌زمینه‌ها و اطلاعات آماری. آنها تنها از خشونت پلیس «سفید» علیه «سیاهپوستان» و «نژادپرستی جامعه‌ی آمریکا و پلیس علیه سیاهپوستان» به عنوان پس‌زمینه‌ی شورش‌ها و اعتراضات سخن گفتند در حالی که «نژادپرستی جامعه‌ی آمریکا و پلیس مناطق مختلف آن» یک برساخته‌ی موهوم و بدون شواهد است و اعتراض به پلیس نیز هیچ رابطه‌ای با آتش زدن کلیساهای تاریخی، غارت ساختمان سی‌ان‌ان و مغازه‌های مردم و آتش زدن اموال خصوصی ندارد.
وقتی اهالی رسانه‌ خود را فعال سیاسی و رسانه‌ها را بوق تبلیغاتی برای تحریک عمومی‌ تصور کنند چنین بلایی بر سر رسانه و جامعه می‌آید.

✔️طیف شرکت‌کنندگان

به مجموعه‌های فیلم‌ها و تصاویر گرفته شده از اعتراضات پس از مرگ جرج فلوید نگاه کنید و شعارها و دست‌نوشته‌ها را مرور کنید. ناراحتی و عصبانیت ناشی از عدم اجرای عدالت جرقه‌ی اعتراضات نیست چون اعتراضات پس از سه روز آغاز شد زمانی که چهار مامور پلیس اخراج و مامور خاطی نیز متهم به قتل و زندانی شده بود. مقامات قضایی غیر از این باید چه می‌کردند؟ جرقه‌ی اعتراضات را کسانی زدند که فرصت را برای هرج و مرج مناسب می‌دیدند. حدود سه ماه جوانان ۱۴ تا ۲۵ ساله در خانه مانده و چهل میلیون نفر هم بیکار شده‌اند.

ویژگی مشترک معترضان تنفر از ایالات متحده و قانون و ایده‌ی این کشور است. در این اعتراضات خواه نوع مسالمت‌آمیز و خواه خشن آن طیفی از مهاجرانی که به شهروندی پذیرفته نشده‌اند (با پرچم مکزیک)، طرفداران خامنه‌ای که می‌خواهند به دلیل تحریم‌ها ایالات متحده را بهم بریزند تا ترامپ برود و بایدن بیاید، اسلامگرایان طرفدار القاعده و داعش، کمونیست‌هایی که از شرکت‌های بزرگ متنفرند، بزهکاران و خرده‌جنایتکاران خیابانی که از بی‌عرضگی شهرداران و فرمانداران «دمکرات» برای غارت مغازه‌ها استفاده می‌کنند، فرزندان طبقه‌ی نخبه و ثروتمند که هوس چه گوارا شدن دارند (ثروتمندان فقیرنما)، دانشگاهیانی که هیچ چیز از جامعه‌ی آمریکا نمی‌دانند بجز آنکه «سیستماتیک نژادپرست» است (فعلا این ادعا مد زمانه است و با آن می‌توان شغل دانشگاهی گرفت) و کسانی که در سال ۲۰۱۶ از ترامپ شکست خورده و نتوانسته‌اند وی را در ۳.۵ سال گذشته از قدرت پایین بکشند، حضور فعال دارند.

اتحاد «مقاومت سیاسی» و «جنایت اجتماعی»

اعتراضات بعد از مرگ جرج فلوید- که در شرایطی دردناک دار فانی را وداع می‌گوید- هیچ ربطی به او و کشته‌ شدنش ندارد. سه روز بعد از مرگ وی پلیسی که زانو برگردن وی نهاد بازداشت شد و سه پلیس دیگر که مانع همکار خود نشده بودند نیز از کار اخراج شدند. این سریع‌ترین واکنش دستگاه قضایی در موارد مشابه بوده است. رفتار و سازمان و شعارهای تظاهرکنندگان اما نشان می‌دهد که موضوع آنها عدالت‌خواهی نبوده و نیست. هدف آنها و رهبرانشان در رسانه‌ها، دولت‌های محلی و ایالتی و همچنین سازمان‌های تروریستی مثل «آنتیفا» تخریب جامعه‌ی آمریکاست.

گسترش اعتراضات اخیر نتیجه‌ی هم‌پیمانی دو گروه است: «دمکرات»‌هایی که با بر هم زدن نظم و نقض قانون می‌خواهند دولت ترامپ را ناتوان نشان هند و او را در انتخابات نوامبر شکست دهند و چپ‌های کمونیستی که می‌خواهند جامعه آمریکا را از میان ببرند تا از خاکسترهای آن، خود به عنوان رهبران آمریکای کمونیست ظهور یابند! در این میان بزهکاران و جنایتکاران خیابانی (در کنار طرفداران خامنه‌ای و تروریست‌های اسلامگرا) از فضایی که توسط دو گروه بالا ایجاد شده برای اهداف خود بهره می‌برند.
@cafe_andishe95

🗽با افسانه‌ی «نژادپرستی سیستماتیک جامعه‌ی آمریکا» همه‌ی متنفران ایالات متحده به صحنه آمده‌اند🗽-بخش2
📍تبعیض و تعصب ملک شخصی هیچ گروهی نیست

در همه‌ی جوامع تبعیض و تعصب وجود دارد. اما مشکل تبعیض‌ها و تعصبات در ایالات متحده یک مشکل دولتی و سیاسی و قانونی نیست چون در قوانین و تصمیمات سیاستمداران، قانون و سیاست تبعیض‌آمیز و متعصبانه وجود ندارد. اگر چنین می‌بود تا کنون به دیوان عالی ارجاع شده بود. تبعیض‌ها و تعصبات در رفتار خود مردم با یکدیگر است که دولت حقوقی و قوانین آن را به درستی مهار می‌کند. تفسیر و تعمیم «رفتار خود مردم» به عنوان نژادپرستی به ساختارهای جامعه‌ی آمریکا نادرست است چون این تبعیض‌ها و تعصبات یکطرفه نیست. اگر جامعه‌ی آمریکا را بطور سیستماتیک نژادپرست تلقی کنیم هیچ قوم و اقلیتی از آن مبرّا نمی‌مانَد چون یک گروه نمی‌تواند ادعا کند که بر فراز سیستم نشسته است.

از سوی دیگر بسیاری از تبعیض‌های یادشده درواقع یا توهم تبعیض است (مثل جریمه شدن اعضای یک گروه به خاطر تخلف رانندگی) یا روال عادی جامعه است مثل اینکه امروز اکثر بازیکنان تیم‌های خوب بسکتبال آفریقایی‌تبار هستند چون خوب بازی می‌کنند. این موضوع را نمی‌توان تبعیض علیه اروپایی‌تبارها یا آسیایی‌تبارها دانست. به همین ترتیب سهم نسبی بالای دانشجویان آسیایی‌تبار در دانشگاه‌هایی با رتبه‌ی برتر به واسطه‌ی تبعیض علیه دیگران نیست بلکه به دلیل تلاش بیشتر آنهاست. اتفاقا بسیاری از دانشگاه‌ها برای دانشجویان یهودی و آسیایی‌تبار که نمرات خوبی دارند سهمیه‌ی محدودکننده می‌گذارند و علیه آنها تبعیض روا می‌دارند تا دیگر اقلیت‌ها نیز در آنها حضور داشته باشند.

✔️مد «نژادپرست» و «زندگی سیاهان اهمیت دارد»

در روزهای اعتراضات و شورش‌ها در ایالات متحده برخی جوانان ایرانی که در عمر خود در برابر سرکوب جمهوری اسلامی سکوت کرده‌اند، تحت تاثیر مُد روز یکباره ضد آمریکایی و طرفدار سیاهان آمریکا شده‌اند. آنها که حکومت شبانه‌روز اسلحه‌اش را روی گردن‌شان گذاشته و روی آنها ایستاده یکدفعه متوجه شده‌اند که باید غم دیگران را بخورند آنهم کسی را در جامعه‌ای که هر دو، نه آن فرد و نه آن جامعه، را نمی‌شناسند. این مُد روز نه تنها جوانان طبقات ممتاز در اروپا و آمریکا را فرا گرفته تا حدی که از غارت و آتش زدن کلیسا و کتک زدن صاحبان کسب و کار دفاع می‌کنند بلکه کشوری را که پلیس شهرهایش با حداکثر خودداری با فاشیست‌ها و کمونیست‌ها و اسلامیست‌ها برخورد می‌کند، فاشیست و نژادپرست می‌خوانند.

🔘افسانه‌ی نژادپرستی پلیس در آمریکا

رهبران «دمکرات»‌ها همراه با چپ‌های کمونیست و اسلامگرایان بر این باورند که سیستم عدالت کیفری در ایالات متحده با «سیاهان» به گونه‌ای متفاوت از «سفیدها» رفتار می‌کند. این ادعای بی‌اساس امروز به یک آموزه در همه‌ی دانشگاه‌های آمریکا تبدیل شده که گویا جامعه‌ی آمریکا «بطور سیستماتیک» نژادپرست است و بر نژادپرستی بنیان گذاشته شده است. این سخنان کلی‌گویی‌های بی‌پایه است و با هیچ آمار و تحقیقی قابل اثبات یا تبیین نیست. رفتاری که با جرج فلوید صورت گرفت اصولا رفتار جاری در ۳۷۵ میلیون مواجهه‌ای که پلیس در شهرهای مختلف آمریکا با مردم دارد نیست. شواهد موجود در نظام کیفری آمریکا هیچگونه گرایش منفی نسبت به یک نژاد یا قومیت یا جنسیتی را در بازداشت‌ها، تحقیقات و فرایندهای قضایی نشان نمی‌دهد. جرم و رفتار ظن‌آلود تعیین کننده‌ی واکنش پلیس است و نه رنگ پوست افراد.

در سال ۲۰۱۹ افسران پلیس ۱۰۰۴ نفر را مورد اصابت گلوله قرار داده و کشته‌اند که اکثر آنها مسلح یا خطرناک بوده‌اند. آفریقایی‌تبارها کمتر از یک چهارم این افراد را تشکیل می‌داده‌اند (۲۳۵ نفر). این نسبت از سال ۲۰۱۵ تغییر نکرده است. سهم قربانیان آفریقایی‌تبار کمتر از نرخ جرم آنهاست چون تیراندازی پلیس تابع مواردی است که پلیس با افراد مسلح و خشن روبرو می‌شود. در سال ۲۰۱۸ افریقایی‌تبارها ۵۳ درصد ارتکاب به قتل و ۶۰ درصد سرقت‌ها را انجام داده‌اند با اینکه تنها ۱۳ درصد جمعیت هستند.
@cafe_andishe95

🗽با افسانه‌ی «نژادپرستی سیستماتیک جامعه‌ی آمریکا» همه‌ی متنفران ایالات متحده به صحنه آمده‌اند🗽-بخش3

🚨پلیس در این سال ۹ آفریقایی‌تبار غیرمسلح و ۱۹ اروپایی‌تبار غیرمسلح را با اسلحه به قتل رسانده است. این ارقام در سال ۲۰۱۵ به ترتیب ۳۸ و ۳۲ بوده است. در سل ۲۰۱۸، ۷۴۰۷ آفریقایی‌تبار توسط پلیس کشته شده‌اند که آن ۹ قربانی تنها یک دهم درصد از این رقم است. احتمال کشته شدن یک افسر پلیس ۱۸.۵ برابر آفریقایی‌تبارانی است که به دست پلیس کشته شده‌اند. در هفته‌ی قبل از مرگ جرج فلوید، ۸۰ آفریقایی‌تبار در شیکاگو مورد اصابت گلوله قرار گرفتند که ۲۱ تن از آنها جان خود را از دست دادند و تیراندازان در همه‌ی موارد خود آفریقایی‌تبارها بوده‌اند. علت قتل هشت برابری آفریقایی‌تبارها نسبت به اروپایی تبارها نه تیراندازی پلیس بلکه خشونت مجرمانه در میان خود آنها بوده است. تحقیقی که در سال ۲۰۱۹ توسط آکادمی ‌ملی علوم منتشر شده نشان می‌دهد که «هیچ شاهدی مبنی بر شکاف ضد سیاه در احتمال اصابت کشنده‌ی گلوله توسط پلیس وجود ندارد.» تحقیقی که در فیلادلفیا در سال ۲۰۱۵ توسط وزارت دادگستری انجام شد نشان می‌دهد که احتمال تیراندازی افسران آفریقایی‌تبار پلیس به مظنونان غیرمسلح آفریقایی‌تبار بیشتر از افسران اروپایی‌تبار بوده است. مطالعه‌ی دیگری توسط رولاند گریر اقتصاددان‌ دانشگاه هاروارد نشان داد که هیچ شاهدی برای تبعیض نژادی در تیراندازی‌ها در ایالات متحده وجود ندارد. البته کسانی که انگیزه‌ی سیاسی و نگاه فرقه‌ای و قبیله‌گرا به عالم دارند، همه‌ی این تحقیقات را نادیده می‌گیرند.

✔️رهبران ناشایست، جنبش‌های کور

در یکصد سال گذشته جنبش‌های سیاهان راهبردها و رهبران متفاوتی داشته‌اند. این راهبردها و رهبران تقریبا همیشه در ارتقای زندگی همراهان خود شکست خورده‌اند بجز یک نفر و راهبرد وی: جنبش ضد خشونت مارتین لوتر کینگ. او توانست بسیاری از تبعیض‌ها را از پیش پای آفریقایی‌تبارها بردارد (مثل جدایی مکانی از اروپایی‌تبارها) و علت موفقیت وی نیز مسالمت‌آمیز بودن حرکت‌اش بود. تا کنون چندین بار در اعتراض به قتل مردان سیاه بدون اسلحه توسط پلیس حرکت‌هایی صورت گرفته اما چون به غارت و آتش‌سوزی انجامیده نتیجه‌ی معکوس داده یا اصولا نتیجه نداده است. اگر جامعه‌ی آمریکا بطور سیستماتیک نژادپرست می‌بود، امکان رفع تبعیض‌های گذشته وجود نمی‌داشت. در نتیجه‌ی عمل رهبران ناشایست، جنبش‌های سیاهان به ابزار سیاسی چپ برای کسب قدرت و سوء استفاده‌ی اسلامیست‌ها تبدیل شده است. پیوند عمیق اکثر رهبران جنبش‌های آفریقایی‌تبارها با جریان چپ آنها را به زائده‌ای از این جریان تبدیل کرده و همین امر مانع پیشرفت آنها در حیطه‌های مختلف شده است. «دمکرات»‌ها برای خرید رأی اقلیت‌ها به سیاست هویتی دامن می‌زنند اما در حل مشکلات آنها ناتوان بوده‌اند.
م.م ایندیپندنت
@cafe_andishe95