عکس⏏️سران فرقه دموکرات آذربایجان (تشکیلات دست‌نشانده‌ی شوروی) زیر عکس لنین و استالین
📍نافهمی جریانات چپ از ملی گرایی و بلند کردن عَلَم ملی گرایی جعلی!
🔻وقتی انترناسیونالیستها عقب ماندۀ خاورمیانه،در حالی که کوچکترین درکی از ملیگرایی ندارند ملی گرا میشوند!
📍ایشان فرق اقوام با ملت را نمی دانستند!
@cafe_andishe95

📍نافهمی جریانات چپ از ملی گرایی و بلند کردن عَلَم ملی گرایی جعلی!
🔻وقتی انترناسیونالیستها عقب ماندۀ خاورمیانه،در حالی که کوچکترین درکی از ملیگرایی ندارند ملی گرا میشوند!
📍ایشان فرق اقوام با ملت را نمی دانستند!
======================
📄یکی از همین مارکسیست‌ها در اوایل دهه‌ی ۱۳۵۰ خورشیدی کتابی در همین موضوع با عنوان «ملیت و انقلاب» نوشت، و در آن ضمن پذیرش بی‌قید و شرط بسیاری از پیش‌فرض‌های رایج چپ تأکید داشت که ایران کشوری است «کثیرالمله» که «زندان ملیت‌های ستم‌دیده‌ای است که اکثر مردم را تشکیل می‌دهند».

📄در کنار حزب توده، سایر جریان‌های چپ مارکسیستی بعدی نیز به همین‌گونه به وجود «ملیت‌ها» در ایران، که گاه از آن به «خلق‌ها» یاد می‌شد، اشاره می‌کردند.

برای نمونه سازمان [تروریستی] چریک‌های فدایی خلق ایران در این‌باره می‌گفت: «در کشور ما چند ملت وجود دارد که وحدت زبان، سرزمین، زندگی اقتصادی و فرهنگ را در میان هر یک از آنان به روشنی می‌توان دید ... ملیت‌های کوچکی نیز وجود دارند که البته دارای وحدت در سرزمین و زندگی اقتصادی نیستند، ولی زبان خود را به هر صورت حفظ کرده‌اند و بقایای فرهنگ خویش را نیز دارند. این ملت‌های کوچک در گوشه و کنار کشور و در میان سایر ملت‌ها پراکنده‌اند».

اصولاً گروه‌های چپ مارکسیستی براساس باور به اینکه «ایران کشوری است کثیرالمله و مدت‌ها است که ملل ایران برای خودمختاری در چهارچوب کشور، مبارزه می‌کنند»، در فعالیت‌های سیاسی خود در جهت تحقق هدف خودمختاری ملت‌ها یا خلق‌های ایران اقدام می‌کردند.
📄چپ سیاسی‌محور و چندملیتی‌بودن ایران

منظور از چپ سیاسی‌محور، مواضع و بیانیه‌های عموماً حزبی جریان چپ مارکسیستی ایران و مواضع چهره‌های فعال سیاسی آن است.

در اینجا چپ به عنوان یک نیروی سیاسی و حزبی در برابر سایر نیروها و دولت، به تبع از ایدئولوژی لنینی – استالینی بر چندپارگی هویت ملی در ایران و چند ملیتی‌بودن آن تأکید دارد.

تبعیّت جریان چپ حزبی ایران از حزب مادر در اتحاد شوروی و سیاست‌های آن در این موضع‌گیری تأثیر داشته است. برای نمونه می‌توان به این نکته اشاره کرد که احتمالاً علت مطرح‌نشدن مسئله ملیت و ملت‌ها در ایران در کنگره نخست حزب کمونیست ایران در ۱٩۲۰ و طرح آن در کنگره‌ی دوم حزب در ۱٩۲۷، رویدادها و سیاست‌های اتحاد جماهیر شوروی بوده باشد.

حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی با برپایی کنگره ملل شرق در باکو در ۱٩۲۰، برای جذب طرفداران بیشتر به اتحاد شوروی و کمونیسم، سیاست خود را بر حق ملل برای تعیین سرنوشت خود استوار ساخت.

دعوت بسیاری از گروه‌های قومی در آسیا و آفریقا و خاورمیانه به کنگره باکو و حمایت از خودمختاری و استقلال آنها در همین راستا صورت گرفت. تأکید حزب کمونیست ایران بر مسئله ملیت‌ها نیز در همین راستا قابل تحلیل است.

حزب کمونیست ایران بر «شعار حق ملل ایران بر استقلال کامل خود، حتی تا مجزاشدن از حکومت مرکزی» تأکید کرد.
حزب توده‌ی ایران نیز به همین‌گونه بر مسئله‌ی چندملیتی‌بودن ایران، تأکید می‌ورزید.

در برنامه و مرام‌نامه‌ی حزب در ۱۳۴٩ آمده بود که «ایران دولتی است متشکل از ملیت‌های متعدد که به‌واسطه‌ی ویژگی‌های مشترک زیادی به هم می‌پیوندند ... حزب توده به تقویت پیوندهای میان ملیت‌های متعدد علاقه‌مند است».

براساس همین دیدگاه بود که حزب از شناسایی حق خودگردانی ملی ملیت‌های ایرانی حمایت کرد.

📚حمید احمدی، بنیادهای هویت ملی ایرانی: چهارچوب نظری هویت ملی شهروندمحور، تهران، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی
#جهل_سیاسی
#نادانی_درباب_ملیگرایی
#کاشتن_تخم_تجزیه_طلبی
#حزب_خائن_توده
#ضدملیهای_ملیگرا!
@cafe_andishe95

🔘وزارت امور خارجه آمریکا:
🇺🇸🇺🇸
سرود ملی #آمریکا کشور ما را سرزمین شجاعان می نامد. در این سرزمین، ما شجاعانه اشتباهات و لحظه های ناخوشایند تاریخ آمریکا را پذیرفته و برای ساختن کشوری عدالتمندتر تلاش می کنیم. تا دهه ۱۸۶۰، ایالت های جنوبی ایالات متحده برده داری را مجاز می پنداشتند؛ میراثی که از آن زمان حقوق آمریکایی های آفریقایی تبار را نادیده گرفته است. در طول جنگ داخلی آمریکا، پرزیدنت لینکلن اعلامیه آزادی بردگان در ایالت های جنوبی را امضا کرد. در ۱۹ ژوئن ۱۸۶۵، سرانجام خبر این آزادی به تگزاس، آخرین ایالتی که برده داری در آن وجود داشت، رسید. در سالهای اخیر، بیشتر شهرها و ایالت ها ۱۹ ژوئن را «#جونتینت» نامیده و به رسمیت شناخته اند. در سایه عدالت خواهی و افزایش توجه افکار عمومی به ادامه بی عدالتی علیه جامعه آمریکایی های آفریقایی تبار، جشن امسال بسیار گسترده تر از سالیان پیش بوده است. این جشن نمایانگر تمایل و تعهد آمریکا برای شنیدن صدای معترضان و تلاش در ساخت آمریکایی عدالتمندتر است. ایالات متحده به عنوان مدافع حقوق بشر برای پایان دادن به تبعیض در داخل و خارج از کشور تلاش می کند. ما برای مردم #ایران آزادیهای مشابه و قابلیتی برای ابراز نگرانی هایشان را آرزو می کنیم . به امید آن که هیچ انسانی با تبعیض مواجه نشود. جونتینت پیروز!
============================
🟢Juneteenth
جونتینت (یک واژه مرکب از "جون" (ژوئن) و ناینتینت (نوزدهم به انگلیسی))، همچنین به عنوان روز آزادی شناخته شده‌است،و از تعطیلات آمریکا است که برابر با جشن ۱۹ ژوئن است. در ۱۹ ژوئن سال ۱۸۶۵، اعلامیه آزادی بردگان که در تاریخ ۱ ژانویه ۱۸۶۳ در ایالات متحده صادر شده بود، توسط گوردون گرنجر برای بردگی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در تگزاس خوانده شد. تگزاس پس از پایان جنگ داخلی آمریکا در آوریل همان سال، آخرین ایالات مؤتلفه آمریکا بود که این اعلامیه را اعلام کرد.
در طول جنگ داخلی آمریکا، رئیس‌جمهور ابراهیم لینکلن اعلامیه اولیه آزادی را در ۲۲ سپتامبر ۱۸۶۲ صادر کرد.اعلامیه رهایی به‌طور رسمی در اول ژانویه ۱۸۶۳ صادر شد.
@cafe_andishe95

🔵⚪️🔴الکسی دو توکویل و انقلاب فرانسه

یک جامعه‌ی آرمانی در اذهان مردم این روزگار ساخته و پرداخته می‌شد که در آن جامعه، همه چیز ساده، یکنواخت، منسجم و خردمندانه به معنای کامل آن بود.

همین تصور دولت کامل بود که تخیل توده‌ها را برانگیخته بود و اندک اندک آنها را با واقعیت‌های اطراف‌شان بیگانه ساخته بود.

آنها با رویگردانی از جهان واقعی پیرامون‌شان، خود را به رؤیاهای یک جهان بهتر واگذاشته بودند و از نظر روحی، در جهان آرمانی ساخته و پرداخته‌ی نویسندگان زمان‌شان زندگی می‌کردند.
=================
🔎اگر انقلاب فرانسه را از نزدیک بررسی کنیم، درمی‌یابیم که این انقلاب درست با همان روحیه‌ای رهبری شده بود که بسیاری از کتاب‌های توضیح دهنده‌ی نظریه‌های انتزاعی راجع به حکومت، تحت تأثیر آن نوشته شده بودند.

انقلابیان ما همان اشتیاق به تعمیم‌های گسترده، نظام‌های قانونی شسته و رفته و قرینه‌سازی‌های عالمانه و همان بیزاری از واقعیت‌های ناخوشایند و علاقه به قالب‌ریزی مجدد نهادها بر خطوطی نو پدید و مبدعانه و دست اول و همان آرزوی بازسازی کل ساختمان جامعه برابر با قواعد منطق و یک نظام از پیش طراحی شده به جای مرمت اجزای معیوب آن، را از خود نشان دادند.

نتیجه‌ی این طرز تفکر جز فاجعه چیز دیگری نبود؛ زیرا آنچه که برای یک نویسنده شایستگی به‌شمار می‌آید، برای یک سیاستمدار ممکن است نکوهیده باشد و همان کیفیت‌هایی که آفرینش ادبیات بزرگ را موجب می‌شوند، می‌توانند انقلاب‌های فاجعه‌آمیزی را پدید آورند.

📗انقلاب فرانسه و رژیم پیش از آن، الکسی دوتوکویل-متفکر لیبرال دموکرات
@cafe_andishe95

‍ ◾️«بی‌گور و بی‌جنازه»◾️

🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿🇺🇸
#توماس_پین
از تراژدی‌های تاریخ این است که حتی به معماران خود را رحم نمی‌کند... سرگذشت توماس پِین بی‌تردید یکی از جذاب‌ترین و شگفت‌آورترین سرگذشت‌هاست؛ او از محقرترین خاستگاه اجتماعی برخاست، به یکی از معماران دنیای نو تبدیل شد اما انگار زمین جنازه‌اش را تف کرد.

پِین در خانه‌ای محقر در انگلستان به دنیا آمد. پنج کلاس به مدرسه رفت (تا 1750) و 13 ساله بود که در کارگاه شکم‎بنددوزی پدرش مشغول به کار شد. 12 سال کارش همین بود. پس از آن از 1762 تا 1774 زندگی سختی را سپری کرد. دو بار کارمند گمرک شد و هر دو بار اخراج شد. همراه همسر دومش مغازۀ کوچک بقالی و تنباکوفروشی داشت. وقتی بار دوم از گمرک اخراج شد، همۀ زندگی‌اش را از دست داد، همسرش طلاق گرفت و داروندارش حراج شد. در این اثنا با بنجامین فرانکلین، متفکر و سیاستمدار آمریکایی آشنا شده بود. فرانکلین توصیه‌نامه‌ای به او داد و پین که دیگر در انگلستان چیزی برای از دست دادن نداشت، دل به اقیانوس آتلانتیک زد تا آمریکا برود.

پین شیفتۀ علم بود و خودش ریاضی و فلسفه خواند. وقتی به آمریکا رسید هنوز ایالات متحد آمریکا وجود نداشت؛ آمریکا مجموعه‌ای از 13 مستعمره زیر فرمان بریتانیا بود. در کوران دعوایی بزرگ به خاک آمریکا پا گذاشت و به یکی از معماران آمریکای آتی تبدیل شد. از ده سال پیش دعوایی میان مستعمره‌نشینان آمریکا و دولت بریتانیا جریان داشت که هر روز داغ‌تر می‌شد. پس از ورود او به آمریکا اولین درگیری نظامی در 1775 میان آمریکایی‌ها و انگلیسی‌ها شروع شد و این آغاز جنگی بود که هشت سال بعد به استقلال آمریکا انجامید. پین بزرگ‌ترین خدمات نظری و معنوی را در راه پایه‌گذاری آمریکا انجام داد.

در 1776 رسالۀ کوتاهی با نام «عقل سلیم» نوشت و آمریکایی‌ها را مجاب کرد از انگلستان مستقل شوند و حکومتی دموکراتیک بر پایۀ حقوق بشر بسازند. این رساله موفقیتی خیره‌کننده یافت: در کشوری که سه میلیون جمعیت داشت، نیم میلیون نسخه از آن فروخته شد (75 سال پیش از تأسیس اولین روزنامه در ایران). این رساله تکلیف آمریکایی‌های مردد را روشن کرد. پس از این نیز هر گاه مبارزان آمریکایی از نفس می‌افتادند پین با مقاله‌ای روح تازه‌ای در کالبدشان می‌دمید.

آمریکا مستقل شد و گلادیاتور قلم‌به‌دست قصۀ ما به انگلستان بازگشت. در این اثنا رخداد بزرگ دیگری مثل ساتور تاریخ جهان را دو نیم کرد: انقلاب فرانسه. در انگلستان جو به شدت ضد انقلاب فرانسه بود و ادموند بِرک، فیلسوف محافظه‌کار انگلیسی، انقلاب فرانسه را تازیانه‌باران می‌کرد. پین دوباره قلم‌به‌دست شد و با انتشار «حقوق انسان» انقلاب فرانسه را ستود. این اصلاً به مزاق محافظه‌کاران انگلیسی خوش نمی‌آمد. پین غیاباً در دادگاه محکوم شد. 20 دقیقه پیش از آنکه بازداشت شود، خاک انگلستان را ترک کرد.

در فرانسۀ انقلابی آغوش‌ها به روی او گشوده بود و حتی نمایندۀ مجلس شد، اما چون با اعدام شاه مخلوع (لویی شانزدهم) مخالف بود، مورد غضب انقلابی‌های تندرو قرار گرفت و در دوران ارعاب رُبسپیر بازداشت و به مرگ محکوم شد. اما بخت و اقبال باعث شد گردن او زیر تیغ گیوتین نرود: در سلول بود و در آستانۀ اعدام، پزشکی به سلولش آمده بود. مأمور اجرای اعدام آمد و روی در سلول‌های محکومان به اعدام با گچ علامت زد. وقتی پزشک از پیش پِین رفت، در را که از دو طرف بسته می‌شد، تصادفاً طوری بست که علامت ضربدر مرگبار داخل سلول افتاد و به همین سادگی پین فردای آن روز اعدام نشد. و سه روز بعد پیش از آنکه این اشتباه مشخص شود، خود رُبسپیر خونریز سقوط کرد و پین آزاد شد.

مدتی در خانۀ سفیر آمریکا، جیمز مونرو (رئیس‌جمهور آتی آمریکا)، ماند و کتاب «عصر خرد» را در نقد مسیحیت نوشت. آنجا گفته بود مسیحیت تقلیدی از خورشیدپرستی است و مسیح جای خورشید گذاشته شده است. 1802 به دعوت رئیس‌جمهور جفرسون، به آمریکا بازگشت، اما روزنامه‌های آمریکا این بار با فحاشی به استقبال او رفتند. آن زمان نقد مسیحیت هرگز در آمریکا برتافته نمی‌شد. پین بی‌کس ماند و به نوشتن در نقد دین ادامه داد. وقتی 1809 چشم از جهان فروبست، فقط شش نفر زیر تابوتش را گرفتند و حتی اجازه ندادند جنازه‌اش را در گورستان مسیحیان دفن کنند. او را در مزرعه‌اش دفن کردند، اما این تحقیر بس نبود! یکی از مخالفانش (ویلیام کابِت) چند سال بعد استخوان‌هایش را از خاک درآورد و به انگلستان برد تا شهربه‌شهر به نمایش درآورد... نمایشی برپا نشد، اما استخوان‌های پین در این کشاکش گم شد... و توماس پین، بی‌گور و بی‌جنازه به خاک تاریخ سپرده شد...
م.تدینی
@cafe_andishe95

❓آیا ما در فلسفۀ سیاسی بدهی به کارل مارکس داریم؟

🔰قضاوت در موضوعات سیاسی بسیار بی رحمانه بوده و باید مو را از ماست کشید و جزئی ترین قسمتهای نظریه را به دقت بررسی کرد.
در سیاست با من بمیرم تو بمیری و قربان صدقه هم رفتن و مرید تمام اوامر یک فیلسوف بودن نه تنها گامی به پیش بر نمیداریم بلکه به خود و دیگران خیانت هم میکنیم.

نظریه سیاسی با جان و مال و آزادی و عزت و شرف و آبرو یکایک شهرودان سروکار دارد.چه نظریه های سیاسی غلط و بی پایه که انسانها را به مسلخ نبرده اند.

📍پس در بدو امر این نظریه پرداز است که باید از پس درک درست از جهان و انسانها نظریه تولید کند و اگر موفق نباشد به راحتی جایش در زباله دان تاریخ و در بهترین حالت در موزه تاریخ اندیشه سیاسی است.
🔰حال در مورد کارل مرکس

همچنانکه توماس هابز نظریه پردازی لیبرالی است که بسیار مواضعش در باب لویاتان کمکی به توسعه سیاسی نمیکند و کمی بعد توسط جان لاک منسوخ شدند،نظریه سیاسی مارکس هم نه کمکی به قوت جامعۀ مدنی کرده،نه کمکی به دموکراسی و آزادی کرده و نه اینکه در مجموع توانسته دست بشر را در این شب هولناک سیاسی گرفته و گامی به پیش ببرد.

▪️گام به پیش بردن هم مسئله نیست،ای کاش فقط گامی به جلو نبود!
کلیت تز یک پسرفت بزرگ سیاسی است رسما ضد حقوق بشر و ضد دموکراسی و ضد توسعه سیاسی هست.

پس هیچ کس بدهکاری به کارل مارکس ندارد که مارکسیستها ناراحت شوند و هشدار دهند که مراقب باشید خدای نکرده به حضرتش ظلم روا ندارید.

📍نکته جالب مارکس این است که فقط فلسفه بافی نکرده که ای کاش کرده بود.مسئله اینست که داعیه دار نوعی از فلسفه است که به کار تغییر جهان می آید یعنی به ذات سیاسی است نه تفسیر جهان.
حال؛هم در تفسیر جهان به بن بست خورده و پیشگویی هایش غلط از آب درآمده و هم اینکه تغییری که پیروانش در جهان دادند،به فاجعه انجامیده.

پس نتیجه آنکه کسی به مارکس در فلسفه سیاسی بدهکاری ندارد،بلکه اتفاقا همگان از او طلبکارند.

اگر مارکسیستهای عزیز خود را چنین تعریف کرده اند:مارکس+ایسم؛
خود مسئول فجایع نظریه های سیاسی ناتوان و اشتباه مارکس هستند و دیگران در این باب وظیفه ادای احترام و تواضع و فرمانبرداری ندارند.

اگر گریه و زاری و غمخواری برای محرومان ارزشی در فهم نظریه های سیاسی بود،کشیش و آخوند ده از همه ارزشمندتر بودند.مهم نظریه منسجم،کارا و پراگماتیستی است که به توسعه سیاسی بیانجامد و دردی از احاد مردم و نه فقط یک طبقۀ اجتماعی بگشاید (که تازه در همان هم ناکام است)که چنینی چیزی در نظریه سیاسی کارل مارکس نا موجود است!
@cafe_andishe95

✍خدا را شکر امنیت داریم

اگر در دوران پهلوی اصغر قاتلی داشتیم که بعلت تجاوز به چند پسر بچه و کشتن آنها دستگیر و به اعدام محکوم شد و این بزرگترین پرونده جنایی کشور بود که نام اصغر قاتل در حافظه مردم باقی ماند، در جمهوری اسلامی در خمینی شهر(یک شهر کوچک) به گفته ی دادستان استان اصفهان شانزده متهم که عموما مرد و جوان بودند وارد یک میهمانی خانوادگی که در باغی خارج از شهر بود می شوند، نخست با تهدید مسلحانه دست مردها را می بندند و آنها را در جایی زندانی می کنند سپس بصورت گروهی به بعضی از زنان آنان تجاوز می کنند. در بدترین ایام از تاریخ ناامنی در ایران چنین تجاوز و جسارتی سابقه نداشته است. دادستان می گوید، هشت نفر دستگیر شده و به دنبال هشت نفر بقیه هستند. آن وقت آخوند بی س روپایی می گوید که نباید پوشش و رفتار خانمها طوری باشد که باعث تحریک جوانان شود. در حالی که قاضی پرونده و دادستان تأیید می کنند که این یک میهمانی خانوادگی بوده و هیچ گونه مشروبی در این میهمانی مصرف نشده بود.
@cafe_andishe95

◼️‏ولادیمیر واینوویچ، طنزنویس روس، درکتاب "اتحادشوروی ضدشوروی" درمورد استالین می‌نویسد که "نفرت او فقط به کسانی که علیه ارتش شوروی جنگیده بودند یا دشمنی دیگری ازخودشان نشان داده بودند، محدود نمی‌شد. او ازتمام کسانی که زندگی غربی را دیده بودند و می‌توانستند آنرا با اوضاع شوروی مقایسه کنند بدش می‌آمد."

این خلق و خوی استالینی چیزی نیست که محدود به استالین باشد.
تمامی ماله‌کش‌های نظام‌ توتالیتر جمهوری‌اسلامی تلاش می‌کنند که بگویند کشورهای غربی و دموکراتیک چندان آش دهن‌سوزی نیستند و همه مشکلات ما در ایران، در این کشورها هم وجود دارد.

وقتی سخن از "قتل ناموسی" در ایران می‌شود، این جماعت تلاش می‌کنند تا نمونه یا نمونه‌های مشابهی در غرب پیدا کنند تا به شهروند داخل ایران، حکومت اسلامی را حکومتی نرمال مانند دیگر کشورهای دموکراتیک جهان نشان بدهند.

وقتی به مشکلات اقتصادی، فساد و اختلاس، ناکارآمدی حکومت در مهار بلایای طبیعی، کودک‌آزاری، همسرآزاری، موانع آزادی بیان و احزاب، وضعیت حقوق بشر و … اشاره می‌شود، ناگهان سر و کله این جماعت که از قضا عموم‌شان از ایران گریخته‌اند و در غرب ساکن شده‌اند، پیدا می‌شود تا نشان بدهند که در همه جای دنیا وضعیت چنین است.

این کار به زعم این‌ها موجب می‌شود که شهروند ایرانی گمان نبرد که حکومتی منحصربه‌فرد در جهان معاصر بر او حکومت می‌کند که حداقل‌های حقوق انسانی را رعایت نمی‌کند بلکه به این نتیجه برسد که حکومت جمهوری‌اسلامی آنقدرها هم که می‌گویند بد نیست.

عموم رسانه‌های فارسی‌زبان خارج کشور که کارمندان و مدیران اصلاح‌طلب دارد نیز این تفکر را در رسانه‌ها ترویج می‌کنند.
🟧بهزاد مهرانی
@cafe_andishe95

🏢اصلِ «امکانات محدود» در سیاست،پروژه های آرمانشهری را ناممکن می سازد!🏢
#انحطاط_کمونیستی
#کارل_مارکس
#زیگموند_فروید
ارزیابی دقیق از افق امکانات سیاسی تجویزهای سیاسی را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد.مثال جالب در این مورد تقابل ایده های مارکس و فروید در زمینۀ امکان تشکیل جامعۀ بی طبقه است.برای مارکس نه تنها تشکیل چنین جامعه ای مقدور است بلکه اجتناب ناپذیر هم هست.به نظر مارکس علمِ او بری از انواع خطاها دربارۀ واقعیت است.او بورژوازی را در لفافۀ شیک و غیر احساسیِ «علمی بودن»متهم می کرد.اما از عمق اخلاق محوری و احساسات گرایی خود در غمخواری برای فرودستان بی خبر بود.در واقع در او،با توهم علمی بودنی سروکار داریم که گریبانگیر بسیاری از اهالی اندیشه در قرن نوزدهم بود.این توهم،فردِ مخالف را در جایگاه مجرمی که با علم و مسیر تاریخ مخالف است جلوه می دهد و پیشاپیش محکوم می داند و در او نوعی احساس گناه در همراه نشدن با فرودستان را نیز بر می انگیزد.شاید این بازی با احساسات در جذب هنرمندان به کمونیسم هم نقش تعیین کننده ایی داشته باشد.

مفروض مارکس این است که بشری داریم که قابلیت تشکیل جامعۀ بی تعارض،صلح آمیز ،آزاد و عادل دارد و در تاریخ دیر یا زود این پتانسیل را بالفعل خواهد کرد.

انسان مختار است یا بر قطار تاریخ سوار شود یا در زیر چرخ های آن لِه شود.منگنه ایی که مارکس با آن به طور کاذب دیگران را در تنگنا قرار می دهد،این است که تنها شق عقلانی را همراهی با قطار معرفی میکند.قطاری که ریل گذاری و صفر تا صد آن محصول ایده آل های ذهنی آرمانشهری کارل مارکس است.پویاییِ این تاریخ برساخته و پیشبینی شده در قالب تفوق کارگران صنعتی(پرولتاریا)نه تنها مقاومت ناپذیر بلکه منطقی و انسانی و تنها راه آزادی بخشیِ واقعی است.
➖➖➖➖➖
🔅سیلی محکمی به گوشِ این خواب و خیالات یوتوپیایی را زیگموند فروید نواخت.

او تمام معادلات را به شکلی غیر از این ارزیابی می کند.در بینش او از سرشت آدمی،آرزوی مارکس برای تشکیل جامعۀ کمونیستی خیالپردازی بیهوده ای بیش نیست.

سرشت انسان به نوعیست که برآورده کردن این بینش آرمانی را ناممکن میکند.پیش از فروید نیز ایمانوئل کانت به درستی اشاره داشت که: «سرشت تلخ بشر هرگز میوه‌ای شیرین به بار نمی‌آورد».این نگرش کانت متکی به تجربه و تعقل فیلسوف بزرگ است و امروزه به راحتی قابل مشاهده است که« از طبع سركش بشر هیچ چیز صاف و بی‌غشی پدید نمی‌آید».

📍از دید فروید پرخاشگری که ریشه کن شدنی نیست،خودمداری و تملک طلبی و حرص و آز در سرشت آدمی اجازۀ تحقق چنین رویاهایی را نمی دهد.بنابراین در افق تجویزها عقلانی بودن و علمی بودن مارکس یکسره به باد می رود.اگر ارزیابی فروید از قابلیتهای انسان قرین موفقیت باشد،کوشش برای آفرینش جامعۀ کمونیستی آب در هاون کوبیدن است.انسان قطعن به این خواست نخواهد رسید و این کاری است غیر ممکن.

🔸تغییر اجباری سمتگیری تاریخ در مسیری که پندارگرایی ارائه می کند به وضوح نتایج مصیبت بار خواهد داشت.

🔅ارسطو نیز پیش از میلاد مسیح عقاید افلاطون در مورد جامعۀ اشتراکی و متحد را با منطقی مشابه به نقد کشیده بود.ارسطو جامعۀ آرمانی افلاطون را امکانی حقیقتن غیر عملی می داند.ارسطو ،افلاطون را در اشتباه می دید همانطور که فروید به حق مارکس را.

نابسامانی های سیاسی جامعه نتیجۀ عدم کمونیسم،(مُرده ای که مارکس همچنان قصد زنده کردنش را داشت)نیست.زیرا همۀ اینها از نواقص ذاتی بشر و بدی سرشت او و غیر قابل اتکا بودن ترکۀ خمیدۀ صیرت آدمی است.
📄پس در نتیجه می بینیم افق امکانات در طرحِ نظریۀ سیاسی کارآمد بسیار مهم و کلیدی است و بی توجهی به آن به شکست پروژه می انجامد.

آرمانشهرها علت نابودی و ناممکنیِ خود را در نطفه ایی میبینند که در ذهنِ نظریه پرداز ساخته شده است.
یعنی شکستی محتوم در آغازگاه های خود و نه پس از تجربۀ عملی.
@cafe_andishe95

🔰مارکسیسم زاییدۀ مکتب فکری است مبتنی بر این تصور هگل که فقط کارشناسانِ برخوردار از خردمندی کافی برای پی بردن به مسیر تاریخ می توانند راه درست را در زندگی بیابند و هرکس اگر خردمند باشد شیوۀ زندگی خود را با آن سازگار میکند.

استدلال مارکسیسم این است که پاسخ صحیح به مسائلِ مربوط به رفتار و کردار از راه بررسی "علمی"جامعه به دست می آید و کسی که بخواهد به شیوه ایی دیگر عمل کند ضرورتن در تضاد با تاریخ قرار می گیرد و به عبارت دیگر دست به خودکشی می زند و به اثبات می رساند که عقل گریز و کور و دیوانه است و آنچه میگوید به شنیدن نمی ارزد و حتی باید گفت مزاحم است و اگر درمان نپذیرد و همچنان به کج راه خود ادامه دهد،چون مانع پیشرفت است باید از سر راه برداشته شود.تا زمانی که در به چنین پاشنه ایی می چرخد حق دارند اقلیت دگراندیش را با استناد به حکم تاریخ،ولو بزور،به راه راست هدایت کنند.

🔅سر آیزایا برلین فیلسوف لیبرال 🔅
@cafe_andishe95

🔘دروغگویی های شرم آور مزدور بی بی سی فارسی مسعود بهنود.
🎙بهنود اخیرا گفته است احمدشاه دموکرات ترین پادشاه ایران بوده است!
=========================
📍احمدشاه [قاجار] که در راه حفظ جان و مالش حاضر به اعطاء هرگونه امتیازی بود، وقتی در آستانه تخلیه ایران، دولت بریتانیا با سفر وی به اروپا مخالفت ورزید او که به دلیل خطر قریب‌الوقوع حمله بلشویک‌ها حاضر به اقامت در کشور نبود، حتی در نظر داشت از مقام سلطنت استعفا دهد و به عنوان یک شهروند عادی کشور را ترک کند. اما سرانجام تحت فشار شدید بریتانیا که از عواقب و هزینه‌های سنگین چنین تصمیمی وحشت داشت، منصرف گردید.
———————————
📍مدافعان سلطان احمدشاه [قاجار] با توجیه رفتارها و عملکرد او کاستی‌های فکری و علمی شاه را از نقاط قوت شخصیت و اندیشه او به شمار آورده‌اند و ضعف و انفعال روزافزون وی که به تزلزل پایه‌های سلطنتش می‌انجامید به عنوان پایبندی به حاکمیت قانون و اصول مشروطیت ستوده‌اند.

اما واقعیت خلاف آن است. ناتوانی در انجام رسالت خطیری که در برهه‌ای بحرانی به دوش احمدشاه [قاجار] افتاده بود، ریشه در عدم کفایت و اقتدار او داشت نه اشتیاق سرسختانه به شیوه‌های دموکراتیک.

📗مشروطه و جمهوری: ریشه‌های نابسامانی نظم دموکراتیک در ایران، علیرضا ملائی توانی
@cafe_andishe95

🔴پاسخ حجت کلاشی به یاوه گویی های همایون مهمنش از جبهه ملامنقلی: با ستیز با پادشاهان پهلوی یک بار به ۵۷ رسیدیم و بار دیگر به بدتر از ان میرسیم!

🔹در این مناظره چهار به یک که مجری برنامه شهرام همایون هم حامی آن چهارنفر بود حجت کلاشی مثل یک دژ استوار از ایران و پادشاهی دفاع کرد.

@PN_KFP

Hello
I am Iranian
You may not know me, but I and many Iranians know you
A few months ago, protests took place in Iran against the oppressive regime of the Islamic Republic
More than 1,500 people were killed and 12,000 were arrested
The news of the execution of three young men arrested during the protests was announced today
The world media did not support us, please support us
@cafe_andishe95

👥پلورالیسم از نگاه سِر آیزایا برلین:

📍یکی از ابعاد محوری اندیشهٔ برلین نظریهٔ چندگانگی ارزشها یا کثرتگرایی ارزشی است که بیش از همهٔ افکار او محل بحث و ستایش و مناقشه بوده است. اما چندگانگی ارزشها تنها بخشی از تفکر اخلاقی برلین است که او در تعریف آن میگوید: «بررسی سیستماتیک مناسبات انسانها با یکدیگر، تصورات و علاقه ها و آرمانهایی که رفتار انسانها با یکدیگر از آنهابرمیخیزد، نظامهای ارزشی ای که هدفهای زندگی بر آنها مبتنی است [...] و اعتقادها دربارهٔ اینکه چگونه باید زندگی کرد و مردان و زنان باید چگونه باشند و چگونه عمل کنند.»

مفهوم ارزش شالودهٔ تفکر اخلاقی برلین است.

ارزشها، به عقیدهٔ او، چیزهایی نیستند که از
پیش در عالم وجود داشته باشند و آدمیان فقط موفق به «کشف» آنها شوند. ارزش را انسان بر پایهٔ بعضی ویژگیهای دگرگونی ناپذیر طبیعت بشر و به دلیل اهمیت و ضرورت آن برای خود «می آفریند». یکی از مهمترین ارزشها ازادی است که از نیاز عمیق انسان به ازادی اندیشه و پژوهش و خلاقیت برمیخیزد، و سلب آن به معنای نفی سرشت بشری است و به ناکامیهای جبران ناپذیر میانجامد. ولی آیا سرشت بشر یکسره ثابت است، یا محصول کردار خودآگاه و ناخودآگاه او در طول زمان؟ برلین مفهوم ذات کلاً ثابت بشری را مردود می شمارد اما قائل به بعضی مرزهاست. بسیاری از ویژگیها در انسان تابع تفاوتهای فردی یا فرهنگی اند، ولی این تنوع و تفاوت محدود به حدودی است. در مقام تشبیه می توان چنین گفت که قیافه های افراد بشر گرچه بسیار متفاوتند، اما در همگی قیافهای انسانی و قابل تشخیص از دیگر جانداران دیده می شود.

☀️بنابراین، به رغم همهٔ تفاوتهای فرهنگی، مثلاً آزادی ارزشی «عینی » است نه « ذهنی »، زیرا بنا به بعضی واقعیات عینی در سرشت بشر، نزد همگان امری نیک و خواستنی به شمار میرود.
با اینهمه، حقیقت این است که میان ارزشهای خوب و خواستنی نیز تعارض پیش میآید، و اینجاست که نظریهٔ چندگانگی ارزشها مطرح می شود. برلین آن نظریه را به نحو سلبی و در تقابل با «یگانه انگاری»" یا «مغالطهٔ ایونیایی»" یا «ایده آل افلاطونی» بیان میکند. تعریف او از یگانه انگاری باختصار چنین است:

۱. هر پرسش واقعی باید فقط یک پاسخ درست داشته باشد، و تمام جوابهای دیگر نادرستند.
۲. برای یافتن پاسخهای درست، حتماً راهی قابل اعتماد وجود دارد که در اصول دانستنی است، هرچند فعلاً دانسته نباشد.
۳. پاسخهای درست وقتی که به دست آیند با یکدیگر سازگارند و یک کل یکپارچه تشکیل می دهند، زیرا هیج حقیقتی ممکن نیست با حقیقت دیگر ناسازگار باشد. این ادعا مبتنی بر این فرض مابعدالطبیعی است که عالم مجموعه ای هماهنگ و منسجم است. در معرفتشناسی، برلین فرضهای ۱ و ۲، و در چندگانگی ارزشها فرض ۳ را با دلایل قوی رد میکند. به موجب نظریهٔ او، ارزشهای حقیقی بسیارند و غالباً با هم تعارض پیدا می کنند. ولی تعارض بدین معنا نیست که یکی از ارزشهای متعارض درست فهم نشده، یا مهمتر از دیگری است. آزادی ممکن است با برابری یا نظم عمومی؛ بخشش و گذشت با عدالت؛ عشق با بیطرفی و انصاف؛ دانش با خوشی؛ و خودانگیختگی با مسؤولیت در تعارض بیاید. تعارض ارزشها « بخش ذاتی و جدایی ناپذیر زندگی انسان» است. «اصطکاک و برخورد ارزشها جزئی از ماهیت آنها و خود ماست.» جهانی که این تعارضها بکلی در آن مرتفع شوند جهانی نیست که ما بشناسیم یا بفهمیم. از تعارض گذشته، ارزشها ممکن است با هم قابل قیاس نباشند و مقیاس مشترکی نداشته باشند. در جهانی که ما به تجربهٔ روزانه می شناسیم، رسیدن به برخی هدفها بناچار مستلزم فداکردن هدفهای دیگر است. تصور کمال و رفع نهایی همهٔ تعارضات عملاً پنداری باطل است. دفع یا رفع ابدی تعارض ارزشها مستلزم دگرگون سازی و نهایتاً ترک ارزشها خواهد بود. بنای کثرتگرایی ارزشی برلین بر اعتقادی دوگانه به لیبرالیسم و انسانگرایی است. نخستین اولویت اخلاقی پرهیز از آسیب به انسانها و، تا حد امکان، اجتناب از ایجاد اوضاع یأس آور و وخیم منجر به تصمیم های شدید است. اعتقاد به چندگانگی ارزشها چنین معنا می دهد که در بسیاری موارد هیچ یگانه پاسخ درستی وجود ندارد. برلین بر این پایه، در اهمیت آزادی - یا به عبارت دقیقتر، در رد تحدید آزادی به منظور تحمیل پاسخهای «درست» - استدلال می کند. چندگانگی و تعارص ارزشها و نیز تفاوتهای نازدودنی فردی از حیث خوی و منشی و شخصیت، همچنین، به عقیدهٔ برلین، بدین معناست که فرد باید در تصمیم به اینکه چه می خواهدباشد و چگونه زندگی کند که جلوهای از خصلت شخصی اوست، آزاد باشد.
@cafe_andishe95

Political Entrepreneurship:
یکی از مفاهیم جدید و نو در عرصه سیاست، کارآفرینی سیاسی است. کارآفرین سیاسی کسی است که بتواند محدودیت‌ها، مشکلات و موانع، خلأها، موقعیت‌ها و فرصت‌های سیاسی اطراف خود را شناسایی کند و برای آن‌ها راه حل ارائه دهد.
‏سه حوزه کارآفرینی وجود دارد که غایت آن پول نیست. کارآفرینی اجتماعی که مشمول فعالیت در عرصه اعتیاد، طلاق، کودک همسری اعمال می‌شود. کارآفرینی مدنی که روی تغییر نظام‌های فرهنگی تاکید می‌کند.
‏در نهایت کارآفرینی سیاسی که مبتنی بر تغییر رویه‌های موجود در حوزه سیاست است. رهبران سیاسی برای اعمال اصول خود به سه سرمایه نیازمندند:
سرمایه اجتماعی (اعتبار اجتماعی)، سرمایه دانشی-علمی (مهارتی و کاربردی) و سرمایه‌های مالی (عموما تامین رسانه)
‏کارآفرین در وهله اول باید کاشف مشکلات باشد، نتانیاهو یکی از کارآفرینان بزرگ در عرصه سیاست است.
یک رهبر کارآفرین حتی بعد از قدرت گرفتن نیز وظایفی دارد. 1- کنترل بحران‌ها 2- اصلاحات بنیان‌های رهبری که معمولا توسط خود رهبران اعمال می‌شود.
‏استارتاپ‌‌های سیاسی عموما درگیر چرخه زوال هستند و مجبورند برای جلوگیری از انقلاب‌ها گاها احزاب و جناح‌های موازی ایجاد کنند. (اصلاح‌طلبان و اصولگرایان)

‏مسئولیت و کارآفرینی تفاوت دارند کارآفرین ابتدا به مشکل می‌نگرد و در تلاش برای رفع آن است، در حالی که مسئولین عموما تنها در پاسخ به مسئولیت خود کنش انجام می‌دهند.
کارآفرین حوزه سیاست برعکس دیگر انواع کارآفرینی بدون جریان سازی توانایی ارائه و اعمال راه حل خود را در اجتماع ندارد.
‏اما باید توجه داشت تغییرات سیستمی دو نوع هستند، اصلاحات مثل بختیار و تغییر کلی ساختار مثل خمینی
اگر بخواهیم مبانی کارآفرینی سیاسی را از طریق کارآفرینی اقتصادی توضیح دهیم، اینطور است ...
‏1- روش جدید تولید: روش جدید برای تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری
2- خلق بازار جدید: یافت ناحیه جدید برای اثر گذاری
3- ایجاد منبع جدید برای تولید: ایجاد راه‌های جدید برای اعمال سیاست‌گذاری
4- ایجاد بازار انحصاری: از بین بردن فضای دو قطبی به نفع میانه‌روی
‏اپوزیسیون باید پیگیر روش‌های نوین اصلاحات ساختاری در عرصه سیاست باشد، مطالب کتاب مذکور تخصصی است، اما مطالعه آن خالی از لطف نیست و به نظرم هر که می‌خواهد در ایرانِ فردا فعالیت سیاسی کند باید آشنایی حداقلی با این مبانی داشته باشد.

@cafe_andishe95

▪️ارتجاع سیاسی در مارکسیستهای فرانسوی▪️

📍در دهه شصت میلادی در فرانسه وجدان معذب و زخم خورده کمونیستهای فرانسوی از برملا شدنِ توحش استالینی و فروریختن توهمات پوشالی درباره رفیق استالین در امثال ژان پل سارتر که تا مدتها استالینست و هوادار کلیتِ شوروی مانده بود،باعث شد متنهایی مانند آنچه در زیر می بینید منتشر شود.در اینجا آنری لوفور مارکسیست فرانسوی با نقد و حمله به استالین قصد دارد تا دامن دیکتاتور لنین را تطهیر کن و جملات مهملی به هم می بافد که خنده دار به نظر می رسد.

لنین را با آن دگماتیسم انقلابی و سرکوبگر و توتالیتر را به جای فردی بزرگ در نظریه های دولت قالب میکند!
عده ایی دیگر از کمونیستهای شرمنده و معذب هم راه غلط دیگری در پیش گرفتند یعنی از دیکتاتور توتالیتر و توحشبار دیگری حمایت کردند یعنی مائو تسه تونگ!دیکتاتور چین.
آنها سعی داشتند خود را از افتضاح استالینیسم برهانند اما باز هم خود را در چنگال دو جبار بزرگ تاریخ گرفتار کردند:
لنین و مائو
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
گوشه ایی از متن آنری لوفور مارکسیستی که عذاب وجدان استالینیسم رهایش نمیکند اما همچنان مجیزگوی دیکتاتوری و اقتدارگرایی لنین باقی مانده است تحت عنوانِ دولت و جامعه👇🏼
——————————————-

«سیاست‌مدار سوسیالیست می‌داند چگونه با نیروهای اجتماعی رفتار کند، پویایی نیروهای اجتماعی را درون چهارچوب دولت موجود می‌فهمد. او قصد بهره‌گرفتن و به‌کارگیری آن‌ها برای تغیر این دولت را دارد. و از این روست که او می تواند دولت‌مرد باشد بدون آن که مردِ دولت باشد. به عقیده‌ی من نمونه‌ی از این مردان که می‌توانند دولت‌مرد باشند بدون آن که مردِ دولت شوند لنین است. لنین دولت‌مرد بزرگی بود، با فهمی ستودنی از همه‌ی اشکال دولت و فهمی در همان حد ستودنی از نیروهای اجتماعی که پشت یا زیر واقعیت‌های سیاسی نهادها پنهان شده‌اند، اما او مَردِ دولت نبود.

حتی یک خط از لنین وجود ندارد که دربرگیرنده‌ی نقدی کاوشگرانه‌ی به نهادهای موجود و واقعیت سیاسی موجود نباشد. تمایز بین مردانِ دولت و دولت‌مردان در ابتدا یک نکته‌سنجی ریز به نظر می‌رسد.»

🔺آنری لوفور مارکسیست فرانسوی
@cafe_andishe95

🏛اهمیت مهار و محدودسازی قدرت از زبان
کارل ریموند پوپر فیلسوف لیبرال
(شرح بیشتر در فیلم با زیرنویس فارسی🔺)

📍کارل ریموند پوپر را یکی از بزرگترین فلاسفه علم سده بیستم می‌دانند. او همچنین اندیشمندی سیاسی بود و خود را یک خردگرایِ انتقادی می‌دانست. پوپر در عین حال که با هرگونه یقین و جزم در دستیابی به حقیقت مخالفت می‌کرد، منتقد تمام اشکال شک‌گرایی، قراردادگرایی، و نسبی‌گرایی در علم و به طور کل معارف انسانی بود.

🎙پوپر می گوید «جامعه باز» یعنی جامعه‌ای که «یک فرد می‌تواند آزادانه نفس بکشد، آزادانه تفکر کند، جایی که هر انسان ارزش دارد». او باور دارد که «ایده تمامی دموکراسی‌ها محدودسازی قدرت و کنترل آن است و نه دادن قدرت بیش از حد. قدرت باید توزیع شود تا مقدار زیادی دست یک تن نباشد».
@cafe_andishe95

مهدی فتاپور یکی از نیروهای ترقی‌خواه!!!! انقلاب ۵۷ و مسئول کنونی هیأت سیاسی اجرایی «اتحاد جمهوری‌خواهان» و از به اصطلاح کارشناسان مورد علاقه بی‌بی‌سی و ایران اینترنشنال!

منظور اقای علی جوادی در مناظرات پنل سیاسی کانال یک از آزادی بی قید و شرط هم دقیقا همین است!

🔻آزادی مورد نظر کمونیست ها: شما آزادید دقیقا مثل من فکر کنید، در غیر اینصورت اعدام میشوید یا به اردوگاه کار اجباری فرستاده میشوید!
@cafe_andishe95

مارکسیست تروریست

کمراد لنین:
«از طرف می پرسیم موضع تو در برابر انقلاب چیست؟ موافق؟ یا مخالف؟ اگر مخالف ما بود می گذاریمش جلو دیوار. اگر موافق بود او را به صف خود وارد می کنیم که با ما کار کند.»

تاریخ انقلاب بلشویکی
ترجمه ی رفیق نجف دریابندری
جلد یک/ برگه ی 196
@cafe_andishe95

📍مهاجرت متری مهم برای شناخت حکومتهای مطلوبتر!

🔸جوامع با حاکمیت برتر و شرایط باثبات تر و بسامان تر همواره با انبوه در خواست اقامت و مهاجرت روبرو هستند

از سوی دیگر جوامع بسته و دیکتاتوری مثل کوبا و آلمان شرقی با پدیدۀ فرار انسانها روبرو هستند.
استبداد باید از فرار جلوگیری کند غرب با مهاجرت باید مواجهه کند.
این تفاوتی بسیار آشکار است می تواند معیار خوی برای شناخت راه درست از نادرست در سیاست باشد.

🔸اصولا میزان فرار انسانها و مهاجرت با میزان بسته بودن و فلاکت ساختار سیاسی رابطه نزدیکی دارد.
بهشت های اشتراکی انسان طراز نوین،انسان را فراری می دهد و غربِ به زعم چپ سرمایه داری خونخوار هدف اصلی سیل بیشمار مهاجران است.

❌تبلیغات ارتجاع کمونیستی هم هیچگونه تاثیری ندارد چرا که انسانها طبیعتا و عموما از فقر و سرکوب و مونیسم به سوی آزادی،دموکراسی،رفاه و پلورالیسم می گریزند!
@cafe_andishe95