🔰معترضان خیابانی در ایالات‌متحده چه می‌خواهند؟ 🔰بخش3
🔸چگونه جنبش‌ها می‌میرند و نمی‌میرند

معترضان خیابانی هر قدر که عصبانی و خشمگین باشند، نمی‌توانند انتظار داشته باشند که بدون خواست‌های روشن و عملی به موفقیتی دست یابند. جنبش اشغال وال استریت در سال ۲۰۱۱ درست به دلیل روشن نبودن یا غیرعملی بودن خواستش پس از مدتی بست‌نشینی جمع و فراموش شد.
نمی‌توان نهادی را که پنجاه درصد مردم آمریکا در آن سهم دارند، بست. جمعیت معترضانی کمتر از یک دهم درصد (با ادعای ۹۹ درصدی) در یک کشور دمکراتیک نمی‌توانند خواست‌های خود را با غارت و تهدید یا عصبانیت و پا بر زمین کوبیدن بر بقیه تحمیل کند؛ بالاخص در کشوری که حدود ۳۰۰ میلیون اسلحه در دست مردم است. هر گونه خواستی در یک جامعه‌ دمکراتیک که باندهای تبهکار آن را اشغال نکرده و با تحت تهدید زندگی نکند، با صرف خواست در تظاهرات محقق نمی‌شود. کسانی که در خیابان هستند باید نخست با اتکا بر اعتراضات به وضعیت موجود در انتخابات محلی و ایالتی به صحنه بیایند و انتخابات را ببرند، و بعد برنامه‌های خود را در ۱۸‌هزار سازمان پلیس در امریکا تصویب و اجرا کنند. منع کارهایی از قبیل بازداشت متهم با گرفتن گردن وی یا روش‌هایی که فرد بازداشتی را از تنفس باز می‌دارد، برخی از این برنامه‌هاست که شوراهای شهر یا دولت‌ها و مجالس محلی و ایالتی می‌توانند روی آنها کار کنند. البته هیچ یک از مقررات و اصلاحات نمی‌تواند کاملا از رخدادهای جانکاهی مثل مرگ جورج فلوید جلوگیری کند. مینیاپولیس پیش از مرگ فلوید بستن مجرای تنفسی را ممنوع کرده بود.
م.م ایندیپندنت
@cafe_andishe95

🔰معترضان خیابانی در ایالات‌متحده چه می‌خواهند؟ 🔰
📍نکته تکمیلی:جکوب فری، شهردار شهر مینیاپولیس که مسئول ارشد اداره پلیس این شهر و در نتیجه متهم اصلی در پرونده قتل جورج فلوید است، با پوشیدن ماسک سیاه که روی آن آخرین سخنان فلوید نوشته شده (نمی‌توانم نفس بکشم) در جمع معترضان به نژادپرستی ادعایی در این کشور حاضر شد!

شهردار مینیاپولیس هم مانند دیگر مسئولان این شهر و ایالت مینه‌سوتا از اعضای حزب دموکرات و مخالف ترامپ است.
@cafe_andishe95

⛵️با چوب های "پوسیده"نمی شود "قایق" ساخت، و با افکار پوسیده هم نمی توان"جامعه" را ساخت.
====================
👁‍🗨راه درس گرفتن از تجربه ، انجام مشاهدات مكرر نيست.سهم تكرار مشاهدات در قياس با سهم انديشه هيچ است.بيشتر آنچه كه مي آموزيم با كمك مغز است.

چشم و گوش نيز اهميت دارند، ولي اهميتشان بيشتر در انديشه هاي غلطي است كه مغز يا عقل پيش مي نهند.
📚کارل ریموند پوپر-فیلسوف لیبرال
@cafe_andishe95

🎈سیاست‌های دولت چین برای "زندگی شاد" اویغورها🎈
#کمونیسم
#چین
🇨🇳🇨🇳
بیش از یک میلیون نفر از ایغورها‌ در اردوگاه آموزش اجباری چین محبوس هستند. تیم خبرنگاران تحقیقی دویچه‌وله پس از ماه‌ها گفتگو با افرادی که از اردوگاه‌ها بیرون آمده‌اند، از شیوه پرونده سازی و محاکمه آنها خبر می‌دهد.
زن در حالیکه به تصویر چند ساختمان در محوطه‌ای با حصارهای بلند روی صفحه مانیتور خیره شده، می‌گوید: «آنجا زیر بلندترین پرچم برنامه‌های صبحگاهی اجرا می‌شد و ساختمان کنار آن، محل برگزاری دادگاه بود.» دادگاهی نمایشی بدون حضور وکیل، یا فرصتی برای دفاع یا حق اعتراض. اشک از چشمان زن سرازیر می‌شود و او چند دقیقه بی‌صدا گریه می‌کند.
خاطرات روزهایی که او در اردوگاه آموزش اجباری گذرانده دوباره زنده شدند. بازداشت خودسرانه و بازجویی‌هایی که شب‌ها او و زنان همبند او را بی‌خواب می‌کرد و سرانجام روزی که او مجبور شد به جرمی که هرگز مرتکب نشده بود، اعتراف کند. او می‌گوید: «وحشتناک است که آخرین نشان آزادی را هم از تو می‌گیرند.»
این زن که دو سال از عمر خود را در اردوگاهی در استان سین کیانگ چین سپری کرده، می‌‌گوید دیگر میلی به ادامه زندگی ندارد. او از اقلیت ایغور چین است.
ایغورها که اغلب مسلمان هستند، در استان سین کیانگ در شمال غربی چین، دور از پکن زندگی می‌کنند و از نظر فرهنگی و قومی به همسایگان خود در قزاقستان یا قرقیزستان شباهت بیشتری دارند. ایغورها که از سالیان دور در آرزوی استقلال هستند، در تمام زمینه‌ها مورد تبعیض‌، آزار و اذیت حکومت کمونیستی چین و تحت نظارت دائم آن هستند.
چین مدعی است که دلیل این نظارت، مسائل امنیتی است و به حوادث سال ۲۰۰۹ میلادی استان سین کیانگ اشاره می‌کند که شاهد اعتراضات گسترده اویغورها علیه حکومت مرکزی چین بود. در اعتراضات آن سال، در پایتخت این استان دستکم ۱۴۰ نفر کشته شدند. سال ۲۰۱۴ میلادی هم بمب‌گذاران انتحاری در بازاری در این شهر ده‌ها نفر را به کام مرگ کشاندند. پکن با اشاره به این حملات تروریستی، سیاست‌های سخت‌گیرانه خود در استان سین کیانگ را توجیه می‌کند.
دادگاه‌های نمایشی در اردوگاه‌های آموزش اجباری
از پایان سال ۲۰۱۶ میلادی به بعد سخت‌گیری دولت چین در مورد اویغورها بیشتر شد. از آن زمان تاکنون شبکه‌ای بزرگ از چند اردوگاه کارآموزی تأسیس شده که بر اساس برآورد سازمان‌ها و فعالان حقوق بشر، دستکم یك میلیون ایغور در آنها زندانی هستند.
هرکس آزاد می‌شود به شدت نظر می‌ماند و اغلب برای کار اجباری به یکی از کارخانه‌‌های منطقه فرستاده می‌شود که برخی از آنها برای شرکت‌های خارجی، از جمله شرکت‌های آلمانی کالا تولید می‌کنند.
دولت چین می‌گوید هدف از تأسیس "مراکز آموزش حرفه‌ای داوطلبانه" مبارزه با "تفکرات افراطی" در استان سین کیانگ است. اما اسنادی که به بیرون درز کرده‌اند، گویای حقیقت دیگری هستند: اویغورها باید از دین و فرهنگ خود صرفنظر کنند و زبان ماندارین بیاموزند.
همبستگی مردی با ایغورهای چین در تظاهرات هنگ کنگ
ایغورهای بسیاری تا کنون به دلایل واهی به این اردوگاه‌ها فرستاده شده‌اند. مثلأ داشتن یک جلد قرآن در قفسه کتاب‌ها می‌تواند صاحب‌خانه را برای ماه‌ها و حتی سال‌ها ناپدید کند و بستگان و دوستان او تنها می‌توانند حدس بزنند که چه بر سر او آمده است.
نتیجه ماه‌ها تحقیق تیم گزارشگران تحقیقی دویچه‌ وله نشان می‌‌دهد افرادی که به اردوگاه فرستاده می‌شوند، گاه مجبور می‌شوند یک "جرم" برای خود انتخاب کنند تا پرونده‌شان تکمیل شود.
زنی که با دویچه‌ وله صحبت کرده می‌گوید فهرستی از ۷۵ مورد "جرم" به او داده شد تا او یکی از آنها را انتخاب کند.
سه زندانی سابق دیگر اردوگاه‌های آموزش اجباری چین هم در گفتگوهای جداگانه‌‌ای با دویچه وله، جرائم موجود در این فهرست را تأیید کردند. برخی از این جرائم، فعالیت‌های روزمره مثل "پوشیدن روسری، نماز خواندن یا تماس داشتن با بستگان خارج از کشور" بوده است.
این زن که هویتش به دلایل امنیتی محفوظ است، به دویچه‌ وله می‌گوید: «آنها تهدید کردند که تا زمانی که یکی را انتخاب نکنی، اینجا ماندگار خواهی بود.» او می‌گوید خروج از کشور را به عنوان "جرم" برای پرونده خود انتخاب کرده است. این زن که پیش از اعزام به اردوگاه با همسرش به قزاقستان مهاجرت کرده بود، هنگام سفری برای بازدید از بستگانشان در خانه آنها در سین کیانگ بازداشت شد.
یکی از مراکز "بازآموزی" درسین کیان چین
او و سه زندانی سابق دیگر که با دویچه‌ وله گفتگو کردند، حال ساکن قراقستان هستند. مقامات چین احتمالأ پس از خواست خانواده و بستگان ساکن قزاقستان این افراد و در خواست دولت قزاقستان با خروج آنها از چین موافقت کرده‌اند. با این حال وضعیت اقامت این زن هنوز مشخص نیست و او هنوز نگران بستگانش در سین کیانگ است که ممکن است هدف انتقام‌جویی قرار گیرند.
@cafe_andishe95

🎈سیاست‌های دولت چین برای "زندگی شاد" اویغورها🎈بخش2
#کمونیسم
#چین
🇨🇳🇨🇳
زندانیان پیشین اردوگاه‌های آموزش اجباری می‌گویند آنها پس از انتخاب "جرم" خود به یک اتاق فراخوانده شدند که محل برگزاری دادگاه آنها بوده است، آن‌هم دادگاهی پشت درهای بسته، بدون حق دفاع یا حتی فرصت درخواست تجدید نظر. این روش از قرار در تمام اردوگاه‌ها یکسان نبوده است. محاکمه زندانی گاه فردی گاه همراه سایر زندانیان بوده است. در یک اردوگاه، بستگان فرد هم در دادگاه حضور داشتند.
به کانال دویچه وله فارسی در تلگرام بپیوندید
سپس حكم دادگاه و مجازاتی که برای زندانی در نظر گرفته شد بود به آنها اعلام شد. این زن که دو سال حبس گرفته، می‌گوید: «بعد از اعلام حکم زندانی باید بگویند که از جرم خود پشیمان است و قول می‌دهد که دیگر آن را تکرار نکند.» او می‌گوید لحظه اعلام حكم خود را خوب به یاد دارد، لحظه‌ای که آخرین جرقه امید در او خاموش شد و فکر كرد تا دو سال دیگر زنده نخواهند ماند.
با این حال این زن خوش شانس بوده است. حکم این دادگاه‌های نمایشی می‌تواند ده سال حبس یا حتی بیشتر باشد. زندانیانی که از اردوگاه‌ها بیرون آمدند همگی می‌گویند حبس‌های طولانی مدت به کسانی داده می‌شد که یک "جرم" مذهبی مثلأ مرتب نماز خواندن را انتخاب کرده بودند. آنها می‌گویند این زندانیان شبانه از خوابگاه یا در طول روز از کلاس‌های آموزشی بیرون کشیده می‌شدند و بعد دیگر خبری از آنها نبود. اگر کسی می‌پرسید بر سر آنها چه آمده پاسخ می‌شنید که "اینجا جای سوال پرسیدن نیست".
بیشتر بخوانید:گزارش اختصاصی دویچه‌‌وله از رفتار سرکوب‌گرانه دولت چین علیه اویغورها
احتمالاً می‌رود آنها به اردوگاهی با درجه نظارت بالاتر یا به زندان فرستاده می‌شدند. تحقیقات "موسسه سیاست استراتژیک استرالیا" نشان می‌دهد، از سال ۲۰۱۸ میلادی اردوگاه‌هایی با بالاترین سطوح امنیتی گسترش پیدا کردند، در حالیکه سایر اردوگاه‌های اسکان کارگران اجباری برچیده شده و یا تبدیل به مراکز دیگری شده‌اند.
چهار زندانی سابق اردوگاه‌های آموزش اجباری چین که دویچه وله چند ماه با آنها در ارتباط بوده، "محاکمه" در سه اردوگاه مختلف سین کیانگ را تجربه کردند. تیم تحقیقاتی دویچه‌ وله محل این سه اردوگاه را با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای و اطلاعاتی که در دسترس عموم است، پیدا کرده است.
سه اردوگاه نگهداری ایغورها
جنبه‌های مهمی از صحبت‌های این زندانیان با یکدیگر همپوشانی دارد و نشان می‌دهد که برگزاری دادگاه‌های نمایشی، احتمالأ شیوه رایجی در سین کیانگ است. چند کارشناس نیز بر این باور هستند که این دادگاه‌های نمایشی، بخشی از سیاست‌های مرکزی برای اردوگاه‌هاست.
ریان تام از دانشگاه ناتینگهام در انگلستان که پیش از تحقیق دویچه وله اطلاعی از دادگاه نمایشی نداشت به دویچه وله می‌گوید به نظر او برگزاری چنین دادگا‌ه‌هایی بسیار "محتمل" است. تام می‌گوید حتی خارج از اردوگاه‌ها هم اویغورها فرصتی برای محاکمه عادلانه ندارند. او می‌گوید: «آنها کاملاً در معرض رفتار خودسرانه اعضای حزب کمونیست چین هستند که می‌توانند ایغورها را سر به نیست کنند.»
بستگان سایر زندانیان اویغور هم از "اقدامات" ظاهرأ خودسرانه علیه آنها خبر می دهند. زنی که در آلمان زندگی می‌کند می‌گوید چند نفر از بستگان او پس از آزادی، دوباره به زندان محکوم و به اردوگاه‌ بازگردانده شدند. او می‌‌گوید: «زندگی آنها را به بازی گرفته‌اند.»
پاسخ چین به پرسش‌های دویچه وله
درخواست‌های مکرر دویچه‌ وله برای پاسخگوی سفارت چین در برلین و وزارت‌خارجه چین در پکن به پرسش‌های مشخص دویچه‌ وله در مورد ایغورها و اردوگاه‌های استان سین کیانگ تا کنون بی‌پاسخ مانده است. سفارت چین در برلین، تا کنون تنها لینک مطلبی را که پایان سال ۲۰۱۹ میلادی در سایت سفارت با عنوان: "برخی حقایق در مورد سین کیانگ" منتشر شد، برای دویچه وله فرستاده است.
دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید
در این مطلب تأکید شده که در سین کیانگ اردوگاه کارآموزی اجباری وجود ندارد و تنها مراکز آموزش مهارت‌های حرفه‌ای برای افرادی وجود دارد که "فریب ایده‌های تروریستی و افراطی را خورده بودند اما هنوز در عمل مرتکب جرمی جدی و خسارت‌بار نشده بودند".
هدف از تأسیس این مراکز هم "بازگرداندن آنها به مسیر صحیح، محافظت از آنها برابر تروریسم و افراط‌گرایی، فراهم کردن فرصت پایدار اشتغال برای ارتقاء کیفیت زندگی" آنها عنوان شده تا اویغورها بتوانند یک "زندگی شاد" پیش رو داشته باشند.
@cafe_andishe95

👤تفاوت بهای جان انسانها در دموکراسی و نظام توتالیتر

📍ارتباط مستقیمی میان «بهای جان انسان‌ها» و «نوع حکومت‌ها» وجود دارد. اصلاً یکی از شاخص‌های اساسی برای اینکه به ماهیت یک حکومت پی ببریم و بدانیم آن حکومت را در کدام زمره باید برشمریم، بهایی است که خون شهروندان دارد. هر قدر جان آدم‌ها گران‌تر و ریختن خونشان پیامدربارتر باشد، آن حکومت به معیارهای مردم‌سالارانه، حاکمیت قانون و عدالت اجتماعی نزدیک‌تر است، و هر قدر جان آدم‌ها بی‌ارزش‌تر، ریختن خونشان آسان‌تر و آدمکشی تعمدی و سهوی مأموران حکومت راحت‌تر و پربسامدتر باشد، آن حکومت از حاکمیت مردم، حاکمیت قانون و عدالت اجتماعی دورتر است. در نهایت، جایی که آدم‌ها «مرگ‌ارزان» می‌شوند و می‌شود آن‌ها را کرور کرور کشت، با حاکمیتی توتالیتر روبروییم. (البته مروجان مرگ‌ارزانی همیشه حاکمان نبوده‌اند، جنبش‌های ایدئولوژیک حاشیه‌ای نیز یکی از عاملان اصلی مرگ‌ارزان شدن انسان بوده‌اند.)

نقطۀ نهایی این طیف رژیم‌های کمونیستی و فاشیستی بودند که جان آدم‌ها را به نازل‌ترین بهای ممکن رسانده بودند. تا جایی که برای کشتن آدم‌ها به سند و مدرک نیاز نداشتند، فقط باید «اراده می‌کردند». فرد در برابر حکومت چنان بی‌ارزش بود که می‌شد به هر بهانه‌ای دسته‌ای از مردم را برای گرم کردن تنور حکومت سینۀ دیوار گذاشت. این رژیم‌ها از هیچ‌چیز بیش از این بیزار نبودند که به نفس انسان اهمیت داده شود. نفس انسان بی‌ارزش است. ارزش او تنها در این است که چقدر تابع حکومت و مصالحش است. دفاع از جان انسان‌ها، گران کردن بهای خون و معرفی جان انسان به عنوان «اساسی‌ترین ارزش»، منفورترین گزاره‌ها نزد حکومت‌های توتالیتر بود. البته این نوع حکومت‌ها برای تثبیت مرگ‌ارزان شدن (که پیچ‌ومهرۀ حکومتشان است) پیوسته شرایط مادی و معنوی لازم را هم فراهم می‌آوردند: شرایط مادی ایدئولوژی و تبلیغات بود و شرایط مادی جنگ و درگیری. جنگ بهترین ابزار برای مرگ‌ارزانی است. جامعه‌ای که بهترین فرزندانش سر می‌بازند، به بوی خون خو می‌کند.

بنابراین، کسانی که امروز در آمریکا اعتراض می‌کنند، بهای خون را بالا می‎برند. هرچه خون ریخته‌شده بهای گزاف‌تری برای دستگاه حاکم داشته باشد، امکان حاکمیت مردم بر مردم، مهار دستگاه بوروکراتیک و مهار قدرت «مأمور قانون/حکومت» بیشتر می‌شود. البته از دیگر سو، چنانکه ذکر شد، اینکه ریختن یک خون می‌تواند کشوری را چنین به آشوب کشد، خود نشان بهای گزاف خون در آنجا و در مرتبۀ بعد شاخصی برای آن حکومت است. اگر تاریخ عصر جدید را از ظهور اومانیسم تا امروز مرور کنیم، بهای خون و جان آدم‌ها دائم افزون شده است. بنابراین، باید از «بهای گزاف خون» به منزلۀ دستاورد بشر و خمیرمایۀ اصلی حاکمیت انسانی مدرن دفاع کرد. ایدئولوژی‌های آدمخوار همیشه از یک چیز بیزار بودند: ارزش قائل شدن برای نفس انسان.

دختر نوجوانی که از صحنه فیلم گرفت و جهان را شوکه کرد، امروز تحت فشار است! اما نه به این دلیل که چرا فیلم گرفت، چه نقشه‌ای در سر داشت یا آن ساعت آنجا چه می‌کرد! بلکه به این دلیل که به او می‌گویند چرا مداخله نکرد! چرا جلوی پلیس را نگرفت!
بخشی از متن م.تدینی
@cafe_andishe95

◾️هگل می گوید شرقیان نمی دانستند که انسان در مقام انسان بذات آزاد است و به سبب همین بی خبری آزاد نبوده اند.آنان تنها یک تن را آزاد می دانستند و آن خداوندگارشان(دسپوت)بود.اما درست به همین دلیل چنین آزادی هوسبازی است و خون آشامی و درشتخویی یا نرمخویی و مهربانی ای که جز یک پیشامد در طبیعت یا جز یک هوس نیست.بنابراین این یک تن نیز جز یک فرمانروای خودکامه نیست،و[درنتیجه او هم]انسان آزاد و انسان راستین نیست.

در جهان یونانی رومی است که آگاهی از آزادی پدید می آید.
#هگل
تاریخ فلسفه
@cafe_andishe95

نمونه ای از حق طلبی Antifa در امریکا که مورد حمایت دموکرات ها، مسیح علینژاد، بی بی سی، سی ان ان ، جورج سوروس و اکثر رسانه های تحت مالکیت گلوبالیست هاست!
همان هایی که حامی جمهوری اسلامی هم هستند!

پ ن: ضرب شتم وحشیانه یک دختر توسط دو سیاه پوست عضو Antifa!!!
@cafe_andishe95

✍محافظه کاری چیست؟

محافظه کارها با هرگونه طرح و اندیشه خیالی و انتزاعی برای ایجاد دگرگونی های عمیق در جامعه و سیاست مخالف اند؛ و اجرای چنین طرح هایی را ناممکن می پندارند. آنان هرگونه کوشش برای تحقق آرمان شهر را مصیبت بار می شمارند. محافظه کاران به ویژه آراء و استدلالهای خود را بر تجارب ملموس تاریخی استوار می سازند و از همین رو ضد عقل گرایی انتزاعی و غیر تاریخی اند. به همین دلیل بسیاری از آنان محافظه کاری را اصلا ایدئولوژی به شمار نمی آورند؛ زیرا ایدئولوژی قاعدتا در پی عرضه تعریفی معین از انسان و جامعه و کوشش برای اجرای آن تعریف است، حال آنکه محافظه کاری آنچه را محصول تاریخ و سنت است می پذیرد. همچنین محافظه کاران اصول عقاید خود را برخاسته از ویژگیهای نهاد بشر می پندارند، به این معنا که معتقدند آدمی به حفظ دستاوردهای خود گرایش دارد و محافظه کاری هم آرمانی جز این ندارد. به نظر آنان میراث گذشتگان به زحمت به دست آمده است؛ و نباید و نمی توان آن را به یک باره کنار گذاشت و نمیتوان آینده را بر روی خلاء بنیان نهاد. مالکیت، خانواده، سنت، مذهب، دولت، و سایر نهادهای اجتماعی مواریث ارزشمند گذشته است، و آنچه در بوته تاریخ آزمایش شده شایان ستایش است. مایکل اوکات گفته است: "محافظه کاری یعنی ترجیح امر معلوم بر امر مجهول، امر آزموده بر امر نیازموده، واقعیت بر اسطوره، امر موجود بر امر مطلوب، و امر محدود بر امر نامحدود." بدین سان، پایبندی به امور مأنوس جوهر محافظه کاری است. پس محافظه کاران خود را مخالف هرگونه
جزمیت فکری و ایدئولوژیک و در عوض، عمل گرا با پراگماتیست می دانند. در حقیقت اغلب محافظه کاران بزرگ غرب مردان عمل و سیاستمدار بوده اند. بنجامین دیزریلی، سیاستمدار معروف و محافظه کار انگلیسی در قرن نوزدهم، در وصف عمل گرایی محافظه کاران می گفت: "محافظه کاران وقتی رقبایشان مشغول آب تنی اند لباس آنان را میپوشند."
ضمنا محافظه کاران محافظه کاری را گرایشی طبیعی و مبتنی بر عقل سلیم و غیر ایدئولوژیک میدانند؛
@cafe_andishe95

شاهکاری دیگر از اوباش Antifa!

چهره ی عریان چپگرایان که مدعی مبارزه با نژادپرستی هستند در خیابان های امریکا هویداست!
@cafe_andishe95

‏❇️ ‎#حجت_کلاشی :
در سرزمین شاهان، وفاداران به پادشاهی در راه بزرگی و شکوه و عظمت ایران سختی های بسیاری کشیده و در این چهار دهه هزینه های سنگینی داده اند اما در درون و بیرون دیواری از سکوت دور آنها کشیده شده است.
در فلسفه نوین شهریاری،شاه نماد ‎#شهریاری_ملت است

‎@cafe_andishe95

سخنی کوتاه با اراذل و اوباش Antifa


مارکسیسم خطرناک ترین ویروس عصر حاضر است.
@cafe_andishe95

🔻مغلطۀ اسکاتلندی واقعی در مواجهه با ایدئولوژی ها

◾️"این جمهوری‌اسلامی ِ واقعی نیست"، "این کمونیسم واقعی نیست که تا امروز در جهان دیدیم"، "این حکومت دینی واقعی نیست".

همواره از این دست سخنان از طرفداران این نحله‌ها می‌شنویم و وقتی از آن‌ها می‌پرسید که چه شد که کمونیسم یا حکومت اسلامی واقعی تا کنون در جایی پیاده نشده است، به توطئه‌های دیگران و یا کم‌کاری انسان‌ها و خودخواهی آن‌ها اشاره می‌کنند.

در پاسخ به این‌ها باید گفت، مکاتبی که در آن خودخواهی، کم‌کاری، نواقص بشری، توطئه‌ها و مانند این‌ها در نظر گرفته نمی‌شود در واقع اشکال خود این مکتب‌ها است.

این‌گونه مکتب‌‌ها و نحله‌های سیاسی سنگ بنای ابتدایی خود را کج می‌گذارند تا ثریا دیوارشان کج بالا می‌رود.
در واقع باید گفت که تعریف‌ این ایدئولوژی‌ها از انسان و پیچیدگی‌های روانی او، نادرست است.

این‌گونه ایدئولوژی‌های ناکجاآبادی قصد می‌کنند با این انسان که از قضا به تعبیر حافظ "تردامن" است و"سجاده شراب‌آلوده" بر روی زمین بهشت بسازند؛ کاری که نشدنی است و سرِّ شکست خفت‌بار این ایدئولوژی‌ها در همین سودای امر محال در سر داشتن است.

خلق "انسان تراز نوین" در کمونیسم یا "جامعه‌ی بی‌طبقه‌ی توحیدی" در اندیشه سیاسی اسلامی از بیخ و بن نشدنی است و وقتی شما تلاش می‌کنید که امری ناشدنی را شدنی کنید باید بتوانید که "فلک را سقف بشکافید و طرحی نو دراندازید" و وقتی موفق نمی‌شوید، گمان نمی‌کنید که از ابتدا قصد انجام کاری داشته‌اید که نشدنی بوده و تلاش می‌کنید نه ایدئولوژی خود را تغییر دهید و به قد و قواره انسان‌ها در آورید بل‌که عزم می‌کنید که انسان‌ها را - حتا اگر شده با زور و گولاگ و اوین- به اندازه قامت ناساز ایدئولوژی خود در آورید.
از این‌رو که متفکری چون ریموند پوپر می‌گوید ایدئولوژی‌هایی که تلاش داشته‌اند بر روی زمین بهشت بیافرینند، زمین را به جهنمی سوزان تبدیل کرده‌اند.

آری! کمونیسم یعنی تاریخ کمونیسم و اسلام یعنی تاریخ اسلام و حکومت دینی یعنی تاریخ حکومت‌های دینی و لیبرالیسم و سرمایه‌داری هم یعنی تاریخ آن.

‏مکس ایستمن، فلسفه‌دان امریکایی که از دوستان تروتسکی ومارکسیست هم بود، پس ازسفر به شوروی و دیدن فجایعی که در شوروی کمونیستی به بار آماده گفت:
‏«هیچ فردی که به قدرکافی جسارت ندارد تا فرضیه‌های سوسیالیسم را در پرتو تجربه‌ شوروی مورد شک و تردید قرار دهد، نمی‌شود روشنفکر خواند.»

این‌که "این کمونیسم واقعی نیست" یا "این حکومت اسلامی واقعی نیست" در واقع موجب می‌شود چنین مکاتبی هیچ‌گاه درصدد اصلاح و ترمیم خود برنیایند و گمان کنند که این آدم‌ها هستند که باید از آنچه هستند دست بردارند و برای تغییر آدم‌ها گولاگ به پا می‌کنند و جالب است که گولاگ مخفف "اداره کل اردوگاه‌های کار و اصلاح" است. یعنی این مکاتب مقدس‌اند و این انسان‌ها هستند که برای اصلاح‌شان باید اردوگاه‌های مرگ‌بار بنا کرد.
بهزاد مهرانی
@cafe_andishe95

#توییت_خوان

#یوسف_اباذری استاد شهیر جامعه شناسی و ازسرآمدان نئومارکسیستهای ایرانی برای درمان به آمریکا مشرف شدند. ایشان که معتقدبودنئولیبرالیسم باعث نابودی انسان وسیستم بهداشتی و... شده است. چرا به کشور دوست وبرادر، کوبا تشریف نبردند برای درمان؟!
#چپ_مهمل_گو
@cafe_andishe95

حیدرخان: این مملکت از دوسو داره غارت
میشه
یکی انگلیسیها و روس ها، یکی هم خودی ها !
ستار خان: دسته سوم رو فراموش کردید، بی طرفها، بلاتکلیفها، آدمهایی که سکوت می کنند و فقط ناظرند، بی تفاوتها، اونا بیشتر از همه من رو رنج می دن وگرنه آدم تکلیفش با دوست و دشمن روشنه.
@cafe_andishe95

💰فردریش هایک و بازار🏛

📍مفهوم بازار نزد هایک، که مبتنی بر نظریه تقسیم معرفت وی است، کاملا متفاوت با مدل استاندارد بازار رقابتی نئوکلاسیک است. در نظریه نئوکلاسیک بازار (مدل والراس - پارتو ) در اختیار داشتن شناخت و اطلاعات کامل، از فروض اولیه است، در حالی که به عقیده هایک، مسئله اصلی دقیقأ در اختیار نبودن چنین شناخت و اطلاعاتی است. به عقیده وی، فرض اولیه نئوکلاسیک نه تنها غیرواقعی است، بلکه مهم تر از آن، موجب غفلت از طرح مسئله اساسی در اقتصاد بازار، یعنی چگونگی استفاده کارآمد از اطلاعات پراکنده، مشخص و در نتیجه، جزئی و ناقص، می گردد. به عبارت دیگر در مدل نئوکلاسیک، مسئله از ابتدا، و به غلط، حل شده فرض می شود و بنابراین، اصلا موردی برای طرح آن باقی نمی ماند. هایک می گوید مدل نئوکلاسیک با معلوم فرض کردن کلیه "داده های" اقتصادی، مسئله را به صورت یک موضوع صرفأ منطقی طرح می کند، به طوری که پاسخ به مسئله در فرضیات اولیه آن نهفته است. چون مسئله اقتصادی در این مدل، به صورت چگونگی استفاده از داده های کاملا معلوم اقتصادی طرح می شود، در نتیجه به طور طبیعی، بهترین پاسخ را در مدلهای صرفا ریاضی پیدا می کند. اما به تأکید، می توان گفت که مسئله اقتصادی ای که جامعه با آن روبه روست این نیست؛ چرا که داده ها در سطح کل جامعه، به طور کامل و "عینی" بر هیچ کس معلوم نیستند. به دیگر سخن، مسئله اقتصادی جامعه تخصیص بهینه منابع داده شده و معلوم در کلیت آن نیست، بلکه مسئله دقیقأ عبارت است از چگونگی استفاده بهتر از منابعی که برای هر کدام از اعضای جامعه به طور پراکنده معلوم است، به منظور نیل به هدفهایی که اهمیت نسبی آنها نیز تنها برای همین افراد، شناخته شده است. به طور خلاصه، مسئله عبارت است از استفاده از معلوماتی که در کلیت خود برای هیچ کس معلوم نیست. با توجه به این که داده های مشخص یا زمانی و مکانی افراد دائما در تغییر است، در نتیجه می توان گفت که هیچ چیزی غیرواقع بینانه تر از این نیست که همانند مدل نئوکلاسیک، نه تنها داده ها را تمامأ معلوم، بلکه آنها را ثابت و غیرمتغیر نیز فرض کنیم. در واقع، یک جنبه مهم دیگر از مسئله اقتصادی جامعه همین تطبیق و سازگاری سریع با تغییرات دائمی در شرایط خاص زمانی و مکانی است. هایک می گوید در چنین وضعیتی، قاعدتأ تصمیمات نهایی باید توسط افرادی که درگیر با این شرایط و تغییرات هستند گرفته شود. زیرا آنها هستند که مستقیمأ در جریان تغییر اطلاعات و منابع جدید در دسترس، قرار دارند. با در نظر گرفتن وضعیت واقعی اقتصاد جامعه می توان به اهمیت کارکرد نظم خودجوش بازار پی برد؛ زیرا تنها در این نظام است که تصمیم گیریهای اقتصادی توسط افراد صورت می گیرد.

اما مسئله اصلی ای که باید توضیح داد، از همین تصمیم گیریهای فردی سرچشمه می گیرد و عبارت است از چگونگی ایجاد هماهنگی بین تصمیمات افرادی که هیچ کدام، از هیچ نظر (سلیقه، اطلاعات، تواناییها و مانند آن) به دیگری شباهت ندارد. هایک می گوید قیمتها در بازار به صورت یک نظام اطلاع رسانی کارآمد عمل می کنند و با عملکرد خود هماهنگی و سازگاری (Adjustment) بین تصمیمات فردی را در سطح کل جامعه فراهم می آورند. [قیمت ها به اصطلاح سیگنالهایی مبتنی بر تمام اطلاعات لحظه ای بازارِ نوعی هستند که به تمام جوانب بازار صادر می شوند؛ بازار در اینجا یک مدل از میدان مبادله است مانند مبادله زبان و بورس و ...]

📚درباره هایک-معرفت شناسی و اقتصاد-
موسی غنی نژاد
@cafe_andishe95

⁉️استاندارد دوگانه !

رسانه های دموکرات و چپگرا چگونه ذهن را دستکاری میکنند؟
NBC
دو اجتماع را پوشش داده است،چپ تجمع معترضان به مرگ فلوید.همزمان
راست تجمع هواداران جمع انتخاباتی ترامپ.
=======
در اولی ترسی از همه گیری کرونا اصولن مطرح نیست!روی زمین خوابیدن و ادای لحظه مرگ در اوردن جمعیت کثیر معترضان بی احتیاطی در مواجهه با کرونا نیست!

اما در دومی است که ناگهان نگرانی از همه گیری کرونا مطرح میشود!
#بازیچۀ_رسانه_های_جهتدار_نشویم
#فیک_نیوز
#بازیهای_انتخاباتی
@cafe_andishe95

❣️تاثیر گذاری مارکوس رشفورد بر سیاست در لیبرال دموکراسی
@cafe_andishe95