🗽با افسانه‌ی «نژادپرستی سیستماتیک جامعه‌ی آمریکا» همه‌ی متنفران ایالات متحده به صحنه آمده‌اند🗽-بخش2
📍تبعیض و تعصب ملک شخصی هیچ گروهی نیست
در همه‌ی جوامع تبعیض و تعصب وجود دارد. اما مشکل تبعیض‌ها و تعصبات در ایالات متحده یک مشکل دولتی و سیاسی و قانونی نیست چون در قوانین و تصمیمات سیاستمداران، قانون و سیاست تبعیض‌آمیز و متعصبانه وجود ندارد. اگر چنین می‌بود تا کنون به دیوان عالی ارجاع شده بود. تبعیض‌ها و تعصبات در رفتار خود مردم با یکدیگر است که دولت حقوقی و قوانین آن را به درستی مهار می‌کند. تفسیر و تعمیم «رفتار خود مردم» به عنوان نژادپرستی به ساختارهای جامعه‌ی آمریکا نادرست است چون این تبعیض‌ها و تعصبات یکطرفه نیست. اگر جامعه‌ی آمریکا را بطور سیستماتیک نژادپرست تلقی کنیم هیچ قوم و اقلیتی از آن مبرّا نمی‌مانَد چون یک گروه نمی‌تواند ادعا کند که بر فراز سیستم نشسته است.
از سوی دیگر بسیاری از تبعیض‌های یادشده درواقع یا توهم تبعیض است (مثل جریمه شدن اعضای یک گروه به خاطر تخلف رانندگی) یا روال عادی جامعه است مثل اینکه امروز اکثر بازیکنان تیم‌های خوب بسکتبال آفریقایی‌تبار هستند چون خوب بازی می‌کنند. این موضوع را نمیتوان تبعیض علیه اروپایی‌تبارها یا آسیایی‌تبارها دانست. به همین ترتیب سهم نسبی بالای دانشجویان آسیایی‌تبار در دانشگاه‌هایی با رتبه‌ی برتر به واسطه‌ی تبعیض علیه دیگران نیست بلکه به دلیل تلاش بیشتر آنهاست. اتفاقا بسیاری از دانشگاه‌ها برای دانشجویان یهودی و آسیایی‌تبار که نمرات خوبی دارند سهمیه‌ی محدودکننده می‌گذارند و علیه آنها تبعیض روا می‌دارند تا دیگر اقلیت‌ها نیز در آنها حضور داشته باشند.
✔️مد «نژادپرست» و «زندگی سیاهان اهمیت دارد»
در روزهای اعتراضات و شورش‌ها در ایالات متحده برخی جوانان ایرانی که در عمر خود در برابر سرکوب جمهوری اسلامی سکوت کرده‌اند، تحت تاثیر مُد روز یکباره ضد آمریکایی و طرفدار سیاهان آمریکا شده‌اند. آنها که حکومت شبانه‌روز اسلحه‌اش را روی گردن‌شان گذاشته و روی آنها ایستاده یکدفعه متوجه شده‌اند که باید غم دیگران را بخورند آنهم کسی را در جامعه‌ای که هر دو، نه آن فرد و نه آن جامعه، را نمی‌شناسند. این مُد روز نه تنها جوانان طبقات ممتاز در اروپا و آمریکا را فرا گرفته تا حدی که از غارت و آتش زدن کلیسا و کتک زدن صاحبان کسب و کار دفاع می‌کنند بلکه کشوری را که پلیس شهرهایش با حداکثر خودداری با فاشیست‌ها و کمونیست‌ها و اسلامیست‌ها برخورد می‌کند، فاشیست و نژادپرست می‌خوانند.
🔘افسانه‌ی نژادپرستی پلیس در آمریکا
رهبران «دمکرات»ها همراه با چپ‌های کمونیست و اسلامگرایان بر این باورند که سیستم عدالت کیفری در ایالات متحده با «سیاهان» به گونه‌ای متفاوت از «سفیدها» رفتار می‌کند. این ادعای بی‌اساس امروز به یک آموزه در همه‌ی دانشگاه‌های آمریکا تبدیل شده که گویا جامعه‌ی آمریکا «بطور سیستماتیک» نژادپرست است و بر نژادپرستی بنیان گذاشته شده است. این سخنان کلی‌گویی‌های بی‌پایه است و با هیچ آمار و تحقیقی قابل اثبات یا تبیین نیست. رفتاری که با جرج فلوید صورت گرفت اصولا رفتار جاری در ۳۷۵ میلیون مواجهه‌ای که پلیس در شهرهای مختلف آمریکا با مردم دارد نیست. شواهد موجود در نظام کیفری آمریکا هیچگونه گرایش منفی نسبت به یک نژاد یا قومیت یا جنسیتی را در بازداشت‌ها، تحقیقات و فرایندهای قضایی نشان نمی‌دهد. جرم و رفتار ظن‌آلود تعیین کننده‌ی واکنش پلیس است و نه رنگ پوست افراد.
در سال ۲۰۱۹ افسران پلیس ۱۰۰۴ نفر را مورد اصابت گلوله قرار داده و کشته‌اند که اکثر آنها مسلح یا خطرناک بوده‌اند. آفریقایی‌تبارها کمتر از یک چهارم این افراد را تشکیل می‌داده‌اند (۲۳۵ نفر). این نسبت از سال ۲۰۱۵ تغییر نکرده است. سهم قربانیان آفریقایی‌تبار کمتر از نرخ جرم آنهاست چون تیراندازی پلیس تابع مواردی است که پلیس با افراد مسلح و خشن روبرو می‌شود. در سال ۲۰۱۸ افریقایی‌تبارها ۵۳ درصد ارتکاب به قتل و ۶۰ درصد سرقت‌ها را انجام داده‌اند با اینکه تنها ۱۳ درصد جمعیت هستند.
@cafe_andishe95
📍تبعیض و تعصب ملک شخصی هیچ گروهی نیست
در همه‌ی جوامع تبعیض و تعصب وجود دارد. اما مشکل تبعیض‌ها و تعصبات در ایالات متحده یک مشکل دولتی و سیاسی و قانونی نیست چون در قوانین و تصمیمات سیاستمداران، قانون و سیاست تبعیض‌آمیز و متعصبانه وجود ندارد. اگر چنین می‌بود تا کنون به دیوان عالی ارجاع شده بود. تبعیض‌ها و تعصبات در رفتار خود مردم با یکدیگر است که دولت حقوقی و قوانین آن را به درستی مهار می‌کند. تفسیر و تعمیم «رفتار خود مردم» به عنوان نژادپرستی به ساختارهای جامعه‌ی آمریکا نادرست است چون این تبعیض‌ها و تعصبات یکطرفه نیست. اگر جامعه‌ی آمریکا را بطور سیستماتیک نژادپرست تلقی کنیم هیچ قوم و اقلیتی از آن مبرّا نمی‌مانَد چون یک گروه نمی‌تواند ادعا کند که بر فراز سیستم نشسته است.
از سوی دیگر بسیاری از تبعیض‌های یادشده درواقع یا توهم تبعیض است (مثل جریمه شدن اعضای یک گروه به خاطر تخلف رانندگی) یا روال عادی جامعه است مثل اینکه امروز اکثر بازیکنان تیم‌های خوب بسکتبال آفریقایی‌تبار هستند چون خوب بازی می‌کنند. این موضوع را نمیتوان تبعیض علیه اروپایی‌تبارها یا آسیایی‌تبارها دانست. به همین ترتیب سهم نسبی بالای دانشجویان آسیایی‌تبار در دانشگاه‌هایی با رتبه‌ی برتر به واسطه‌ی تبعیض علیه دیگران نیست بلکه به دلیل تلاش بیشتر آنهاست. اتفاقا بسیاری از دانشگاه‌ها برای دانشجویان یهودی و آسیایی‌تبار که نمرات خوبی دارند سهمیه‌ی محدودکننده می‌گذارند و علیه آنها تبعیض روا می‌دارند تا دیگر اقلیت‌ها نیز در آنها حضور داشته باشند.
✔️مد «نژادپرست» و «زندگی سیاهان اهمیت دارد»
در روزهای اعتراضات و شورش‌ها در ایالات متحده برخی جوانان ایرانی که در عمر خود در برابر سرکوب جمهوری اسلامی سکوت کرده‌اند، تحت تاثیر مُد روز یکباره ضد آمریکایی و طرفدار سیاهان آمریکا شده‌اند. آنها که حکومت شبانه‌روز اسلحه‌اش را روی گردن‌شان گذاشته و روی آنها ایستاده یکدفعه متوجه شده‌اند که باید غم دیگران را بخورند آنهم کسی را در جامعه‌ای که هر دو، نه آن فرد و نه آن جامعه، را نمی‌شناسند. این مُد روز نه تنها جوانان طبقات ممتاز در اروپا و آمریکا را فرا گرفته تا حدی که از غارت و آتش زدن کلیسا و کتک زدن صاحبان کسب و کار دفاع می‌کنند بلکه کشوری را که پلیس شهرهایش با حداکثر خودداری با فاشیست‌ها و کمونیست‌ها و اسلامیست‌ها برخورد می‌کند، فاشیست و نژادپرست می‌خوانند.
🔘افسانه‌ی نژادپرستی پلیس در آمریکا
رهبران «دمکرات»ها همراه با چپ‌های کمونیست و اسلامگرایان بر این باورند که سیستم عدالت کیفری در ایالات متحده با «سیاهان» به گونه‌ای متفاوت از «سفیدها» رفتار می‌کند. این ادعای بی‌اساس امروز به یک آموزه در همه‌ی دانشگاه‌های آمریکا تبدیل شده که گویا جامعه‌ی آمریکا «بطور سیستماتیک» نژادپرست است و بر نژادپرستی بنیان گذاشته شده است. این سخنان کلی‌گویی‌های بی‌پایه است و با هیچ آمار و تحقیقی قابل اثبات یا تبیین نیست. رفتاری که با جرج فلوید صورت گرفت اصولا رفتار جاری در ۳۷۵ میلیون مواجهه‌ای که پلیس در شهرهای مختلف آمریکا با مردم دارد نیست. شواهد موجود در نظام کیفری آمریکا هیچگونه گرایش منفی نسبت به یک نژاد یا قومیت یا جنسیتی را در بازداشت‌ها، تحقیقات و فرایندهای قضایی نشان نمی‌دهد. جرم و رفتار ظن‌آلود تعیین کننده‌ی واکنش پلیس است و نه رنگ پوست افراد.
در سال ۲۰۱۹ افسران پلیس ۱۰۰۴ نفر را مورد اصابت گلوله قرار داده و کشته‌اند که اکثر آنها مسلح یا خطرناک بوده‌اند. آفریقایی‌تبارها کمتر از یک چهارم این افراد را تشکیل می‌داده‌اند (۲۳۵ نفر). این نسبت از سال ۲۰۱۵ تغییر نکرده است. سهم قربانیان آفریقایی‌تبار کمتر از نرخ جرم آنهاست چون تیراندازی پلیس تابع مواردی است که پلیس با افراد مسلح و خشن روبرو می‌شود. در سال ۲۰۱۸ افریقایی‌تبارها ۵۳ درصد ارتکاب به قتل و ۶۰ درصد سرقت‌ها را انجام داده‌اند با اینکه تنها ۱۳ درصد جمعیت هستند.
@cafe_andishe95
Forwarded from لیبراسیون/لیبرالیسم
🗽با افسانه‌ی «نژادپرستی سیستماتیک جامعه‌ی آمریکا» همه‌ی متنفران ایالات متحده به صحنه آمده‌اند🗽-بخش3
🚨پلیس در این سال ۹ آفریقایی‌تبار غیرمسلح و ۱۹ اروپایی‌تبار غیرمسلح را با اسلحه به قتل رسانده است. این ارقام در سال ۲۰۱۵ به ترتیب ۳۸ و ۳۲ بوده است. در سل ۲۰۱۸، ۷۴۰۷ آفریقایی‌تبار توسط پلیس کشته شده‌اند که آن ۹ قربانی تنها یک دهم درصد از این رقم است. احتمال کشته شدن یک افسر پلیس ۱۸.۵ برابر آفریقایی‌تبارانی است که به دست پلیس کشته شده‌اند. در هفته‌ی قبل از مرگ جرج فلوید، ۸۰ آفریقایی‌تبار در شیکاگو مورد اصابت گلوله قرار گرفتند که ۲۱ تن از آنها جان خود را از دست دادند و تیراندازان در همه‌ی موارد خود آفریقایی‌تبارها بوده‌اند. علت قتل هشت برابری آفریقایی‌تبارها نسبت به اروپایی تبارها نه تیراندازی پلیس بلکه خشونت مجرمانه در میان خود آنها بوده است. تحقیقی که در سال ۲۰۱۹ توسط آکادمی ملی علوم منتشر شده نشان میدهد که «هیچ شاهدی مبنی بر شکاف ضد سیاه در احتمال اصابت کشنده‌ی گلوله توسط پلیس وجود ندارد.» تحقیقی که در فیلادلفیا در سال ۲۰۱۵ توسط وزارت دادگستری انجام شد نشان میدهد که احتمال تیراندازی افسران آفریقایی‌تبار پلیس به مظنونان غیرمسلح آفریقایی‌تبار بیشتر از افسران اروپایی‌تبار بوده است. مطالعه‌ی دیگری توسط رولاند گریر اقتصاددان دانشگاه هاروارد نشان داد که هیچ شاهدی برای تبعیض نژادی در تیراندازی‌ها در ایالات متحده وجود ندارد. البته کسانی که انگیزه‌ی سیاسی و نگاه فرقه‌ای و قبیله‌گرا به عالم دارند، همه‌ی این تحقیقات را نادیده می‌گیرند.
✔️رهبران ناشایست، جنبش‌های کور
در یکصد سال گذشته جنبش‌های سیاهان راهبردها و رهبران متفاوتی داشته‌اند. این راهبردها و رهبران تقریبا همیشه در ارتقای زندگی همراهان خود شکست خورده‌اند بجز یک نفر و راهبرد وی: جنبش ضد خشونت مارتین لوتر کینگ. او توانست بسیاری از تبعیض‌ها را از پیش پای آفریقایی‌تبارها بردارد (مثل جدایی مکانی از اروپایی‌تبارها) و علت موفقیت وی نیز مسالمت‌آمیز بودن حرکت‌اش بود. تا کنون چندین بار در اعتراض به قتل مردان سیاه بدون اسلحه توسط پلیس حرکت‌هایی صورت گرفته اما چون به غارت و آتش‌سوزی انجامیده نتیجه‌ی معکوس داده یا اصولا نتیجه نداده است. اگر جامعه‌ی آمریکا بطور سیستماتیک نژادپرست می‌بود، امکان رفع تبعیض‌های گذشته وجود نمی‌داشت. در نتیجه‌ی عمل رهبران ناشایست، جنبش‌های سیاهان به ابزار سیاسی چپ برای کسب قدرت و سوء استفاده‌ی اسلامیست‌ها تبدیل شده است. پیوند عمیق اکثر رهبران جنبش‌های آفریقایی‌تبارها با جریان چپ آنها را به زائده‌ای از این جریان تبدیل کرده و همین امر مانع پیشرفت آنها در حیطه‌های مختلف شده است. «دمکرات»ها برای خرید رأی اقلیت‌ها به سیاست هویتی دامن می‌زنند اما در حل مشکلات آنها ناتوان بوده‌اند.
م.م ایندیپندنت
@cafe_andishe95
🚨پلیس در این سال ۹ آفریقایی‌تبار غیرمسلح و ۱۹ اروپایی‌تبار غیرمسلح را با اسلحه به قتل رسانده است. این ارقام در سال ۲۰۱۵ به ترتیب ۳۸ و ۳۲ بوده است. در سل ۲۰۱۸، ۷۴۰۷ آفریقایی‌تبار توسط پلیس کشته شده‌اند که آن ۹ قربانی تنها یک دهم درصد از این رقم است. احتمال کشته شدن یک افسر پلیس ۱۸.۵ برابر آفریقایی‌تبارانی است که به دست پلیس کشته شده‌اند. در هفته‌ی قبل از مرگ جرج فلوید، ۸۰ آفریقایی‌تبار در شیکاگو مورد اصابت گلوله قرار گرفتند که ۲۱ تن از آنها جان خود را از دست دادند و تیراندازان در همه‌ی موارد خود آفریقایی‌تبارها بوده‌اند. علت قتل هشت برابری آفریقایی‌تبارها نسبت به اروپایی تبارها نه تیراندازی پلیس بلکه خشونت مجرمانه در میان خود آنها بوده است. تحقیقی که در سال ۲۰۱۹ توسط آکادمی ملی علوم منتشر شده نشان میدهد که «هیچ شاهدی مبنی بر شکاف ضد سیاه در احتمال اصابت کشنده‌ی گلوله توسط پلیس وجود ندارد.» تحقیقی که در فیلادلفیا در سال ۲۰۱۵ توسط وزارت دادگستری انجام شد نشان میدهد که احتمال تیراندازی افسران آفریقایی‌تبار پلیس به مظنونان غیرمسلح آفریقایی‌تبار بیشتر از افسران اروپایی‌تبار بوده است. مطالعه‌ی دیگری توسط رولاند گریر اقتصاددان دانشگاه هاروارد نشان داد که هیچ شاهدی برای تبعیض نژادی در تیراندازی‌ها در ایالات متحده وجود ندارد. البته کسانی که انگیزه‌ی سیاسی و نگاه فرقه‌ای و قبیله‌گرا به عالم دارند، همه‌ی این تحقیقات را نادیده می‌گیرند.
✔️رهبران ناشایست، جنبش‌های کور
در یکصد سال گذشته جنبش‌های سیاهان راهبردها و رهبران متفاوتی داشته‌اند. این راهبردها و رهبران تقریبا همیشه در ارتقای زندگی همراهان خود شکست خورده‌اند بجز یک نفر و راهبرد وی: جنبش ضد خشونت مارتین لوتر کینگ. او توانست بسیاری از تبعیض‌ها را از پیش پای آفریقایی‌تبارها بردارد (مثل جدایی مکانی از اروپایی‌تبارها) و علت موفقیت وی نیز مسالمت‌آمیز بودن حرکت‌اش بود. تا کنون چندین بار در اعتراض به قتل مردان سیاه بدون اسلحه توسط پلیس حرکت‌هایی صورت گرفته اما چون به غارت و آتش‌سوزی انجامیده نتیجه‌ی معکوس داده یا اصولا نتیجه نداده است. اگر جامعه‌ی آمریکا بطور سیستماتیک نژادپرست می‌بود، امکان رفع تبعیض‌های گذشته وجود نمی‌داشت. در نتیجه‌ی عمل رهبران ناشایست، جنبش‌های سیاهان به ابزار سیاسی چپ برای کسب قدرت و سوء استفاده‌ی اسلامیست‌ها تبدیل شده است. پیوند عمیق اکثر رهبران جنبش‌های آفریقایی‌تبارها با جریان چپ آنها را به زائده‌ای از این جریان تبدیل کرده و همین امر مانع پیشرفت آنها در حیطه‌های مختلف شده است. «دمکرات»ها برای خرید رأی اقلیت‌ها به سیاست هویتی دامن می‌زنند اما در حل مشکلات آنها ناتوان بوده‌اند.
م.م ایندیپندنت
@cafe_andishe95
بدا به حال آن مملکتی که روشنفکرانش به بیراهه رفته باشند.امروز داشتم کتابخانه ام را مرتب میکردم و چشمم خورد به کتاب هایی که براهنی و ساعدی و شاملو وپرهام و...
در دهه پنجاه نوشته يا ترجمه کرده بودند.بی اغراق همه کتاب ها یک مضمون واحد را دنبال میکرد و آن امپریالیسم ستیزی واستعمارستیزی است.دریغ از یک کتاب تالیفی يا ترجمه ای درباره دموکراسی.این
یک واقعیتی است که در دهه پنجاه خورشیدی,مفهوم دموکراسی هیچ
نقشی و هیچ جایگاهی در ذهنیت روشنفکران ایرانی نداشت.اصلا درمواردی دموکراسی یک ارزش منفی شمرده میشد و به نظرم یک دلیل
عمده اش این بود که حامیان نظام شاهنشاهی در جهان عمدتا کشورهای
دموکراتیک غربی بودند و البته دلیل دیگرش هم تاثیر پذیری تقریبا همه روشنفکران ما ,و حتی اندیشمندان مذهبی ما از کمونیسم و مارکسیسم بود.به هر حال انقلاب اسلامی که رخ داد دقیقا همان چیزی را به روشنفکران داد که آنها تقریبا یک دهه درباره ارزشمندی آن نوشته وگفته بودند.نظامی روی کار آمد که امپریالیسم ستیز و آمریکاستیز بود.جالب است که در یکی دو سال اول,باز همین روشنفکران همچنان بر باورهای قدیمی خود تاکید میکردند و حتی حکومت جمهوری اسلامی را متهم میکردند که به اندازه کافی امپریالیسم ستیز نیست یادمان نرفته
که اولین بار یک سازمان چپگرا,که مورد تایید تقریبا عموم روشنفکران ما بود. سفارت آمریکا را اشغال کرد و یادمان نرفته که پس از اشغال سفارت آمریکا توسط دانشجویان خط امام,شاملو و ساعدی و پرهام و دیگر بزرگان الیت روشنفکری کشور نامه تائید آمیزی بر این حرکت نوشتند و منتشر کردند.یادمان نرفته که چپی ها روی دیوارها می نوشتند سپاه پاسداران را به سلاح سنگین مجهز کنید و یا می نوشتند
همه ساواکی ها اعدام باید گردند. خلاصه میخواهم بگویم دیگ تندروی و آمریکاستیزی را همین روشنفکران عزیز هم میزدند و جمهوری اسلامی هم برای اينکه اینها را از حیث شعاری خلع سلاح کند مدام مرتکب اعمال آمریکا ستیزانه ی افراطی تر می شد و آنقدر در این کار پیش رفت که روی حضرات روشنفکر کم شد.خلاصه چپی ها ما کاری کردند که لیبرال تبدیل به یک فحش ناموسی شد و حرف زدن از مزایای دموکراسی عملی
مستوجب شماتت و احیانا زندان.و نتیجه میگیرم که گناه همه گرفتاری های امروز ما را نباید صرفا سر "آخوندها "انداخت.گناه روشنفکران دهه پنجاهی بیشتر نباشد کمتر نیست.الان هم روشنفکران ما اگر میخواهند
جامعه بهتری داشته باشند باید جملگی بر روی ارزش های دموکراسی خواهانه اجماع کنند وگرنه ....
✍بیژن اشتری
@cafe_andishe95
در دهه پنجاه نوشته يا ترجمه کرده بودند.بی اغراق همه کتاب ها یک مضمون واحد را دنبال میکرد و آن امپریالیسم ستیزی واستعمارستیزی است.دریغ از یک کتاب تالیفی يا ترجمه ای درباره دموکراسی.این
یک واقعیتی است که در دهه پنجاه خورشیدی,مفهوم دموکراسی هیچ
نقشی و هیچ جایگاهی در ذهنیت روشنفکران ایرانی نداشت.اصلا درمواردی دموکراسی یک ارزش منفی شمرده میشد و به نظرم یک دلیل
عمده اش این بود که حامیان نظام شاهنشاهی در جهان عمدتا کشورهای
دموکراتیک غربی بودند و البته دلیل دیگرش هم تاثیر پذیری تقریبا همه روشنفکران ما ,و حتی اندیشمندان مذهبی ما از کمونیسم و مارکسیسم بود.به هر حال انقلاب اسلامی که رخ داد دقیقا همان چیزی را به روشنفکران داد که آنها تقریبا یک دهه درباره ارزشمندی آن نوشته وگفته بودند.نظامی روی کار آمد که امپریالیسم ستیز و آمریکاستیز بود.جالب است که در یکی دو سال اول,باز همین روشنفکران همچنان بر باورهای قدیمی خود تاکید میکردند و حتی حکومت جمهوری اسلامی را متهم میکردند که به اندازه کافی امپریالیسم ستیز نیست یادمان نرفته
که اولین بار یک سازمان چپگرا,که مورد تایید تقریبا عموم روشنفکران ما بود. سفارت آمریکا را اشغال کرد و یادمان نرفته که پس از اشغال سفارت آمریکا توسط دانشجویان خط امام,شاملو و ساعدی و پرهام و دیگر بزرگان الیت روشنفکری کشور نامه تائید آمیزی بر این حرکت نوشتند و منتشر کردند.یادمان نرفته که چپی ها روی دیوارها می نوشتند سپاه پاسداران را به سلاح سنگین مجهز کنید و یا می نوشتند
همه ساواکی ها اعدام باید گردند. خلاصه میخواهم بگویم دیگ تندروی و آمریکاستیزی را همین روشنفکران عزیز هم میزدند و جمهوری اسلامی هم برای اينکه اینها را از حیث شعاری خلع سلاح کند مدام مرتکب اعمال آمریکا ستیزانه ی افراطی تر می شد و آنقدر در این کار پیش رفت که روی حضرات روشنفکر کم شد.خلاصه چپی ها ما کاری کردند که لیبرال تبدیل به یک فحش ناموسی شد و حرف زدن از مزایای دموکراسی عملی
مستوجب شماتت و احیانا زندان.و نتیجه میگیرم که گناه همه گرفتاری های امروز ما را نباید صرفا سر "آخوندها "انداخت.گناه روشنفکران دهه پنجاهی بیشتر نباشد کمتر نیست.الان هم روشنفکران ما اگر میخواهند
جامعه بهتری داشته باشند باید جملگی بر روی ارزش های دموکراسی خواهانه اجماع کنند وگرنه ....
✍بیژن اشتری
@cafe_andishe95
Telegram
attach 📎
🔰معترضان خیابانی در ایالات‌متحده چه میخواهند؟ 🔰بخش1
📍حساب غارتگران و آتش‌به‌پاکنندگان در خیابان‌های آمریکا از معترضان آرام جداست. گروهی از تظاهرات‌کنندگان هستند که به خشونت متوسل نشده‌اند، جایی را غارت نکرده و خشونتی روا نداشته‌اند. خواست غارتگران روشن است. اما گروه دوم با اعتراضات خود به مرگ جورج فلوید چه می‌خواهد؟ آیا برای خود آنها و نیز مقامات مسئول در شهرهای مختلف (از فرماندار و شهردار تا روسای پلیس) روشن است که آنها چه میخواهند؟
بخش قابل توجهی از معترضان میخواهند به نژادپرستی پایان داده شود؛ با این تصور که قتل جورج فلوید ریشه در نژادپرستی دارد، اما این موضوع هنوز روشن نیست. چند ثانیه فیلم از یک رخداد و تفاوت در رنگ پوست، انگیزه قتل مفروض را اثبات نمی‌کند. اما خواست پایان دادن به نژادپرستی از اساس غیرعملی است، چون اولا قوانین و سیاست‌های ایالات متحده خالی از نژادپرستی است. اگر چنین بود، تا کنون یک نفر آنها را قبل از اعتراضات اخیر در دادگاه‌ها مطرح کرده بود یا مجلس نمایندگان که اکثریت آن در دست دمکرات‌هاست و امروز خود و خانواده‌هاشان در اعتراضات حضور دارند، در این زمینه اقدام کرده بود. ثانیا نژادپرستی به برچسبی آنقدر معمول تبدیل شده است که مخالفت با اسلامگرایی یا دولت کمونیستی چین نژادپرستی خوانده می‌شود، در حالی که نه اسلامگرایی یا کمونیسم (یک ایدئولوژی) یک نژاد است، و نه حتی اسلام و مخالفت با آنها کاملا مشروع است.
و سوم آن که نژادپرستی و برتری‌طلبی با تغییر نسل و آموزش همگانی غیرمستقیم و آگاهی‌بخشی ممکن است افول یابد. با فرستادن افراد به اردوی آموزشی شستشوی مغزی کسانی که مدیریت این کارها را بر عهده داشته باشند، خود به تمامیت‌خواهان و اقتدارگرایان مبدل خواهند شد. خواست‌های غیرممکن مثل ریشه‌کنی نژادپرستی، آن هم با تعریف گسترده از این تعبیر، راه را برای برآمدن فریبکاران باز می‌کند.
آیا خواست‌ها و اقدامات دیگری مطرح شده است؟ سرنوشت آنها چه خواهد شد؟
🔸اقدامات نمایشی و گزینشی
اقدامات نمادین مثل تغییر نام یک خیابان یا نقاشی کف یک خیابان به زودی فراموش می‌شوند. از شعارهای مبهم نیز مثل «زندگی سیاهان اهمیت دارد» هم بگذریم، چون زندگی هر کسی اهمیت دارد.
برخی شعارها نیز از اساس بیهوده و بی‌اساس هستند؛ مثل «سکوت خشونت است.» اگر سکوت خشونت است، تک تک تظاهرات‌کنندگان ۱۰ سال است که در برابر کشتار ۵۰۰ هزار سوری (۷۰ هزار زن و کودک) سکوت کرده‌اند و لذا خشونت ورزیده‌اند. اگر معترضان به کشته شدن چند انسان در ایالات متحده (در سراسر دنیا) سوریه را به یاد نیاورند، دیگر کشتارها را حتما به یاد نمی‌آورند. حتما این افراد میدانند که کشتن در برابر دوربین با کشتن بدون قرار داشتن در برابر دوربین یکی است. اتفاقا بسیاری از کودکان سوری در برابر دوربین با بمب‌های شیمیایی اسد جان دادند.
▪️انقلاب سیاسی
برنی سندرز و طرفدارانش همیشه به دنبال انقلاب یعنی براندازی دولت قانونی و بعد مصادره اموال ثروتمندان به نفع فقرا و دولتی کردن همه‌امور کشور بوده‌اند. این خواب و خیال در کشوری با پنجاه ایالت و ۳۱۴۱ کانتی که خود اموراتشان را اداره می‌کنند، غیرممکن است. اشغال کاخ سفید توسط یک گروه و حتی در اختیار گرفتن پنتاگون و وزارت خارجه و دیگر دستگاه‌های دولتی در واشنگتن نیز پایان ماجرا نیست. مردم در بقیه ایالات علیه این اشغالگران برخواهند خواست و با آنها خواهند جنگید. البته چپ مشکلی با ایجاد جنگ داخلی و نابودی ایالات متحده ندارد. از نگاه چپ، نابودی ایالات متحده که رویای همیشگی مارکسیست‌ها و اسلامگرایان بوده یعنی محروم کردن دنیا از قدرتمندترین نظام سرمایه‌داری. آنها تصور می‌کنند با نابودی ایالات متحده، دنیا تحت سلطه مارکسیسم در اتحاد با دیگر ایدئولوژی‌ها قرار خواهد گرفت رویایی که هیچ وقت محق نخواهد شد.
دسته‌ای از تظاهرات‌کنندگان خواست‌های خود را مبنی بر از میان بردن و آتش زدن هر آن چیزی که هست، بیان کرده‌اند. افرادی نیز در رسانه‌ها از این خواست‌ها با عنوان این که دیگران نباید روش اعتراض را تعیین کنند از آنها حمایت کرده‌اند. برخی رسانه‌ها که هر چه دارند از نظم و قانون و ثروت و کسب و کار در جامعه امریکاست، امروز از غارت و آتش زدن دفاع می‌کنند. نکته جالب اینجاست که صداهایی که در رسانه‌ها منعکس می‌شود، همه از طبقات پر درآمد هستند و نابودی مراکز شهری برای آنها چندان اهمیت ندارد.
در میان خواست‌های مطرح شده، تنها سه مورد است که جنبه سیاستگذارانه داشته و هر سه غیرعملی و دارای لوازم خطیر است (جز یک مورد خاص). این سه را مطرح و نقد می‌کنم.
@cafe_andishe95
📍حساب غارتگران و آتش‌به‌پاکنندگان در خیابان‌های آمریکا از معترضان آرام جداست. گروهی از تظاهرات‌کنندگان هستند که به خشونت متوسل نشده‌اند، جایی را غارت نکرده و خشونتی روا نداشته‌اند. خواست غارتگران روشن است. اما گروه دوم با اعتراضات خود به مرگ جورج فلوید چه می‌خواهد؟ آیا برای خود آنها و نیز مقامات مسئول در شهرهای مختلف (از فرماندار و شهردار تا روسای پلیس) روشن است که آنها چه میخواهند؟
بخش قابل توجهی از معترضان میخواهند به نژادپرستی پایان داده شود؛ با این تصور که قتل جورج فلوید ریشه در نژادپرستی دارد، اما این موضوع هنوز روشن نیست. چند ثانیه فیلم از یک رخداد و تفاوت در رنگ پوست، انگیزه قتل مفروض را اثبات نمی‌کند. اما خواست پایان دادن به نژادپرستی از اساس غیرعملی است، چون اولا قوانین و سیاست‌های ایالات متحده خالی از نژادپرستی است. اگر چنین بود، تا کنون یک نفر آنها را قبل از اعتراضات اخیر در دادگاه‌ها مطرح کرده بود یا مجلس نمایندگان که اکثریت آن در دست دمکرات‌هاست و امروز خود و خانواده‌هاشان در اعتراضات حضور دارند، در این زمینه اقدام کرده بود. ثانیا نژادپرستی به برچسبی آنقدر معمول تبدیل شده است که مخالفت با اسلامگرایی یا دولت کمونیستی چین نژادپرستی خوانده می‌شود، در حالی که نه اسلامگرایی یا کمونیسم (یک ایدئولوژی) یک نژاد است، و نه حتی اسلام و مخالفت با آنها کاملا مشروع است.
و سوم آن که نژادپرستی و برتری‌طلبی با تغییر نسل و آموزش همگانی غیرمستقیم و آگاهی‌بخشی ممکن است افول یابد. با فرستادن افراد به اردوی آموزشی شستشوی مغزی کسانی که مدیریت این کارها را بر عهده داشته باشند، خود به تمامیت‌خواهان و اقتدارگرایان مبدل خواهند شد. خواست‌های غیرممکن مثل ریشه‌کنی نژادپرستی، آن هم با تعریف گسترده از این تعبیر، راه را برای برآمدن فریبکاران باز می‌کند.
آیا خواست‌ها و اقدامات دیگری مطرح شده است؟ سرنوشت آنها چه خواهد شد؟
🔸اقدامات نمایشی و گزینشی
اقدامات نمادین مثل تغییر نام یک خیابان یا نقاشی کف یک خیابان به زودی فراموش می‌شوند. از شعارهای مبهم نیز مثل «زندگی سیاهان اهمیت دارد» هم بگذریم، چون زندگی هر کسی اهمیت دارد.
برخی شعارها نیز از اساس بیهوده و بی‌اساس هستند؛ مثل «سکوت خشونت است.» اگر سکوت خشونت است، تک تک تظاهرات‌کنندگان ۱۰ سال است که در برابر کشتار ۵۰۰ هزار سوری (۷۰ هزار زن و کودک) سکوت کرده‌اند و لذا خشونت ورزیده‌اند. اگر معترضان به کشته شدن چند انسان در ایالات متحده (در سراسر دنیا) سوریه را به یاد نیاورند، دیگر کشتارها را حتما به یاد نمی‌آورند. حتما این افراد میدانند که کشتن در برابر دوربین با کشتن بدون قرار داشتن در برابر دوربین یکی است. اتفاقا بسیاری از کودکان سوری در برابر دوربین با بمب‌های شیمیایی اسد جان دادند.
▪️انقلاب سیاسی
برنی سندرز و طرفدارانش همیشه به دنبال انقلاب یعنی براندازی دولت قانونی و بعد مصادره اموال ثروتمندان به نفع فقرا و دولتی کردن همه‌امور کشور بوده‌اند. این خواب و خیال در کشوری با پنجاه ایالت و ۳۱۴۱ کانتی که خود اموراتشان را اداره می‌کنند، غیرممکن است. اشغال کاخ سفید توسط یک گروه و حتی در اختیار گرفتن پنتاگون و وزارت خارجه و دیگر دستگاه‌های دولتی در واشنگتن نیز پایان ماجرا نیست. مردم در بقیه ایالات علیه این اشغالگران برخواهند خواست و با آنها خواهند جنگید. البته چپ مشکلی با ایجاد جنگ داخلی و نابودی ایالات متحده ندارد. از نگاه چپ، نابودی ایالات متحده که رویای همیشگی مارکسیست‌ها و اسلامگرایان بوده یعنی محروم کردن دنیا از قدرتمندترین نظام سرمایه‌داری. آنها تصور می‌کنند با نابودی ایالات متحده، دنیا تحت سلطه مارکسیسم در اتحاد با دیگر ایدئولوژی‌ها قرار خواهد گرفت رویایی که هیچ وقت محق نخواهد شد.
دسته‌ای از تظاهرات‌کنندگان خواست‌های خود را مبنی بر از میان بردن و آتش زدن هر آن چیزی که هست، بیان کرده‌اند. افرادی نیز در رسانه‌ها از این خواست‌ها با عنوان این که دیگران نباید روش اعتراض را تعیین کنند از آنها حمایت کرده‌اند. برخی رسانه‌ها که هر چه دارند از نظم و قانون و ثروت و کسب و کار در جامعه امریکاست، امروز از غارت و آتش زدن دفاع می‌کنند. نکته جالب اینجاست که صداهایی که در رسانه‌ها منعکس می‌شود، همه از طبقات پر درآمد هستند و نابودی مراکز شهری برای آنها چندان اهمیت ندارد.
در میان خواست‌های مطرح شده، تنها سه مورد است که جنبه سیاستگذارانه داشته و هر سه غیرعملی و دارای لوازم خطیر است (جز یک مورد خاص). این سه را مطرح و نقد می‌کنم.
@cafe_andishe95
🔰معترضان خیابانی در ایالات‌متحده چه میخواهند؟ 🔰بخش2
▪️«بودجه پلیس را قطع کنید»
این شعار توسط اقلیتی از معترضان خیابانی بالاخص پس از چند روز اول که معترضان با انتقاد روشن نبودن خواستشان مواجه شدند، اعلام شده است.
البته چون شهرداری‌ها سازمان پلیس را در هر شهر و منطقه اداره می‌کنند (و نه دولت مرکزی بر خلاف مهمل‌گویی دیکتاتورها در دنیا) آنها می‌توانند بودجه پلیس را قطع کنند. اما هیچ شهردار یا شورای شهری بودجه پلیس را قطع نمی‌کند، مگر آن که عده‌ای اسلحه زیر گلوی آنها بگذارند یا تهدید کنند که تمام شهر را می‌سوزانند (یکی از رهبران تظاهرات در نیویورک گفته بوده که بنزین ارزان است و می‌توانند شهر را سوزاند.) البته دسته‌ای از چهره‌های مشهور و محبوب که خود ماموران بازنشسته پلیس را برای امنیت خویش استخدام می‌کنند، خواستار قطع بودجه پلیس شده‌اند. این مثل آن است که کسانی که فرزندانشان را به مدرسه خصوصی می‌فرستند، خواستار قطع بودجه مدارس عمومی شوند. قطع بودجه مدارس عمومی همانند قطع بودجه پلیس، ضررش نه به ثروتمندان، بلکه به کم درآمدها و طبقه متوسط می‌رسد، چون کسب‌وکارها از مناطق بدون پلیس یا پلیس بی‌کارکرد می‌روند و آنها نمی‌توانند حداقل مایحتاج خود را تامین کنند. همین موضوع برای یک زن در شیکاگو پیش آمد که به دلیل غارت و بسته شدن مغازه‌ها نتوانسته بود برای خود شیر تهیه کند.
عدم بودجه برای پلیس و فقدان این سازمان، یعنی واگذاری شهر یا منطقه به باندهای تبهکار و باجگیران و گروه‌های خشن یا کمیته‌ها و بسیج محلی که مدام به شکار همدیگر می‌پردازند تا در نهایت یکی که قدرت بیشتری دارد، حاکم شود. چهره‌های مشهور امریکایی که از قطع بودجه پلیس حمایت کرده‌اند، متوجه نیستند که خواهان سیستم انتطامی کمونیستی یا اسلامی هستند. ته داستان، رها کردن نظم و قانون و پر کردن جای آن با هرج و مرج و سرکوب است. کسانی که این شعار را می‌دهند یا دارای امنیت خصوصی هستند یا تبهکارند و میخواهند زمام امور در یک منطقه را به دست بگیرند.
▪️واگذاری نظارت بر پلیس به گروه‌های مستقل بیرون از این سازمان
ماموران پلیس اگر قوانین را نقض کنند، سروکارشان با دادگاه است، اما اگر مقررات سازمان خود را نقض کنند، در درون پلیس دفتری برای رسیدگی به اعمال آنها وجود دارد که می‌تواند آنها را معلق یا اخراج کند. کسانی که خواست واگذاری بررسی اعمال خلاف ماموران پلیس به گروه‌های مستقل بیرون از پلیس را مطرح می‌کنند، نمی‌گویند که منظورشان کدام یک از این دو است. اگر اولی است نقض اصل تفکیک قواست چون هیچ نهادی غیر از دادگاه نمی تواند برای افراد اعم از پلیس و غیر پلیس حکم مجازات صادر کند. اما اگر موضوع دومی است، هر سازمانی خود باید قادر باشد در مورد کارکنانش تصمیم بگیرد و واگذاری آن به گروهی بیرون از آن (معلوم نیست که و با چه فرایند انتخابی) غیر عقلانی است.
🔸«هشت نمی‌تواند صبر کند»
گروهی از حامیان معترضان هشت پیشنهاد برای اصلاح پلیس مطرح ساخته‌اند: منع بستن مجرای تنفسی، لزوم کاهش تنش، لزوم اخطار قبل از تیراندازی، استفاده از همه تمهیدات قبل از تیراندازی، وظیفه مداخله، منع تیراندازی به خورو در حال حرکت، لزوم استفاده از طیفی از ابزارهای اعمال زور، و لزوم گزارش جامع. برخی از چهره‌های مشهور در پشت سر این خواست‌ها قرار گرفته‌اند. مشکل این درخواست‌ها نیز غیرعملی بودن یا وجود اکثر آنها در مقررات پلیس (مثل اخطار قبل از شلیک، استفاده از همه تمهیدات یا کاهش تنش) است. خودرو در حال حرکت می‌تواند به تیراندازی به پلیس ادامه دهد و نمیتوان دست پلیس را در برابر آن بست. با وجود دوربین داشتن اعضای پلیس، درخواست گزارش جامع وجهی ندارد. دخالت دیگران در اقدامات پلیس می‌تواند به تنش‌ها دامن بزند. از میان هشت درخواست ارائه شده تنها موردی که قابلیت کار کارشناسی دارد، تغییر مقررات برای جلوگیری از بستن مجاری تنفسی به هنگام مقاومت فرد برای بازداشت است.
@cafe_andishe95
▪️«بودجه پلیس را قطع کنید»
این شعار توسط اقلیتی از معترضان خیابانی بالاخص پس از چند روز اول که معترضان با انتقاد روشن نبودن خواستشان مواجه شدند، اعلام شده است.
البته چون شهرداری‌ها سازمان پلیس را در هر شهر و منطقه اداره می‌کنند (و نه دولت مرکزی بر خلاف مهمل‌گویی دیکتاتورها در دنیا) آنها می‌توانند بودجه پلیس را قطع کنند. اما هیچ شهردار یا شورای شهری بودجه پلیس را قطع نمی‌کند، مگر آن که عده‌ای اسلحه زیر گلوی آنها بگذارند یا تهدید کنند که تمام شهر را می‌سوزانند (یکی از رهبران تظاهرات در نیویورک گفته بوده که بنزین ارزان است و می‌توانند شهر را سوزاند.) البته دسته‌ای از چهره‌های مشهور و محبوب که خود ماموران بازنشسته پلیس را برای امنیت خویش استخدام می‌کنند، خواستار قطع بودجه پلیس شده‌اند. این مثل آن است که کسانی که فرزندانشان را به مدرسه خصوصی می‌فرستند، خواستار قطع بودجه مدارس عمومی شوند. قطع بودجه مدارس عمومی همانند قطع بودجه پلیس، ضررش نه به ثروتمندان، بلکه به کم درآمدها و طبقه متوسط می‌رسد، چون کسب‌وکارها از مناطق بدون پلیس یا پلیس بی‌کارکرد می‌روند و آنها نمی‌توانند حداقل مایحتاج خود را تامین کنند. همین موضوع برای یک زن در شیکاگو پیش آمد که به دلیل غارت و بسته شدن مغازه‌ها نتوانسته بود برای خود شیر تهیه کند.
عدم بودجه برای پلیس و فقدان این سازمان، یعنی واگذاری شهر یا منطقه به باندهای تبهکار و باجگیران و گروه‌های خشن یا کمیته‌ها و بسیج محلی که مدام به شکار همدیگر می‌پردازند تا در نهایت یکی که قدرت بیشتری دارد، حاکم شود. چهره‌های مشهور امریکایی که از قطع بودجه پلیس حمایت کرده‌اند، متوجه نیستند که خواهان سیستم انتطامی کمونیستی یا اسلامی هستند. ته داستان، رها کردن نظم و قانون و پر کردن جای آن با هرج و مرج و سرکوب است. کسانی که این شعار را می‌دهند یا دارای امنیت خصوصی هستند یا تبهکارند و میخواهند زمام امور در یک منطقه را به دست بگیرند.
▪️واگذاری نظارت بر پلیس به گروه‌های مستقل بیرون از این سازمان
ماموران پلیس اگر قوانین را نقض کنند، سروکارشان با دادگاه است، اما اگر مقررات سازمان خود را نقض کنند، در درون پلیس دفتری برای رسیدگی به اعمال آنها وجود دارد که می‌تواند آنها را معلق یا اخراج کند. کسانی که خواست واگذاری بررسی اعمال خلاف ماموران پلیس به گروه‌های مستقل بیرون از پلیس را مطرح می‌کنند، نمی‌گویند که منظورشان کدام یک از این دو است. اگر اولی است نقض اصل تفکیک قواست چون هیچ نهادی غیر از دادگاه نمی تواند برای افراد اعم از پلیس و غیر پلیس حکم مجازات صادر کند. اما اگر موضوع دومی است، هر سازمانی خود باید قادر باشد در مورد کارکنانش تصمیم بگیرد و واگذاری آن به گروهی بیرون از آن (معلوم نیست که و با چه فرایند انتخابی) غیر عقلانی است.
🔸«هشت نمی‌تواند صبر کند»
گروهی از حامیان معترضان هشت پیشنهاد برای اصلاح پلیس مطرح ساخته‌اند: منع بستن مجرای تنفسی، لزوم کاهش تنش، لزوم اخطار قبل از تیراندازی، استفاده از همه تمهیدات قبل از تیراندازی، وظیفه مداخله، منع تیراندازی به خورو در حال حرکت، لزوم استفاده از طیفی از ابزارهای اعمال زور، و لزوم گزارش جامع. برخی از چهره‌های مشهور در پشت سر این خواست‌ها قرار گرفته‌اند. مشکل این درخواست‌ها نیز غیرعملی بودن یا وجود اکثر آنها در مقررات پلیس (مثل اخطار قبل از شلیک، استفاده از همه تمهیدات یا کاهش تنش) است. خودرو در حال حرکت می‌تواند به تیراندازی به پلیس ادامه دهد و نمیتوان دست پلیس را در برابر آن بست. با وجود دوربین داشتن اعضای پلیس، درخواست گزارش جامع وجهی ندارد. دخالت دیگران در اقدامات پلیس می‌تواند به تنش‌ها دامن بزند. از میان هشت درخواست ارائه شده تنها موردی که قابلیت کار کارشناسی دارد، تغییر مقررات برای جلوگیری از بستن مجاری تنفسی به هنگام مقاومت فرد برای بازداشت است.
@cafe_andishe95
🔰معترضان خیابانی در ایالات‌متحده چه میخواهند؟ 🔰بخش3
🔸چگونه جنبش‌ها می‌میرند و نمی‌میرند
معترضان خیابانی هر قدر که عصبانی و خشمگین باشند، نمی‌توانند انتظار داشته باشند که بدون خواست‌های روشن و عملی به موفقیتی دست یابند. جنبش اشغال وال استریت در سال ۲۰۱۱ درست به دلیل روشن نبودن یا غیرعملی بودن خواستش پس از مدتی بست‌نشینی جمع و فراموش شد.
نمیتوان نهادی را که پنجاه درصد مردم آمریکا در آن سهم دارند، بست. جمعیت معترضانی کمتر از یک دهم درصد (با ادعای ۹۹ درصدی) در یک کشور دمکراتیک نمی‌توانند خواست‌های خود را با غارت و تهدید یا عصبانیت و پا بر زمین کوبیدن بر بقیه تحمیل کند؛ بالاخص در کشوری که حدود ۳۰۰ میلیون اسلحه در دست مردم است. هر گونه خواستی در یک جامعه دمکراتیک که باندهای تبهکار آن را اشغال نکرده و با تحت تهدید زندگی نکند، با صرف خواست در تظاهرات محقق نمی‌شود. کسانی که در خیابان هستند باید نخست با اتکا بر اعتراضات به وضعیت موجود در انتخابات محلی و ایالتی به صحنه بیایند و انتخابات را ببرند، و بعد برنامه‌های خود را در ۱۸هزار سازمان پلیس در امریکا تصویب و اجرا کنند. منع کارهایی از قبیل بازداشت متهم با گرفتن گردن وی یا روش‌هایی که فرد بازداشتی را از تنفس باز می‌دارد، برخی از این برنامه‌هاست که شوراهای شهر یا دولت‌ها و مجالس محلی و ایالتی می‌توانند روی آنها کار کنند. البته هیچ یک از مقررات و اصلاحات نمی‌تواند کاملا از رخدادهای جانکاهی مثل مرگ جورج فلوید جلوگیری کند. مینیاپولیس پیش از مرگ فلوید بستن مجرای تنفسی را ممنوع کرده بود.
م.م ایندیپندنت
@cafe_andishe95
🔸چگونه جنبش‌ها می‌میرند و نمی‌میرند
معترضان خیابانی هر قدر که عصبانی و خشمگین باشند، نمی‌توانند انتظار داشته باشند که بدون خواست‌های روشن و عملی به موفقیتی دست یابند. جنبش اشغال وال استریت در سال ۲۰۱۱ درست به دلیل روشن نبودن یا غیرعملی بودن خواستش پس از مدتی بست‌نشینی جمع و فراموش شد.
نمیتوان نهادی را که پنجاه درصد مردم آمریکا در آن سهم دارند، بست. جمعیت معترضانی کمتر از یک دهم درصد (با ادعای ۹۹ درصدی) در یک کشور دمکراتیک نمی‌توانند خواست‌های خود را با غارت و تهدید یا عصبانیت و پا بر زمین کوبیدن بر بقیه تحمیل کند؛ بالاخص در کشوری که حدود ۳۰۰ میلیون اسلحه در دست مردم است. هر گونه خواستی در یک جامعه دمکراتیک که باندهای تبهکار آن را اشغال نکرده و با تحت تهدید زندگی نکند، با صرف خواست در تظاهرات محقق نمی‌شود. کسانی که در خیابان هستند باید نخست با اتکا بر اعتراضات به وضعیت موجود در انتخابات محلی و ایالتی به صحنه بیایند و انتخابات را ببرند، و بعد برنامه‌های خود را در ۱۸هزار سازمان پلیس در امریکا تصویب و اجرا کنند. منع کارهایی از قبیل بازداشت متهم با گرفتن گردن وی یا روش‌هایی که فرد بازداشتی را از تنفس باز می‌دارد، برخی از این برنامه‌هاست که شوراهای شهر یا دولت‌ها و مجالس محلی و ایالتی می‌توانند روی آنها کار کنند. البته هیچ یک از مقررات و اصلاحات نمی‌تواند کاملا از رخدادهای جانکاهی مثل مرگ جورج فلوید جلوگیری کند. مینیاپولیس پیش از مرگ فلوید بستن مجرای تنفسی را ممنوع کرده بود.
م.م ایندیپندنت
@cafe_andishe95
Forwarded from لیبراسیون/لیبرالیسم
🔰معترضان خیابانی در ایالات‌متحده چه میخواهند؟ 🔰
📍نکته تکمیلی:جکوب فری، شهردار شهر مینیاپولیس که مسئول ارشد اداره پلیس این شهر و در نتیجه متهم اصلی در پرونده قتل جورج فلوید است، با پوشیدن ماسک سیاه که روی آن آخرین سخنان فلوید نوشته شده (نمی‌توانم نفس بکشم) در جمع معترضان به نژادپرستی ادعایی در این کشور حاضر شد!
شهردار مینیاپولیس هم مانند دیگر مسئولان این شهر و ایالت مینه‌سوتا از اعضای حزب دموکرات و مخالف ترامپ است.
@cafe_andishe95
📍نکته تکمیلی:جکوب فری، شهردار شهر مینیاپولیس که مسئول ارشد اداره پلیس این شهر و در نتیجه متهم اصلی در پرونده قتل جورج فلوید است، با پوشیدن ماسک سیاه که روی آن آخرین سخنان فلوید نوشته شده (نمی‌توانم نفس بکشم) در جمع معترضان به نژادپرستی ادعایی در این کشور حاضر شد!
شهردار مینیاپولیس هم مانند دیگر مسئولان این شهر و ایالت مینه‌سوتا از اعضای حزب دموکرات و مخالف ترامپ است.
@cafe_andishe95
⛵️با چوب های "پوسیده"نمی شود "قایق" ساخت، و با افکار پوسیده هم نمی توان"جامعه" را ساخت.
====================
👁🗨راه درس گرفتن از تجربه ، انجام مشاهدات مكرر نيست.سهم تكرار مشاهدات در قياس با سهم انديشه هيچ است.بيشتر آنچه كه مي آموزيم با كمك مغز است.
چشم و گوش نيز اهميت دارند، ولي اهميتشان بيشتر در انديشه هاي غلطي است كه مغز يا عقل پيش مي نهند.
📚کارل ریموند پوپر-فیلسوف لیبرال
@cafe_andishe95
====================
👁🗨راه درس گرفتن از تجربه ، انجام مشاهدات مكرر نيست.سهم تكرار مشاهدات در قياس با سهم انديشه هيچ است.بيشتر آنچه كه مي آموزيم با كمك مغز است.
چشم و گوش نيز اهميت دارند، ولي اهميتشان بيشتر در انديشه هاي غلطي است كه مغز يا عقل پيش مي نهند.
📚کارل ریموند پوپر-فیلسوف لیبرال
@cafe_andishe95
🎈سیاست‌های دولت چین برای "زندگی شاد" اویغورها🎈
#کمونیسم
#چین
🇨🇳🇨🇳
بیش از یک میلیون نفر از ایغورها در اردوگاه آموزش اجباری چین محبوس هستند. تیم خبرنگاران تحقیقی دویچهوله پس از ماه‌ها گفتگو با افرادی که از اردوگاه‌ها بیرون آمده‌اند، از شیوه پرونده سازی و محاکمه آنها خبر میدهد.
زن در حالیکه به تصویر چند ساختمان در محوطه‌ای با حصارهای بلند روی صفحه مانیتور خیره شده، میگوید: «آنجا زیر بلندترین پرچم برنامه‌های صبحگاهی اجرا میشد و ساختمان کنار آن، محل برگزاری دادگاه بود.» دادگاهی نمایشی بدون حضور وکیل، یا فرصتی برای دفاع یا حق اعتراض. اشک از چشمان زن سرازیر می‌شود و او چند دقیقه بی‌صدا گریه می‌کند.
خاطرات روزهایی که او در اردوگاه آموزش اجباری گذرانده دوباره زنده شدند. بازداشت خودسرانه و بازجویی‌هایی که شب‌ها او و زنان همبند او را بی‌خواب میکرد و سرانجام روزی که او مجبور شد به جرمی که هرگز مرتکب نشده بود، اعتراف کند. او میگوید: «وحشتناک است که آخرین نشان آزادی را هم از تو می‌گیرند.»
این زن که دو سال از عمر خود را در اردوگاهی در استان سین کیانگ چین سپری کرده، میگوید دیگر میلی به ادامه زندگی ندارد. او از اقلیت ایغور چین است.
ایغورها که اغلب مسلمان هستند، در استان سین کیانگ در شمال غربی چین، دور از پکن زندگی می‌کنند و از نظر فرهنگی و قومی به همسایگان خود در قزاقستان یا قرقیزستان شباهت بیشتری دارند. ایغورها که از سالیان دور در آرزوی استقلال هستند، در تمام زمینه‌ها مورد تبعیض، آزار و اذیت حکومت کمونیستی چین و تحت نظارت دائم آن هستند.
چین مدعی است که دلیل این نظارت، مسائل امنیتی است و به حوادث سال ۲۰۰۹ میلادی استان سین کیانگ اشاره می‌کند که شاهد اعتراضات گسترده اویغورها علیه حکومت مرکزی چین بود. در اعتراضات آن سال، در پایتخت این استان دستکم ۱۴۰ نفر کشته شدند. سال ۲۰۱۴ میلادی هم بمب‌گذاران انتحاری در بازاری در این شهر ده‌ها نفر را به کام مرگ کشاندند. پکن با اشاره به این حملات تروریستی، سیاست‌های سخت‌گیرانه خود در استان سین کیانگ را توجیه می‌کند.
دادگاه‌های نمایشی در اردوگاه‌های آموزش اجباری
از پایان سال ۲۰۱۶ میلادی به بعد سخت‌گیری دولت چین در مورد اویغورها بیشتر شد. از آن زمان تاکنون شبکه‌ای بزرگ از چند اردوگاه کارآموزی تأسیس شده که بر اساس برآورد سازمان‌ها و فعالان حقوق بشر، دستکم یك میلیون ایغور در آنها زندانی هستند.
هرکس آزاد می‌شود به شدت نظر می‌ماند و اغلب برای کار اجباری به یکی از کارخانه‌‌های منطقه فرستاده می‌شود که برخی از آنها برای شرکت‌های خارجی، از جمله شرکت‌های آلمانی کالا تولید می‌کنند.
دولت چین میگوید هدف از تأسیس "مراکز آموزش حرفه‌ای داوطلبانه" مبارزه با "تفکرات افراطی" در استان سین کیانگ است. اما اسنادی که به بیرون درز کرده‌اند، گویای حقیقت دیگری هستند: اویغورها باید از دین و فرهنگ خود صرفنظر کنند و زبان ماندارین بیاموزند.
همبستگی مردی با ایغورهای چین در تظاهرات هنگ کنگ
ایغورهای بسیاری تا کنون به دلایل واهی به این اردوگاه‌ها فرستاده شده‌اند. مثلأ داشتن یک جلد قرآن در قفسه کتاب‌ها می‌تواند صاحب‌خانه را برای ماه‌ها و حتی سال‌ها ناپدید کند و بستگان و دوستان او تنها می‌توانند حدس بزنند که چه بر سر او آمده است.
نتیجه ماه‌ها تحقیق تیم گزارشگران تحقیقی دویچه وله نشان میدهد افرادی که به اردوگاه فرستاده می‌شوند، گاه مجبور می‌شوند یک "جرم" برای خود انتخاب کنند تا پرونده‌شان تکمیل شود.
زنی که با دویچه وله صحبت کرده میگوید فهرستی از ۷۵ مورد "جرم" به او داده شد تا او یکی از آنها را انتخاب کند.
سه زندانی سابق دیگر اردوگاه‌های آموزش اجباری چین هم در گفتگوهای جداگانه‌‌ای با دویچه وله، جرائم موجود در این فهرست را تأیید کردند. برخی از این جرائم، فعالیت‌های روزمره مثل "پوشیدن روسری، نماز خواندن یا تماس داشتن با بستگان خارج از کشور" بوده است.
این زن که هویتش به دلایل امنیتی محفوظ است، به دویچه وله میگوید: «آنها تهدید کردند که تا زمانی که یکی را انتخاب نکنی، اینجا ماندگار خواهی بود.» او میگوید خروج از کشور را به عنوان "جرم" برای پرونده خود انتخاب کرده است. این زن که پیش از اعزام به اردوگاه با همسرش به قزاقستان مهاجرت کرده بود، هنگام سفری برای بازدید از بستگانشان در خانه آنها در سین کیانگ بازداشت شد.
یکی از مراکز "بازآموزی" درسین کیان چین
او و سه زندانی سابق دیگر که با دویچه وله گفتگو کردند، حال ساکن قراقستان هستند. مقامات چین احتمالأ پس از خواست خانواده و بستگان ساکن قزاقستان این افراد و در خواست دولت قزاقستان با خروج آنها از چین موافقت کرده‌اند. با این حال وضعیت اقامت این زن هنوز مشخص نیست و او هنوز نگران بستگانش در سین کیانگ است که ممکن است هدف انتقام‌جویی قرار گیرند.
@cafe_andishe95
#کمونیسم
#چین
🇨🇳🇨🇳
بیش از یک میلیون نفر از ایغورها در اردوگاه آموزش اجباری چین محبوس هستند. تیم خبرنگاران تحقیقی دویچهوله پس از ماه‌ها گفتگو با افرادی که از اردوگاه‌ها بیرون آمده‌اند، از شیوه پرونده سازی و محاکمه آنها خبر میدهد.
زن در حالیکه به تصویر چند ساختمان در محوطه‌ای با حصارهای بلند روی صفحه مانیتور خیره شده، میگوید: «آنجا زیر بلندترین پرچم برنامه‌های صبحگاهی اجرا میشد و ساختمان کنار آن، محل برگزاری دادگاه بود.» دادگاهی نمایشی بدون حضور وکیل، یا فرصتی برای دفاع یا حق اعتراض. اشک از چشمان زن سرازیر می‌شود و او چند دقیقه بی‌صدا گریه می‌کند.
خاطرات روزهایی که او در اردوگاه آموزش اجباری گذرانده دوباره زنده شدند. بازداشت خودسرانه و بازجویی‌هایی که شب‌ها او و زنان همبند او را بی‌خواب میکرد و سرانجام روزی که او مجبور شد به جرمی که هرگز مرتکب نشده بود، اعتراف کند. او میگوید: «وحشتناک است که آخرین نشان آزادی را هم از تو می‌گیرند.»
این زن که دو سال از عمر خود را در اردوگاهی در استان سین کیانگ چین سپری کرده، میگوید دیگر میلی به ادامه زندگی ندارد. او از اقلیت ایغور چین است.
ایغورها که اغلب مسلمان هستند، در استان سین کیانگ در شمال غربی چین، دور از پکن زندگی می‌کنند و از نظر فرهنگی و قومی به همسایگان خود در قزاقستان یا قرقیزستان شباهت بیشتری دارند. ایغورها که از سالیان دور در آرزوی استقلال هستند، در تمام زمینه‌ها مورد تبعیض، آزار و اذیت حکومت کمونیستی چین و تحت نظارت دائم آن هستند.
چین مدعی است که دلیل این نظارت، مسائل امنیتی است و به حوادث سال ۲۰۰۹ میلادی استان سین کیانگ اشاره می‌کند که شاهد اعتراضات گسترده اویغورها علیه حکومت مرکزی چین بود. در اعتراضات آن سال، در پایتخت این استان دستکم ۱۴۰ نفر کشته شدند. سال ۲۰۱۴ میلادی هم بمب‌گذاران انتحاری در بازاری در این شهر ده‌ها نفر را به کام مرگ کشاندند. پکن با اشاره به این حملات تروریستی، سیاست‌های سخت‌گیرانه خود در استان سین کیانگ را توجیه می‌کند.
دادگاه‌های نمایشی در اردوگاه‌های آموزش اجباری
از پایان سال ۲۰۱۶ میلادی به بعد سخت‌گیری دولت چین در مورد اویغورها بیشتر شد. از آن زمان تاکنون شبکه‌ای بزرگ از چند اردوگاه کارآموزی تأسیس شده که بر اساس برآورد سازمان‌ها و فعالان حقوق بشر، دستکم یك میلیون ایغور در آنها زندانی هستند.
هرکس آزاد می‌شود به شدت نظر می‌ماند و اغلب برای کار اجباری به یکی از کارخانه‌‌های منطقه فرستاده می‌شود که برخی از آنها برای شرکت‌های خارجی، از جمله شرکت‌های آلمانی کالا تولید می‌کنند.
دولت چین میگوید هدف از تأسیس "مراکز آموزش حرفه‌ای داوطلبانه" مبارزه با "تفکرات افراطی" در استان سین کیانگ است. اما اسنادی که به بیرون درز کرده‌اند، گویای حقیقت دیگری هستند: اویغورها باید از دین و فرهنگ خود صرفنظر کنند و زبان ماندارین بیاموزند.
همبستگی مردی با ایغورهای چین در تظاهرات هنگ کنگ
ایغورهای بسیاری تا کنون به دلایل واهی به این اردوگاه‌ها فرستاده شده‌اند. مثلأ داشتن یک جلد قرآن در قفسه کتاب‌ها می‌تواند صاحب‌خانه را برای ماه‌ها و حتی سال‌ها ناپدید کند و بستگان و دوستان او تنها می‌توانند حدس بزنند که چه بر سر او آمده است.
نتیجه ماه‌ها تحقیق تیم گزارشگران تحقیقی دویچه وله نشان میدهد افرادی که به اردوگاه فرستاده می‌شوند، گاه مجبور می‌شوند یک "جرم" برای خود انتخاب کنند تا پرونده‌شان تکمیل شود.
زنی که با دویچه وله صحبت کرده میگوید فهرستی از ۷۵ مورد "جرم" به او داده شد تا او یکی از آنها را انتخاب کند.
سه زندانی سابق دیگر اردوگاه‌های آموزش اجباری چین هم در گفتگوهای جداگانه‌‌ای با دویچه وله، جرائم موجود در این فهرست را تأیید کردند. برخی از این جرائم، فعالیت‌های روزمره مثل "پوشیدن روسری، نماز خواندن یا تماس داشتن با بستگان خارج از کشور" بوده است.
این زن که هویتش به دلایل امنیتی محفوظ است، به دویچه وله میگوید: «آنها تهدید کردند که تا زمانی که یکی را انتخاب نکنی، اینجا ماندگار خواهی بود.» او میگوید خروج از کشور را به عنوان "جرم" برای پرونده خود انتخاب کرده است. این زن که پیش از اعزام به اردوگاه با همسرش به قزاقستان مهاجرت کرده بود، هنگام سفری برای بازدید از بستگانشان در خانه آنها در سین کیانگ بازداشت شد.
یکی از مراکز "بازآموزی" درسین کیان چین
او و سه زندانی سابق دیگر که با دویچه وله گفتگو کردند، حال ساکن قراقستان هستند. مقامات چین احتمالأ پس از خواست خانواده و بستگان ساکن قزاقستان این افراد و در خواست دولت قزاقستان با خروج آنها از چین موافقت کرده‌اند. با این حال وضعیت اقامت این زن هنوز مشخص نیست و او هنوز نگران بستگانش در سین کیانگ است که ممکن است هدف انتقام‌جویی قرار گیرند.
@cafe_andishe95
🎈سیاست‌های دولت چین برای "زندگی شاد" اویغورها🎈بخش2
#کمونیسم
#چین
🇨🇳🇨🇳
زندانیان پیشین اردوگاه‌های آموزش اجباری می‌گویند آنها پس از انتخاب "جرم" خود به یک اتاق فراخوانده شدند که محل برگزاری دادگاه آنها بوده است، آنهم دادگاهی پشت درهای بسته، بدون حق دفاع یا حتی فرصت درخواست تجدید نظر. این روش از قرار در تمام اردوگاه‌ها یکسان نبوده است. محاکمه زندانی گاه فردی گاه همراه سایر زندانیان بوده است. در یک اردوگاه، بستگان فرد هم در دادگاه حضور داشتند.
به کانال دویچه وله فارسی در تلگرام بپیوندید
سپس حكم دادگاه و مجازاتی که برای زندانی در نظر گرفته شد بود به آنها اعلام شد. این زن که دو سال حبس گرفته، میگوید: «بعد از اعلام حکم زندانی باید بگویند که از جرم خود پشیمان است و قول میدهد که دیگر آن را تکرار نکند.» او میگوید لحظه اعلام حكم خود را خوب به یاد دارد، لحظه‌ای که آخرین جرقه امید در او خاموش شد و فکر كرد تا دو سال دیگر زنده نخواهند ماند.
با این حال این زن خوش شانس بوده است. حکم این دادگاه‌های نمایشی می‌تواند ده سال حبس یا حتی بیشتر باشد. زندانیانی که از اردوگاه‌ها بیرون آمدند همگی می‌گویند حبس‌های طولانی مدت به کسانی داده میشد که یک "جرم" مذهبی مثلأ مرتب نماز خواندن را انتخاب کرده بودند. آنها می‌گویند این زندانیان شبانه از خوابگاه یا در طول روز از کلاس‌های آموزشی بیرون کشیده می‌شدند و بعد دیگر خبری از آنها نبود. اگر کسی می‌پرسید بر سر آنها چه آمده پاسخ می‌شنید که "اینجا جای سوال پرسیدن نیست".
بیشتر بخوانید:گزارش اختصاصی دویچهوله از رفتار سرکوب‌گرانه دولت چین علیه اویغورها
احتمالاً می‌رود آنها به اردوگاهی با درجه نظارت بالاتر یا به زندان فرستاده می‌شدند. تحقیقات "موسسه سیاست استراتژیک استرالیا" نشان میدهد، از سال ۲۰۱۸ میلادی اردوگاه‌هایی با بالاترین سطوح امنیتی گسترش پیدا کردند، در حالیکه سایر اردوگاه‌های اسکان کارگران اجباری برچیده شده و یا تبدیل به مراکز دیگری شده‌اند.
چهار زندانی سابق اردوگاه‌های آموزش اجباری چین که دویچه وله چند ماه با آنها در ارتباط بوده، "محاکمه" در سه اردوگاه مختلف سین کیانگ را تجربه کردند. تیم تحقیقاتی دویچه وله محل این سه اردوگاه را با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای و اطلاعاتی که در دسترس عموم است، پیدا کرده است.
سه اردوگاه نگهداری ایغورها
جنبه‌های مهمی از صحبت‌های این زندانیان با یکدیگر همپوشانی دارد و نشان میدهد که برگزاری دادگاه‌های نمایشی، احتمالأ شیوه رایجی در سین کیانگ است. چند کارشناس نیز بر این باور هستند که این دادگاه‌های نمایشی، بخشی از سیاست‌های مرکزی برای اردوگاه‌هاست.
ریان تام از دانشگاه ناتینگهام در انگلستان که پیش از تحقیق دویچه وله اطلاعی از دادگاه نمایشی نداشت به دویچه وله میگوید به نظر او برگزاری چنین دادگا‌ه‌هایی بسیار "محتمل" است. تام میگوید حتی خارج از اردوگاه‌ها هم اویغورها فرصتی برای محاکمه عادلانه ندارند. او میگوید: «آنها کاملاً در معرض رفتار خودسرانه اعضای حزب کمونیست چین هستند که می‌توانند ایغورها را سر به نیست کنند.»
بستگان سایر زندانیان اویغور هم از "اقدامات" ظاهرأ خودسرانه علیه آنها خبر می دهند. زنی که در آلمان زندگی می‌کند میگوید چند نفر از بستگان او پس از آزادی، دوباره به زندان محکوم و به اردوگاه بازگردانده شدند. او میگوید: «زندگی آنها را به بازی گرفته‌اند.»
پاسخ چین به پرسش‌های دویچه وله
درخواست‌های مکرر دویچه وله برای پاسخگوی سفارت چین در برلین و وزارت‌خارجه چین در پکن به پرسش‌های مشخص دویچه وله در مورد ایغورها و اردوگاه‌های استان سین کیانگ تا کنون بی‌پاسخ مانده است. سفارت چین در برلین، تا کنون تنها لینک مطلبی را که پایان سال ۲۰۱۹ میلادی در سایت سفارت با عنوان: "برخی حقایق در مورد سین کیانگ" منتشر شد، برای دویچه وله فرستاده است.
دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید
در این مطلب تأکید شده که در سین کیانگ اردوگاه کارآموزی اجباری وجود ندارد و تنها مراکز آموزش مهارت‌های حرفه‌ای برای افرادی وجود دارد که "فریب ایده‌های تروریستی و افراطی را خورده بودند اما هنوز در عمل مرتکب جرمی جدی و خسارت‌بار نشده بودند".
هدف از تأسیس این مراکز هم "بازگرداندن آنها به مسیر صحیح، محافظت از آنها برابر تروریسم و افراط‌گرایی، فراهم کردن فرصت پایدار اشتغال برای ارتقاء کیفیت زندگی" آنها عنوان شده تا اویغورها بتوانند یک "زندگی شاد" پیش رو داشته باشند.
@cafe_andishe95
#کمونیسم
#چین
🇨🇳🇨🇳
زندانیان پیشین اردوگاه‌های آموزش اجباری می‌گویند آنها پس از انتخاب "جرم" خود به یک اتاق فراخوانده شدند که محل برگزاری دادگاه آنها بوده است، آنهم دادگاهی پشت درهای بسته، بدون حق دفاع یا حتی فرصت درخواست تجدید نظر. این روش از قرار در تمام اردوگاه‌ها یکسان نبوده است. محاکمه زندانی گاه فردی گاه همراه سایر زندانیان بوده است. در یک اردوگاه، بستگان فرد هم در دادگاه حضور داشتند.
به کانال دویچه وله فارسی در تلگرام بپیوندید
سپس حكم دادگاه و مجازاتی که برای زندانی در نظر گرفته شد بود به آنها اعلام شد. این زن که دو سال حبس گرفته، میگوید: «بعد از اعلام حکم زندانی باید بگویند که از جرم خود پشیمان است و قول میدهد که دیگر آن را تکرار نکند.» او میگوید لحظه اعلام حكم خود را خوب به یاد دارد، لحظه‌ای که آخرین جرقه امید در او خاموش شد و فکر كرد تا دو سال دیگر زنده نخواهند ماند.
با این حال این زن خوش شانس بوده است. حکم این دادگاه‌های نمایشی می‌تواند ده سال حبس یا حتی بیشتر باشد. زندانیانی که از اردوگاه‌ها بیرون آمدند همگی می‌گویند حبس‌های طولانی مدت به کسانی داده میشد که یک "جرم" مذهبی مثلأ مرتب نماز خواندن را انتخاب کرده بودند. آنها می‌گویند این زندانیان شبانه از خوابگاه یا در طول روز از کلاس‌های آموزشی بیرون کشیده می‌شدند و بعد دیگر خبری از آنها نبود. اگر کسی می‌پرسید بر سر آنها چه آمده پاسخ می‌شنید که "اینجا جای سوال پرسیدن نیست".
بیشتر بخوانید:گزارش اختصاصی دویچهوله از رفتار سرکوب‌گرانه دولت چین علیه اویغورها
احتمالاً می‌رود آنها به اردوگاهی با درجه نظارت بالاتر یا به زندان فرستاده می‌شدند. تحقیقات "موسسه سیاست استراتژیک استرالیا" نشان میدهد، از سال ۲۰۱۸ میلادی اردوگاه‌هایی با بالاترین سطوح امنیتی گسترش پیدا کردند، در حالیکه سایر اردوگاه‌های اسکان کارگران اجباری برچیده شده و یا تبدیل به مراکز دیگری شده‌اند.
چهار زندانی سابق اردوگاه‌های آموزش اجباری چین که دویچه وله چند ماه با آنها در ارتباط بوده، "محاکمه" در سه اردوگاه مختلف سین کیانگ را تجربه کردند. تیم تحقیقاتی دویچه وله محل این سه اردوگاه را با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای و اطلاعاتی که در دسترس عموم است، پیدا کرده است.
سه اردوگاه نگهداری ایغورها
جنبه‌های مهمی از صحبت‌های این زندانیان با یکدیگر همپوشانی دارد و نشان میدهد که برگزاری دادگاه‌های نمایشی، احتمالأ شیوه رایجی در سین کیانگ است. چند کارشناس نیز بر این باور هستند که این دادگاه‌های نمایشی، بخشی از سیاست‌های مرکزی برای اردوگاه‌هاست.
ریان تام از دانشگاه ناتینگهام در انگلستان که پیش از تحقیق دویچه وله اطلاعی از دادگاه نمایشی نداشت به دویچه وله میگوید به نظر او برگزاری چنین دادگا‌ه‌هایی بسیار "محتمل" است. تام میگوید حتی خارج از اردوگاه‌ها هم اویغورها فرصتی برای محاکمه عادلانه ندارند. او میگوید: «آنها کاملاً در معرض رفتار خودسرانه اعضای حزب کمونیست چین هستند که می‌توانند ایغورها را سر به نیست کنند.»
بستگان سایر زندانیان اویغور هم از "اقدامات" ظاهرأ خودسرانه علیه آنها خبر می دهند. زنی که در آلمان زندگی می‌کند میگوید چند نفر از بستگان او پس از آزادی، دوباره به زندان محکوم و به اردوگاه بازگردانده شدند. او میگوید: «زندگی آنها را به بازی گرفته‌اند.»
پاسخ چین به پرسش‌های دویچه وله
درخواست‌های مکرر دویچه وله برای پاسخگوی سفارت چین در برلین و وزارت‌خارجه چین در پکن به پرسش‌های مشخص دویچه وله در مورد ایغورها و اردوگاه‌های استان سین کیانگ تا کنون بی‌پاسخ مانده است. سفارت چین در برلین، تا کنون تنها لینک مطلبی را که پایان سال ۲۰۱۹ میلادی در سایت سفارت با عنوان: "برخی حقایق در مورد سین کیانگ" منتشر شد، برای دویچه وله فرستاده است.
دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید
در این مطلب تأکید شده که در سین کیانگ اردوگاه کارآموزی اجباری وجود ندارد و تنها مراکز آموزش مهارت‌های حرفه‌ای برای افرادی وجود دارد که "فریب ایده‌های تروریستی و افراطی را خورده بودند اما هنوز در عمل مرتکب جرمی جدی و خسارت‌بار نشده بودند".
هدف از تأسیس این مراکز هم "بازگرداندن آنها به مسیر صحیح، محافظت از آنها برابر تروریسم و افراط‌گرایی، فراهم کردن فرصت پایدار اشتغال برای ارتقاء کیفیت زندگی" آنها عنوان شده تا اویغورها بتوانند یک "زندگی شاد" پیش رو داشته باشند.
@cafe_andishe95
👤تفاوت بهای جان انسانها در دموکراسی و نظام توتالیتر
📍ارتباط مستقیمی میان «بهای جان انسانها» و «نوع حکومت‌ها» وجود دارد. اصلاً یکی از شاخص‌های اساسی برای اینکه به ماهیت یک حکومت پی ببریم و بدانیم آن حکومت را در کدام زمره باید برشمریم، بهایی است که خون شهروندان دارد. هر قدر جان آدم‌ها گران‌تر و ریختن خونشان پیامدربارتر باشد، آن حکومت به معیارهای مردم‌سالارانه، حاکمیت قانون و عدالت اجتماعی نزدیک‌تر است، و هر قدر جان آدم‌ها بی‌ارزش‌تر، ریختن خونشان آسان‌تر و آدمکشی تعمدی و سهوی مأموران حکومت راحت‌تر و پربسامدتر باشد، آن حکومت از حاکمیت مردم، حاکمیت قانون و عدالت اجتماعی دورتر است. در نهایت، جایی که آدم‌ها «مرگ‌ارزان» می‌شوند و می‌شود آنها را کرور کرور کشت، با حاکمیتی توتالیتر روبروییم. (البته مروجان مرگ‌ارزانی همیشه حاکمان نبوده‌اند، جنبش‌های ایدئولوژیک حاشیه‌ای نیز یکی از عاملان اصلی مرگ‌ارزان شدن انسان بوده‌اند.)
نقطۀ نهایی این طیف رژیم‌های کمونیستی و فاشیستی بودند که جان آدم‌ها را به نازل‌ترین بهای ممکن رسانده بودند. تا جایی که برای کشتن آدم‌ها به سند و مدرک نیاز نداشتند، فقط باید «اراده میکردند». فرد در برابر حکومت چنان بی‌ارزش بود که میشد به هر بهانه‌ای دسته‌ای از مردم را برای گرم کردن تنور حکومت سینۀ دیوار گذاشت. این رژیم‌ها از هیچ‌چیز بیش از این بیزار نبودند که به نفس انسان اهمیت داده شود. نفس انسان بی‌ارزش است. ارزش او تنها در این است که چقدر تابع حکومت و مصالحش است. دفاع از جان انسانها، گران کردن بهای خون و معرفی جان انسان به عنوان «اساسی‌ترین ارزش»، منفورترین گزاره‌ها نزد حکومت‌های توتالیتر بود. البته این نوع حکومت‌ها برای تثبیت مرگ‌ارزان شدن (که پیچ‌ومهرۀ حکومتشان است) پیوسته شرایط مادی و معنوی لازم را هم فراهم می‌آوردند: شرایط مادی ایدئولوژی و تبلیغات بود و شرایط مادی جنگ و درگیری. جنگ بهترین ابزار برای مرگ‌ارزانی است. جامعه‌ای که بهترین فرزندانش سر می‌بازند، به بوی خون خو می‌کند.
بنابراین، کسانی که امروز در آمریکا اعتراض می‌کنند، بهای خون را بالا میبرند. هرچه خون ریخته‌شده بهای گزاف‌تری برای دستگاه حاکم داشته باشد، امکان حاکمیت مردم بر مردم، مهار دستگاه بوروکراتیک و مهار قدرت «مأمور قانون/حکومت» بیشتر می‌شود. البته از دیگر سو، چنانکه ذکر شد، اینکه ریختن یک خون می‌تواند کشوری را چنین به آشوب کشد، خود نشان بهای گزاف خون در آنجا و در مرتبۀ بعد شاخصی برای آن حکومت است. اگر تاریخ عصر جدید را از ظهور اومانیسم تا امروز مرور کنیم، بهای خون و جان آدم‌ها دائم افزون شده است. بنابراین، باید از «بهای گزاف خون» به منزلۀ دستاورد بشر و خمیرمایۀ اصلی حاکمیت انسانی مدرن دفاع کرد. ایدئولوژی‌های آدمخوار همیشه از یک چیز بیزار بودند: ارزش قائل شدن برای نفس انسان.
دختر نوجوانی که از صحنه فیلم گرفت و جهان را شوکه کرد، امروز تحت فشار است! اما نه به این دلیل که چرا فیلم گرفت، چه نقشه‌ای در سر داشت یا آن ساعت آنجا چه میکرد! بلکه به این دلیل که به او می‌گویند چرا مداخله نکرد! چرا جلوی پلیس را نگرفت!
بخشی از متن م.تدینی
@cafe_andishe95
📍ارتباط مستقیمی میان «بهای جان انسانها» و «نوع حکومت‌ها» وجود دارد. اصلاً یکی از شاخص‌های اساسی برای اینکه به ماهیت یک حکومت پی ببریم و بدانیم آن حکومت را در کدام زمره باید برشمریم، بهایی است که خون شهروندان دارد. هر قدر جان آدم‌ها گران‌تر و ریختن خونشان پیامدربارتر باشد، آن حکومت به معیارهای مردم‌سالارانه، حاکمیت قانون و عدالت اجتماعی نزدیک‌تر است، و هر قدر جان آدم‌ها بی‌ارزش‌تر، ریختن خونشان آسان‌تر و آدمکشی تعمدی و سهوی مأموران حکومت راحت‌تر و پربسامدتر باشد، آن حکومت از حاکمیت مردم، حاکمیت قانون و عدالت اجتماعی دورتر است. در نهایت، جایی که آدم‌ها «مرگ‌ارزان» می‌شوند و می‌شود آنها را کرور کرور کشت، با حاکمیتی توتالیتر روبروییم. (البته مروجان مرگ‌ارزانی همیشه حاکمان نبوده‌اند، جنبش‌های ایدئولوژیک حاشیه‌ای نیز یکی از عاملان اصلی مرگ‌ارزان شدن انسان بوده‌اند.)
نقطۀ نهایی این طیف رژیم‌های کمونیستی و فاشیستی بودند که جان آدم‌ها را به نازل‌ترین بهای ممکن رسانده بودند. تا جایی که برای کشتن آدم‌ها به سند و مدرک نیاز نداشتند، فقط باید «اراده میکردند». فرد در برابر حکومت چنان بی‌ارزش بود که میشد به هر بهانه‌ای دسته‌ای از مردم را برای گرم کردن تنور حکومت سینۀ دیوار گذاشت. این رژیم‌ها از هیچ‌چیز بیش از این بیزار نبودند که به نفس انسان اهمیت داده شود. نفس انسان بی‌ارزش است. ارزش او تنها در این است که چقدر تابع حکومت و مصالحش است. دفاع از جان انسانها، گران کردن بهای خون و معرفی جان انسان به عنوان «اساسی‌ترین ارزش»، منفورترین گزاره‌ها نزد حکومت‌های توتالیتر بود. البته این نوع حکومت‌ها برای تثبیت مرگ‌ارزان شدن (که پیچ‌ومهرۀ حکومتشان است) پیوسته شرایط مادی و معنوی لازم را هم فراهم می‌آوردند: شرایط مادی ایدئولوژی و تبلیغات بود و شرایط مادی جنگ و درگیری. جنگ بهترین ابزار برای مرگ‌ارزانی است. جامعه‌ای که بهترین فرزندانش سر می‌بازند، به بوی خون خو می‌کند.
بنابراین، کسانی که امروز در آمریکا اعتراض می‌کنند، بهای خون را بالا میبرند. هرچه خون ریخته‌شده بهای گزاف‌تری برای دستگاه حاکم داشته باشد، امکان حاکمیت مردم بر مردم، مهار دستگاه بوروکراتیک و مهار قدرت «مأمور قانون/حکومت» بیشتر می‌شود. البته از دیگر سو، چنانکه ذکر شد، اینکه ریختن یک خون می‌تواند کشوری را چنین به آشوب کشد، خود نشان بهای گزاف خون در آنجا و در مرتبۀ بعد شاخصی برای آن حکومت است. اگر تاریخ عصر جدید را از ظهور اومانیسم تا امروز مرور کنیم، بهای خون و جان آدم‌ها دائم افزون شده است. بنابراین، باید از «بهای گزاف خون» به منزلۀ دستاورد بشر و خمیرمایۀ اصلی حاکمیت انسانی مدرن دفاع کرد. ایدئولوژی‌های آدمخوار همیشه از یک چیز بیزار بودند: ارزش قائل شدن برای نفس انسان.
دختر نوجوانی که از صحنه فیلم گرفت و جهان را شوکه کرد، امروز تحت فشار است! اما نه به این دلیل که چرا فیلم گرفت، چه نقشه‌ای در سر داشت یا آن ساعت آنجا چه میکرد! بلکه به این دلیل که به او می‌گویند چرا مداخله نکرد! چرا جلوی پلیس را نگرفت!
بخشی از متن م.تدینی
@cafe_andishe95
◾️هگل می گوید شرقیان نمی دانستند که انسان در مقام انسان بذات آزاد است و به سبب همین بی خبری آزاد نبوده اند.آنان تنها یک تن را آزاد می دانستند و آن خداوندگارشان(دسپوت)بود.اما درست به همین دلیل چنین آزادی هوسبازی است و خون آشامی و درشتخویی یا نرمخویی و مهربانی ای که جز یک پیشامد در طبیعت یا جز یک هوس نیست.بنابراین این یک تن نیز جز یک فرمانروای خودکامه نیست،و[درنتیجه او هم]انسان آزاد و انسان راستین نیست.
در جهان یونانی رومی است که آگاهی از آزادی پدید می آید.
#هگل
تاریخ فلسفه
@cafe_andishe95
در جهان یونانی رومی است که آگاهی از آزادی پدید می آید.
#هگل
تاریخ فلسفه
@cafe_andishe95
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نمونه ای از حق طلبی Antifa در امریکا که مورد حمایت دموکرات ها، مسیح علینژاد، بی بی سی، سی ان ان ، جورج سوروس و اکثر رسانه های تحت مالکیت گلوبالیست هاست!
همان هایی که حامی جمهوری اسلامی هم هستند!
پ ن: ضرب شتم وحشیانه یک دختر توسط دو سیاه پوست عضو Antifa!!!
@cafe_andishe95
همان هایی که حامی جمهوری اسلامی هم هستند!
پ ن: ضرب شتم وحشیانه یک دختر توسط دو سیاه پوست عضو Antifa!!!
@cafe_andishe95
🤬1
✍محافظه کاری چیست؟
محافظه کارها با هرگونه طرح و اندیشه خیالی و انتزاعی برای ایجاد دگرگونی های عمیق در جامعه و سیاست مخالف اند؛ و اجرای چنین طرح هایی را ناممکن می پندارند. آنان هرگونه کوشش برای تحقق آرمان شهر را مصیبت بار می شمارند. محافظه کاران به ویژه آراء و استدلالهای خود را بر تجارب ملموس تاریخی استوار می سازند و از همین رو ضد عقل گرایی انتزاعی و غیر تاریخی اند. به همین دلیل بسیاری از آنان محافظه کاری را اصلا ایدئولوژی به شمار نمی آورند؛ زیرا ایدئولوژی قاعدتا در پی عرضه تعریفی معین از انسان و جامعه و کوشش برای اجرای آن تعریف است، حال آنکه محافظه کاری آنچه را محصول تاریخ و سنت است می پذیرد. همچنین محافظه کاران اصول عقاید خود را برخاسته از ویژگیهای نهاد بشر می پندارند، به این معنا که معتقدند آدمی به حفظ دستاوردهای خود گرایش دارد و محافظه کاری هم آرمانی جز این ندارد. به نظر آنان میراث گذشتگان به زحمت به دست آمده است؛ و نباید و نمی توان آن را به یک باره کنار گذاشت و نمیتوان آینده را بر روی خلاء بنیان نهاد. مالکیت، خانواده، سنت، مذهب، دولت، و سایر نهادهای اجتماعی مواریث ارزشمند گذشته است، و آنچه در بوته تاریخ آزمایش شده شایان ستایش است. مایکل اوکات گفته است: "محافظه کاری یعنی ترجیح امر معلوم بر امر مجهول، امر آزموده بر امر نیازموده، واقعیت بر اسطوره، امر موجود بر امر مطلوب، و امر محدود بر امر نامحدود." بدین سان، پایبندی به امور مأنوس جوهر محافظه کاری است. پس محافظه کاران خود را مخالف هرگونه
جزمیت فکری و ایدئولوژیک و در عوض، عمل گرا با پراگماتیست می دانند. در حقیقت اغلب محافظه کاران بزرگ غرب مردان عمل و سیاستمدار بوده اند. بنجامین دیزریلی، سیاستمدار معروف و محافظه کار انگلیسی در قرن نوزدهم، در وصف عمل گرایی محافظه کاران می گفت: "محافظه کاران وقتی رقبایشان مشغول آب تنی اند لباس آنان را میپوشند."
ضمنا محافظه کاران محافظه کاری را گرایشی طبیعی و مبتنی بر عقل سلیم و غیر ایدئولوژیک میدانند؛
@cafe_andishe95
محافظه کارها با هرگونه طرح و اندیشه خیالی و انتزاعی برای ایجاد دگرگونی های عمیق در جامعه و سیاست مخالف اند؛ و اجرای چنین طرح هایی را ناممکن می پندارند. آنان هرگونه کوشش برای تحقق آرمان شهر را مصیبت بار می شمارند. محافظه کاران به ویژه آراء و استدلالهای خود را بر تجارب ملموس تاریخی استوار می سازند و از همین رو ضد عقل گرایی انتزاعی و غیر تاریخی اند. به همین دلیل بسیاری از آنان محافظه کاری را اصلا ایدئولوژی به شمار نمی آورند؛ زیرا ایدئولوژی قاعدتا در پی عرضه تعریفی معین از انسان و جامعه و کوشش برای اجرای آن تعریف است، حال آنکه محافظه کاری آنچه را محصول تاریخ و سنت است می پذیرد. همچنین محافظه کاران اصول عقاید خود را برخاسته از ویژگیهای نهاد بشر می پندارند، به این معنا که معتقدند آدمی به حفظ دستاوردهای خود گرایش دارد و محافظه کاری هم آرمانی جز این ندارد. به نظر آنان میراث گذشتگان به زحمت به دست آمده است؛ و نباید و نمی توان آن را به یک باره کنار گذاشت و نمیتوان آینده را بر روی خلاء بنیان نهاد. مالکیت، خانواده، سنت، مذهب، دولت، و سایر نهادهای اجتماعی مواریث ارزشمند گذشته است، و آنچه در بوته تاریخ آزمایش شده شایان ستایش است. مایکل اوکات گفته است: "محافظه کاری یعنی ترجیح امر معلوم بر امر مجهول، امر آزموده بر امر نیازموده، واقعیت بر اسطوره، امر موجود بر امر مطلوب، و امر محدود بر امر نامحدود." بدین سان، پایبندی به امور مأنوس جوهر محافظه کاری است. پس محافظه کاران خود را مخالف هرگونه
جزمیت فکری و ایدئولوژیک و در عوض، عمل گرا با پراگماتیست می دانند. در حقیقت اغلب محافظه کاران بزرگ غرب مردان عمل و سیاستمدار بوده اند. بنجامین دیزریلی، سیاستمدار معروف و محافظه کار انگلیسی در قرن نوزدهم، در وصف عمل گرایی محافظه کاران می گفت: "محافظه کاران وقتی رقبایشان مشغول آب تنی اند لباس آنان را میپوشند."
ضمنا محافظه کاران محافظه کاری را گرایشی طبیعی و مبتنی بر عقل سلیم و غیر ایدئولوژیک میدانند؛
@cafe_andishe95
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شاهکاری دیگر از اوباش Antifa!
چهره ی عریان چپگرایان که مدعی مبارزه با نژادپرستی هستند در خیابان های امریکا هویداست!
@cafe_andishe95
چهره ی عریان چپگرایان که مدعی مبارزه با نژادپرستی هستند در خیابان های امریکا هویداست!
@cafe_andishe95
❇️ #حجت_کلاشی :
در سرزمین شاهان، وفاداران به پادشاهی در راه بزرگی و شکوه و عظمت ایران سختی های بسیاری کشیده و در این چهار دهه هزینه های سنگینی داده اند اما در درون و بیرون دیواری از سکوت دور آنها کشیده شده است.
در فلسفه نوین شهریاری،شاه نماد #شهریاری_ملت است
@cafe_andishe95
در سرزمین شاهان، وفاداران به پادشاهی در راه بزرگی و شکوه و عظمت ایران سختی های بسیاری کشیده و در این چهار دهه هزینه های سنگینی داده اند اما در درون و بیرون دیواری از سکوت دور آنها کشیده شده است.
در فلسفه نوین شهریاری،شاه نماد #شهریاری_ملت است
@cafe_andishe95
👎3
🔻مغلطۀ اسکاتلندی واقعی در مواجهه با ایدئولوژی ها
◾️"این جمهوری‌اسلامی ِ واقعی نیست"، "این کمونیسم واقعی نیست که تا امروز در جهان دیدیم"، "این حکومت دینی واقعی نیست".
همواره از این دست سخنان از طرفداران این نحله‌ها می‌شنویم و وقتی از آنها می‌پرسید که چه شد که کمونیسم یا حکومت اسلامی واقعی تا کنون در جایی پیاده نشده است، به توطئه‌های دیگران و یا کم‌کاری انسانها و خودخواهی آنها اشاره می‌کنند.
در پاسخ به اینها باید گفت، مکاتبی که در آن خودخواهی، کم‌کاری، نواقص بشری، توطئه‌ها و مانند اینها در نظر گرفته نمی‌شود در واقع اشکال خود این مکتبها است.
این‌گونه مکتبها و نحله‌های سیاسی سنگ بنای ابتدایی خود را کج می‌گذارند تا ثریا دیوارشان کج بالا می‌رود.
در واقع باید گفت که تعریف این ایدئولوژی‌ها از انسان و پیچیدگی‌های روانی او، نادرست است.
این‌گونه ایدئولوژی‌های ناکجاآبادی قصد می‌کنند با این انسان که از قضا به تعبیر حافظ "تردامن" است و"سجاده شراب‌آلوده" بر روی زمین بهشت بسازند؛ کاری که نشدنی است و سرِّ شکست خفت‌بار این ایدئولوژی‌ها در همین سودای امر محال در سر داشتن است.
خلق "انسان تراز نوین" در کمونیسم یا "جامعه‌ی بی‌طبقه‌ی توحیدی" در اندیشه سیاسی اسلامی از بیخ و بن نشدنی است و وقتی شما تلاش می‌کنید که امری ناشدنی را شدنی کنید باید بتوانید که "فلک را سقف بشکافید و طرحی نو دراندازید" و وقتی موفق نمی‌شوید، گمان نمی‌کنید که از ابتدا قصد انجام کاری داشته‌اید که نشدنی بوده و تلاش می‌کنید نه ایدئولوژی خود را تغییر دهید و به قد و قواره انسانها در آورید بلکه عزم می‌کنید که انسانها را - حتا اگر شده با زور و گولاگ و اوین- به اندازه قامت ناساز ایدئولوژی خود در آورید.
از این‌رو که متفکری چون ریموند پوپر میگوید ایدئولوژی‌هایی که تلاش داشته‌اند بر روی زمین بهشت بیافرینند، زمین را به جهنمی سوزان تبدیل کرده‌اند.
آری! کمونیسم یعنی تاریخ کمونیسم و اسلام یعنی تاریخ اسلام و حکومت دینی یعنی تاریخ حکومت‌های دینی و لیبرالیسم و سرمایه‌داری هم یعنی تاریخ آن.
مکس ایستمن، فلسفه‌دان امریکایی که از دوستان تروتسکی ومارکسیست هم بود، پس ازسفر به شوروی و دیدن فجایعی که در شوروی کمونیستی به بار آماده گفت:
«هیچ فردی که به قدرکافی جسارت ندارد تا فرضیه‌های سوسیالیسم را در پرتو تجربه شوروی مورد شک و تردید قرار دهد، نمی‌شود روشنفکر خواند.»
اینکه "این کمونیسم واقعی نیست" یا "این حکومت اسلامی واقعی نیست" در واقع موجب می‌شود چنین مکاتبی هیچ‌گاه درصدد اصلاح و ترمیم خود برنیایند و گمان کنند که این آدم‌ها هستند که باید از آنچه هستند دست بردارند و برای تغییر آدم‌ها گولاگ به پا می‌کنند و جالب است که گولاگ مخفف "اداره کل اردوگاه‌های کار و اصلاح" است. یعنی این مکاتب مقدس‌اند و این انسانها هستند که برای اصلاح‌شان باید اردوگاه‌های مرگ‌بار بنا کرد.
بهزاد مهرانی
@cafe_andishe95
◾️"این جمهوری‌اسلامی ِ واقعی نیست"، "این کمونیسم واقعی نیست که تا امروز در جهان دیدیم"، "این حکومت دینی واقعی نیست".
همواره از این دست سخنان از طرفداران این نحله‌ها می‌شنویم و وقتی از آنها می‌پرسید که چه شد که کمونیسم یا حکومت اسلامی واقعی تا کنون در جایی پیاده نشده است، به توطئه‌های دیگران و یا کم‌کاری انسانها و خودخواهی آنها اشاره می‌کنند.
در پاسخ به اینها باید گفت، مکاتبی که در آن خودخواهی، کم‌کاری، نواقص بشری، توطئه‌ها و مانند اینها در نظر گرفته نمی‌شود در واقع اشکال خود این مکتبها است.
این‌گونه مکتبها و نحله‌های سیاسی سنگ بنای ابتدایی خود را کج می‌گذارند تا ثریا دیوارشان کج بالا می‌رود.
در واقع باید گفت که تعریف این ایدئولوژی‌ها از انسان و پیچیدگی‌های روانی او، نادرست است.
این‌گونه ایدئولوژی‌های ناکجاآبادی قصد می‌کنند با این انسان که از قضا به تعبیر حافظ "تردامن" است و"سجاده شراب‌آلوده" بر روی زمین بهشت بسازند؛ کاری که نشدنی است و سرِّ شکست خفت‌بار این ایدئولوژی‌ها در همین سودای امر محال در سر داشتن است.
خلق "انسان تراز نوین" در کمونیسم یا "جامعه‌ی بی‌طبقه‌ی توحیدی" در اندیشه سیاسی اسلامی از بیخ و بن نشدنی است و وقتی شما تلاش می‌کنید که امری ناشدنی را شدنی کنید باید بتوانید که "فلک را سقف بشکافید و طرحی نو دراندازید" و وقتی موفق نمی‌شوید، گمان نمی‌کنید که از ابتدا قصد انجام کاری داشته‌اید که نشدنی بوده و تلاش می‌کنید نه ایدئولوژی خود را تغییر دهید و به قد و قواره انسانها در آورید بلکه عزم می‌کنید که انسانها را - حتا اگر شده با زور و گولاگ و اوین- به اندازه قامت ناساز ایدئولوژی خود در آورید.
از این‌رو که متفکری چون ریموند پوپر میگوید ایدئولوژی‌هایی که تلاش داشته‌اند بر روی زمین بهشت بیافرینند، زمین را به جهنمی سوزان تبدیل کرده‌اند.
آری! کمونیسم یعنی تاریخ کمونیسم و اسلام یعنی تاریخ اسلام و حکومت دینی یعنی تاریخ حکومت‌های دینی و لیبرالیسم و سرمایه‌داری هم یعنی تاریخ آن.
مکس ایستمن، فلسفه‌دان امریکایی که از دوستان تروتسکی ومارکسیست هم بود، پس ازسفر به شوروی و دیدن فجایعی که در شوروی کمونیستی به بار آماده گفت:
«هیچ فردی که به قدرکافی جسارت ندارد تا فرضیه‌های سوسیالیسم را در پرتو تجربه شوروی مورد شک و تردید قرار دهد، نمی‌شود روشنفکر خواند.»
اینکه "این کمونیسم واقعی نیست" یا "این حکومت اسلامی واقعی نیست" در واقع موجب می‌شود چنین مکاتبی هیچ‌گاه درصدد اصلاح و ترمیم خود برنیایند و گمان کنند که این آدم‌ها هستند که باید از آنچه هستند دست بردارند و برای تغییر آدم‌ها گولاگ به پا می‌کنند و جالب است که گولاگ مخفف "اداره کل اردوگاه‌های کار و اصلاح" است. یعنی این مکاتب مقدس‌اند و این انسانها هستند که برای اصلاح‌شان باید اردوگاه‌های مرگ‌بار بنا کرد.
بهزاد مهرانی
@cafe_andishe95
#توییت_خوان
#یوسف_اباذری استاد شهیر جامعه شناسی و ازسرآمدان نئومارکسیستهای ایرانی برای درمان به آمریکا مشرف شدند. ایشان که معتقدبودنئولیبرالیسم باعث نابودی انسان وسیستم بهداشتی و... شده است. چرا به کشور دوست وبرادر، کوبا تشریف نبردند برای درمان؟!
#چپ_مهمل_گو
@cafe_andishe95
#یوسف_اباذری استاد شهیر جامعه شناسی و ازسرآمدان نئومارکسیستهای ایرانی برای درمان به آمریکا مشرف شدند. ایشان که معتقدبودنئولیبرالیسم باعث نابودی انسان وسیستم بهداشتی و... شده است. چرا به کشور دوست وبرادر، کوبا تشریف نبردند برای درمان؟!
#چپ_مهمل_گو
@cafe_andishe95
شما در کدام دسته قرار میگیرید؟
Anonymous Poll
19%
مسلمان شیعه
3%
مسلمان سنی
37%
ندانم گرا/خداناباور(اگنوستیک،اتئیست)
23%
خداباور(تئیست)
16%
زرتشتی
1%
مسیحی
0%
بهایی
1%
یهودی