❓آیا ما در فلسفۀ سیاسی بدهی به کارل مارکس داریم؟

🔰قضاوت در موضوعات سیاسی بسیار بی رحمانه بوده و باید مو را از ماست کشید و جزئی ترین قسمتهای نظریه را به دقت بررسی کرد.
در سیاست با من بمیرم تو بمیری و قربان صدقه هم رفتن و مرید تمام اوامر یک فیلسوف بودن نه تنها گامی به پیش بر نمیداریم بلکه به خود و دیگران خیانت هم میکنیم.

نظریه سیاسی با جان و مال و آزادی و عزت و شرف و آبرو یکایک شهرودان سروکار دارد.چه نظریه های سیاسی غلط و بی پایه که انسانها را به مسلخ نبرده اند.

📍پس در بدو امر این نظریه پرداز است که باید از پس درک درست از جهان و انسانها نظریه تولید کند و اگر موفق نباشد به راحتی جایش در زباله دان تاریخ و در بهترین حالت در موزه تاریخ اندیشه سیاسی است.
🔰حال در مورد کارل مرکس

همچنانکه توماس هابز نظریه پردازی لیبرالی است که بسیار مواضعش در باب لویاتان کمکی به توسعه سیاسی نمیکند و کمی بعد توسط جان لاک منسوخ شدند،نظریه سیاسی مارکس هم نه کمکی به قوت جامعۀ مدنی کرده،نه کمکی به دموکراسی و آزادی کرده و نه اینکه در مجموع توانسته دست بشر را در این شب هولناک سیاسی گرفته و گامی به پیش ببرد.

▪️گام به پیش بردن هم مسئله نیست،ای کاش فقط گامی به جلو نبود!
کلیت تز یک پسرفت بزرگ سیاسی است رسما ضد حقوق بشر و ضد دموکراسی و ضد توسعه سیاسی هست.

پس هیچ کس بدهکاری به کارل مارکس ندارد که مارکسیستها ناراحت شوند و هشدار دهند که مراقب باشید خدای نکرده به حضرتش ظلم روا ندارید.

📍نکته جالب مارکس این است که فقط فلسفه بافی نکرده که ای کاش کرده بود.مسئله اینست که داعیه دار نوعی از فلسفه است که به کار تغییر جهان می آید یعنی به ذات سیاسی است نه تفسیر جهان.
حال؛هم در تفسیر جهان به بن بست خورده و پیشگویی هایش غلط از آب درآمده و هم اینکه تغییری که پیروانش در جهان دادند،به فاجعه انجامیده.

پس نتیجه آنکه کسی به مارکس در فلسفه سیاسی بدهکاری ندارد،بلکه اتفاقا همگان از او طلبکارند.

اگر مارکسیستهای عزیز خود را چنین تعریف کرده اند:مارکس+ایسم؛
خود مسئول فجایع نظریه های سیاسی ناتوان و اشتباه مارکس هستند و دیگران در این باب وظیفه ادای احترام و تواضع و فرمانبرداری ندارند.

اگر گریه و زاری و غمخواری برای محرومان ارزشی در فهم نظریه های سیاسی بود،کشیش و آخوند ده از همه ارزشمندتر بودند.مهم نظریه منسجم،کارا و پراگماتیستی است که به توسعه سیاسی بیانجامد و دردی از احاد مردم و نه فقط یک طبقۀ اجتماعی بگشاید (که تازه در همان هم ناکام است)که چنینی چیزی در نظریه سیاسی کارل مارکس نا موجود است!
@cafe_andishe95

✍خدا را شکر امنیت داریم

اگر در دوران پهلوی اصغر قاتلی داشتیم که بعلت تجاوز به چند پسر بچه و کشتن آنها دستگیر و به اعدام محکوم شد و این بزرگترین پرونده جنایی کشور بود که نام اصغر قاتل در حافظه مردم باقی ماند، در جمهوری اسلامی در خمینی شهر(یک شهر کوچک) به گفته ی دادستان استان اصفهان شانزده متهم که عموما مرد و جوان بودند وارد یک میهمانی خانوادگی که در باغی خارج از شهر بود می شوند، نخست با تهدید مسلحانه دست مردها را می بندند و آنها را در جایی زندانی می کنند سپس بصورت گروهی به بعضی از زنان آنان تجاوز می کنند. در بدترین ایام از تاریخ ناامنی در ایران چنین تجاوز و جسارتی سابقه نداشته است. دادستان می گوید، هشت نفر دستگیر شده و به دنبال هشت نفر بقیه هستند. آن وقت آخوند بی س روپایی می گوید که نباید پوشش و رفتار خانمها طوری باشد که باعث تحریک جوانان شود. در حالی که قاضی پرونده و دادستان تأیید می کنند که این یک میهمانی خانوادگی بوده و هیچ گونه مشروبی در این میهمانی مصرف نشده بود.
@cafe_andishe95

◼️‏ولادیمیر واینوویچ، طنزنویس روس، درکتاب "اتحادشوروی ضدشوروی" درمورد استالین می‌نویسد که "نفرت او فقط به کسانی که علیه ارتش شوروی جنگیده بودند یا دشمنی دیگری ازخودشان نشان داده بودند، محدود نمی‌شد. او ازتمام کسانی که زندگی غربی را دیده بودند و می‌توانستند آنرا با اوضاع شوروی مقایسه کنند بدش می‌آمد."

این خلق و خوی استالینی چیزی نیست که محدود به استالین باشد.
تمامی ماله‌کش‌های نظام‌ توتالیتر جمهوری‌اسلامی تلاش می‌کنند که بگویند کشورهای غربی و دموکراتیک چندان آش دهن‌سوزی نیستند و همه مشکلات ما در ایران، در این کشورها هم وجود دارد.

وقتی سخن از "قتل ناموسی" در ایران می‌شود، این جماعت تلاش می‌کنند تا نمونه یا نمونه‌های مشابهی در غرب پیدا کنند تا به شهروند داخل ایران، حکومت اسلامی را حکومتی نرمال مانند دیگر کشورهای دموکراتیک جهان نشان بدهند.

وقتی به مشکلات اقتصادی، فساد و اختلاس، ناکارآمدی حکومت در مهار بلایای طبیعی، کودک‌آزاری، همسرآزاری، موانع آزادی بیان و احزاب، وضعیت حقوق بشر و … اشاره می‌شود، ناگهان سر و کله این جماعت که از قضا عموم‌شان از ایران گریخته‌اند و در غرب ساکن شده‌اند، پیدا می‌شود تا نشان بدهند که در همه جای دنیا وضعیت چنین است.

این کار به زعم این‌ها موجب می‌شود که شهروند ایرانی گمان نبرد که حکومتی منحصربه‌فرد در جهان معاصر بر او حکومت می‌کند که حداقل‌های حقوق انسانی را رعایت نمی‌کند بلکه به این نتیجه برسد که حکومت جمهوری‌اسلامی آنقدرها هم که می‌گویند بد نیست.

عموم رسانه‌های فارسی‌زبان خارج کشور که کارمندان و مدیران اصلاح‌طلب دارد نیز این تفکر را در رسانه‌ها ترویج می‌کنند.
🟧بهزاد مهرانی
@cafe_andishe95

🏢اصلِ «امکانات محدود» در سیاست،پروژه های آرمانشهری را ناممکن می سازد!🏢
#انحطاط_کمونیستی
#کارل_مارکس
#زیگموند_فروید
ارزیابی دقیق از افق امکانات سیاسی تجویزهای سیاسی را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد.مثال جالب در این مورد تقابل ایده های مارکس و فروید در زمینۀ امکان تشکیل جامعۀ بی طبقه است.برای مارکس نه تنها تشکیل چنین جامعه ای مقدور است بلکه اجتناب ناپذیر هم هست.به نظر مارکس علمِ او بری از انواع خطاها دربارۀ واقعیت است.او بورژوازی را در لفافۀ شیک و غیر احساسیِ «علمی بودن»متهم می کرد.اما از عمق اخلاق محوری و احساسات گرایی خود در غمخواری برای فرودستان بی خبر بود.در واقع در او،با توهم علمی بودنی سروکار داریم که گریبانگیر بسیاری از اهالی اندیشه در قرن نوزدهم بود.این توهم،فردِ مخالف را در جایگاه مجرمی که با علم و مسیر تاریخ مخالف است جلوه می دهد و پیشاپیش محکوم می داند و در او نوعی احساس گناه در همراه نشدن با فرودستان را نیز بر می انگیزد.شاید این بازی با احساسات در جذب هنرمندان به کمونیسم هم نقش تعیین کننده ایی داشته باشد.

مفروض مارکس این است که بشری داریم که قابلیت تشکیل جامعۀ بی تعارض،صلح آمیز ،آزاد و عادل دارد و در تاریخ دیر یا زود این پتانسیل را بالفعل خواهد کرد.

انسان مختار است یا بر قطار تاریخ سوار شود یا در زیر چرخ های آن لِه شود.منگنه ایی که مارکس با آن به طور کاذب دیگران را در تنگنا قرار می دهد،این است که تنها شق عقلانی را همراهی با قطار معرفی میکند.قطاری که ریل گذاری و صفر تا صد آن محصول ایده آل های ذهنی آرمانشهری کارل مارکس است.پویاییِ این تاریخ برساخته و پیشبینی شده در قالب تفوق کارگران صنعتی(پرولتاریا)نه تنها مقاومت ناپذیر بلکه منطقی و انسانی و تنها راه آزادی بخشیِ واقعی است.
➖➖➖➖➖
🔅سیلی محکمی به گوشِ این خواب و خیالات یوتوپیایی را زیگموند فروید نواخت.

او تمام معادلات را به شکلی غیر از این ارزیابی می کند.در بینش او از سرشت آدمی،آرزوی مارکس برای تشکیل جامعۀ کمونیستی خیالپردازی بیهوده ای بیش نیست.

سرشت انسان به نوعیست که برآورده کردن این بینش آرمانی را ناممکن میکند.پیش از فروید نیز ایمانوئل کانت به درستی اشاره داشت که: «سرشت تلخ بشر هرگز میوه‌ای شیرین به بار نمی‌آورد».این نگرش کانت متکی به تجربه و تعقل فیلسوف بزرگ است و امروزه به راحتی قابل مشاهده است که« از طبع سركش بشر هیچ چیز صاف و بی‌غشی پدید نمی‌آید».

📍از دید فروید پرخاشگری که ریشه کن شدنی نیست،خودمداری و تملک طلبی و حرص و آز در سرشت آدمی اجازۀ تحقق چنین رویاهایی را نمی دهد.بنابراین در افق تجویزها عقلانی بودن و علمی بودن مارکس یکسره به باد می رود.اگر ارزیابی فروید از قابلیتهای انسان قرین موفقیت باشد،کوشش برای آفرینش جامعۀ کمونیستی آب در هاون کوبیدن است.انسان قطعن به این خواست نخواهد رسید و این کاری است غیر ممکن.

🔸تغییر اجباری سمتگیری تاریخ در مسیری که پندارگرایی ارائه می کند به وضوح نتایج مصیبت بار خواهد داشت.

🔅ارسطو نیز پیش از میلاد مسیح عقاید افلاطون در مورد جامعۀ اشتراکی و متحد را با منطقی مشابه به نقد کشیده بود.ارسطو جامعۀ آرمانی افلاطون را امکانی حقیقتن غیر عملی می داند.ارسطو ،افلاطون را در اشتباه می دید همانطور که فروید به حق مارکس را.

نابسامانی های سیاسی جامعه نتیجۀ عدم کمونیسم،(مُرده ای که مارکس همچنان قصد زنده کردنش را داشت)نیست.زیرا همۀ اینها از نواقص ذاتی بشر و بدی سرشت او و غیر قابل اتکا بودن ترکۀ خمیدۀ صیرت آدمی است.
📄پس در نتیجه می بینیم افق امکانات در طرحِ نظریۀ سیاسی کارآمد بسیار مهم و کلیدی است و بی توجهی به آن به شکست پروژه می انجامد.

آرمانشهرها علت نابودی و ناممکنیِ خود را در نطفه ایی میبینند که در ذهنِ نظریه پرداز ساخته شده است.
یعنی شکستی محتوم در آغازگاه های خود و نه پس از تجربۀ عملی.
@cafe_andishe95

🔰مارکسیسم زاییدۀ مکتب فکری است مبتنی بر این تصور هگل که فقط کارشناسانِ برخوردار از خردمندی کافی برای پی بردن به مسیر تاریخ می توانند راه درست را در زندگی بیابند و هرکس اگر خردمند باشد شیوۀ زندگی خود را با آن سازگار میکند.

استدلال مارکسیسم این است که پاسخ صحیح به مسائلِ مربوط به رفتار و کردار از راه بررسی "علمی"جامعه به دست می آید و کسی که بخواهد به شیوه ایی دیگر عمل کند ضرورتن در تضاد با تاریخ قرار می گیرد و به عبارت دیگر دست به خودکشی می زند و به اثبات می رساند که عقل گریز و کور و دیوانه است و آنچه میگوید به شنیدن نمی ارزد و حتی باید گفت مزاحم است و اگر درمان نپذیرد و همچنان به کج راه خود ادامه دهد،چون مانع پیشرفت است باید از سر راه برداشته شود.تا زمانی که در به چنین پاشنه ایی می چرخد حق دارند اقلیت دگراندیش را با استناد به حکم تاریخ،ولو بزور،به راه راست هدایت کنند.

🔅سر آیزایا برلین فیلسوف لیبرال 🔅
@cafe_andishe95

🔘دروغگویی های شرم آور مزدور بی بی سی فارسی مسعود بهنود.
🎙بهنود اخیرا گفته است احمدشاه دموکرات ترین پادشاه ایران بوده است!
=========================
📍احمدشاه [قاجار] که در راه حفظ جان و مالش حاضر به اعطاء هرگونه امتیازی بود، وقتی در آستانه تخلیه ایران، دولت بریتانیا با سفر وی به اروپا مخالفت ورزید او که به دلیل خطر قریب‌الوقوع حمله بلشویک‌ها حاضر به اقامت در کشور نبود، حتی در نظر داشت از مقام سلطنت استعفا دهد و به عنوان یک شهروند عادی کشور را ترک کند. اما سرانجام تحت فشار شدید بریتانیا که از عواقب و هزینه‌های سنگین چنین تصمیمی وحشت داشت، منصرف گردید.
———————————
📍مدافعان سلطان احمدشاه [قاجار] با توجیه رفتارها و عملکرد او کاستی‌های فکری و علمی شاه را از نقاط قوت شخصیت و اندیشه او به شمار آورده‌اند و ضعف و انفعال روزافزون وی که به تزلزل پایه‌های سلطنتش می‌انجامید به عنوان پایبندی به حاکمیت قانون و اصول مشروطیت ستوده‌اند.

اما واقعیت خلاف آن است. ناتوانی در انجام رسالت خطیری که در برهه‌ای بحرانی به دوش احمدشاه [قاجار] افتاده بود، ریشه در عدم کفایت و اقتدار او داشت نه اشتیاق سرسختانه به شیوه‌های دموکراتیک.

📗مشروطه و جمهوری: ریشه‌های نابسامانی نظم دموکراتیک در ایران، علیرضا ملائی توانی
@cafe_andishe95

🔴پاسخ حجت کلاشی به یاوه گویی های همایون مهمنش از جبهه ملامنقلی: با ستیز با پادشاهان پهلوی یک بار به ۵۷ رسیدیم و بار دیگر به بدتر از ان میرسیم!

🔹در این مناظره چهار به یک که مجری برنامه شهرام همایون هم حامی آن چهارنفر بود حجت کلاشی مثل یک دژ استوار از ایران و پادشاهی دفاع کرد.

@PN_KFP

Hello
I am Iranian
You may not know me, but I and many Iranians know you
A few months ago, protests took place in Iran against the oppressive regime of the Islamic Republic
More than 1,500 people were killed and 12,000 were arrested
The news of the execution of three young men arrested during the protests was announced today
The world media did not support us, please support us
@cafe_andishe95

👥پلورالیسم از نگاه سِر آیزایا برلین:

📍یکی از ابعاد محوری اندیشهٔ برلین نظریهٔ چندگانگی ارزشها یا کثرتگرایی ارزشی است که بیش از همهٔ افکار او محل بحث و ستایش و مناقشه بوده است. اما چندگانگی ارزشها تنها بخشی از تفکر اخلاقی برلین است که او در تعریف آن میگوید: «بررسی سیستماتیک مناسبات انسانها با یکدیگر، تصورات و علاقه ها و آرمانهایی که رفتار انسانها با یکدیگر از آنهابرمیخیزد، نظامهای ارزشی ای که هدفهای زندگی بر آنها مبتنی است [...] و اعتقادها دربارهٔ اینکه چگونه باید زندگی کرد و مردان و زنان باید چگونه باشند و چگونه عمل کنند.»

مفهوم ارزش شالودهٔ تفکر اخلاقی برلین است.

ارزشها، به عقیدهٔ او، چیزهایی نیستند که از
پیش در عالم وجود داشته باشند و آدمیان فقط موفق به «کشف» آنها شوند. ارزش را انسان بر پایهٔ بعضی ویژگیهای دگرگونی ناپذیر طبیعت بشر و به دلیل اهمیت و ضرورت آن برای خود «می آفریند». یکی از مهمترین ارزشها ازادی است که از نیاز عمیق انسان به ازادی اندیشه و پژوهش و خلاقیت برمیخیزد، و سلب آن به معنای نفی سرشت بشری است و به ناکامیهای جبران ناپذیر میانجامد. ولی آیا سرشت بشر یکسره ثابت است، یا محصول کردار خودآگاه و ناخودآگاه او در طول زمان؟ برلین مفهوم ذات کلاً ثابت بشری را مردود می شمارد اما قائل به بعضی مرزهاست. بسیاری از ویژگیها در انسان تابع تفاوتهای فردی یا فرهنگی اند، ولی این تنوع و تفاوت محدود به حدودی است. در مقام تشبیه می توان چنین گفت که قیافه های افراد بشر گرچه بسیار متفاوتند، اما در همگی قیافهای انسانی و قابل تشخیص از دیگر جانداران دیده می شود.

☀️بنابراین، به رغم همهٔ تفاوتهای فرهنگی، مثلاً آزادی ارزشی «عینی » است نه « ذهنی »، زیرا بنا به بعضی واقعیات عینی در سرشت بشر، نزد همگان امری نیک و خواستنی به شمار میرود.
با اینهمه، حقیقت این است که میان ارزشهای خوب و خواستنی نیز تعارض پیش میآید، و اینجاست که نظریهٔ چندگانگی ارزشها مطرح می شود. برلین آن نظریه را به نحو سلبی و در تقابل با «یگانه انگاری»" یا «مغالطهٔ ایونیایی»" یا «ایده آل افلاطونی» بیان میکند. تعریف او از یگانه انگاری باختصار چنین است:

۱. هر پرسش واقعی باید فقط یک پاسخ درست داشته باشد، و تمام جوابهای دیگر نادرستند.
۲. برای یافتن پاسخهای درست، حتماً راهی قابل اعتماد وجود دارد که در اصول دانستنی است، هرچند فعلاً دانسته نباشد.
۳. پاسخهای درست وقتی که به دست آیند با یکدیگر سازگارند و یک کل یکپارچه تشکیل می دهند، زیرا هیج حقیقتی ممکن نیست با حقیقت دیگر ناسازگار باشد. این ادعا مبتنی بر این فرض مابعدالطبیعی است که عالم مجموعه ای هماهنگ و منسجم است. در معرفتشناسی، برلین فرضهای ۱ و ۲، و در چندگانگی ارزشها فرض ۳ را با دلایل قوی رد میکند. به موجب نظریهٔ او، ارزشهای حقیقی بسیارند و غالباً با هم تعارض پیدا می کنند. ولی تعارض بدین معنا نیست که یکی از ارزشهای متعارض درست فهم نشده، یا مهمتر از دیگری است. آزادی ممکن است با برابری یا نظم عمومی؛ بخشش و گذشت با عدالت؛ عشق با بیطرفی و انصاف؛ دانش با خوشی؛ و خودانگیختگی با مسؤولیت در تعارض بیاید. تعارض ارزشها « بخش ذاتی و جدایی ناپذیر زندگی انسان» است. «اصطکاک و برخورد ارزشها جزئی از ماهیت آنها و خود ماست.» جهانی که این تعارضها بکلی در آن مرتفع شوند جهانی نیست که ما بشناسیم یا بفهمیم. از تعارض گذشته، ارزشها ممکن است با هم قابل قیاس نباشند و مقیاس مشترکی نداشته باشند. در جهانی که ما به تجربهٔ روزانه می شناسیم، رسیدن به برخی هدفها بناچار مستلزم فداکردن هدفهای دیگر است. تصور کمال و رفع نهایی همهٔ تعارضات عملاً پنداری باطل است. دفع یا رفع ابدی تعارض ارزشها مستلزم دگرگون سازی و نهایتاً ترک ارزشها خواهد بود. بنای کثرتگرایی ارزشی برلین بر اعتقادی دوگانه به لیبرالیسم و انسانگرایی است. نخستین اولویت اخلاقی پرهیز از آسیب به انسانها و، تا حد امکان، اجتناب از ایجاد اوضاع یأس آور و وخیم منجر به تصمیم های شدید است. اعتقاد به چندگانگی ارزشها چنین معنا می دهد که در بسیاری موارد هیچ یگانه پاسخ درستی وجود ندارد. برلین بر این پایه، در اهمیت آزادی - یا به عبارت دقیقتر، در رد تحدید آزادی به منظور تحمیل پاسخهای «درست» - استدلال می کند. چندگانگی و تعارص ارزشها و نیز تفاوتهای نازدودنی فردی از حیث خوی و منشی و شخصیت، همچنین، به عقیدهٔ برلین، بدین معناست که فرد باید در تصمیم به اینکه چه می خواهدباشد و چگونه زندگی کند که جلوهای از خصلت شخصی اوست، آزاد باشد.
@cafe_andishe95

Political Entrepreneurship:
یکی از مفاهیم جدید و نو در عرصه سیاست، کارآفرینی سیاسی است. کارآفرین سیاسی کسی است که بتواند محدودیت‌ها، مشکلات و موانع، خلأها، موقعیت‌ها و فرصت‌های سیاسی اطراف خود را شناسایی کند و برای آن‌ها راه حل ارائه دهد.
‏سه حوزه کارآفرینی وجود دارد که غایت آن پول نیست. کارآفرینی اجتماعی که مشمول فعالیت در عرصه اعتیاد، طلاق، کودک همسری اعمال می‌شود. کارآفرینی مدنی که روی تغییر نظام‌های فرهنگی تاکید می‌کند.
‏در نهایت کارآفرینی سیاسی که مبتنی بر تغییر رویه‌های موجود در حوزه سیاست است. رهبران سیاسی برای اعمال اصول خود به سه سرمایه نیازمندند:
سرمایه اجتماعی (اعتبار اجتماعی)، سرمایه دانشی-علمی (مهارتی و کاربردی) و سرمایه‌های مالی (عموما تامین رسانه)
‏کارآفرین در وهله اول باید کاشف مشکلات باشد، نتانیاهو یکی از کارآفرینان بزرگ در عرصه سیاست است.
یک رهبر کارآفرین حتی بعد از قدرت گرفتن نیز وظایفی دارد. 1- کنترل بحران‌ها 2- اصلاحات بنیان‌های رهبری که معمولا توسط خود رهبران اعمال می‌شود.
‏استارتاپ‌‌های سیاسی عموما درگیر چرخه زوال هستند و مجبورند برای جلوگیری از انقلاب‌ها گاها احزاب و جناح‌های موازی ایجاد کنند. (اصلاح‌طلبان و اصولگرایان)

‏مسئولیت و کارآفرینی تفاوت دارند کارآفرین ابتدا به مشکل می‌نگرد و در تلاش برای رفع آن است، در حالی که مسئولین عموما تنها در پاسخ به مسئولیت خود کنش انجام می‌دهند.
کارآفرین حوزه سیاست برعکس دیگر انواع کارآفرینی بدون جریان سازی توانایی ارائه و اعمال راه حل خود را در اجتماع ندارد.
‏اما باید توجه داشت تغییرات سیستمی دو نوع هستند، اصلاحات مثل بختیار و تغییر کلی ساختار مثل خمینی
اگر بخواهیم مبانی کارآفرینی سیاسی را از طریق کارآفرینی اقتصادی توضیح دهیم، اینطور است ...
‏1- روش جدید تولید: روش جدید برای تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری
2- خلق بازار جدید: یافت ناحیه جدید برای اثر گذاری
3- ایجاد منبع جدید برای تولید: ایجاد راه‌های جدید برای اعمال سیاست‌گذاری
4- ایجاد بازار انحصاری: از بین بردن فضای دو قطبی به نفع میانه‌روی
‏اپوزیسیون باید پیگیر روش‌های نوین اصلاحات ساختاری در عرصه سیاست باشد، مطالب کتاب مذکور تخصصی است، اما مطالعه آن خالی از لطف نیست و به نظرم هر که می‌خواهد در ایرانِ فردا فعالیت سیاسی کند باید آشنایی حداقلی با این مبانی داشته باشد.

@cafe_andishe95

▪️ارتجاع سیاسی در مارکسیستهای فرانسوی▪️

📍در دهه شصت میلادی در فرانسه وجدان معذب و زخم خورده کمونیستهای فرانسوی از برملا شدنِ توحش استالینی و فروریختن توهمات پوشالی درباره رفیق استالین در امثال ژان پل سارتر که تا مدتها استالینست و هوادار کلیتِ شوروی مانده بود،باعث شد متنهایی مانند آنچه در زیر می بینید منتشر شود.در اینجا آنری لوفور مارکسیست فرانسوی با نقد و حمله به استالین قصد دارد تا دامن دیکتاتور لنین را تطهیر کن و جملات مهملی به هم می بافد که خنده دار به نظر می رسد.

لنین را با آن دگماتیسم انقلابی و سرکوبگر و توتالیتر را به جای فردی بزرگ در نظریه های دولت قالب میکند!
عده ایی دیگر از کمونیستهای شرمنده و معذب هم راه غلط دیگری در پیش گرفتند یعنی از دیکتاتور توتالیتر و توحشبار دیگری حمایت کردند یعنی مائو تسه تونگ!دیکتاتور چین.
آنها سعی داشتند خود را از افتضاح استالینیسم برهانند اما باز هم خود را در چنگال دو جبار بزرگ تاریخ گرفتار کردند:
لنین و مائو
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
گوشه ایی از متن آنری لوفور مارکسیستی که عذاب وجدان استالینیسم رهایش نمیکند اما همچنان مجیزگوی دیکتاتوری و اقتدارگرایی لنین باقی مانده است تحت عنوانِ دولت و جامعه👇🏼
——————————————-

«سیاست‌مدار سوسیالیست می‌داند چگونه با نیروهای اجتماعی رفتار کند، پویایی نیروهای اجتماعی را درون چهارچوب دولت موجود می‌فهمد. او قصد بهره‌گرفتن و به‌کارگیری آن‌ها برای تغیر این دولت را دارد. و از این روست که او می تواند دولت‌مرد باشد بدون آن که مردِ دولت باشد. به عقیده‌ی من نمونه‌ی از این مردان که می‌توانند دولت‌مرد باشند بدون آن که مردِ دولت شوند لنین است. لنین دولت‌مرد بزرگی بود، با فهمی ستودنی از همه‌ی اشکال دولت و فهمی در همان حد ستودنی از نیروهای اجتماعی که پشت یا زیر واقعیت‌های سیاسی نهادها پنهان شده‌اند، اما او مَردِ دولت نبود.

حتی یک خط از لنین وجود ندارد که دربرگیرنده‌ی نقدی کاوشگرانه‌ی به نهادهای موجود و واقعیت سیاسی موجود نباشد. تمایز بین مردانِ دولت و دولت‌مردان در ابتدا یک نکته‌سنجی ریز به نظر می‌رسد.»

🔺آنری لوفور مارکسیست فرانسوی
@cafe_andishe95

🏛اهمیت مهار و محدودسازی قدرت از زبان
کارل ریموند پوپر فیلسوف لیبرال
(شرح بیشتر در فیلم با زیرنویس فارسی🔺)

📍کارل ریموند پوپر را یکی از بزرگترین فلاسفه علم سده بیستم می‌دانند. او همچنین اندیشمندی سیاسی بود و خود را یک خردگرایِ انتقادی می‌دانست. پوپر در عین حال که با هرگونه یقین و جزم در دستیابی به حقیقت مخالفت می‌کرد، منتقد تمام اشکال شک‌گرایی، قراردادگرایی، و نسبی‌گرایی در علم و به طور کل معارف انسانی بود.

🎙پوپر می گوید «جامعه باز» یعنی جامعه‌ای که «یک فرد می‌تواند آزادانه نفس بکشد، آزادانه تفکر کند، جایی که هر انسان ارزش دارد». او باور دارد که «ایده تمامی دموکراسی‌ها محدودسازی قدرت و کنترل آن است و نه دادن قدرت بیش از حد. قدرت باید توزیع شود تا مقدار زیادی دست یک تن نباشد».
@cafe_andishe95

مهدی فتاپور یکی از نیروهای ترقی‌خواه!!!! انقلاب ۵۷ و مسئول کنونی هیأت سیاسی اجرایی «اتحاد جمهوری‌خواهان» و از به اصطلاح کارشناسان مورد علاقه بی‌بی‌سی و ایران اینترنشنال!

منظور اقای علی جوادی در مناظرات پنل سیاسی کانال یک از آزادی بی قید و شرط هم دقیقا همین است!

🔻آزادی مورد نظر کمونیست ها: شما آزادید دقیقا مثل من فکر کنید، در غیر اینصورت اعدام میشوید یا به اردوگاه کار اجباری فرستاده میشوید!
@cafe_andishe95

مارکسیست تروریست

کمراد لنین:
«از طرف می پرسیم موضع تو در برابر انقلاب چیست؟ موافق؟ یا مخالف؟ اگر مخالف ما بود می گذاریمش جلو دیوار. اگر موافق بود او را به صف خود وارد می کنیم که با ما کار کند.»

تاریخ انقلاب بلشویکی
ترجمه ی رفیق نجف دریابندری
جلد یک/ برگه ی 196
@cafe_andishe95

📍مهاجرت متری مهم برای شناخت حکومتهای مطلوبتر!

🔸جوامع با حاکمیت برتر و شرایط باثبات تر و بسامان تر همواره با انبوه در خواست اقامت و مهاجرت روبرو هستند

از سوی دیگر جوامع بسته و دیکتاتوری مثل کوبا و آلمان شرقی با پدیدۀ فرار انسانها روبرو هستند.
استبداد باید از فرار جلوگیری کند غرب با مهاجرت باید مواجهه کند.
این تفاوتی بسیار آشکار است می تواند معیار خوی برای شناخت راه درست از نادرست در سیاست باشد.

🔸اصولا میزان فرار انسانها و مهاجرت با میزان بسته بودن و فلاکت ساختار سیاسی رابطه نزدیکی دارد.
بهشت های اشتراکی انسان طراز نوین،انسان را فراری می دهد و غربِ به زعم چپ سرمایه داری خونخوار هدف اصلی سیل بیشمار مهاجران است.

❌تبلیغات ارتجاع کمونیستی هم هیچگونه تاثیری ندارد چرا که انسانها طبیعتا و عموما از فقر و سرکوب و مونیسم به سوی آزادی،دموکراسی،رفاه و پلورالیسم می گریزند!
@cafe_andishe95

⚒مقابله با فاشیسم به شیوۀ چپ و چوله!

📄تعدادی از فعالان چپ و آنارشیست و رسانه‌های حامی آنها، زمزمه‌های تغییر سرود ملی آمریکا به بهانه نژادپرستانه بودن آن را آغاز کرده‌اند!

📄رسانه‌هایی مانند یاهو اینترتینمنت و ایندیپندنت در روزهای اخیر اظهارات فعالان نزدیک به «زندگی سیاهان اهمیت دارد» یا مورخان چپ را منتشر کرده‌اند که در آن گفته شده سرود ملی آمریکا نژادپرستانه است و باید تغییر کند.
====================
🎼حال به سرود ننگین و نژاد پرستانه آمریکای جهان خوار ظالم توجه بفرمایید:

در این اولین نور سپیده دم، بگو آیا می‌بینی

آنچه در سوسوی غروب دیروز با افتخار بر آن سلام میدادیم؟

پرچمی که خطوط راه راه پهن و ستارگان درخشانش را در طول این نبرد پر خطر

بر روی استحکامات همواره نظاره گر بودیم،آیا شجاعانه در اهتزاز بود؟

و تابش سرخ نور انفجار راکتها و بمبهای دشمن در هوا

در طول شب نشان از این داشت که پرچم ما همچنان باقی است

بگو آیا آن پرچم ستاره نشان

بر روی سرزمین آزادگان و موطن شجاعان هنوز در اهتزاز است؟
پایان
======================
✍🏼حالا باید به ماهیت پلید و فاشیستی این سرود نژادپرستانه و ضد انسانی که طراحی شده توسط تعداد کثیری مزدور عوامل سرمایه داری خونخوار است توجه زیادی کنیم،باشد که از بروز فجایع دلخراش فاشیسم جلوگیری شود:

در ابتدای شعر به سپیده دم اشاره شده و شروع بحث با بدترین نژادپرستی تاریخ همراه است.چرا سپیده؟چرا در کنارش از سیاهه هم استفاده نشده است یا سرخه؟!فاشیسم و نژادپرستی از این بالاتر در مخیلۀ بشر متصور است؟
استفاده از راکت و بمب هم نیاز به گفتن ندارد که خود نژادپرستی و جنایت علیه بشریت است و خود نماد کامل امپریالیسم جهان خوار.

اما فاجعۀ بزرگ در خطوط پایانی سرود نمود بیشتری دارد.شاعر فاشیست سرود،از شب به عنوان استعاره ایی از سیاه پوستان استفاده کرده و پرچم ستاره نشان را در دل شب،به مثابه تجاوز به حقوق سیاهان جستجو می کند.آنهم ستاره های سفید رنگ !!ننگ تاریخ بر این سرود سراسر نژادپرستانه باد.زنده باد پرولتاریای جهان.
#طنز_و_نقد
@cafe_andishe95

👥/🏛اهمیت جدایی دولت و جامعۀ مدنی در چیست؟
#لیبرال_دموکراسی

مبحث جدایی دولت از جامعۀ مدنی فوق العاده در زمینۀ مدرنیتۀ سیاسی کلیدی است. به عبارتی اگر این جدایی مورد توجه قرار نگیرد،دیگر خبری هم از دموکراسی و هم از لیبرالیسم نیست!

به شدت مهم و کانونی است.

یعنی این جدایی مسیر تمدن غربی را در این جهت سوق داده است که بر گردن دولت که نماد قدرت است افسار زده شود و بخش خصوصی، تشکلهای مردم نهاد و...تقویت شده تا بتوانند جلوی خردکنندگی قدرت دولت بایستند.
قدرت همیشه فساد زاست و به عوامل قدرتمند برای پخش شدن آن و عدم فساد آن محتاج است.

برای مقاومت شهروندان و جلوگیری از فسادِ قدرت فضای جامعه مدنی و استقلال و جدایی آن از دولت اجتناب ناپذیر است.

پروژه های دولتگرا یا دولت ستیز در سنت هگلی و مارکسی ناتوان از توازن بخشی به رابطۀ دولت و ملت هستند و فرد را در جمع ها مضمحل می کنند.

بدین سان مردم می توانند میزان قدرت در اجتماع را توازن ببخشند و جامعه مدنی قدرتمند و متشکل در برابر قدرت دولتی قد علَم میکند و بخش خصوصی و مردم در واقع همان هایی هستند که قرار استت افسارِ گردنِ دولت را در اختیار بگیرند.



🔰با تصور کردن وضع برعکسِ آن هم مطلب روشنتر میشود؛ در جامعه دیکتاتوری چه اتفاقی میوفته؟
جامعۀ مدنی ضعیف و یا ناموجود است ،دیگر افساری بر دهان دولت قرار ندارد بلکه دولت است که افسار بر دهن مردم قرار داده هر جا بخواد می برد !
یعنی جدایی وجود نداشته یکی در دیگری هضم شده.قدرت برترِ دولت،شهروند را زیر چرخ دندۀ بروکراسی خود لِه کرده است.!

🔻پس جدایی بسیااار کلیدی و مهم و ذاتیِ دموکراسیست یعنی اگر جدایی را حذف کنیم دیگر نمی توانیم جمعه آزاد دموکرات هم داشته باشیم.

🗓جان لاک، اسپینوزا و مونتسکیو از بزرگترین مبشران مدرنیته سیاسی بودند به خصوص لاک در تعیین و تثبیت این جدایی نقش مهمتری دارد و در واقع پدر این جریان محسوب میشود.
جان استوارت میل هم همین بحث را پی می گیرد و الکسی دو توکویل هم لیبرال دموکرات دیگریست که آن را عملی در جریان انقلاب امریکا تشریح میکند و بر اهمیتش تاکید بیشتر میکند.

پس از آن است که بقیه لیبرالها به طور اخص و تمام دموکراتها به طور اعم امروزه وامدار این تز مهم هستند

🔅پس اینجا دیگر ما با میراث بزرگ سیاسی تمدن بشر روبرو هستیم:

جدایی پهنه خصوصی از عمومی

جدایی دولت از جامعه مدنی

@cafe_andishe95

زمانی که می شد با 85تومان به لندن سفر کرد!

🔻مقایسه حقوق قبل و بعد انقلاب بر اساس قیمت طلا در سال 57

در سال 1357 قیمت سکه تمام 4200 ریال و قیمت هر دلار آمریکا حدود 100 ریال و حداقل دستمزد ماهیانه 6300 ریال بوده است.

بر اساس نرخ های بالا ، حداقل دستمزد ماهیانه بر اساس قیمت سکه و دلار در سال 1357 اینگونه محاسبه می شود :

6300÷100=63 ⇒ حداقل حقوق ماهیانه بر اساس دلار

6300÷4200=1/5 ⇒ حداقل حقوق ماهیانه بر اساس تعداد سکه

پس در سال 1357 حداقل دستمزد ماهیانه حدود 1/5 سکه بوده است که میتوانید با استفاده از قیمت فعلی سکه ، ارزش حقوق آن زمان را محاسبه و مقایسه کنید.
نمناک
@cafe_andishe95

سرکوب معترضان هنگ کنگ و سکوت چپ ها
✍ دکتر نظام بهرامی کمیل

اکثر چپهای متقلب، در سی سال گذشته، هنری به جز نقد دشمن فرضی یعنی《نئولیبرالیسم》نداشته اند. در حالی که اعتراضات والستریت آمریکا و جنبش جلیقه زردهای فرانسه و پیامدهای مرگ جورج فلوید را ماهها تجزیه و تحلیل میکنند؛ در برابر هجوم وحشیانه پلیس چین به معترضان آزادیخواه هنگ کنگی سکوت کرده اند.
چپ نماهای ایرانی هم به راحتی از کنار جنایات چین که بزرگترین زندان فعالان سیاسی، روزنامه نگاران و اقلیتهاست؛ میگدرند و چشم خود را بر سرکوب آزادی و دموکراسی در هنگ کنگ میبندند؛ اما کوچکترین اتفاقی در آمریکا و اروپا را زیر ذره بین گذاشته و با اسم رمز نئولیبرالیسم آن را میکوبند.

واقعیت این است که منتقدان نئولیبرالیسم نمیتوانند با چسبیدن به این مفهوم بی خاصیت اعتراضات شهروندان هنگ کنگ را تجزیه و تحلیل کنند. زیرا به باور این منتقدان؛ تا قبل از بازگشت هنگ کنگ به چین، انگلیسیها در این کشور کوچک اما پیشرو، نظام نئولیبرالیستی حاکم کرده بودند؛ و از طرف دیگر کشور چین هم که از دهه ۸۰ میلادی به بعد سیاستهای نئولیبرالیستی را دنبال کرده است؛ یعنی از نظر این منتقدان چپگرا؛ در حال حاضر هر دو کشور تحت سیطره نئولیبرالیسم هستند. حال این پرسش مطرح میشود که چرا شهروندان هنگ کنگ از تحت حاکمیت دولت چین بودن اینقدر واهمه دارند؟ مگر اندیشمند چپ آشفته خیالی مانند دیوید هاروی؛ چین دهه ۸۰ میلادی به بعد را حکومتی نئولیبرالیستی نمیدانست؛ پس اعتراض هنگ کنگی ها و فشار دولت چین بر آنها برای چیست؛ هر دو که نئولیبرالیستی هستند؟ هر دو جامعه که در چنگ کارخانه ها و شرکتها و بانکهای بزرگ هستند و منطق سود را دنبال میکنند؛ پس چرا زیر پرچم چین بودن برای شهروندان هنگ کنگ اینقدر دردآور است؟

پاسخ در چیزی است که برای چپهای ریاکارِ منتقدِ نئولیبرالیسم اهمیت چندانی ندارد؛ بله آزادی، دموکراسی، حقوق شهروندی و احترام به فرد مفاهیمی هستند که برای چپ نماها اهمیتی ندارد و آنها (درست مانند بنیادگرایان مذهبی)؛ این ارزشها را پوچ و فریب میدانند. به همین دلیل است که همانقدر که فرانسه و سوئد و کانادا را نئولیبرالیستی میدانند، روسیه و چین و عربستان را هم نئولیبرالیستی میدانند!

نقد نئولیبرالیسم کاری مسخره و بی ارزش است که چپهای محافظه کار پشت آن سنگر گرفته اند تا عافیت طلبی خود را پنهان کنند.
تا قیامت، نئولیبرالیسم را نقد کنید و به سوژه نئولیبرالیستی فحش دهید و همه آسیبها و بدبختی ها را نتیجه نئولیبرالیسم بدانید؛ هیچ دیکتاتور و مستبد و فاسدی متعرض شما نمیشود؛ شاید به شما تریبون هم بدهند، چون میدانند منتقد بی خطر هستید که به مردم آدرس اشتباه میدهید.

@nambavari

📍فروغی عرب‌ستیز نبود!📍

📺تلویزیون بی‌بی‌سی فارسی در برنامۀ پرگار بحثی داشت دربارۀ عرب‌ستیزی در ایران!! در این برنامه سخنان نادرست عجیب و غریب فراوانی گفته شد؛ ازجمله یکی از مهمانان که آتشش خیلی تیز بود، نام محمدعلی فروغی را کنار نام میرزا آقاخان کرمانی، صادق هدایت، ذبیح بهروز و مهدی اخوان‌ثالث در شمار روشنفکران و هنرمندان «عرب‌ستیز» نشاند. ایشان برای اثبات ادعای خود دلیلی نیاورد.

نسبت عرب‌ستیزی به فروغی مطلقاً نادرست است. یک میوۀ مهم عرب‌ستیزی دشمنی با زبان عربی است. فروغی به‌هیچ‌وجه دشمن زبان عربی نبود. او رئیس فرهنگستان رضاشاهی بود اما به گواهی اسناد با تندروی‌های آن نهاد نوپا مخالف بود. فروغی به زبان فارسی نگاه ملّی داشت و اهمیت آن را در تکوین و شکل‌دادن و قوام بنیان‌های ملیت ایرانی، پس از یادگارها و خاطره‌های مشترک ملی در مرتبت دوم می‌دانست اما زدودن فارسی از لغات عربی را لازمۀ تقویت ملیت نمی‌دانست. فروغی سال ۱۳۱۵ و در اوج کرّ و فرّ ناسیونالیسم رضاشاهی، نظرش را راجع به چندوچون تعامل زبان فارسی و عربی در رسالۀ ماندگار پیام من به فرهنگستان نوشت. نگاه فروغی به این موضوع، معتدل، پخته و پیراسته از افراط و تفریط است. اعتقاد داشت تعصبات ملی و وطنی را نباید در امر زبان دخالت داد و فی‌المثل نباید انتقام جنگ قادسیه و نهاوند را از لغات عربی موجود در زبان فارسی گرفت! او نه موافق دور ریختن کلمات عربی جاافتاده بود و نه نظم و نثر عربی‌مآب فضل‌فروشانه را می‌پسندید. فروغی حتی از بی‌رغبتی مردم به تحصیل زبان و ادب عربی شکوه داشت. به این دلایل که... بهتر است عین عبارات او را نقل کنم:

📄«اول این که پدران ما در زبان و ادبیات عرب به‌قدری کار کرده و آثار گذاشته‌اند که می‌توان گفت رونق و اعتبار ادبیات عرب از دولت سر ایرانیان است و ما در بنای تمدن عرب به قول معروف حق آب و گل داریم و نباید بی‌جهت این حق را از دست بدهیم و زحمات پدران خود را یک‌باره باطل کنیم و رشتۀ پیوستگی خود را با آنها ببریم.
دوم این که اگر ما بخواهیم دولت و ملت و کشور ما چنانکه در گذشته بود، در آینده هم مرکز یا لااقل یکی از مراکز فرهنگ مشرق زمین باشد، با بیگانگی با زیان و ادبیات عرب، این مقصود را نخواهیم توانست به‌درستی حاصل کنیم.
سوم این که دلبستگی ما به اسلام و وظیفه‌ای که نسبت به ترقی و تکامل آن داریم مستلزم احاطۀ ما به زبان و ادبیات عرب است.[نمی‌دانم«حضرات» این سخن فروغی غرب‌زدۀ دشمن اسلام را چگونه توجیه و تأویل می‌کنند؟!!].
چهارم این که ادبیات عرب به‌خودی‌خود قدر و قیمت عالی دارد و از میراث‌های گران‌بهای عالم انسانیت است و ما با همۀ مناسباتی که با آن داریم اگر از آن بیگانه شویم، به خود ظلم کرده و غبن و محرومی ناروا در حق خویش روا داشته‌ایم.
به دلایل بسیار هر کس از ایرانیان بخواهد از اهل معرفت گردد باید به زبان و ادبیات عرب آشنا شود و یقین دارم این مسئله زود یا دیر روشن خواهد شد و مربیان این ملت، راه راست را در این امر پیش خواهند گرفت» (ای زبان فارسی، به کوشش میلاد عظیمی، ج۲، صص۸۹۶-۸۹۷).

انصاف بدهید آیا شخصی با چنین عقیده‌ای عرب‌ستیز است؟!

همچنین در برنامۀ پرگار گفته شد فردوسی از پیشوایان عرب‌ستیزی در ایران است. محققان در جای خود به این سخن پاسخ علمی داده‌اند. فروغی شیفتۀ فردوسی بود. مقام فردوسی را در ردۀ کوروش و داریوش و اردشیر پاپکان و زردشت می‌دانست. او را احیاکنندۀ ملّیت ایرانی و ابقاگر تاریخ ملّی ایران می‌دانست. اعتقاد داشت هر ایرانی باید شاهنامه را بخواند و به همین دلیل منتخب و خلاصه برای شاهنامه سامان داد. آنچه را فروغی دربارۀ فردوسی گفته و نوشته حبیب یغمایی گرد آورده است. ای جوانان حق‌جو! بروید این نوشته‌ها را بخوانید و ببینید که آن سیاستمدار حکیم و آن ایرانی کامل‌عیار، خلاف برخی روشنفکران و سیاستمداران گذشته و امروز، از شاهنامه، هیچ تلقی عرب‌ستیزانه و همچنین اسلام‌ستیزانه نداشته است. اصلا فروغی امتیاز فردوسی را این می‌داند که «ایران‌پرستی و ایرانی‌خواهی او با آنکه در حدّ کمال است، مبنی بر خودپرستی و دشمنی نسبت به بیگانگان نیست؛ عداوت نمی‌ورزد مگر با بدی و بدکاری؛ نوع بشر را به‌طورکلّی دوست می‌دارد و [...]هیچ قوم و طایفه را تحقیر و توهین نمی‌نماید و نسبت به هیچ کس و جماعت بغض و کینه نشان نمی‌دهد» (مقالات فروغی،ج۲،ص۳۴۹).

انصاف بدهید آیا شخصی با چنین عقیده‌ای عرب‌ستیز است؟!

در عصر پهلوی در کنار هدایت و پورداوود و بهروز، بودند افرادی چون فروغی و تقی‌زاده و قزوینی و بهار و خانلری و یارشاطر و زریاب که طور دیگری می‌اندیشیدند و عمل می‌کردند.اگر کسروی سودای زبان پاک می‌پخت دهخدایی هم بود که می‌نوشت: «و نعوذبالله شاید دین عرب در ایران نماند لکن کلمات عرب ... تا قیام قیامت در زبان فارسی برجای باشد».
م. عظیمی
@cafe_andishe95