☪️افکار علی شریعتی، ملغمه‌ای از ارتجاع سرخ و سیاه☪️بخش1

تفرعن و خودبزرگ‌بینی در آثار علی شریعتی موج می‌زند. وی خود را «مسیح قرن بیستم» می‌پنداشت و حتی در نامه‌ای به همسرش از این «راز» پرده بر می‌دارد که در زندان «خدا را به چشم دیده است» که دست‌هایش را بر شانه‌ی وی قرار داده! هر عقل سالمی چنین فردی را به یک روانکاو معرفی می‌کند. اما در ایران اینها به «نخبگان»ی تبدیل شدند که مبانی فکری‌شان هنوز سرکوب و جنایت می‌کند. اگر دولت‌ها و سیاست جوامع غربی به این افراد اقبال نشان می‌دهند، به دلیل منافع سیاسی و اقتصادی است و نه از این رو که افکار آنها را جدی می‌گیرند. این افکار را اروپا و بشریت در قرون وسطا پشت سر گذاشت!

⭕️افکار و آثار علی شریعتی مانیفستی علیه علم و آزادی

‌«شریعتی آشکارا تحت تأثیر اندیشه‌های «چپ» (مارکسیست- لنینیستی) است و تلاش می‌کند به آن محتوا و شکلی اسلامی- شیعه دهد. «تساوی در مصرف»‌ را به جای «از هر کس به اندازه توانش و به هر کس به اندازه نیازش» می‌نشاند و جبر الهی را به جای «جبریت تاریخ» (ماتریالیسم تاریخی)».
علی شریعتی درست مانند روح‌الله خمینی در آثارش فریاد می‌زند که چیست و کیست؛ مخاطبان و مؤمنانشان اما کر و کور بوده و هستند: «… این نسل ملتهب، هرگز خواهان آن نیست که اسلام، به یاری قوانین علمی و یا اختراعات و اکتشافات اروپا و آمریکا توجیه شود… اساسا از هر چه به نام تکنیک و تکنولوژی و فلسفه و علوم جدید است شدیدا نفرت دارد، چه این همه را آلت قتاله خویش می‌یابد… من و همه کسانی که در این خط مشی راه می‌سپارند بیش از آنچه از ارتجاع و کهنگی بیزاریم، از تجددمآبی و تشبه به فرهنگ و تمدن و حتی خط مشی علم و هنر و ادب و فلسفه و سیاست و صنعت حاکم بر جهان امروز، بیزاری توأم با دشمنی و کینه داریم… ما نیازی به رنگ‌آمیزی تجددمآبانه اسلام نداریم…»
علی شریعتی مانند عنوان «روشنفکران دینی» و «ملی- مذهبی» حامل یک ملغمه‌ی فکری‌ست که از یک سو به تصمیم «شخص اعلیحضرت همایونی» برای «تحولات عینی و ریشه‌ای اجتماعی» اعتقاد دارد و از سوی دیگر تبلیغ «جهاد» می‌کند! در تکمیل این ملغمه‌ی ذهنی، او عضو «نهضت خداپرستان سوسیالیست» هم می‌شود و علیه «دیکتاتوری پهلوی» مبارزه می‌کند و می‌شود از بنیانگذاران «نهضت آزادی ایران». او با وجود ادعای «ممنوع‌القلم» بودن با ده‌ها اسم مستعار که بیشترشان مزین به «علی»‌ و «محمد»‌ بودند قلم می‌زد. دستمالچی در همین زمینه می‌نویسد: «شریعتی با اندیشه‌های «تخیلی»- سوسیالیستی خود از جامعه امت- امامتی، یکی از پایه‌گذاران اسلام سیاسی- ایدئولوژیک و جنبش‌های بنیادگرای اسلامی شد… مردی که می‌خواست با «مکتب واسطه»، یعنی بدیلی بهتر و عالی‌تر در برابر دو نظام کاپیتالیسم و کمونیسم بایستد و آنچه حاصل شد، بدی‌های هر دو را یکجا گرفت.»
📍شریعتی می‌گوید: «عجبا! اسلام صلح نیست، اسلام جنگ است. نباید از اتهام کشیش‌ها و استعمارگران و شبه‌روشنفکران کاردستی آنها ترسید و جا زد. با بزک کردن و امروزی وانمود کردن اسلام کاری از پیش نمی‌رود، حقیقت را باید آنچنان که هست شناخت، نه آنچنانکه می‌پسندند… اسلام تنها مذهبی است که فقط به موعظه و پند و اندرز نمی‌پردازد بلکه خود برای تحقق کلمه، شمشیر می‌کشد. اگر بخواهند از پیغمبر اسلام مجسمه‌ای بریزند باید در یک دستش کتاب باشد و در دست دیگرش شمشیر…»
اینها روح و بنیاد فکری علی شریعتی است که خودش هزاران صفحه برای اثبات آنها گفته و نوشته است. اوست که نوشته: ابوعلی سینا «اگر شعوری نداشت، بهتر بود…»، «اگر هنر نداشتیم بهتر بود…»، «عامل استحمار در زمان بنی‌عباس علم است، تمدن است، هنر و ادبیات است و تحقیق…»، اوست که گفته: «علم به خودآگاهی انسانی و خودآگاهی اجتماعی صدمه می‌زند…»
@cafe_andishe95

☪️افکار علی شریعتی، ملغمه‌ای از ارتجاع سرخ و سیاه بخش2
🔰اوست که معتقد است: «امت جامعه‌ای است از افراد انسانی که همفکر، هم‌عقیده، هم‌مذهب و همراهند، نه‌تنها در اندیشه مشترکند، که در عمل نیز اشتراک دارند… افراد یک امت یک‌گونه می‌اندیشند و ایمانی همسان دارند و در عین حال در یک رهبری مشترک اجتماعی، تعهد دارند که به سوی تکامل حرکت کنند… آدم مسلمان است که دشمنی‌اش به خاطر دین است…»نهایت اینکه برای یک انسان عاقل و خردگرا و مدرن، اعتقاد داشتن به افکار علی شریعتی و همفکر او بودن سبب بسی شرمندگی و سرافکندگی است چه رسد به اینکه وی را مرشد و راهنما و رهبر فکری خود دانست! مگر اینکه یکی از گوسپندان مورد نظر شریعتی بود که به دنبال گله و طویله‌ی خود می‌گردد!‌ اینها عبارات شریعتی درباره موقعیت انسان است! شریعتی انسان را با گوسپند مقایسه کرده که به دنبال طویله‌ی خود می‌گردد و باید او را به «راه امامت» هدایت کرد. او انتظار دارد که مخاطبانش از گوسپندان بیاموزند! برخی سخنان وی بیشتر به طنز و جوک شباهت دارند از جمله وقتی مدعی می‌شود که «الان حیواناتی را می‌بینیم که به‌قدری هوشیارانه مقدماتی می‌چینند تا به نتیجه برسند که سقراط و افلاطون هم به گردشان نمی‌رسند»!
🔰«راه امت» با «رهبری امام» در «جهت امامت»

اگر از خود علی شریعتی وام بگیریم، شریعتی مخاطبانش را «استحمار» می‌کند. او هیچ‌کدام از دستاوردهای جامعه بشری را «پیشرفت» نمی‌داند بلکه «پسرفت» به ۱۴۰۰ سال پیش را تعالی انسان می‌شمارد. انسان در «فرد» و «افراد» برای او معنایی ندارد بلکه «امت» مهم است که باید گوسپندوار به دنبال یک «امام» در «جهت امامت» به راه بیافتد. گوسپندانی که معلوم نیست در میان این همه دین و مذهب و ایدئولوژی چرا باید به دنبال اسلامِ شیعه‌ی جعفری اثنی‌عشری که تنها درصد کوچکی از مسلمانان جهان و انگشت‌شماری از جمعیت جهان به آن اعتقاد دارند، بروند!
🔻نظرات علی شریعتی آنقدر سست و بی‌پایه و شعاری و توخالی است که قادر نیست حتی به پرسش‌های ساده نیز پاسخ‌های مستدل بدهد. مثلا اینکه امامانی که شریعتی راه آنها را تبلیغ می‌کند، در همان زمان که هم جمعیت کمتر بود و هم دانش و آگاهی و توقع بسیار کمتر، چرا نتوانستند جامعه مورد ادعای خودشان را در همان محدوده‌ی کوچک محل زندگی خود تشکیل دهند؟! هم مردم بی‌سواد بودند، هم تکنولوژی در کار نبود و هم امامان ظاهرا «اصیل» بودند! نه اینکه ساخته و پرداخته «دشمنان» بوده و با جت مخصوص حمل و نقل شده باشند! چرا با این امامان غیراصیل و تقلبی که ادعای ادامه‌ی راه صدر اسلام را پس از ۱۴۰۰ سال دارند، این جمعیت با سواد و مبتکر و متوقع که از اقوام و عقاید متنوع هستند باید به راه «امام شیعه‌ی جعفری اثنی عشری» بروند؟! که چه بشود؟! این مدعیان «امام» و «امت» و «امامت» نه «پشت» بلکه «هفتاد پشت» بعد از آن امامان هستند! و دست بر قضا، ناکامی سهمگین و خونبار جمهوری اسلامی اثبات غلط بودن «اندیشه»های شریعتی و مشابهان او در تجربه‌ی عملی و تاریخی است. شکستِ آن «امامان اصیل» که در دوران خویش ناکام ماندند به جای خود!
⁉️⁉️⁉️⁉️⁉️⁉️
آیا «روشنفکران دینی» و «مسلمانان نواندیش» معتقدند که دین و اعتقادات مذهبی یک موضوع شخصی و خصوصی است یا نه؟
آیا به جدایی دین و دولت باور دارند و برای آن تلاش می‌کنند؟ در این صورت چه لزومی دارد دین و مذهب خود را چون لکه‌ی مهر نماز بر پیشانی خودشان و گروهشان داغ بزنند؟!
آیا یک «روشنفکر دینی» که ستایشگر علی شریعتی است، انقلابی است یا اصلاح‌طلب؟!
آیا انقلاب ۵۷ را تایید می‌کند؟ پس چه اصلاح‌طلبی است؟!
آیا انقلاب در شرایط فعلی را رد می‌کند؟! پس چرا انقلاب ۵۷ را تایید می‌کند؟!(ا.بقراط)
@cafe_andishe95

◼️پس از مرگ رهبر جماهیر شوروی برخی از طرفداران کمونیسم در تهران برای او مراسمی گرفتند و جوانانی که در تهران با شنیدن خبر مرگ ژنرال ژوزف استالین، رهبر اتحاد جماهیر شوروی در پنجم مارس ۱۹۵۳ (۱۴ اسفند ۱۳۳۱) کراوات سیاه بستند و دختران دبیرستانی که روبان سیاه به سر زدند، جمعیتی که جلوی سفارت شوروی در تهران صف کشیدند و چهار دفتر یادبود را امضا کردند،
آنانکه بعدازظهر ۱۸ اسفند ۳۱ به دعوت جمعیت مبارزه با استعمار و هواداران صلح -از سازمان‌های حزب توده- در میتینگ میدان فوزیه حاضر شدند و عکس‌های استالین در دست، سه دقیقه به احترام روح پیشوای شوروی سکوت کردند!:))))
◼️تاریخ مشعشع رفقای کمونیست ایرانی
@cafe_andishe95

📈فاجعۀ قاجاریه📈
📅‌حکومت قاجار همه معایب نظام‌های نیرومند مرکزی و کاستی‌های نظام ملوک‌الطوایفی را یکجا در خود داشت.

ناایمنی به عنوان آفت پیشرفت و ثبات اقتصادی و سیاسی تا بالاترین سطح و در تمام حوزه‌ها به چشم می‌خورد و عرصه‌های مختلف حیات فردی و اجتماعی را شامل می‌شد که به عنوان نمونه می‌توان از ناامنی جان و مال سرزمین گرفته تا ناامنی کاروان‌ها، شهرها، و آبادی‌ها را دربرمی‌گرفت و خود مانع عمده در راه تولید کالا و توسعه بنیادهای اقتصادی و رفاه اجتماعی بود.

ضعف دولت مرکزی، خودسری حکام ایالات، شورش‌های داخلی، فقدان نظم و قانون، مداخلات خارجی، تحرکات ایلات و عشایر و ... از عوامل زمینه‌ساز بحران‌های یادشده بودند.

در ایران برخلاف اروپا انباشت درازمدت سرمایه تجاری که می‌توانست انباشت سرمایه فیزیکی کشاورزی و صنعتی را به راه اندازد صورت نگرفت.

انباشت سرمایه تجاری نیازمند چشم‌پوشی از مصرف حال – یعنی پس‌انداز – است و پس‌انداز طولانی نیازمند وجود حداقلی از امنیت در یک فاصله زمانی معقول است. به این معنا که دارایی مالک در طول حیات و پس از مرگ او در معرض خطر دست‌اندازی خودسرانه قرار نگیرد.

در غرب و در پرتو حمایت دولت‌های مطلقه دارایی افراد از امنیت، آرامش و ثبات لازم برخوردار بود اما در ایران طبقات سرمایه‌دار نمی‌توانست از حمایت امنیتی لازم از سوی دولت و یا از سوی گروه‌های اجتماعی نیرومند، اطمینان حاصل کند.

بافت عشایری بویژه سلطه‌ی سیاسی _ نظامی آنها بر یکجانشینان اعم از شهرنشینان و روستاییان و پیوند آنها با نظام سیاسی مستقر به شکل مضاعفی بر فرآیند انباشت سرمایه آسیب می‌زد به بیان دیگر سلطه عشایر و فشار فرآیند دیوان‌سالاری حاکم و نیز تزاحم شیوه‌ی تولید عشایری از یک‌سو فعالیت‌های کشاورزی را محدود می‌ساخت و سبب کندی جریان آن در اجتماعات شهری می‌شد.

📒در چنین ساختاری هنگامی که نیروی دولت مرکزی رو به افول می‌نهاد خودکامگی عناصر خودسر و حکمرانان محلی را به شکل تحمل‌ناپذیری افزایش می‌داد و لذا تا زمانی که یک قدرت یکپارچه و فراگیر مرکزی ظهور نمی‌کرد، جنگ‌های خونین بر سر گسترش قلمرو درمی‌گرفت، راه‌ها ایمنی نمی‌یافت، تولیدات کشاورزی و صنایع دستی و نیز مبادلات تجاری رونق نمی‌گرفت، شهرها آباد نمی‌شد و حیات اجتماعی – اقتصادی به مخاطره می‌افتاد و ضعف مالی و ناتوانی بنیه‌ی اقتصادی همه اقشار ملت بویژه بازاریان را به دنبال داشت.

📙مشروطه و جمهوری: ریشه‌های نابسامانی نظم دموکراتیک در ایران، علیرضا ملائی توانی
========================
نکته📍:
از اصول مهم توسعه سیاسی و تحقق دموکراسی ایجاد دولت مدرن و تهیه زیرساخت و رهایی از هرج و مرج و مدرنسازی نهادها و جامعه بوده است .دقیقن کاری که رضا شاه کمر همت بدان بسته بود.تخیلاتی که طی آن می گویند با وضع پریشان و عقب مانده قاجاریه آزادی و توسعه محقق می شد به این اصل اساسی بی توجه است.
@cafe_andishe95

☑️در طول تاریخ، فلاسفه و متفکران، تعاریف مختلفی از فلسفه ارائه کرده‌اند.

برخی از این تعاریف فلسفه:

🔘ابن سینا: فلسفه، آگاهی بر حقایق تمام اشیا است، به قدری که برای انسان ممکن است بر آن‌ها آگاهی یابد.


🔘جرجانی: فلسفه عبارت است از شبیه شدن به خدا به اندازه توان انسان و برای تحصیل سعادت ابدی.


🔘ارسطو: فلسفه، علم به موجودات است از آن جنبه که وجود دارند


🔘فیثاغورس: فلسفه یعنی دوستداری دانایی


🔘افلاطون: فلسفه، لذتی گرامی است.
(تاریخ فلسفه ویل دورانت، صفحه۱)
خاستگاه فلسفه، حیرت در برابر جهان است.
فیلسوف به کسی اطلاق می‌شود که در پی شناسایی امور ازلی و حقایق اشیا و علم به علل و مبادی آن‌ها است.


🔵سیسرون: فلسفه عبارت است از علم پیدا کردن به شریف‌ترین امور و توانایی استفاده از آن به هر وسیله‌ای که ممکن شود.
ای فلسفه! تو زندگانی ما را می‌گردانی؛ تو دوست فضیلت و دشمن رذیلت هستی؛ اگر تو نبودی، ما چه بودیم؟ و زنگی ما چگونه می‌گذشت؟


🔵توماس هابز: فلسفه، علم به روابط علی و معلولی میان اشیا است.


🔵کریستین وولف: فلسفه، علم بر موجودات ممکن است، یعنی بر هر چه ممکن است، بالفعل حالت تحقق پیدا کند.


🔵فیشته: فلسفه، علم علم یا علم معرفت است.
(مقدمه‌ای بر فلسفه، صفحه ۱۲)

🔘هگل: فلسفه، بحث در امر مطلق است


🔘اوبروگ: فلسفه،‌ علم به مبادی و اصول است.


🔘هربارت: فلسفه،‌ تحلیل معانی عقلی است


🔵وونت: کار اساسی فلسفه متحد ساختن تمام معرفت‌هایی است که از راه علوم مختلف بدست می‌آید، تا به این ترتیب مجموعه واحد و پیوسته‌ای ایجاد گردد.


🔵پولسن: فلسفه مجموعه معرفت‌هاست که انتظام علمی پیدا کرده‌اند

🔘ثورو: برای فیلسوف شدن، داشتن افکار باریک و حتی تاسیس مکتب خاص، کافی نیست، تنها کافی است که حکمت را دوست داشته و بر طبق احکام آن زندگی ساده و شرافتمندانه و اطمینان بخش داشته باشیم.


🔘کانت: فلسفه، شناسایی عقلانیی است که از راه مفاهیم حاصل شده باشد
@cafe_andishe95

نظام بهرامی کمیل در مقاله "شریعتی مقلد سورل" که تیرماه ۹۸ در ماهنامه قلمیاران منتشر شده به نقد رویکرد اسطوره ای شریعتی که متاثر از اندیشه ژرژ سورل مارکسیست انقلابی بوده پرداخته است.
در بخشی از این مقاله نوشته شده:
شریعتی منتقد بود؛ اما این رویکرد انتقادی نسبتی با خردخودبنیاد دکارت و کانت نداشت و براساس فلسفه شعر و شوری شوپنهاور، نیچه، لوبون و سورل بنا شده بود. زبان شریعتی؛ زبان علمی و منطقی نیست. زبان او زبانی کاملا احساسی و اسطوره‌ای است، زبانی بدون کوچکترین شک و تردید؛ بسیار محکم و مطمئن و کاملا سیاه و سفید. تکلیف مشخص است همه افراد و مکاتب و پدیده‌ها دو حالت بیشتر ندارند؛ یا فرشته و یا شیطان هستند. شریعتی بر آن بود که: «زبان مذهب، به ویژه مذهب سامی، سمبلیک است و زبان سمبلیک عالیترین زبان است که امروز بشر بدان دسترسی پیدا کرده است و از زبان اخباری یعنی زبان روشن که مستقیماً معنی را ادا میکند ارزش عمیقتر و جاویدتر دارد.» البته از تاثیر محل تولد شریعتی در شکوفایی چنین ظرفیت و رویکردی نباید غافل شد....

@nambavari

☀️به فرض این‌که عقیده‌ای که آن را خاموش می‌کنیم خلاف حقیقت باشد و به فرض این‌که ما خطاپذیر نباشیم و بدانیم که این عقیده خلاف حقیقت است باز خاموش کردن آن گناه است زیرا وجود آن لازم است تا حقیقت در برخورد با آن جلوه و تابناکی بیشتری پیدا کند و هم بدان علت که اگر در میدان دشمنی نباشد سربازان به سستی می‌گرایند و نیروی خود را مهمل می‌گذارند تا به حدّی که قدرت دفاع از خود را از دست می‌دهند. حقیقت نیز اگر پیوسته با دشمن در مبارزه نباشد تابناکی و اثربخشی خود را در ذهن مردمان از دست می‌دهد.
📗جان استوارت میل
@cafe_andishe95

🎥نقد سینمایی با سُس حزب توده و نون اضافۀ شاخه زحمتکشان و آمریکاستیزان!🍔
#مسعود_فراستی
#چپگرایی
#طنز
@cafe_andishe95

🎥نقد سینمایی با سُس حزب توده و نون اضافۀ شاخه زحمتکشان و آمریکاستیزان!🍔

حاج آقا مسعود فراستی رفیق فابریک مرتضی آوینی در زمانی که شخصا بر منبر میز نقد برنامه هفت جلوس فرمودی و همی جولان حزب توده ایی دادی،به 4 فیلم روز سینما پرداختی اما جالب اینکه حرف اصلیش در کنار برخی داوری های هنری صرفن نقد ایدئولوژیک از منظر حزب توده بوده است!(ایشان عضو تواب شاخۀ زحمتکشان حزب توده هستند)
1️⃣فیلم جوکر تنها به این دلیل بد بود که جوکر که شخصیتی سادیسمی است جای مخالف نظام سرمایه داری آمریکا را گرفته.اگر آدم حسابیتری همین کارهای جوکر را کرده بود استاد گل از گلش می شکفت و فیلم را تحسین می فرمود!
2️⃣فیلم انگل که استاد یکی از نقدهای مهمشان این بود که چرا زحمتکشان و فقرای عزیز و ضعفای مهربان و بزرگوار در این فیلم دست به توحش و جنایت زدند!همین کفر ابلیس خون استاد را به جوش آورد،همی تا توانست این فیلم را بکوفت.
3️⃣فیلم روزی روزگاری هالییود هم از ایدئولوژی زدگی آمریکا ستیز استاد در امان نماند.ایشان در تعابیری مضحک مدعی بود که هیپی ها نیروی مخالف سرمایه داری و آمریکای خونخوار(!) است حالا که تارانتینو،عزیزان هیپی را لت و پار کرده پس فیلم به همین دلیل فیلم بدیست!از آن زشت تر و غیرقابل تحمل تر آنکه نماد شرق که بروسلی عظیم الاشان بوده است،توسط یک غربی از خدا بی خبر مثل موش کتک خورد،این همانا استعمار غربی بود که استاد در منقلب کرد!
4️⃣فیلم ریچارد جول آخرین اثر کلینت ایستوود کارگردان بزرگ که به عنوان یک وطن دوست یک واقعه در دهه نود را دستمایه نقد وضعیت دستگاه امنیتی و رسانه امریکایی کرده بود اما سرانجام همه چیز ختم به خیر می شود و اتفاقن سخن نهایی متن یک زنده باد وطن(آمریکا)بود.به خوبی نشان میداد که فرد چه اهمیتی دارد و میتواند با حاکمیت قانون حق خودش را از دستگاه امنیتی آمریکا گرفته و پیروز شود.استاد در کمال وقاحت از فیلم این کارگردان ملیگرا"مرگ بر آمریکا"برداشت فرموده بودند!البته اینجا این فیلم را به حق فیلم خوبی دانست اما برداشت توده ایی گرایِ غربستیز خود را برای ما به یادگار گذاشتند!
#طنز_و_نقد
@cafe_andishe95

عکس⏏️سران فرقه دموکرات آذربایجان (تشکیلات دست‌نشانده‌ی شوروی) زیر عکس لنین و استالین
📍نافهمی جریانات چپ از ملی گرایی و بلند کردن عَلَم ملی گرایی جعلی!
🔻وقتی انترناسیونالیستها عقب ماندۀ خاورمیانه،در حالی که کوچکترین درکی از ملیگرایی ندارند ملی گرا میشوند!
📍ایشان فرق اقوام با ملت را نمی دانستند!
@cafe_andishe95

📍نافهمی جریانات چپ از ملی گرایی و بلند کردن عَلَم ملی گرایی جعلی!
🔻وقتی انترناسیونالیستها عقب ماندۀ خاورمیانه،در حالی که کوچکترین درکی از ملیگرایی ندارند ملی گرا میشوند!
📍ایشان فرق اقوام با ملت را نمی دانستند!
======================
📄یکی از همین مارکسیست‌ها در اوایل دهه‌ی ۱۳۵۰ خورشیدی کتابی در همین موضوع با عنوان «ملیت و انقلاب» نوشت، و در آن ضمن پذیرش بی‌قید و شرط بسیاری از پیش‌فرض‌های رایج چپ تأکید داشت که ایران کشوری است «کثیرالمله» که «زندان ملیت‌های ستم‌دیده‌ای است که اکثر مردم را تشکیل می‌دهند».

📄در کنار حزب توده، سایر جریان‌های چپ مارکسیستی بعدی نیز به همین‌گونه به وجود «ملیت‌ها» در ایران، که گاه از آن به «خلق‌ها» یاد می‌شد، اشاره می‌کردند.

برای نمونه سازمان [تروریستی] چریک‌های فدایی خلق ایران در این‌باره می‌گفت: «در کشور ما چند ملت وجود دارد که وحدت زبان، سرزمین، زندگی اقتصادی و فرهنگ را در میان هر یک از آنان به روشنی می‌توان دید ... ملیت‌های کوچکی نیز وجود دارند که البته دارای وحدت در سرزمین و زندگی اقتصادی نیستند، ولی زبان خود را به هر صورت حفظ کرده‌اند و بقایای فرهنگ خویش را نیز دارند. این ملت‌های کوچک در گوشه و کنار کشور و در میان سایر ملت‌ها پراکنده‌اند».

اصولاً گروه‌های چپ مارکسیستی براساس باور به اینکه «ایران کشوری است کثیرالمله و مدت‌ها است که ملل ایران برای خودمختاری در چهارچوب کشور، مبارزه می‌کنند»، در فعالیت‌های سیاسی خود در جهت تحقق هدف خودمختاری ملت‌ها یا خلق‌های ایران اقدام می‌کردند.
📄چپ سیاسی‌محور و چندملیتی‌بودن ایران

منظور از چپ سیاسی‌محور، مواضع و بیانیه‌های عموماً حزبی جریان چپ مارکسیستی ایران و مواضع چهره‌های فعال سیاسی آن است.

در اینجا چپ به عنوان یک نیروی سیاسی و حزبی در برابر سایر نیروها و دولت، به تبع از ایدئولوژی لنینی – استالینی بر چندپارگی هویت ملی در ایران و چند ملیتی‌بودن آن تأکید دارد.

تبعیّت جریان چپ حزبی ایران از حزب مادر در اتحاد شوروی و سیاست‌های آن در این موضع‌گیری تأثیر داشته است. برای نمونه می‌توان به این نکته اشاره کرد که احتمالاً علت مطرح‌نشدن مسئله ملیت و ملت‌ها در ایران در کنگره نخست حزب کمونیست ایران در ۱٩۲۰ و طرح آن در کنگره‌ی دوم حزب در ۱٩۲۷، رویدادها و سیاست‌های اتحاد جماهیر شوروی بوده باشد.

حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی با برپایی کنگره ملل شرق در باکو در ۱٩۲۰، برای جذب طرفداران بیشتر به اتحاد شوروی و کمونیسم، سیاست خود را بر حق ملل برای تعیین سرنوشت خود استوار ساخت.

دعوت بسیاری از گروه‌های قومی در آسیا و آفریقا و خاورمیانه به کنگره باکو و حمایت از خودمختاری و استقلال آنها در همین راستا صورت گرفت. تأکید حزب کمونیست ایران بر مسئله ملیت‌ها نیز در همین راستا قابل تحلیل است.

حزب کمونیست ایران بر «شعار حق ملل ایران بر استقلال کامل خود، حتی تا مجزاشدن از حکومت مرکزی» تأکید کرد.
حزب توده‌ی ایران نیز به همین‌گونه بر مسئله‌ی چندملیتی‌بودن ایران، تأکید می‌ورزید.

در برنامه و مرام‌نامه‌ی حزب در ۱۳۴٩ آمده بود که «ایران دولتی است متشکل از ملیت‌های متعدد که به‌واسطه‌ی ویژگی‌های مشترک زیادی به هم می‌پیوندند ... حزب توده به تقویت پیوندهای میان ملیت‌های متعدد علاقه‌مند است».

براساس همین دیدگاه بود که حزب از شناسایی حق خودگردانی ملی ملیت‌های ایرانی حمایت کرد.

📚حمید احمدی، بنیادهای هویت ملی ایرانی: چهارچوب نظری هویت ملی شهروندمحور، تهران، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی
#جهل_سیاسی
#نادانی_درباب_ملیگرایی
#کاشتن_تخم_تجزیه_طلبی
#حزب_خائن_توده
#ضدملیهای_ملیگرا!
@cafe_andishe95

🔘وزارت امور خارجه آمریکا:
🇺🇸🇺🇸
سرود ملی #آمریکا کشور ما را سرزمین شجاعان می نامد. در این سرزمین، ما شجاعانه اشتباهات و لحظه های ناخوشایند تاریخ آمریکا را پذیرفته و برای ساختن کشوری عدالتمندتر تلاش می کنیم. تا دهه ۱۸۶۰، ایالت های جنوبی ایالات متحده برده داری را مجاز می پنداشتند؛ میراثی که از آن زمان حقوق آمریکایی های آفریقایی تبار را نادیده گرفته است. در طول جنگ داخلی آمریکا، پرزیدنت لینکلن اعلامیه آزادی بردگان در ایالت های جنوبی را امضا کرد. در ۱۹ ژوئن ۱۸۶۵، سرانجام خبر این آزادی به تگزاس، آخرین ایالتی که برده داری در آن وجود داشت، رسید. در سالهای اخیر، بیشتر شهرها و ایالت ها ۱۹ ژوئن را «#جونتینت» نامیده و به رسمیت شناخته اند. در سایه عدالت خواهی و افزایش توجه افکار عمومی به ادامه بی عدالتی علیه جامعه آمریکایی های آفریقایی تبار، جشن امسال بسیار گسترده تر از سالیان پیش بوده است. این جشن نمایانگر تمایل و تعهد آمریکا برای شنیدن صدای معترضان و تلاش در ساخت آمریکایی عدالتمندتر است. ایالات متحده به عنوان مدافع حقوق بشر برای پایان دادن به تبعیض در داخل و خارج از کشور تلاش می کند. ما برای مردم #ایران آزادیهای مشابه و قابلیتی برای ابراز نگرانی هایشان را آرزو می کنیم . به امید آن که هیچ انسانی با تبعیض مواجه نشود. جونتینت پیروز!
============================
🟢Juneteenth
جونتینت (یک واژه مرکب از "جون" (ژوئن) و ناینتینت (نوزدهم به انگلیسی))، همچنین به عنوان روز آزادی شناخته شده‌است،و از تعطیلات آمریکا است که برابر با جشن ۱۹ ژوئن است. در ۱۹ ژوئن سال ۱۸۶۵، اعلامیه آزادی بردگان که در تاریخ ۱ ژانویه ۱۸۶۳ در ایالات متحده صادر شده بود، توسط گوردون گرنجر برای بردگی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در تگزاس خوانده شد. تگزاس پس از پایان جنگ داخلی آمریکا در آوریل همان سال، آخرین ایالات مؤتلفه آمریکا بود که این اعلامیه را اعلام کرد.
در طول جنگ داخلی آمریکا، رئیس‌جمهور ابراهیم لینکلن اعلامیه اولیه آزادی را در ۲۲ سپتامبر ۱۸۶۲ صادر کرد.اعلامیه رهایی به‌طور رسمی در اول ژانویه ۱۸۶۳ صادر شد.
@cafe_andishe95

🔵⚪️🔴الکسی دو توکویل و انقلاب فرانسه

یک جامعه‌ی آرمانی در اذهان مردم این روزگار ساخته و پرداخته می‌شد که در آن جامعه، همه چیز ساده، یکنواخت، منسجم و خردمندانه به معنای کامل آن بود.

همین تصور دولت کامل بود که تخیل توده‌ها را برانگیخته بود و اندک اندک آنها را با واقعیت‌های اطراف‌شان بیگانه ساخته بود.

آنها با رویگردانی از جهان واقعی پیرامون‌شان، خود را به رؤیاهای یک جهان بهتر واگذاشته بودند و از نظر روحی، در جهان آرمانی ساخته و پرداخته‌ی نویسندگان زمان‌شان زندگی می‌کردند.
=================
🔎اگر انقلاب فرانسه را از نزدیک بررسی کنیم، درمی‌یابیم که این انقلاب درست با همان روحیه‌ای رهبری شده بود که بسیاری از کتاب‌های توضیح دهنده‌ی نظریه‌های انتزاعی راجع به حکومت، تحت تأثیر آن نوشته شده بودند.

انقلابیان ما همان اشتیاق به تعمیم‌های گسترده، نظام‌های قانونی شسته و رفته و قرینه‌سازی‌های عالمانه و همان بیزاری از واقعیت‌های ناخوشایند و علاقه به قالب‌ریزی مجدد نهادها بر خطوطی نو پدید و مبدعانه و دست اول و همان آرزوی بازسازی کل ساختمان جامعه برابر با قواعد منطق و یک نظام از پیش طراحی شده به جای مرمت اجزای معیوب آن، را از خود نشان دادند.

نتیجه‌ی این طرز تفکر جز فاجعه چیز دیگری نبود؛ زیرا آنچه که برای یک نویسنده شایستگی به‌شمار می‌آید، برای یک سیاستمدار ممکن است نکوهیده باشد و همان کیفیت‌هایی که آفرینش ادبیات بزرگ را موجب می‌شوند، می‌توانند انقلاب‌های فاجعه‌آمیزی را پدید آورند.

📗انقلاب فرانسه و رژیم پیش از آن، الکسی دوتوکویل-متفکر لیبرال دموکرات
@cafe_andishe95

‍ ◾️«بی‌گور و بی‌جنازه»◾️

🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿🇺🇸
#توماس_پین
از تراژدی‌های تاریخ این است که حتی به معماران خود را رحم نمی‌کند... سرگذشت توماس پِین بی‌تردید یکی از جذاب‌ترین و شگفت‌آورترین سرگذشت‌هاست؛ او از محقرترین خاستگاه اجتماعی برخاست، به یکی از معماران دنیای نو تبدیل شد اما انگار زمین جنازه‌اش را تف کرد.

پِین در خانه‌ای محقر در انگلستان به دنیا آمد. پنج کلاس به مدرسه رفت (تا 1750) و 13 ساله بود که در کارگاه شکم‎بنددوزی پدرش مشغول به کار شد. 12 سال کارش همین بود. پس از آن از 1762 تا 1774 زندگی سختی را سپری کرد. دو بار کارمند گمرک شد و هر دو بار اخراج شد. همراه همسر دومش مغازۀ کوچک بقالی و تنباکوفروشی داشت. وقتی بار دوم از گمرک اخراج شد، همۀ زندگی‌اش را از دست داد، همسرش طلاق گرفت و داروندارش حراج شد. در این اثنا با بنجامین فرانکلین، متفکر و سیاستمدار آمریکایی آشنا شده بود. فرانکلین توصیه‌نامه‌ای به او داد و پین که دیگر در انگلستان چیزی برای از دست دادن نداشت، دل به اقیانوس آتلانتیک زد تا آمریکا برود.

پین شیفتۀ علم بود و خودش ریاضی و فلسفه خواند. وقتی به آمریکا رسید هنوز ایالات متحد آمریکا وجود نداشت؛ آمریکا مجموعه‌ای از 13 مستعمره زیر فرمان بریتانیا بود. در کوران دعوایی بزرگ به خاک آمریکا پا گذاشت و به یکی از معماران آمریکای آتی تبدیل شد. از ده سال پیش دعوایی میان مستعمره‌نشینان آمریکا و دولت بریتانیا جریان داشت که هر روز داغ‌تر می‌شد. پس از ورود او به آمریکا اولین درگیری نظامی در 1775 میان آمریکایی‌ها و انگلیسی‌ها شروع شد و این آغاز جنگی بود که هشت سال بعد به استقلال آمریکا انجامید. پین بزرگ‌ترین خدمات نظری و معنوی را در راه پایه‌گذاری آمریکا انجام داد.

در 1776 رسالۀ کوتاهی با نام «عقل سلیم» نوشت و آمریکایی‌ها را مجاب کرد از انگلستان مستقل شوند و حکومتی دموکراتیک بر پایۀ حقوق بشر بسازند. این رساله موفقیتی خیره‌کننده یافت: در کشوری که سه میلیون جمعیت داشت، نیم میلیون نسخه از آن فروخته شد (75 سال پیش از تأسیس اولین روزنامه در ایران). این رساله تکلیف آمریکایی‌های مردد را روشن کرد. پس از این نیز هر گاه مبارزان آمریکایی از نفس می‌افتادند پین با مقاله‌ای روح تازه‌ای در کالبدشان می‌دمید.

آمریکا مستقل شد و گلادیاتور قلم‌به‌دست قصۀ ما به انگلستان بازگشت. در این اثنا رخداد بزرگ دیگری مثل ساتور تاریخ جهان را دو نیم کرد: انقلاب فرانسه. در انگلستان جو به شدت ضد انقلاب فرانسه بود و ادموند بِرک، فیلسوف محافظه‌کار انگلیسی، انقلاب فرانسه را تازیانه‌باران می‌کرد. پین دوباره قلم‌به‌دست شد و با انتشار «حقوق انسان» انقلاب فرانسه را ستود. این اصلاً به مزاق محافظه‌کاران انگلیسی خوش نمی‌آمد. پین غیاباً در دادگاه محکوم شد. 20 دقیقه پیش از آنکه بازداشت شود، خاک انگلستان را ترک کرد.

در فرانسۀ انقلابی آغوش‌ها به روی او گشوده بود و حتی نمایندۀ مجلس شد، اما چون با اعدام شاه مخلوع (لویی شانزدهم) مخالف بود، مورد غضب انقلابی‌های تندرو قرار گرفت و در دوران ارعاب رُبسپیر بازداشت و به مرگ محکوم شد. اما بخت و اقبال باعث شد گردن او زیر تیغ گیوتین نرود: در سلول بود و در آستانۀ اعدام، پزشکی به سلولش آمده بود. مأمور اجرای اعدام آمد و روی در سلول‌های محکومان به اعدام با گچ علامت زد. وقتی پزشک از پیش پِین رفت، در را که از دو طرف بسته می‌شد، تصادفاً طوری بست که علامت ضربدر مرگبار داخل سلول افتاد و به همین سادگی پین فردای آن روز اعدام نشد. و سه روز بعد پیش از آنکه این اشتباه مشخص شود، خود رُبسپیر خونریز سقوط کرد و پین آزاد شد.

مدتی در خانۀ سفیر آمریکا، جیمز مونرو (رئیس‌جمهور آتی آمریکا)، ماند و کتاب «عصر خرد» را در نقد مسیحیت نوشت. آنجا گفته بود مسیحیت تقلیدی از خورشیدپرستی است و مسیح جای خورشید گذاشته شده است. 1802 به دعوت رئیس‌جمهور جفرسون، به آمریکا بازگشت، اما روزنامه‌های آمریکا این بار با فحاشی به استقبال او رفتند. آن زمان نقد مسیحیت هرگز در آمریکا برتافته نمی‌شد. پین بی‌کس ماند و به نوشتن در نقد دین ادامه داد. وقتی 1809 چشم از جهان فروبست، فقط شش نفر زیر تابوتش را گرفتند و حتی اجازه ندادند جنازه‌اش را در گورستان مسیحیان دفن کنند. او را در مزرعه‌اش دفن کردند، اما این تحقیر بس نبود! یکی از مخالفانش (ویلیام کابِت) چند سال بعد استخوان‌هایش را از خاک درآورد و به انگلستان برد تا شهربه‌شهر به نمایش درآورد... نمایشی برپا نشد، اما استخوان‌های پین در این کشاکش گم شد... و توماس پین، بی‌گور و بی‌جنازه به خاک تاریخ سپرده شد...
م.تدینی
@cafe_andishe95

❓آیا ما در فلسفۀ سیاسی بدهی به کارل مارکس داریم؟

🔰قضاوت در موضوعات سیاسی بسیار بی رحمانه بوده و باید مو را از ماست کشید و جزئی ترین قسمتهای نظریه را به دقت بررسی کرد.
در سیاست با من بمیرم تو بمیری و قربان صدقه هم رفتن و مرید تمام اوامر یک فیلسوف بودن نه تنها گامی به پیش بر نمیداریم بلکه به خود و دیگران خیانت هم میکنیم.

نظریه سیاسی با جان و مال و آزادی و عزت و شرف و آبرو یکایک شهرودان سروکار دارد.چه نظریه های سیاسی غلط و بی پایه که انسانها را به مسلخ نبرده اند.

📍پس در بدو امر این نظریه پرداز است که باید از پس درک درست از جهان و انسانها نظریه تولید کند و اگر موفق نباشد به راحتی جایش در زباله دان تاریخ و در بهترین حالت در موزه تاریخ اندیشه سیاسی است.
🔰حال در مورد کارل مرکس

همچنانکه توماس هابز نظریه پردازی لیبرالی است که بسیار مواضعش در باب لویاتان کمکی به توسعه سیاسی نمیکند و کمی بعد توسط جان لاک منسوخ شدند،نظریه سیاسی مارکس هم نه کمکی به قوت جامعۀ مدنی کرده،نه کمکی به دموکراسی و آزادی کرده و نه اینکه در مجموع توانسته دست بشر را در این شب هولناک سیاسی گرفته و گامی به پیش ببرد.

▪️گام به پیش بردن هم مسئله نیست،ای کاش فقط گامی به جلو نبود!
کلیت تز یک پسرفت بزرگ سیاسی است رسما ضد حقوق بشر و ضد دموکراسی و ضد توسعه سیاسی هست.

پس هیچ کس بدهکاری به کارل مارکس ندارد که مارکسیستها ناراحت شوند و هشدار دهند که مراقب باشید خدای نکرده به حضرتش ظلم روا ندارید.

📍نکته جالب مارکس این است که فقط فلسفه بافی نکرده که ای کاش کرده بود.مسئله اینست که داعیه دار نوعی از فلسفه است که به کار تغییر جهان می آید یعنی به ذات سیاسی است نه تفسیر جهان.
حال؛هم در تفسیر جهان به بن بست خورده و پیشگویی هایش غلط از آب درآمده و هم اینکه تغییری که پیروانش در جهان دادند،به فاجعه انجامیده.

پس نتیجه آنکه کسی به مارکس در فلسفه سیاسی بدهکاری ندارد،بلکه اتفاقا همگان از او طلبکارند.

اگر مارکسیستهای عزیز خود را چنین تعریف کرده اند:مارکس+ایسم؛
خود مسئول فجایع نظریه های سیاسی ناتوان و اشتباه مارکس هستند و دیگران در این باب وظیفه ادای احترام و تواضع و فرمانبرداری ندارند.

اگر گریه و زاری و غمخواری برای محرومان ارزشی در فهم نظریه های سیاسی بود،کشیش و آخوند ده از همه ارزشمندتر بودند.مهم نظریه منسجم،کارا و پراگماتیستی است که به توسعه سیاسی بیانجامد و دردی از احاد مردم و نه فقط یک طبقۀ اجتماعی بگشاید (که تازه در همان هم ناکام است)که چنینی چیزی در نظریه سیاسی کارل مارکس نا موجود است!
@cafe_andishe95

✍خدا را شکر امنیت داریم

اگر در دوران پهلوی اصغر قاتلی داشتیم که بعلت تجاوز به چند پسر بچه و کشتن آنها دستگیر و به اعدام محکوم شد و این بزرگترین پرونده جنایی کشور بود که نام اصغر قاتل در حافظه مردم باقی ماند، در جمهوری اسلامی در خمینی شهر(یک شهر کوچک) به گفته ی دادستان استان اصفهان شانزده متهم که عموما مرد و جوان بودند وارد یک میهمانی خانوادگی که در باغی خارج از شهر بود می شوند، نخست با تهدید مسلحانه دست مردها را می بندند و آنها را در جایی زندانی می کنند سپس بصورت گروهی به بعضی از زنان آنان تجاوز می کنند. در بدترین ایام از تاریخ ناامنی در ایران چنین تجاوز و جسارتی سابقه نداشته است. دادستان می گوید، هشت نفر دستگیر شده و به دنبال هشت نفر بقیه هستند. آن وقت آخوند بی س روپایی می گوید که نباید پوشش و رفتار خانمها طوری باشد که باعث تحریک جوانان شود. در حالی که قاضی پرونده و دادستان تأیید می کنند که این یک میهمانی خانوادگی بوده و هیچ گونه مشروبی در این میهمانی مصرف نشده بود.
@cafe_andishe95

◼️‏ولادیمیر واینوویچ، طنزنویس روس، درکتاب "اتحادشوروی ضدشوروی" درمورد استالین می‌نویسد که "نفرت او فقط به کسانی که علیه ارتش شوروی جنگیده بودند یا دشمنی دیگری ازخودشان نشان داده بودند، محدود نمی‌شد. او ازتمام کسانی که زندگی غربی را دیده بودند و می‌توانستند آنرا با اوضاع شوروی مقایسه کنند بدش می‌آمد."

این خلق و خوی استالینی چیزی نیست که محدود به استالین باشد.
تمامی ماله‌کش‌های نظام‌ توتالیتر جمهوری‌اسلامی تلاش می‌کنند که بگویند کشورهای غربی و دموکراتیک چندان آش دهن‌سوزی نیستند و همه مشکلات ما در ایران، در این کشورها هم وجود دارد.

وقتی سخن از "قتل ناموسی" در ایران می‌شود، این جماعت تلاش می‌کنند تا نمونه یا نمونه‌های مشابهی در غرب پیدا کنند تا به شهروند داخل ایران، حکومت اسلامی را حکومتی نرمال مانند دیگر کشورهای دموکراتیک جهان نشان بدهند.

وقتی به مشکلات اقتصادی، فساد و اختلاس، ناکارآمدی حکومت در مهار بلایای طبیعی، کودک‌آزاری، همسرآزاری، موانع آزادی بیان و احزاب، وضعیت حقوق بشر و … اشاره می‌شود، ناگهان سر و کله این جماعت که از قضا عموم‌شان از ایران گریخته‌اند و در غرب ساکن شده‌اند، پیدا می‌شود تا نشان بدهند که در همه جای دنیا وضعیت چنین است.

این کار به زعم این‌ها موجب می‌شود که شهروند ایرانی گمان نبرد که حکومتی منحصربه‌فرد در جهان معاصر بر او حکومت می‌کند که حداقل‌های حقوق انسانی را رعایت نمی‌کند بلکه به این نتیجه برسد که حکومت جمهوری‌اسلامی آنقدرها هم که می‌گویند بد نیست.

عموم رسانه‌های فارسی‌زبان خارج کشور که کارمندان و مدیران اصلاح‌طلب دارد نیز این تفکر را در رسانه‌ها ترویج می‌کنند.
🟧بهزاد مهرانی
@cafe_andishe95

🏢اصلِ «امکانات محدود» در سیاست،پروژه های آرمانشهری را ناممکن می سازد!🏢
#انحطاط_کمونیستی
#کارل_مارکس
#زیگموند_فروید
ارزیابی دقیق از افق امکانات سیاسی تجویزهای سیاسی را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد.مثال جالب در این مورد تقابل ایده های مارکس و فروید در زمینۀ امکان تشکیل جامعۀ بی طبقه است.برای مارکس نه تنها تشکیل چنین جامعه ای مقدور است بلکه اجتناب ناپذیر هم هست.به نظر مارکس علمِ او بری از انواع خطاها دربارۀ واقعیت است.او بورژوازی را در لفافۀ شیک و غیر احساسیِ «علمی بودن»متهم می کرد.اما از عمق اخلاق محوری و احساسات گرایی خود در غمخواری برای فرودستان بی خبر بود.در واقع در او،با توهم علمی بودنی سروکار داریم که گریبانگیر بسیاری از اهالی اندیشه در قرن نوزدهم بود.این توهم،فردِ مخالف را در جایگاه مجرمی که با علم و مسیر تاریخ مخالف است جلوه می دهد و پیشاپیش محکوم می داند و در او نوعی احساس گناه در همراه نشدن با فرودستان را نیز بر می انگیزد.شاید این بازی با احساسات در جذب هنرمندان به کمونیسم هم نقش تعیین کننده ایی داشته باشد.

مفروض مارکس این است که بشری داریم که قابلیت تشکیل جامعۀ بی تعارض،صلح آمیز ،آزاد و عادل دارد و در تاریخ دیر یا زود این پتانسیل را بالفعل خواهد کرد.

انسان مختار است یا بر قطار تاریخ سوار شود یا در زیر چرخ های آن لِه شود.منگنه ایی که مارکس با آن به طور کاذب دیگران را در تنگنا قرار می دهد،این است که تنها شق عقلانی را همراهی با قطار معرفی میکند.قطاری که ریل گذاری و صفر تا صد آن محصول ایده آل های ذهنی آرمانشهری کارل مارکس است.پویاییِ این تاریخ برساخته و پیشبینی شده در قالب تفوق کارگران صنعتی(پرولتاریا)نه تنها مقاومت ناپذیر بلکه منطقی و انسانی و تنها راه آزادی بخشیِ واقعی است.
➖➖➖➖➖
🔅سیلی محکمی به گوشِ این خواب و خیالات یوتوپیایی را زیگموند فروید نواخت.

او تمام معادلات را به شکلی غیر از این ارزیابی می کند.در بینش او از سرشت آدمی،آرزوی مارکس برای تشکیل جامعۀ کمونیستی خیالپردازی بیهوده ای بیش نیست.

سرشت انسان به نوعیست که برآورده کردن این بینش آرمانی را ناممکن میکند.پیش از فروید نیز ایمانوئل کانت به درستی اشاره داشت که: «سرشت تلخ بشر هرگز میوه‌ای شیرین به بار نمی‌آورد».این نگرش کانت متکی به تجربه و تعقل فیلسوف بزرگ است و امروزه به راحتی قابل مشاهده است که« از طبع سركش بشر هیچ چیز صاف و بی‌غشی پدید نمی‌آید».

📍از دید فروید پرخاشگری که ریشه کن شدنی نیست،خودمداری و تملک طلبی و حرص و آز در سرشت آدمی اجازۀ تحقق چنین رویاهایی را نمی دهد.بنابراین در افق تجویزها عقلانی بودن و علمی بودن مارکس یکسره به باد می رود.اگر ارزیابی فروید از قابلیتهای انسان قرین موفقیت باشد،کوشش برای آفرینش جامعۀ کمونیستی آب در هاون کوبیدن است.انسان قطعن به این خواست نخواهد رسید و این کاری است غیر ممکن.

🔸تغییر اجباری سمتگیری تاریخ در مسیری که پندارگرایی ارائه می کند به وضوح نتایج مصیبت بار خواهد داشت.

🔅ارسطو نیز پیش از میلاد مسیح عقاید افلاطون در مورد جامعۀ اشتراکی و متحد را با منطقی مشابه به نقد کشیده بود.ارسطو جامعۀ آرمانی افلاطون را امکانی حقیقتن غیر عملی می داند.ارسطو ،افلاطون را در اشتباه می دید همانطور که فروید به حق مارکس را.

نابسامانی های سیاسی جامعه نتیجۀ عدم کمونیسم،(مُرده ای که مارکس همچنان قصد زنده کردنش را داشت)نیست.زیرا همۀ اینها از نواقص ذاتی بشر و بدی سرشت او و غیر قابل اتکا بودن ترکۀ خمیدۀ صیرت آدمی است.
📄پس در نتیجه می بینیم افق امکانات در طرحِ نظریۀ سیاسی کارآمد بسیار مهم و کلیدی است و بی توجهی به آن به شکست پروژه می انجامد.

آرمانشهرها علت نابودی و ناممکنیِ خود را در نطفه ایی میبینند که در ذهنِ نظریه پرداز ساخته شده است.
یعنی شکستی محتوم در آغازگاه های خود و نه پس از تجربۀ عملی.
@cafe_andishe95

🔰مارکسیسم زاییدۀ مکتب فکری است مبتنی بر این تصور هگل که فقط کارشناسانِ برخوردار از خردمندی کافی برای پی بردن به مسیر تاریخ می توانند راه درست را در زندگی بیابند و هرکس اگر خردمند باشد شیوۀ زندگی خود را با آن سازگار میکند.

استدلال مارکسیسم این است که پاسخ صحیح به مسائلِ مربوط به رفتار و کردار از راه بررسی "علمی"جامعه به دست می آید و کسی که بخواهد به شیوه ایی دیگر عمل کند ضرورتن در تضاد با تاریخ قرار می گیرد و به عبارت دیگر دست به خودکشی می زند و به اثبات می رساند که عقل گریز و کور و دیوانه است و آنچه میگوید به شنیدن نمی ارزد و حتی باید گفت مزاحم است و اگر درمان نپذیرد و همچنان به کج راه خود ادامه دهد،چون مانع پیشرفت است باید از سر راه برداشته شود.تا زمانی که در به چنین پاشنه ایی می چرخد حق دارند اقلیت دگراندیش را با استناد به حکم تاریخ،ولو بزور،به راه راست هدایت کنند.

🔅سر آیزایا برلین فیلسوف لیبرال 🔅
@cafe_andishe95

🔘دروغگویی های شرم آور مزدور بی بی سی فارسی مسعود بهنود.
🎙بهنود اخیرا گفته است احمدشاه دموکرات ترین پادشاه ایران بوده است!
=========================
📍احمدشاه [قاجار] که در راه حفظ جان و مالش حاضر به اعطاء هرگونه امتیازی بود، وقتی در آستانه تخلیه ایران، دولت بریتانیا با سفر وی به اروپا مخالفت ورزید او که به دلیل خطر قریب‌الوقوع حمله بلشویک‌ها حاضر به اقامت در کشور نبود، حتی در نظر داشت از مقام سلطنت استعفا دهد و به عنوان یک شهروند عادی کشور را ترک کند. اما سرانجام تحت فشار شدید بریتانیا که از عواقب و هزینه‌های سنگین چنین تصمیمی وحشت داشت، منصرف گردید.
———————————
📍مدافعان سلطان احمدشاه [قاجار] با توجیه رفتارها و عملکرد او کاستی‌های فکری و علمی شاه را از نقاط قوت شخصیت و اندیشه او به شمار آورده‌اند و ضعف و انفعال روزافزون وی که به تزلزل پایه‌های سلطنتش می‌انجامید به عنوان پایبندی به حاکمیت قانون و اصول مشروطیت ستوده‌اند.

اما واقعیت خلاف آن است. ناتوانی در انجام رسالت خطیری که در برهه‌ای بحرانی به دوش احمدشاه [قاجار] افتاده بود، ریشه در عدم کفایت و اقتدار او داشت نه اشتیاق سرسختانه به شیوه‌های دموکراتیک.

📗مشروطه و جمهوری: ریشه‌های نابسامانی نظم دموکراتیک در ایران، علیرضا ملائی توانی
@cafe_andishe95