سرکوب معترضان هنگ کنگ و سکوت چپ ها
✍ دکتر نظام بهرامی کمیل
اکثر چپهای متقلب، در سی سال گذشته، هنری به جز نقد دشمن فرضی یعنی《نئولیبرالیسم》نداشته اند. در حالی که اعتراضات والستریت آمریکا و جنبش جلیقه زردهای فرانسه و پیامدهای مرگ جورج فلوید را ماهها تجزیه و تحلیل میکنند؛ در برابر هجوم وحشیانه پلیس چین به معترضان آزادیخواه هنگ کنگی سکوت کرده اند.
چپ نماهای ایرانی هم به راحتی از کنار جنایات چین که بزرگترین زندان فعالان سیاسی، روزنامه نگاران و اقلیتهاست؛ میگدرند و چشم خود را بر سرکوب آزادی و دموکراسی در هنگ کنگ میبندند؛ اما کوچکترین اتفاقی در آمریکا و اروپا را زیر ذره بین گذاشته و با اسم رمز نئولیبرالیسم آن را میکوبند.
واقعیت این است که منتقدان نئولیبرالیسم نمیتوانند با چسبیدن به این مفهوم بی خاصیت اعتراضات شهروندان هنگ کنگ را تجزیه و تحلیل کنند. زیرا به باور این منتقدان؛ تا قبل از بازگشت هنگ کنگ به چین، انگلیسیها در این کشور کوچک اما پیشرو، نظام نئولیبرالیستی حاکم کرده بودند؛ و از طرف دیگر کشور چین هم که از دهه ۸۰ میلادی به بعد سیاستهای نئولیبرالیستی را دنبال کرده است؛ یعنی از نظر این منتقدان چپگرا؛ در حال حاضر هر دو کشور تحت سیطره نئولیبرالیسم هستند. حال این پرسش مطرح میشود که چرا شهروندان هنگ کنگ از تحت حاکمیت دولت چین بودن اینقدر واهمه دارند؟ مگر اندیشمند چپ آشفته خیالی مانند دیوید هاروی؛ چین دهه ۸۰ میلادی به بعد را حکومتی نئولیبرالیستی نمیدانست؛ پس اعتراض هنگ کنگی ها و فشار دولت چین بر آنها برای چیست؛ هر دو که نئولیبرالیستی هستند؟ هر دو جامعه که در چنگ کارخانه ها و شرکتها و بانکهای بزرگ هستند و منطق سود را دنبال میکنند؛ پس چرا زیر پرچم چین بودن برای شهروندان هنگ کنگ اینقدر دردآور است؟
پاسخ در چیزی است که برای چپهای ریاکارِ منتقدِ نئولیبرالیسم اهمیت چندانی ندارد؛ بله آزادی، دموکراسی، حقوق شهروندی و احترام به فرد مفاهیمی هستند که برای چپ نماها اهمیتی ندارد و آنها (درست مانند بنیادگرایان مذهبی)؛ این ارزشها را پوچ و فریب میدانند. به همین دلیل است که همانقدر که فرانسه و سوئد و کانادا را نئولیبرالیستی میدانند، روسیه و چین و عربستان را هم نئولیبرالیستی میدانند!
نقد نئولیبرالیسم کاری مسخره و بی ارزش است که چپهای محافظه کار پشت آن سنگر گرفته اند تا عافیت طلبی خود را پنهان کنند.
تا قیامت، نئولیبرالیسم را نقد کنید و به سوژه نئولیبرالیستی فحش دهید و همه آسیبها و بدبختی ها را نتیجه نئولیبرالیسم بدانید؛ هیچ دیکتاتور و مستبد و فاسدی متعرض شما نمیشود؛ شاید به شما تریبون هم بدهند، چون میدانند منتقد بی خطر هستید که به مردم آدرس اشتباه میدهید.
@nambavari
✍ دکتر نظام بهرامی کمیل
اکثر چپهای متقلب، در سی سال گذشته، هنری به جز نقد دشمن فرضی یعنی《نئولیبرالیسم》نداشته اند. در حالی که اعتراضات والستریت آمریکا و جنبش جلیقه زردهای فرانسه و پیامدهای مرگ جورج فلوید را ماهها تجزیه و تحلیل میکنند؛ در برابر هجوم وحشیانه پلیس چین به معترضان آزادیخواه هنگ کنگی سکوت کرده اند.
چپ نماهای ایرانی هم به راحتی از کنار جنایات چین که بزرگترین زندان فعالان سیاسی، روزنامه نگاران و اقلیتهاست؛ میگدرند و چشم خود را بر سرکوب آزادی و دموکراسی در هنگ کنگ میبندند؛ اما کوچکترین اتفاقی در آمریکا و اروپا را زیر ذره بین گذاشته و با اسم رمز نئولیبرالیسم آن را میکوبند.
واقعیت این است که منتقدان نئولیبرالیسم نمیتوانند با چسبیدن به این مفهوم بی خاصیت اعتراضات شهروندان هنگ کنگ را تجزیه و تحلیل کنند. زیرا به باور این منتقدان؛ تا قبل از بازگشت هنگ کنگ به چین، انگلیسیها در این کشور کوچک اما پیشرو، نظام نئولیبرالیستی حاکم کرده بودند؛ و از طرف دیگر کشور چین هم که از دهه ۸۰ میلادی به بعد سیاستهای نئولیبرالیستی را دنبال کرده است؛ یعنی از نظر این منتقدان چپگرا؛ در حال حاضر هر دو کشور تحت سیطره نئولیبرالیسم هستند. حال این پرسش مطرح میشود که چرا شهروندان هنگ کنگ از تحت حاکمیت دولت چین بودن اینقدر واهمه دارند؟ مگر اندیشمند چپ آشفته خیالی مانند دیوید هاروی؛ چین دهه ۸۰ میلادی به بعد را حکومتی نئولیبرالیستی نمیدانست؛ پس اعتراض هنگ کنگی ها و فشار دولت چین بر آنها برای چیست؛ هر دو که نئولیبرالیستی هستند؟ هر دو جامعه که در چنگ کارخانه ها و شرکتها و بانکهای بزرگ هستند و منطق سود را دنبال میکنند؛ پس چرا زیر پرچم چین بودن برای شهروندان هنگ کنگ اینقدر دردآور است؟
پاسخ در چیزی است که برای چپهای ریاکارِ منتقدِ نئولیبرالیسم اهمیت چندانی ندارد؛ بله آزادی، دموکراسی، حقوق شهروندی و احترام به فرد مفاهیمی هستند که برای چپ نماها اهمیتی ندارد و آنها (درست مانند بنیادگرایان مذهبی)؛ این ارزشها را پوچ و فریب میدانند. به همین دلیل است که همانقدر که فرانسه و سوئد و کانادا را نئولیبرالیستی میدانند، روسیه و چین و عربستان را هم نئولیبرالیستی میدانند!
نقد نئولیبرالیسم کاری مسخره و بی ارزش است که چپهای محافظه کار پشت آن سنگر گرفته اند تا عافیت طلبی خود را پنهان کنند.
تا قیامت، نئولیبرالیسم را نقد کنید و به سوژه نئولیبرالیستی فحش دهید و همه آسیبها و بدبختی ها را نتیجه نئولیبرالیسم بدانید؛ هیچ دیکتاتور و مستبد و فاسدی متعرض شما نمیشود؛ شاید به شما تریبون هم بدهند، چون میدانند منتقد بی خطر هستید که به مردم آدرس اشتباه میدهید.
@nambavari
📍فروغی عرب‌ستیز نبود!📍
📺تلویزیون بی‌بی‌سی فارسی در برنامۀ پرگار بحثی داشت دربارۀ عرب‌ستیزی در ایران!! در این برنامه سخنان نادرست عجیب و غریب فراوانی گفته شد؛ ازجمله یکی از مهمانان که آتشش خیلی تیز بود، نام محمدعلی فروغی را کنار نام میرزا آقاخان کرمانی، صادق هدایت، ذبیح بهروز و مهدی اخوان‌ثالث در شمار روشنفکران و هنرمندان «عرب‌ستیز» نشاند. ایشان برای اثبات ادعای خود دلیلی نیاورد.
نسبت عرب‌ستیزی به فروغی مطلقاً نادرست است. یک میوۀ مهم عرب‌ستیزی دشمنی با زبان عربی است. فروغی به‌هیچ‌وجه دشمن زبان عربی نبود. او رئیس فرهنگستان رضاشاهی بود اما به گواهی اسناد با تندروی‌های آن نهاد نوپا مخالف بود. فروغی به زبان فارسی نگاه ملّی داشت و اهمیت آن را در تکوین و شکل‌دادن و قوام بنیان‌های ملیت ایرانی، پس از یادگارها و خاطره‌های مشترک ملی در مرتبت دوم می‌دانست اما زدودن فارسی از لغات عربی را لازمۀ تقویت ملیت نمیدانست. فروغی سال ۱۳۱۵ و در اوج کرّ و فرّ ناسیونالیسم رضاشاهی، نظرش را راجع به چندوچون تعامل زبان فارسی و عربی در رسالۀ ماندگار پیام من به فرهنگستان نوشت. نگاه فروغی به این موضوع، معتدل، پخته و پیراسته از افراط و تفریط است. اعتقاد داشت تعصبات ملی و وطنی را نباید در امر زبان دخالت داد و فی‌المثل نباید انتقام جنگ قادسیه و نهاوند را از لغات عربی موجود در زبان فارسی گرفت! او نه موافق دور ریختن کلمات عربی جاافتاده بود و نه نظم و نثر عربی‌مآب فضل‌فروشانه را می‌پسندید. فروغی حتی از بی‌رغبتی مردم به تحصیل زبان و ادب عربی شکوه داشت. به این دلایل که... بهتر است عین عبارات او را نقل کنم:
📄«اول این که پدران ما در زبان و ادبیات عرب به‌قدری کار کرده و آثار گذاشته‌اند که می‌توان گفت رونق و اعتبار ادبیات عرب از دولت سر ایرانیان است و ما در بنای تمدن عرب به قول معروف حق آب و گل داریم و نباید بی‌جهت این حق را از دست بدهیم و زحمات پدران خود را یک‌باره باطل کنیم و رشتۀ پیوستگی خود را با آنها ببریم.
دوم این که اگر ما بخواهیم دولت و ملت و کشور ما چنانکه در گذشته بود، در آینده هم مرکز یا لااقل یکی از مراکز فرهنگ مشرق زمین باشد، با بیگانگی با زیان و ادبیات عرب، این مقصود را نخواهیم توانست به‌درستی حاصل کنیم.
سوم این که دلبستگی ما به اسلام و وظیفه‌ای که نسبت به ترقی و تکامل آن داریم مستلزم احاطۀ ما به زبان و ادبیات عرب است.[نمی‌دانم«حضرات» این سخن فروغی غرب‌زدۀ دشمن اسلام را چگونه توجیه و تأویل میکنند؟!!].
چهارم این که ادبیات عرب به‌خودی‌خود قدر و قیمت عالی دارد و از میراث‌های گران‌بهای عالم انسانیت است و ما با همۀ مناسباتی که با آن داریم اگر از آن بیگانه شویم، به خود ظلم کرده و غبن و محرومی ناروا در حق خویش روا داشته‌ایم.
به دلایل بسیار هر کس از ایرانیان بخواهد از اهل معرفت گردد باید به زبان و ادبیات عرب آشنا شود و یقین دارم این مسئله زود یا دیر روشن خواهد شد و مربیان این ملت، راه راست را در این امر پیش خواهند گرفت» (ای زبان فارسی، به کوشش میلاد عظیمی، ج۲، صص۸۹۶-۸۹۷).
انصاف بدهید آیا شخصی با چنین عقیده‌ای عرب‌ستیز است؟!
همچنین در برنامۀ پرگار گفته شد فردوسی از پیشوایان عرب‌ستیزی در ایران است. محققان در جای خود به این سخن پاسخ علمی داده‌اند. فروغی شیفتۀ فردوسی بود. مقام فردوسی را در ردۀ کوروش و داریوش و اردشیر پاپکان و زردشت می‌دانست. او را احیاکنندۀ ملّیت ایرانی و ابقاگر تاریخ ملّی ایران می‌دانست. اعتقاد داشت هر ایرانی باید شاهنامه را بخواند و به همین دلیل منتخب و خلاصه برای شاهنامه سامان داد. آنچه را فروغی دربارۀ فردوسی گفته و نوشته حبیب یغمایی گرد آورده است. ای جوانان حق‌جو! بروید این نوشته‌ها را بخوانید و ببینید که آن سیاستمدار حکیم و آن ایرانی کامل‌عیار، خلاف برخی روشنفکران و سیاستمداران گذشته و امروز، از شاهنامه، هیچ تلقی عرب‌ستیزانه و همچنین اسلام‌ستیزانه نداشته است. اصلا فروغی امتیاز فردوسی را این می‌داند که «ایران‌پرستی و ایرانی‌خواهی او با آنکه در حدّ کمال است، مبنی بر خودپرستی و دشمنی نسبت به بیگانگان نیست؛ عداوت نمی‌ورزد مگر با بدی و بدکاری؛ نوع بشر را به‌طورکلّی دوست می‌دارد و [...]هیچ قوم و طایفه را تحقیر و توهین نمی‌نماید و نسبت به هیچ کس و جماعت بغض و کینه نشان نمی‌دهد» (مقالات فروغی،ج۲،ص۳۴۹).
انصاف بدهید آیا شخصی با چنین عقیده‌ای عرب‌ستیز است؟!
در عصر پهلوی در کنار هدایت و پورداوود و بهروز، بودند افرادی چون فروغی و تقی‌زاده و قزوینی و بهار و خانلری و یارشاطر و زریاب که طور دیگری می‌اندیشیدند و عمل میکردند.اگر کسروی سودای زبان پاک می‌پخت دهخدایی هم بود که می‌نوشت: «و نعوذبالله شاید دین عرب در ایران نماند لکن کلمات عرب ... تا قیام قیامت در زبان فارسی برجای باشد».
م. عظیمی
@cafe_andishe95
📺تلویزیون بی‌بی‌سی فارسی در برنامۀ پرگار بحثی داشت دربارۀ عرب‌ستیزی در ایران!! در این برنامه سخنان نادرست عجیب و غریب فراوانی گفته شد؛ ازجمله یکی از مهمانان که آتشش خیلی تیز بود، نام محمدعلی فروغی را کنار نام میرزا آقاخان کرمانی، صادق هدایت، ذبیح بهروز و مهدی اخوان‌ثالث در شمار روشنفکران و هنرمندان «عرب‌ستیز» نشاند. ایشان برای اثبات ادعای خود دلیلی نیاورد.
نسبت عرب‌ستیزی به فروغی مطلقاً نادرست است. یک میوۀ مهم عرب‌ستیزی دشمنی با زبان عربی است. فروغی به‌هیچ‌وجه دشمن زبان عربی نبود. او رئیس فرهنگستان رضاشاهی بود اما به گواهی اسناد با تندروی‌های آن نهاد نوپا مخالف بود. فروغی به زبان فارسی نگاه ملّی داشت و اهمیت آن را در تکوین و شکل‌دادن و قوام بنیان‌های ملیت ایرانی، پس از یادگارها و خاطره‌های مشترک ملی در مرتبت دوم می‌دانست اما زدودن فارسی از لغات عربی را لازمۀ تقویت ملیت نمیدانست. فروغی سال ۱۳۱۵ و در اوج کرّ و فرّ ناسیونالیسم رضاشاهی، نظرش را راجع به چندوچون تعامل زبان فارسی و عربی در رسالۀ ماندگار پیام من به فرهنگستان نوشت. نگاه فروغی به این موضوع، معتدل، پخته و پیراسته از افراط و تفریط است. اعتقاد داشت تعصبات ملی و وطنی را نباید در امر زبان دخالت داد و فی‌المثل نباید انتقام جنگ قادسیه و نهاوند را از لغات عربی موجود در زبان فارسی گرفت! او نه موافق دور ریختن کلمات عربی جاافتاده بود و نه نظم و نثر عربی‌مآب فضل‌فروشانه را می‌پسندید. فروغی حتی از بی‌رغبتی مردم به تحصیل زبان و ادب عربی شکوه داشت. به این دلایل که... بهتر است عین عبارات او را نقل کنم:
📄«اول این که پدران ما در زبان و ادبیات عرب به‌قدری کار کرده و آثار گذاشته‌اند که می‌توان گفت رونق و اعتبار ادبیات عرب از دولت سر ایرانیان است و ما در بنای تمدن عرب به قول معروف حق آب و گل داریم و نباید بی‌جهت این حق را از دست بدهیم و زحمات پدران خود را یک‌باره باطل کنیم و رشتۀ پیوستگی خود را با آنها ببریم.
دوم این که اگر ما بخواهیم دولت و ملت و کشور ما چنانکه در گذشته بود، در آینده هم مرکز یا لااقل یکی از مراکز فرهنگ مشرق زمین باشد، با بیگانگی با زیان و ادبیات عرب، این مقصود را نخواهیم توانست به‌درستی حاصل کنیم.
سوم این که دلبستگی ما به اسلام و وظیفه‌ای که نسبت به ترقی و تکامل آن داریم مستلزم احاطۀ ما به زبان و ادبیات عرب است.[نمی‌دانم«حضرات» این سخن فروغی غرب‌زدۀ دشمن اسلام را چگونه توجیه و تأویل میکنند؟!!].
چهارم این که ادبیات عرب به‌خودی‌خود قدر و قیمت عالی دارد و از میراث‌های گران‌بهای عالم انسانیت است و ما با همۀ مناسباتی که با آن داریم اگر از آن بیگانه شویم، به خود ظلم کرده و غبن و محرومی ناروا در حق خویش روا داشته‌ایم.
به دلایل بسیار هر کس از ایرانیان بخواهد از اهل معرفت گردد باید به زبان و ادبیات عرب آشنا شود و یقین دارم این مسئله زود یا دیر روشن خواهد شد و مربیان این ملت، راه راست را در این امر پیش خواهند گرفت» (ای زبان فارسی، به کوشش میلاد عظیمی، ج۲، صص۸۹۶-۸۹۷).
انصاف بدهید آیا شخصی با چنین عقیده‌ای عرب‌ستیز است؟!
همچنین در برنامۀ پرگار گفته شد فردوسی از پیشوایان عرب‌ستیزی در ایران است. محققان در جای خود به این سخن پاسخ علمی داده‌اند. فروغی شیفتۀ فردوسی بود. مقام فردوسی را در ردۀ کوروش و داریوش و اردشیر پاپکان و زردشت می‌دانست. او را احیاکنندۀ ملّیت ایرانی و ابقاگر تاریخ ملّی ایران می‌دانست. اعتقاد داشت هر ایرانی باید شاهنامه را بخواند و به همین دلیل منتخب و خلاصه برای شاهنامه سامان داد. آنچه را فروغی دربارۀ فردوسی گفته و نوشته حبیب یغمایی گرد آورده است. ای جوانان حق‌جو! بروید این نوشته‌ها را بخوانید و ببینید که آن سیاستمدار حکیم و آن ایرانی کامل‌عیار، خلاف برخی روشنفکران و سیاستمداران گذشته و امروز، از شاهنامه، هیچ تلقی عرب‌ستیزانه و همچنین اسلام‌ستیزانه نداشته است. اصلا فروغی امتیاز فردوسی را این می‌داند که «ایران‌پرستی و ایرانی‌خواهی او با آنکه در حدّ کمال است، مبنی بر خودپرستی و دشمنی نسبت به بیگانگان نیست؛ عداوت نمی‌ورزد مگر با بدی و بدکاری؛ نوع بشر را به‌طورکلّی دوست می‌دارد و [...]هیچ قوم و طایفه را تحقیر و توهین نمی‌نماید و نسبت به هیچ کس و جماعت بغض و کینه نشان نمی‌دهد» (مقالات فروغی،ج۲،ص۳۴۹).
انصاف بدهید آیا شخصی با چنین عقیده‌ای عرب‌ستیز است؟!
در عصر پهلوی در کنار هدایت و پورداوود و بهروز، بودند افرادی چون فروغی و تقی‌زاده و قزوینی و بهار و خانلری و یارشاطر و زریاب که طور دیگری می‌اندیشیدند و عمل میکردند.اگر کسروی سودای زبان پاک می‌پخت دهخدایی هم بود که می‌نوشت: «و نعوذبالله شاید دین عرب در ایران نماند لکن کلمات عرب ... تا قیام قیامت در زبان فارسی برجای باشد».
م. عظیمی
@cafe_andishe95
🔆محمد علی فروغی نگین یگانۀ دوران در نسبت بین دین و دولت🔆
==================
💢فروغی منفکر لیبرال ( ۱۲۵۴- ۱۳۲۱ ) ملقب به ذُکاءالمُلک، ملی‌گرا، تجددخواه، روشن‌فکر، مترجم، ادیب و سخن‌شناس، فیلسوف، تاریخ‌دان، روزنامه‌نگار، سیاستمدار، دیپلمات، نماینده و رئیس مجلس، وزیر و نخست‌وزیر ایران بود. وی نقش مهمی در تأسیس دانشگاه تهران داشت و همچنین او پایه‌گذار و نخستین رئیسِ فرهنگستان ایران است. همین نقش را فروغی در انجمن آثار ملی داشت که به تلاش برای نهادینه کردنِ پاسداری و نگهداری از آثار تاریخی ایران می‌پرداخت. فروغی همچنین چندین اثر مهمِ ادبی را تصحیح کرده که مشهورترین آنها، کلیات سعدی است. نخستین کتاب دربارهٔ فلسفه غرب (سیر حکمت در اروپا) نیز به قلم او نوشته شد. علاوه بر این‌ها، فروغی آثار متعددی دربارهٔ تاریخ (به ویژه تاریخ ایران باستان)، اقتصاد و حقوق به رشته تحریر درآورده است.
====================
🔰از منظر نسبت دین و دولت در نظریه های سیاسی فروغی جایگاه رفیعی دارد.انسان مدرن آزادیخواه در سیاست یک دین ستیز و کفر گو نیست بلکه رویکردی همراه با مدارا و تساهل و سکولاریسم دارد.
رویکرد لیبرال، تکثر گرا است با دین و آیینی سرِ ستیز و توهین و حمله نداره در چهاچوب قانون سکولار با آن برخورد می کند.
از این منظر رویکرد تساهل محور و روادار فروغی صد سال از بسیاری از روشنفکران دین ستیز به اصطلاح آتئیست ایران جلوتر بوده است.
✡️☪️✝️/🏛اصولا در رابطه دین و دولت چهار رویکرد داریم،که متر و معیار خوبی به دست میدهد تا ببینیم جای افراد در کجاست و چه کسی بر زمین سست و نامناسب ایستاده و چه کسی به مدرنیته سیاسی میرسد؛
چهار رویکرد اصلی شامل:
1️⃣ تفوق دین بر سیاست که در ایران به تمامی شاهد آنیم، نتایجش تاریخ ما را می سازد.
2️⃣رویکرد ابزاری است که دین را وسیلۀ قدرت میکند.
مثل ماکیاولی و یا توماس هابز یعنی دین را ذیل قدرت دولت به وحدت رسانده و در خدمت دولت می آورد و جدایی در کار نیست.
3️⃣رویکرد انتقادی رادیکال که نفی و حمله و نقد پایه ایی دین است که مارکس و خیلی از مارکسیستها پیرو آن هستند که دین را افیون دانسته و وسیلۀ استحمار فرودستان دانسته در مدل نهایی آرمانشهری اصولا آن را به رسمیت نمی شناسند.معتقدند خودبخود محو میشو و نیازی به آن دیگر نخواهد بود.
4️⃣-رویکرد لیبرال است که تماما مدارا و رواداری و جدا کردن و استقلال و حرمت بخشیدن به ساحات جداگانه آنها در قالب سکولاریسم و لائیسیته است.
البته که منظور وادادگی و عدم نقد دین نیست بلکه جداسازی حیطه ها از هم است.لیبرالیسم وامدار روشنگری بوده است و جایی که یک دین یا آیین پایش را از گلیمش درازتر کند و بخواد خلاف قوانین سکولار تبعیض و ظلمی به غیر روا دارد. شدیدترین برخورد و مقابله ذیل حاکمیت قانون را در لیبرال دموکراسی در پی دارد.تجاوز به حقوق فردی دیگران خط قرمز لیبرالیسم است.در نهایت آن را به ارادۀ شخصی فرد واگذاشته و شدیدا بر شخصی بودن مرام ایمانی تاکید دارد.
🔅حال از چهار رویکردی که در تاریخ بشر سابقه داشته است فقط رویکرد لیبرال است که راه به آزادی و دموکراسی می بَرَد.اولی که مشخص است به کجا می رود. دومی هم جدایی را نمی فهمد و مردود است. سومی هم دین ستیز و تخریبگر است با تساهل و مدارا نسبت ندارد.
❓حالا جایگاه فروغی کجای معادله است؟
در بهترین جای ممکن.در بطن رویکرد آزادی خواهانۀ چهارم.این درک والا موهبتی نادر در حیات فکری ایران بوده است.
@cafe_andishe95
==================
💢فروغی منفکر لیبرال ( ۱۲۵۴- ۱۳۲۱ ) ملقب به ذُکاءالمُلک، ملی‌گرا، تجددخواه، روشن‌فکر، مترجم، ادیب و سخن‌شناس، فیلسوف، تاریخ‌دان، روزنامه‌نگار، سیاستمدار، دیپلمات، نماینده و رئیس مجلس، وزیر و نخست‌وزیر ایران بود. وی نقش مهمی در تأسیس دانشگاه تهران داشت و همچنین او پایه‌گذار و نخستین رئیسِ فرهنگستان ایران است. همین نقش را فروغی در انجمن آثار ملی داشت که به تلاش برای نهادینه کردنِ پاسداری و نگهداری از آثار تاریخی ایران می‌پرداخت. فروغی همچنین چندین اثر مهمِ ادبی را تصحیح کرده که مشهورترین آنها، کلیات سعدی است. نخستین کتاب دربارهٔ فلسفه غرب (سیر حکمت در اروپا) نیز به قلم او نوشته شد. علاوه بر این‌ها، فروغی آثار متعددی دربارهٔ تاریخ (به ویژه تاریخ ایران باستان)، اقتصاد و حقوق به رشته تحریر درآورده است.
====================
🔰از منظر نسبت دین و دولت در نظریه های سیاسی فروغی جایگاه رفیعی دارد.انسان مدرن آزادیخواه در سیاست یک دین ستیز و کفر گو نیست بلکه رویکردی همراه با مدارا و تساهل و سکولاریسم دارد.
رویکرد لیبرال، تکثر گرا است با دین و آیینی سرِ ستیز و توهین و حمله نداره در چهاچوب قانون سکولار با آن برخورد می کند.
از این منظر رویکرد تساهل محور و روادار فروغی صد سال از بسیاری از روشنفکران دین ستیز به اصطلاح آتئیست ایران جلوتر بوده است.
✡️☪️✝️/🏛اصولا در رابطه دین و دولت چهار رویکرد داریم،که متر و معیار خوبی به دست میدهد تا ببینیم جای افراد در کجاست و چه کسی بر زمین سست و نامناسب ایستاده و چه کسی به مدرنیته سیاسی میرسد؛
چهار رویکرد اصلی شامل:
1️⃣ تفوق دین بر سیاست که در ایران به تمامی شاهد آنیم، نتایجش تاریخ ما را می سازد.
2️⃣رویکرد ابزاری است که دین را وسیلۀ قدرت میکند.
مثل ماکیاولی و یا توماس هابز یعنی دین را ذیل قدرت دولت به وحدت رسانده و در خدمت دولت می آورد و جدایی در کار نیست.
3️⃣رویکرد انتقادی رادیکال که نفی و حمله و نقد پایه ایی دین است که مارکس و خیلی از مارکسیستها پیرو آن هستند که دین را افیون دانسته و وسیلۀ استحمار فرودستان دانسته در مدل نهایی آرمانشهری اصولا آن را به رسمیت نمی شناسند.معتقدند خودبخود محو میشو و نیازی به آن دیگر نخواهد بود.
4️⃣-رویکرد لیبرال است که تماما مدارا و رواداری و جدا کردن و استقلال و حرمت بخشیدن به ساحات جداگانه آنها در قالب سکولاریسم و لائیسیته است.
البته که منظور وادادگی و عدم نقد دین نیست بلکه جداسازی حیطه ها از هم است.لیبرالیسم وامدار روشنگری بوده است و جایی که یک دین یا آیین پایش را از گلیمش درازتر کند و بخواد خلاف قوانین سکولار تبعیض و ظلمی به غیر روا دارد. شدیدترین برخورد و مقابله ذیل حاکمیت قانون را در لیبرال دموکراسی در پی دارد.تجاوز به حقوق فردی دیگران خط قرمز لیبرالیسم است.در نهایت آن را به ارادۀ شخصی فرد واگذاشته و شدیدا بر شخصی بودن مرام ایمانی تاکید دارد.
🔅حال از چهار رویکردی که در تاریخ بشر سابقه داشته است فقط رویکرد لیبرال است که راه به آزادی و دموکراسی می بَرَد.اولی که مشخص است به کجا می رود. دومی هم جدایی را نمی فهمد و مردود است. سومی هم دین ستیز و تخریبگر است با تساهل و مدارا نسبت ندارد.
❓حالا جایگاه فروغی کجای معادله است؟
در بهترین جای ممکن.در بطن رویکرد آزادی خواهانۀ چهارم.این درک والا موهبتی نادر در حیات فکری ایران بوده است.
@cafe_andishe95
🎥نرگس آبیار عضو آکادمی اسکار شد!!
⁉️چرا این خبر تا این اندازه حالم را بد میکند؟
نرگس آبیار، کارگردان سینما، از هنرمندان وابسته به جمهوری‌اسلامی و از مقربان قدرت است. او به دیدار خامنه‌ای می‌رود و همسرش، محمدحسین قاسمی، با جای مهری عجیب بر پیشانی، از نشستگان پای سفره انقلاب در قامت تهیه‌کننده‌ی سینما است.
حسین رونقی ملکی، زندانی سیاسی پیشین و ساکن ایران با ذکر خاطره‌ای از نرگس آبیار می‌نویسد:"به آکادمی اسکار ایمیل می‌زنم و به دعوتی که از نرگس آبیار برای عضویت در آکادمی اسکار کرده اعتراض می‌کنم. حداقل کنشی که می‌توانم انجام دهم."
حسین رونقی سپس از دیداری می‌نویسد که نرگس آبیار از زندان اوین داشت وقتی که او زندانی بود:
"نرگس آبیار جز معدود سینماگران وابسته‌ای است که سال ۱۳۹۳ اجازه بازدید از زندان اوین را داشته و فیلمش در زندان اکران شده است. بازدیدی که با اعتراض ما در بند ۷ زندان اوین همراه بود و اعتراضی که منجر به محدودیت‌ها و ممنوع‌الملاقاتی من برای یک ماه شد. ده پانزده نفر بودند، شنیدم اومدند دویدم رفتم وایسادم جلو خانم آبیار دادم زدم:« شو راه انداختید؟ بجا اینجا برو ببین ۲۰۹ و ۲-الف و ۳۵۰ چطوره و با زندانی‌ها چی کار کردن!
آقای قبادی رئیس حفاظت و آقای مومنی معاون اجرایی زندان پریدن و منو گرفتند و دهنمم بستن!هیچ وقت یادم نمی‌ره خانم آبیار و اطرافیانش بی‌تفاوت با یک لبخند رضایت رد شدن رفتن! لبخندش انگار برای یک دیوانه بود که از قفس پریده و حالا دو نفر گرفتنش و خفه‌اش کردند. لبخندی که به قصد تحقیر و بی‌تفاوتی بود! بعدشم کلی داستان درست کردند."
نرگس آبیار در کنار الهام چرخنده و تعدادی دیگر از انسان‌های بی‌مسوولیتی که نام هنرمند را یدک می‌کشند به عیادت خامنه‌ای می‌روند و خاطرات شیرین نقل میکنند و رهبر جمهوری‌اسلامی را فردی هنرفهم و هنردوست معرفی میکنند.
البته من اسکار را چنان آش دهن‌سوزی نمی‌دانم و سیاست‌بازی‌ها و چپ‌گرایی‌های این نهاد را جایی نمی‌دانم که حضور نرگس آبیار در آن اضافی باشد اما اعتراض هم می‌کنم.
✍🏼بهزاد مهرانی
==========================
📡آبیار از جمله در کارگردانی و نویسندگی فیلم «شبی که ماه کامل شد»، محصول سال ۱۳۹۷ با فردی با نام مستعار مرتضی اصفهانی و نام واقعی مرتضی قبه همکاری داشت.
آقای قبه از مدیران ارشد و سابق وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی است.
نرگس آبیار همچنین از فیلمسازان مورد وثوق سیدعلی خامنه‌ای است و علاوه بر همراهی با الهام چرخنده در ملاقات با رهبر جمهوری اسلامی پس از عمل جراحی پروستات او، در دیدارهای خصوصی‌تر با وی (عکس) نیز شرکت داشته است.
آکادمی اسکار در سال‌های اخیر به یکی از مراکز پیشبرد سیاستهای جناح چپ آمریکا تبدیل شده و اعضای آن از سیاستهای چپ و به اصطلاح پروگرسیو که ضد سیاستهای محافظه‌کارانه جمهوری‌خواهان هستند، حمایت میکنند و صدالبته با دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا نیز دشمنی خونی دارند.
@cafe_andishe95
⁉️چرا این خبر تا این اندازه حالم را بد میکند؟
نرگس آبیار، کارگردان سینما، از هنرمندان وابسته به جمهوری‌اسلامی و از مقربان قدرت است. او به دیدار خامنه‌ای می‌رود و همسرش، محمدحسین قاسمی، با جای مهری عجیب بر پیشانی، از نشستگان پای سفره انقلاب در قامت تهیه‌کننده‌ی سینما است.
حسین رونقی ملکی، زندانی سیاسی پیشین و ساکن ایران با ذکر خاطره‌ای از نرگس آبیار می‌نویسد:"به آکادمی اسکار ایمیل می‌زنم و به دعوتی که از نرگس آبیار برای عضویت در آکادمی اسکار کرده اعتراض می‌کنم. حداقل کنشی که می‌توانم انجام دهم."
حسین رونقی سپس از دیداری می‌نویسد که نرگس آبیار از زندان اوین داشت وقتی که او زندانی بود:
"نرگس آبیار جز معدود سینماگران وابسته‌ای است که سال ۱۳۹۳ اجازه بازدید از زندان اوین را داشته و فیلمش در زندان اکران شده است. بازدیدی که با اعتراض ما در بند ۷ زندان اوین همراه بود و اعتراضی که منجر به محدودیت‌ها و ممنوع‌الملاقاتی من برای یک ماه شد. ده پانزده نفر بودند، شنیدم اومدند دویدم رفتم وایسادم جلو خانم آبیار دادم زدم:« شو راه انداختید؟ بجا اینجا برو ببین ۲۰۹ و ۲-الف و ۳۵۰ چطوره و با زندانی‌ها چی کار کردن!
آقای قبادی رئیس حفاظت و آقای مومنی معاون اجرایی زندان پریدن و منو گرفتند و دهنمم بستن!هیچ وقت یادم نمی‌ره خانم آبیار و اطرافیانش بی‌تفاوت با یک لبخند رضایت رد شدن رفتن! لبخندش انگار برای یک دیوانه بود که از قفس پریده و حالا دو نفر گرفتنش و خفه‌اش کردند. لبخندی که به قصد تحقیر و بی‌تفاوتی بود! بعدشم کلی داستان درست کردند."
نرگس آبیار در کنار الهام چرخنده و تعدادی دیگر از انسان‌های بی‌مسوولیتی که نام هنرمند را یدک می‌کشند به عیادت خامنه‌ای می‌روند و خاطرات شیرین نقل میکنند و رهبر جمهوری‌اسلامی را فردی هنرفهم و هنردوست معرفی میکنند.
البته من اسکار را چنان آش دهن‌سوزی نمی‌دانم و سیاست‌بازی‌ها و چپ‌گرایی‌های این نهاد را جایی نمی‌دانم که حضور نرگس آبیار در آن اضافی باشد اما اعتراض هم می‌کنم.
✍🏼بهزاد مهرانی
==========================
📡آبیار از جمله در کارگردانی و نویسندگی فیلم «شبی که ماه کامل شد»، محصول سال ۱۳۹۷ با فردی با نام مستعار مرتضی اصفهانی و نام واقعی مرتضی قبه همکاری داشت.
آقای قبه از مدیران ارشد و سابق وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی است.
نرگس آبیار همچنین از فیلمسازان مورد وثوق سیدعلی خامنه‌ای است و علاوه بر همراهی با الهام چرخنده در ملاقات با رهبر جمهوری اسلامی پس از عمل جراحی پروستات او، در دیدارهای خصوصی‌تر با وی (عکس) نیز شرکت داشته است.
آکادمی اسکار در سال‌های اخیر به یکی از مراکز پیشبرد سیاستهای جناح چپ آمریکا تبدیل شده و اعضای آن از سیاستهای چپ و به اصطلاح پروگرسیو که ضد سیاستهای محافظه‌کارانه جمهوری‌خواهان هستند، حمایت میکنند و صدالبته با دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا نیز دشمنی خونی دارند.
@cafe_andishe95
❤1👍1
اصل بد نیکو نگردد چون که بنیادش بد است!
هیج جمهوری با پسوند اسلامی توان دموکراتیک شدن را ندارد.زیرا از اساس ایده سکولاریسمِ ذاتی در دموکراسی را به مسلخ می برد.
@cafe_andishe95
هیج جمهوری با پسوند اسلامی توان دموکراتیک شدن را ندارد.زیرا از اساس ایده سکولاریسمِ ذاتی در دموکراسی را به مسلخ می برد.
@cafe_andishe95
🕊📄آزادی اطلاعات در ایالات متحده آمریکا🕊📄
🇺🇸🇺🇸
📆بیش از ۵۰ سال است که در آمریکا قانون آزادی اطلاعات تصویب شده، که به هر شهروند عادی اجازه میدهد هر اطلاعات غیرمحرمانه‌ای از سازمانهای دولتی را درخواست کنند.
📍همه سازمانهای دولتی موظف به ارائه اسناد و مدارک بایگانی‌های خود هستند. حکمت این قانون این است که همه کارهای سازمانهای دولتی برای شهروندان عادی قابل بازرسی باشد.
شهروندان میتوانند به احکام دادگاههای قوه قضائیه آمریکا نیز دسترسی داشته باشند.
شهروندان، علی‌الخصوص وکلا، برای اطلاع از سابقه احکام قضایی در یک مورد خاص، نیاز به دسترسی به احکام صادر شده قبلی دارند؛ و قوه قضائیه موظف به دراختیار گذاشتن این سوابق است.
📍تمام ارتباطات مقامات سیاسی آمریکا با خارجی‌ها باید ثبت و ضبط شود؛ و آنها مجاز به شرکت در ملاقاتهای محرمانه، بدون حضور کسانی که آنها را ثبت و ضبط کنند، نیستند. همه گفتگوها صورت‌جلسه میشود و به سازمانهای مختلف فرستاده شده، و در نهایت بعد از چند سال قابل مشاهده برای عموم هستند.
📈فرض کنید رئيس‌جمهور آمریکا، و یا هر مقام دیگری، ادعا کند که قراردادی با یک طرف خارجی امضا کرده، که متن آن محرمانه است، و از بقیه سازمانهای دولتی مخفی نگه داشته شود. چنین ادعایی قطعاً به استیضاح سریع و برکناری آن مقام منجر میشود. امضای قرارداد با یک طرف خارجی، چیزی است که همه ارکان حکومت، و مردم عادی، باید از آن باخبر باشند. محرمانه نگه داشتن هر بخش آن، عملی مجرمانه و خیانت محسوب میشود.
📃چند ماه پیش در ماجرای استیضاح ترامپ، یکی از موضوعات استیضاح، محاوره او با رئیس‌جمهور اوکراین بود؛ که در نهایت با ارائه مکالمات ضبط شده به کنگره و سنا، به نتیجه نرسید. همین موضوع نشان میدهد که حتی رئیس‌جمهور آمریکا حق ندارد، بدون حضور نمایندگانی از سازمانهای مختلف آمریکا، یک تلفن به طرف خارجی بکند.
#قراردادهای_نظام_دموکراتیک
@cafe_andishe95
🇺🇸🇺🇸
📆بیش از ۵۰ سال است که در آمریکا قانون آزادی اطلاعات تصویب شده، که به هر شهروند عادی اجازه میدهد هر اطلاعات غیرمحرمانه‌ای از سازمانهای دولتی را درخواست کنند.
📍همه سازمانهای دولتی موظف به ارائه اسناد و مدارک بایگانی‌های خود هستند. حکمت این قانون این است که همه کارهای سازمانهای دولتی برای شهروندان عادی قابل بازرسی باشد.
شهروندان میتوانند به احکام دادگاههای قوه قضائیه آمریکا نیز دسترسی داشته باشند.
شهروندان، علی‌الخصوص وکلا، برای اطلاع از سابقه احکام قضایی در یک مورد خاص، نیاز به دسترسی به احکام صادر شده قبلی دارند؛ و قوه قضائیه موظف به دراختیار گذاشتن این سوابق است.
📍تمام ارتباطات مقامات سیاسی آمریکا با خارجی‌ها باید ثبت و ضبط شود؛ و آنها مجاز به شرکت در ملاقاتهای محرمانه، بدون حضور کسانی که آنها را ثبت و ضبط کنند، نیستند. همه گفتگوها صورت‌جلسه میشود و به سازمانهای مختلف فرستاده شده، و در نهایت بعد از چند سال قابل مشاهده برای عموم هستند.
📈فرض کنید رئيس‌جمهور آمریکا، و یا هر مقام دیگری، ادعا کند که قراردادی با یک طرف خارجی امضا کرده، که متن آن محرمانه است، و از بقیه سازمانهای دولتی مخفی نگه داشته شود. چنین ادعایی قطعاً به استیضاح سریع و برکناری آن مقام منجر میشود. امضای قرارداد با یک طرف خارجی، چیزی است که همه ارکان حکومت، و مردم عادی، باید از آن باخبر باشند. محرمانه نگه داشتن هر بخش آن، عملی مجرمانه و خیانت محسوب میشود.
📃چند ماه پیش در ماجرای استیضاح ترامپ، یکی از موضوعات استیضاح، محاوره او با رئیس‌جمهور اوکراین بود؛ که در نهایت با ارائه مکالمات ضبط شده به کنگره و سنا، به نتیجه نرسید. همین موضوع نشان میدهد که حتی رئیس‌جمهور آمریکا حق ندارد، بدون حضور نمایندگانی از سازمانهای مختلف آمریکا، یک تلفن به طرف خارجی بکند.
#قراردادهای_نظام_دموکراتیک
@cafe_andishe95
🔅فراموش نکنیم که نظام با مالکیت دولتی و هدایت متمرکز تمام ابزارهای تولید به‌مراتب پرنفوذتر و تأثیرگذارتر شده است. همین امر به ساختار قدرت توانایی بی‌سابقه و مهارنشدنی‌ای میدهد که هرچه می‌خواهد خرج خودش کند (مثلاً در حوزهٔ تشکیلات اداری یا امنیتی) و نیز در مقام کارفرمای انحصاری بتواند به آسانی بر هستی و معاش روزمرهٔ همهٔ شهروندان مسلط شود.
📗قدرت بی قدرتان- واسلاو هاول
@cafe_andishe95
📗قدرت بی قدرتان- واسلاو هاول
@cafe_andishe95
Forwarded from کانال خبری پان‌ايرانيست
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
❇️ مناظره #حجت_کلاشی از حزب پان ایرانیست با علی جوادی از حزب کمونیست کارگری/ چگونگی گذار از جمهوری اسلامی ، چپ ایرانی از شعار تا واقعیت و اثر گذاریش در پیدایش انقلاب ۵۷ ...
🔹🔹لینک یوتیوب برنامه 🔹🔹👇
https://youtu.be/sOyXKGsMqOU
#بازگشت_به_مشروطه
@paniranist
🔹🔹لینک یوتیوب برنامه 🔹🔹👇
https://youtu.be/sOyXKGsMqOU
#بازگشت_به_مشروطه
@paniranist
👎3
آرش کمانگیر که به او شیواتیر نیز می گویند به‌پا می‌خیزد و برای پرتاب تیر آماده میشود. او به‌درستی می‌داند پهناوری کشورش، کین‌خواهی خون هم‌رزمانش و سربلندی هم‌میهنانش بسته به بازوان او دارد. آرش در تیرروز به ستیغ کوه دماوند می‌رود و فریاد می‌زند:
منم آرش
سپاهی مردی آزاده
به تنها تیر ترکش آزمون تلختان را
اینک آماده
به گفته‌ی ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه و ابوسعید گردیزی در تاریخ گردیزی آرش برهنه می شود، به یاری اورمزد همه‌ی توانش را در چله‌ی کمان می‌نهد و رها میکند. آرش جان میدهد اما تیر او بر درخت گردویی در آنسوی آمودریا فرود می‌آید تا مرزهای ایران فراخ‌ترگردد، جنگ پایان پذیرد و مردم شادمان شوند. از این پس آرش نماد جانفشانی و جانبازی در راه میهن میشود.
در ایران باستان این جشن در ۱۰ روز از ۱۳ تا بیست و دوم تیرماه برپا می‌شده است. مردم از بامدادان تن را شستشو داده، رخت نو پوشیده و با پختن خوراکی‌های سنتی به دید و بازدید می‌رفتند.
همچنین کله‌های قند را در کاغذ هفت رنگ "تیر و باد" پیچانده به نوعروسان و تازه‌دامادها پیشکش میکردند.
برگزاری فال کوزه "چک دوله" و فال حافظ از دیگر برنامه‌های این روز بوده است.
ولی مهمترین و شادمانه‌ترین بخش جشن تیرگان آب‌پاشی است که به آن آب‌پاشان، آب‌ریزان و سرشوران هم می‌گفتند. ایرانیان در کنار رودخانه‌ها و هرجای مناسب دیگری به نماد باران‌سازی به یک‌دیگر آب پاشیده و این چکامه را می‌خواندند:
تیر برو، باد بیا
غم برو، شادی بیا
محنت برو، روزی بیا
خوشه‌ی مرواری بیا
به باور پژوهش‌گران، جشن آب‌پاشان "وارداوار" درمیان ارامنه‌ی ایران و جشن "نوسردایل" در نزد هم‌میهنان آشوری برگرفته از تیرگان ایرانی است. جشن گلاب‌پاشی نیز که در میان مسلمانان شبه قاره‌ی هند در تیرماه انجام می گیرد، گونه‌ی دیگر جشن تیرگان است که از دوره‌ی غزنویان به آن سرزمین رفته است.
@cafe_andishe95
ادامه...
منم آرش
سپاهی مردی آزاده
به تنها تیر ترکش آزمون تلختان را
اینک آماده
به گفته‌ی ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه و ابوسعید گردیزی در تاریخ گردیزی آرش برهنه می شود، به یاری اورمزد همه‌ی توانش را در چله‌ی کمان می‌نهد و رها میکند. آرش جان میدهد اما تیر او بر درخت گردویی در آنسوی آمودریا فرود می‌آید تا مرزهای ایران فراخ‌ترگردد، جنگ پایان پذیرد و مردم شادمان شوند. از این پس آرش نماد جانفشانی و جانبازی در راه میهن میشود.
در ایران باستان این جشن در ۱۰ روز از ۱۳ تا بیست و دوم تیرماه برپا می‌شده است. مردم از بامدادان تن را شستشو داده، رخت نو پوشیده و با پختن خوراکی‌های سنتی به دید و بازدید می‌رفتند.
همچنین کله‌های قند را در کاغذ هفت رنگ "تیر و باد" پیچانده به نوعروسان و تازه‌دامادها پیشکش میکردند.
برگزاری فال کوزه "چک دوله" و فال حافظ از دیگر برنامه‌های این روز بوده است.
ولی مهمترین و شادمانه‌ترین بخش جشن تیرگان آب‌پاشی است که به آن آب‌پاشان، آب‌ریزان و سرشوران هم می‌گفتند. ایرانیان در کنار رودخانه‌ها و هرجای مناسب دیگری به نماد باران‌سازی به یک‌دیگر آب پاشیده و این چکامه را می‌خواندند:
تیر برو، باد بیا
غم برو، شادی بیا
محنت برو، روزی بیا
خوشه‌ی مرواری بیا
به باور پژوهش‌گران، جشن آب‌پاشان "وارداوار" درمیان ارامنه‌ی ایران و جشن "نوسردایل" در نزد هم‌میهنان آشوری برگرفته از تیرگان ایرانی است. جشن گلاب‌پاشی نیز که در میان مسلمانان شبه قاره‌ی هند در تیرماه انجام می گیرد، گونه‌ی دیگر جشن تیرگان است که از دوره‌ی غزنویان به آن سرزمین رفته است.
@cafe_andishe95
ادامه...
پس از اسلام خیام دانشمند ایرانی به فرمان سلطان جلاالدین ملکشاه سلجوقی به سامان‌دهی گاه‌شماری یزدگردی پرداخته، آن را تقویم جلالی یا سلطانی نامیدند. در این سال‌نمای تازه، مناسبت‌های ملی اندکی جابه‌جا شده و جشن تیرگان در روز دهم تیر قرار گرفت. هم‌میهنان زرتشتی تیرگان را هرساله دهم تیرماه جشن می‌گیرند.
یکی از بنیادی‌ترین اندیشه‌های فلسفی ایرانی، باور به نبرد همیشگی میان خوبی و بدی است. ایرانیان همواره خواهان جهانی آباد و آرام، به‌دور از بداندیشی بوده‌اند که این آرزو را در آیین‌ها، باورها، استوره‌ها، چکامه‌ها و اندیشه‌های دینی خود دنبال کرده‌اند. چنانکه آموزه‌ی خردمندانه‌ی گفتار، کردار و اندیشه‌ی نیک بر همین پایه از دل این فرهنگ برخاسته است.
بی‌گمان جان‌مایه‌ی جشن تیرگان نیز، شادمانی، شکست اهریمنان و بدخواهان است زیرا در نگاه ایرانی، اپوش دیو خشکسالی و افراسیاب تورانی خواه افسانه‌ای باشند و خواه نیمه تاریخی - نیمه افسانه‌ای، نماد تیره‌روزی و ویران‌گری هستند.
#تیرگان
#آرش_کمانگیر
#جشن‌های_ملی
@cafe_andishe95
یکی از بنیادی‌ترین اندیشه‌های فلسفی ایرانی، باور به نبرد همیشگی میان خوبی و بدی است. ایرانیان همواره خواهان جهانی آباد و آرام، به‌دور از بداندیشی بوده‌اند که این آرزو را در آیین‌ها، باورها، استوره‌ها، چکامه‌ها و اندیشه‌های دینی خود دنبال کرده‌اند. چنانکه آموزه‌ی خردمندانه‌ی گفتار، کردار و اندیشه‌ی نیک بر همین پایه از دل این فرهنگ برخاسته است.
بی‌گمان جان‌مایه‌ی جشن تیرگان نیز، شادمانی، شکست اهریمنان و بدخواهان است زیرا در نگاه ایرانی، اپوش دیو خشکسالی و افراسیاب تورانی خواه افسانه‌ای باشند و خواه نیمه تاریخی - نیمه افسانه‌ای، نماد تیره‌روزی و ویران‌گری هستند.
#تیرگان
#آرش_کمانگیر
#جشن‌های_ملی
@cafe_andishe95
🔴عظمت ایالات متحده آمریکا، ثمره‌ی حق براندازی است🔵
🇺🇸🇺🇸بخش1
برآمدنِ پدیده‌ای چون ایالات متحده آمریکا، همچون تمامی بنیان‌های تاریخساز تمدن انسانی، اتفاقی ناگهانی و تصادفی نبود. در فاصله دویست و هشتاد و چهار سالی که میان قدم نهادنِ نخستین اروپاییان به خاک «دنیای نو» (۱۴۹۲ میلادی) تا صدور اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا (۱۷۷۶ میلادی) گذشت، بخش‌های مختلفی از این قاره وسیع و ثروتمند، عرصه درگیری میان استعمارگران اروپایی بود که ضمن چاپیدن منابع و کشتار بومیان این بخش دنیا، مشغول نزاع‌های خونین برای تصاحب سهم بیشتری از این قلمرو پهناور بودند. این مجادلات خونین، در نهایت موجب سلطه پروتستانتیسم در آمریکای شمالی و ابقاء مذهب کاتولیک در مرکز و جنوب این قاره شد.
هرچه زمان گذشت، عملگرایی پروتستان در شمال، فاصله‌اش را با جزمیت کاتولیک حاکم بر جنوب بیشتر کرد و از این رو، زمینه برای ظهور دولت- ملتی مبتنی بر ارزش‌هایی نوین و متفاوت با همه حکومت‌های گذشته، آماده شد. نقطه اوج این زمینه‌سازی، ظهور رهبرانی خردمند و تاریخساز بود که در ربع آخر قرن هجدهم میلادی، علیه استعمار امپراتوری بریتانیا قیام کردند و به سلطه پادشاه انگلستان بر آنچه از آن پس ایالات متحده آمریکا خوانده شد، پایان دادند.
روز چهارم ژوئیه سال ۱۷۷۶ میلادی، نمایندگان مستعمرات سیزده‌گانه بریتانیا در قاره آمریکا، اعلامیه استقلال این سرزمین‌ها از امپراتوری بریتانیا را در شهر فیلادلفیا، به اتفاق آراء تصویب کردند. آنچه از این تصویب حاصل شد، با همه نواقص و کاستی‌هایش، تا به امروز قدرتمندترین و پویاترین مردمسالاری تاریخ را شکل داده و به این سبب، خار چشم دشمنان آزادی و دموکراسی در سراسر دنیاست.
ارزش‌هایی که آمریکا را ساخته‌اند، ثمره عصر روشنگری (The Age of Enlightenment) هستند. پدران بنیانگذار ایالات متحده (Founding Fathers of the United States)، پروردگان دوران روشنگری تمدن غرب بودند و آنچه برای بنای جامعه و ارزش‌های آمریکایی (American values) صرف کردند، وام گرفته از متفکران دوره روشنگری است.
📜«اعلامیه استقلال ایالات متحده» (United States Declaration of Independence) به همراه «قانون اساسی ایالات متحده» (Constitution of the United States) و ده اصلاحیه نخستین آن با عنوان «منشور حقوق» (Bill of Rights)، سه سندی هستند که هویت قوی‌ترین دموکراسی جهان را شکل داده‌اند. به همین سبب، میان پژوهندگان حقوق اساسی آمریکا، این سه سند به «واژ‌ه‌هایی که آمریکا را ساختند» (The Words That Built America) مشهور شده‌اند. هم از این روست که برای فهم هویت آمریکایی و درک آمال و اهداف سازنده کشور ایالات متحده، خواندن این اسناد و اندیشه در مفاهیم مطروحه در آنها، راهگشا و ضروری است.
اعلامیه استقلال ایالات متحده- که زیر نظر کمیته‌ای پنج نفره متشکل از توماس جفرسون، جان آدامز، بنجامین فرانکلین، رابرت لوینگستون و راجر شرمن به قلم و انشای جفرسون نوشته شد- از مهمترین مکتوباتِ تاریخ انسان است. هرچند هیچیک از اصول این سند- بنا به قول نویسنده‌اش- بدیع و ابتکاری نبودند، اما پیش از نگارش آن، چنین مجموعه روشن و کارآمدی از اصول جهانشمول و سازنده یک جامعه آزاد و با کرامت، در یک سند مختصر، تدوین نشده بود. محتوای این سند، تا هر زمان که انسانها در هر کجای جهان برای کسب آزادی و دفاع از کرامت خود به مبارزه با استبداد برخیزند، همچنان زنده و معاصر خواهد بود.
سطور نخستینِ «اعلامیه استقلال» که به پیشگفتار (Introduction) و دیباچه (Preamble) این سند مشهور شده‌اند، مهمترین مفاهیم زیست اجتماعی انسان و فلسفه حقوق بشر را مختصر و مفید، به روشنی بیان میکنند.
نخستین نکته‌ای که در این سند به آن اشاره شده است، تأکید بر «درک قوانین طبیعت» است. اینکه بشر برای دانستن راز جهان، بایستی برای شناختن طبیعت و قوانین آن بکوشد و از این راه فهم‌اش را از آنچه هست، بیشتر کند. این نکته، دقیقا تفاوت میان آمریکای شمالی پروتستانِ تجربه‌گرا را با کاتولیک‌های قضا و قدری ساکن مرکز و جنوب این قاره مشخص میکند. اینکه فهم آدمیزاد نباید بر پایه مهملات رایج در کتاب مقدس و پرت و پلاهای کاسبان دکان الاهیات بنا شود، فرضی است که سنگ بنای جامعه‌ای پویا و قدرتمند را در جایی درست قرار داد.
@cafe_andishe95
🇺🇸🇺🇸بخش1
برآمدنِ پدیده‌ای چون ایالات متحده آمریکا، همچون تمامی بنیان‌های تاریخساز تمدن انسانی، اتفاقی ناگهانی و تصادفی نبود. در فاصله دویست و هشتاد و چهار سالی که میان قدم نهادنِ نخستین اروپاییان به خاک «دنیای نو» (۱۴۹۲ میلادی) تا صدور اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا (۱۷۷۶ میلادی) گذشت، بخش‌های مختلفی از این قاره وسیع و ثروتمند، عرصه درگیری میان استعمارگران اروپایی بود که ضمن چاپیدن منابع و کشتار بومیان این بخش دنیا، مشغول نزاع‌های خونین برای تصاحب سهم بیشتری از این قلمرو پهناور بودند. این مجادلات خونین، در نهایت موجب سلطه پروتستانتیسم در آمریکای شمالی و ابقاء مذهب کاتولیک در مرکز و جنوب این قاره شد.
هرچه زمان گذشت، عملگرایی پروتستان در شمال، فاصله‌اش را با جزمیت کاتولیک حاکم بر جنوب بیشتر کرد و از این رو، زمینه برای ظهور دولت- ملتی مبتنی بر ارزش‌هایی نوین و متفاوت با همه حکومت‌های گذشته، آماده شد. نقطه اوج این زمینه‌سازی، ظهور رهبرانی خردمند و تاریخساز بود که در ربع آخر قرن هجدهم میلادی، علیه استعمار امپراتوری بریتانیا قیام کردند و به سلطه پادشاه انگلستان بر آنچه از آن پس ایالات متحده آمریکا خوانده شد، پایان دادند.
روز چهارم ژوئیه سال ۱۷۷۶ میلادی، نمایندگان مستعمرات سیزده‌گانه بریتانیا در قاره آمریکا، اعلامیه استقلال این سرزمین‌ها از امپراتوری بریتانیا را در شهر فیلادلفیا، به اتفاق آراء تصویب کردند. آنچه از این تصویب حاصل شد، با همه نواقص و کاستی‌هایش، تا به امروز قدرتمندترین و پویاترین مردمسالاری تاریخ را شکل داده و به این سبب، خار چشم دشمنان آزادی و دموکراسی در سراسر دنیاست.
ارزش‌هایی که آمریکا را ساخته‌اند، ثمره عصر روشنگری (The Age of Enlightenment) هستند. پدران بنیانگذار ایالات متحده (Founding Fathers of the United States)، پروردگان دوران روشنگری تمدن غرب بودند و آنچه برای بنای جامعه و ارزش‌های آمریکایی (American values) صرف کردند، وام گرفته از متفکران دوره روشنگری است.
📜«اعلامیه استقلال ایالات متحده» (United States Declaration of Independence) به همراه «قانون اساسی ایالات متحده» (Constitution of the United States) و ده اصلاحیه نخستین آن با عنوان «منشور حقوق» (Bill of Rights)، سه سندی هستند که هویت قوی‌ترین دموکراسی جهان را شکل داده‌اند. به همین سبب، میان پژوهندگان حقوق اساسی آمریکا، این سه سند به «واژ‌ه‌هایی که آمریکا را ساختند» (The Words That Built America) مشهور شده‌اند. هم از این روست که برای فهم هویت آمریکایی و درک آمال و اهداف سازنده کشور ایالات متحده، خواندن این اسناد و اندیشه در مفاهیم مطروحه در آنها، راهگشا و ضروری است.
اعلامیه استقلال ایالات متحده- که زیر نظر کمیته‌ای پنج نفره متشکل از توماس جفرسون، جان آدامز، بنجامین فرانکلین، رابرت لوینگستون و راجر شرمن به قلم و انشای جفرسون نوشته شد- از مهمترین مکتوباتِ تاریخ انسان است. هرچند هیچیک از اصول این سند- بنا به قول نویسنده‌اش- بدیع و ابتکاری نبودند، اما پیش از نگارش آن، چنین مجموعه روشن و کارآمدی از اصول جهانشمول و سازنده یک جامعه آزاد و با کرامت، در یک سند مختصر، تدوین نشده بود. محتوای این سند، تا هر زمان که انسانها در هر کجای جهان برای کسب آزادی و دفاع از کرامت خود به مبارزه با استبداد برخیزند، همچنان زنده و معاصر خواهد بود.
سطور نخستینِ «اعلامیه استقلال» که به پیشگفتار (Introduction) و دیباچه (Preamble) این سند مشهور شده‌اند، مهمترین مفاهیم زیست اجتماعی انسان و فلسفه حقوق بشر را مختصر و مفید، به روشنی بیان میکنند.
نخستین نکته‌ای که در این سند به آن اشاره شده است، تأکید بر «درک قوانین طبیعت» است. اینکه بشر برای دانستن راز جهان، بایستی برای شناختن طبیعت و قوانین آن بکوشد و از این راه فهم‌اش را از آنچه هست، بیشتر کند. این نکته، دقیقا تفاوت میان آمریکای شمالی پروتستانِ تجربه‌گرا را با کاتولیک‌های قضا و قدری ساکن مرکز و جنوب این قاره مشخص میکند. اینکه فهم آدمیزاد نباید بر پایه مهملات رایج در کتاب مقدس و پرت و پلاهای کاسبان دکان الاهیات بنا شود، فرضی است که سنگ بنای جامعه‌ای پویا و قدرتمند را در جایی درست قرار داد.
@cafe_andishe95
🔴عظمت ایالات متحده آمریکا، ثمره‌ی حق براندازی است🔵
🇺🇸🇺🇸بخش2
نکته دوم مورد اشاره در پیشگفتار و دیباچه اعلامیه استقلال آمریکا، «بدیهی دانستنِ برابری همه انسانها» است. بر این مبنا، بنیان رفع تبعیض از جامعه جوان ایالات متحده گذارده شد. این هدف ارجمند، طی نزدیک به دو و نیم قرن اخیر، قدم به قدم، در فراز و نشیب‌های تاریخ پر ماجرای این جامعه جوان، تناور شد و همچنان رو به رشد است.
نکته سومِ بسیار مشهوری که در ابتدای این سند آمده، حق همگانی و سلب‌نشدنیِ همه آدمیان بر «زندگی، آزادی و جستجوی سعادت» ( Life, Liberty and the pursuit of Happiness) است که در چند جمله درخشانِ سرآغاز این اعلامیه، به استواری و سلاستی کم‌نظیر بیان شده‌اند. اینکه هر انسانی، لایق زندگی، محکوم به آزادی و شایسته خوشبختی است، سخنی سترگ و جاودانه است که هنوز از پسِ حدود دویست و پنجاه سال از صدور این متن ارجمند، تازه و معاصر مانده است.
پس از این سه نکته اما ارجمندترین سخن این اعلامیه رخ می‌نماید که همانا حق و در عین حال وظیفه همه آدمیان بر شورش علیه حکومت‌های مستبدِ زورگو و کوشش در براندازیِ آنهاست.
جان لاک (John Locke) فیلسوف شهیر انگلیسی، حقِ شورش و انقلاب را پشتوانه و ضمانت دفاع از سه حق اساسی انسانها یعنی حق حیات، آزادی و مالکیت می‌دانست. طبق نظریه لاک درباره دولت، مشروعیتِ هر حکومتی، بر اساس یک قرارداد اجتماعی میان حکومت و شهروندان تعریف میشود. حال اگر حاکمان برخلاف این قرارداد عمل کنند و منافع عمومی شهروندان را زیر پا بگذارند، این حق برای شهروندان ایجاد میشود که با قیام و شورش، حکومت ظالم را تغییر دهند. از همین منظر، پدران بنیانگذار ایالات متحده آمریکا- که به لحاظ عملی مهمترین هواداران فلسفه لاک بودند- در اعلامیه استقلال ایالات متحده، براندازی حکومت مستبد و ناصالح را نه‌تنها حق شهروندان بلکه وظیفه‌ی آنها دانستند.
بر چنین زمینه‌ای است که قدرت مردم تنها در فرآیند رأی‌گیری و انتخاب نمایندگان‌شان برای امور سیاسی خلاصه نمیشود بلکه اصل مردمسالاری بر مبنای توان مردم در عزل حاکمان از طریق مراجعه به صندوق رأی و در صورت لزوم از راه شورش و براندازی حاکم فاسد و مستبد، معنا می‌یابد.
آنچه بیش و پیش از هر چیزی بنیان هویت و عظمت ایالات متحده آمریکا را پی‌ریزی کرده و استحکام بخشیده، توجه پدران بنیانگذار این کشور به حق اعتراض، شورش و براندازی بوده که در گذر زمان از مردم این کشور، شهروندانی گردن‌فراز و مستقل ساخته است.
اگر خواهان برآمدنِ انسان‌هایی سربلند و با عزت نفس هستیم، چاره‌ای جز پذیرش «گفتمان براندازی» نداریم!
یوسف مصدقی
@cafe_andishe95
🇺🇸🇺🇸بخش2
نکته دوم مورد اشاره در پیشگفتار و دیباچه اعلامیه استقلال آمریکا، «بدیهی دانستنِ برابری همه انسانها» است. بر این مبنا، بنیان رفع تبعیض از جامعه جوان ایالات متحده گذارده شد. این هدف ارجمند، طی نزدیک به دو و نیم قرن اخیر، قدم به قدم، در فراز و نشیب‌های تاریخ پر ماجرای این جامعه جوان، تناور شد و همچنان رو به رشد است.
نکته سومِ بسیار مشهوری که در ابتدای این سند آمده، حق همگانی و سلب‌نشدنیِ همه آدمیان بر «زندگی، آزادی و جستجوی سعادت» ( Life, Liberty and the pursuit of Happiness) است که در چند جمله درخشانِ سرآغاز این اعلامیه، به استواری و سلاستی کم‌نظیر بیان شده‌اند. اینکه هر انسانی، لایق زندگی، محکوم به آزادی و شایسته خوشبختی است، سخنی سترگ و جاودانه است که هنوز از پسِ حدود دویست و پنجاه سال از صدور این متن ارجمند، تازه و معاصر مانده است.
پس از این سه نکته اما ارجمندترین سخن این اعلامیه رخ می‌نماید که همانا حق و در عین حال وظیفه همه آدمیان بر شورش علیه حکومت‌های مستبدِ زورگو و کوشش در براندازیِ آنهاست.
جان لاک (John Locke) فیلسوف شهیر انگلیسی، حقِ شورش و انقلاب را پشتوانه و ضمانت دفاع از سه حق اساسی انسانها یعنی حق حیات، آزادی و مالکیت می‌دانست. طبق نظریه لاک درباره دولت، مشروعیتِ هر حکومتی، بر اساس یک قرارداد اجتماعی میان حکومت و شهروندان تعریف میشود. حال اگر حاکمان برخلاف این قرارداد عمل کنند و منافع عمومی شهروندان را زیر پا بگذارند، این حق برای شهروندان ایجاد میشود که با قیام و شورش، حکومت ظالم را تغییر دهند. از همین منظر، پدران بنیانگذار ایالات متحده آمریکا- که به لحاظ عملی مهمترین هواداران فلسفه لاک بودند- در اعلامیه استقلال ایالات متحده، براندازی حکومت مستبد و ناصالح را نه‌تنها حق شهروندان بلکه وظیفه‌ی آنها دانستند.
بر چنین زمینه‌ای است که قدرت مردم تنها در فرآیند رأی‌گیری و انتخاب نمایندگان‌شان برای امور سیاسی خلاصه نمیشود بلکه اصل مردمسالاری بر مبنای توان مردم در عزل حاکمان از طریق مراجعه به صندوق رأی و در صورت لزوم از راه شورش و براندازی حاکم فاسد و مستبد، معنا می‌یابد.
آنچه بیش و پیش از هر چیزی بنیان هویت و عظمت ایالات متحده آمریکا را پی‌ریزی کرده و استحکام بخشیده، توجه پدران بنیانگذار این کشور به حق اعتراض، شورش و براندازی بوده که در گذر زمان از مردم این کشور، شهروندانی گردن‌فراز و مستقل ساخته است.
اگر خواهان برآمدنِ انسان‌هایی سربلند و با عزت نفس هستیم، چاره‌ای جز پذیرش «گفتمان براندازی» نداریم!
یوسف مصدقی
@cafe_andishe95
🎈 «کاخ‌های زیرزمینی مسکو»🎈
☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭
#کمونیسم
📍از وقتی لندنی‌ها مترو ساختند، فکر ساخت مترو به سر روس‌ها هم افتاده بود. پس از نمایشگاه جهانی ۱۸۵۱ در لندن ــ نمایشگاهی که گویی درگاه ورود به عصر جدید بود ــ ایدۀ ساخت مترو در انگلستان مطرح شد و برای این منظور شرکت راه‌آهن متروپولیتن تأسیس شد. در ابتدا جذب سرمایه قدری دشوار بود، اما دهم ژانویۀ ۱۸۶۳ نخستین خط متروی لندن راه‌اندازی شد و در روز افتتاحیه چهل هزار مسافر را جابجا کرد. (محض یادآوری بگویم سال ۱۸۶۳ میشود پانزدهمین سال سلطنت ناصرالدین شاه در ایران، ۲۵ سال پیش از آنکه اولین خط کوتاه راه‌آهن در ایران از تهران به شاه عبدالعظیم ساخته شود، ۵۲ سال پیش از ساخت خط‌آهن جلفا‌ـ‌تبریز، ۷۰ سال پیش از آغاز ساخت خط‌آهن سراسری در ایران و ۱۲۵ سال پیش از افتتاح اولین خط متروی تهران در ۱۳۷۷).
اواخر قرن نوزدهم مسکو یک میلیون نفر جمعیت داشت و سیستم حمل‌ونقل جوابگو نبود. اولین طرح مترو در ۱۹۰۲ مطرح شد، اما به دلیل هزینۀ بالا و لزوم تخریب منازل در دوما رأی نیاورد؛ البته یکی از دلایل رد شدن طرح مخالفت کلیسای روسیه بود، زیرا با برداشتن «خاک مقدس» از زیر کلیساها مخالف بود. ده سال بعد جمعیت دو برابر شده بود و طرح جدیدی برای اجرا آماده شد، اما جنگ جهانی اول درگرفت و سه سال بعد هم انقلاب روسیه رخ داد و متروی مسکو روی کاغذ ماند.
پس از انقلاب پایتخت از پتروگراد به مسکو آمد و ضرورت ساخت مترو بیشتر شد. البته اول باید جنگ داخلی خانمانسوز میان انقلاب و ضدانقلاب تمام می‌شد. در ۱۹۲۵ شرکت آلمانی زیمنس طرح ۸۰ کیلومتر مترو را تهیه کرد که باز هم روی کاغذ ماند. در ۱۹۳۰ جمعیت مسکو سه میلیون شده بود و حمل‌ونقل ریلی شهر اصلاً جوابگوی این حجم سفر درون‌شهری در پایتخت انقلاب سوسیالیستی جهان نبود. بزرگترین اتفاق سیاسی در این اثنا این بود که استالین از ۱۹۲۷ قدرت را کامل قبضه کرده بود و رقبا یکی‌یکی از رینگ به بیرون پرتاب می‌شدند. کمیتۀ مرکزی حزب در کار ساخت مترو ورود کرد، شرکتی به نام «متروستروی» (Метрострой) تأسیس شد و لازار کاگانوویچ، وزیر راه که یکی از نزدیک‌ترین معتمدان استالین بود، بر احداث مترو نظارت کرد. طبعاً از اینجا به بعد داستان جذاب می‌شد...
در رژیمی توتالیتر همۀ پدیده‌ها ماهیت توتالیتر می‌گیرد، به خصوص وقتی پای استالین وسط باشد: تبلیغات، بسیج توده، قهرمان‌سازی، اسطوره‌پردازی و حلول ایدئولوژی در هر سازه و هر اقدامی. با تبلیغات و قهرمان‌سازی از کارگران مترو داوطلبان از کل اتحاد شوروی به طرح مترو جذب شدند. از طرفی مترو یکی از بهترین پروژه‌ها برای تبلیغات است: مترو محل رفت‌وآمد توده و نماد رفاه اجتماعی است و می‌تواند تبدیل به نمایشگاهی بزرگ بر فخرفروشی ایدئولوژیک شود. استالین می‌خواست ــ و تأکید داشت ــ زیباترین متروی جهان ساخته شود و ایستگاه‌های آن مانند کاخ‌های زیرزمینی باشد (و طبعاً صاحب این کاخ‌ها تودۀ مردمند).
سطح فناوری و توسعۀ روسیه در میانۀ دهۀ ۱۹۳۰ همچنان بسیار از اروپای غربی عقب بود و کار حفر تونل‌ها بیشتر با بیل و کلنگ انجام می‌شد. کارگرانی که کار میکردند بیشتر برای پرستیژ سوسیالیسم کلنگ می‌زدند تا برای نان شب، اما باز هم کار در ۱۹۳۳ به اعتصاب کشید و دولت سازمان جوانان حزب کمونیست (کومسومول) را وارد پروژه کرد. اینان جوانی ایدئولوژیک و متعصب بودند که برای کمونیسم جان می‌دادند، کلنگ زدن و جابجایی خاک که کاری نبود! تعداد کارگران مترو در عرض یک سال از ۳۴ به ۷۵ هزار نفر افزایش یافت. اما باز هم مشخص شد با این سرعت پروژه طبق برنامه تمام نمیشود. دولت مجبور شد یک دستگاه ماشین حفاری از انگلستان بخرد و به این شکل سرعت کار بالا رفت و طرح طبق برنامه در سه سال اجرا شد: پانزدهم مه ۱۹۳۵ (بیست‌وچهارم اردیبهشت ۱۳۱۴) اولین خط متروی مسکو افتتاح شد. طول این خط ۱۱.۲ کیلومتر بود و سیزده ایستگاه داشت.
🚊اما بیش از همه روی نمای داخلی ایستگاه‌ها کار شده بود تا به معنای واقعی «کاخ‌های زیرزمینی» باشند: تالارهای بزرگ با سنگ مرمر، گچ‌کاری‌های پرظرافت و مجلل، لوسترهای کریستال و از همه مهمتر پله‌های برقی چشم مسافران را خیره می‌کرد. تجمل و شکوه باید بیننده را مقهور می‌کرد، مانند محراب زیبای کلیسایی جامع که ناخودآگاه آدمی را به زانو درمی‌آورد، ایستگاه‌ها باید بیننده را در برابر عظمت دستاوردهای سوسیالیسم به زانو درمی‌آورد.
حالا فقط مانده بود قدری دروغ ــ که نان شب تبلیغات نظام‌های توتالیتر است ــ چاشنی این سازۀ عظیم شود؛ و آن دروغ این بود: مسکو تنها شهر جهان است که مترو دارد!
✍🏼مهدی تدینی
🚟🚟🚟🚟🚟🚟
@cafe_andishe95
☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭☭
#کمونیسم
📍از وقتی لندنی‌ها مترو ساختند، فکر ساخت مترو به سر روس‌ها هم افتاده بود. پس از نمایشگاه جهانی ۱۸۵۱ در لندن ــ نمایشگاهی که گویی درگاه ورود به عصر جدید بود ــ ایدۀ ساخت مترو در انگلستان مطرح شد و برای این منظور شرکت راه‌آهن متروپولیتن تأسیس شد. در ابتدا جذب سرمایه قدری دشوار بود، اما دهم ژانویۀ ۱۸۶۳ نخستین خط متروی لندن راه‌اندازی شد و در روز افتتاحیه چهل هزار مسافر را جابجا کرد. (محض یادآوری بگویم سال ۱۸۶۳ میشود پانزدهمین سال سلطنت ناصرالدین شاه در ایران، ۲۵ سال پیش از آنکه اولین خط کوتاه راه‌آهن در ایران از تهران به شاه عبدالعظیم ساخته شود، ۵۲ سال پیش از ساخت خط‌آهن جلفا‌ـ‌تبریز، ۷۰ سال پیش از آغاز ساخت خط‌آهن سراسری در ایران و ۱۲۵ سال پیش از افتتاح اولین خط متروی تهران در ۱۳۷۷).
اواخر قرن نوزدهم مسکو یک میلیون نفر جمعیت داشت و سیستم حمل‌ونقل جوابگو نبود. اولین طرح مترو در ۱۹۰۲ مطرح شد، اما به دلیل هزینۀ بالا و لزوم تخریب منازل در دوما رأی نیاورد؛ البته یکی از دلایل رد شدن طرح مخالفت کلیسای روسیه بود، زیرا با برداشتن «خاک مقدس» از زیر کلیساها مخالف بود. ده سال بعد جمعیت دو برابر شده بود و طرح جدیدی برای اجرا آماده شد، اما جنگ جهانی اول درگرفت و سه سال بعد هم انقلاب روسیه رخ داد و متروی مسکو روی کاغذ ماند.
پس از انقلاب پایتخت از پتروگراد به مسکو آمد و ضرورت ساخت مترو بیشتر شد. البته اول باید جنگ داخلی خانمانسوز میان انقلاب و ضدانقلاب تمام می‌شد. در ۱۹۲۵ شرکت آلمانی زیمنس طرح ۸۰ کیلومتر مترو را تهیه کرد که باز هم روی کاغذ ماند. در ۱۹۳۰ جمعیت مسکو سه میلیون شده بود و حمل‌ونقل ریلی شهر اصلاً جوابگوی این حجم سفر درون‌شهری در پایتخت انقلاب سوسیالیستی جهان نبود. بزرگترین اتفاق سیاسی در این اثنا این بود که استالین از ۱۹۲۷ قدرت را کامل قبضه کرده بود و رقبا یکی‌یکی از رینگ به بیرون پرتاب می‌شدند. کمیتۀ مرکزی حزب در کار ساخت مترو ورود کرد، شرکتی به نام «متروستروی» (Метрострой) تأسیس شد و لازار کاگانوویچ، وزیر راه که یکی از نزدیک‌ترین معتمدان استالین بود، بر احداث مترو نظارت کرد. طبعاً از اینجا به بعد داستان جذاب می‌شد...
در رژیمی توتالیتر همۀ پدیده‌ها ماهیت توتالیتر می‌گیرد، به خصوص وقتی پای استالین وسط باشد: تبلیغات، بسیج توده، قهرمان‌سازی، اسطوره‌پردازی و حلول ایدئولوژی در هر سازه و هر اقدامی. با تبلیغات و قهرمان‌سازی از کارگران مترو داوطلبان از کل اتحاد شوروی به طرح مترو جذب شدند. از طرفی مترو یکی از بهترین پروژه‌ها برای تبلیغات است: مترو محل رفت‌وآمد توده و نماد رفاه اجتماعی است و می‌تواند تبدیل به نمایشگاهی بزرگ بر فخرفروشی ایدئولوژیک شود. استالین می‌خواست ــ و تأکید داشت ــ زیباترین متروی جهان ساخته شود و ایستگاه‌های آن مانند کاخ‌های زیرزمینی باشد (و طبعاً صاحب این کاخ‌ها تودۀ مردمند).
سطح فناوری و توسعۀ روسیه در میانۀ دهۀ ۱۹۳۰ همچنان بسیار از اروپای غربی عقب بود و کار حفر تونل‌ها بیشتر با بیل و کلنگ انجام می‌شد. کارگرانی که کار میکردند بیشتر برای پرستیژ سوسیالیسم کلنگ می‌زدند تا برای نان شب، اما باز هم کار در ۱۹۳۳ به اعتصاب کشید و دولت سازمان جوانان حزب کمونیست (کومسومول) را وارد پروژه کرد. اینان جوانی ایدئولوژیک و متعصب بودند که برای کمونیسم جان می‌دادند، کلنگ زدن و جابجایی خاک که کاری نبود! تعداد کارگران مترو در عرض یک سال از ۳۴ به ۷۵ هزار نفر افزایش یافت. اما باز هم مشخص شد با این سرعت پروژه طبق برنامه تمام نمیشود. دولت مجبور شد یک دستگاه ماشین حفاری از انگلستان بخرد و به این شکل سرعت کار بالا رفت و طرح طبق برنامه در سه سال اجرا شد: پانزدهم مه ۱۹۳۵ (بیست‌وچهارم اردیبهشت ۱۳۱۴) اولین خط متروی مسکو افتتاح شد. طول این خط ۱۱.۲ کیلومتر بود و سیزده ایستگاه داشت.
🚊اما بیش از همه روی نمای داخلی ایستگاه‌ها کار شده بود تا به معنای واقعی «کاخ‌های زیرزمینی» باشند: تالارهای بزرگ با سنگ مرمر، گچ‌کاری‌های پرظرافت و مجلل، لوسترهای کریستال و از همه مهمتر پله‌های برقی چشم مسافران را خیره می‌کرد. تجمل و شکوه باید بیننده را مقهور می‌کرد، مانند محراب زیبای کلیسایی جامع که ناخودآگاه آدمی را به زانو درمی‌آورد، ایستگاه‌ها باید بیننده را در برابر عظمت دستاوردهای سوسیالیسم به زانو درمی‌آورد.
حالا فقط مانده بود قدری دروغ ــ که نان شب تبلیغات نظام‌های توتالیتر است ــ چاشنی این سازۀ عظیم شود؛ و آن دروغ این بود: مسکو تنها شهر جهان است که مترو دارد!
✍🏼مهدی تدینی
🚟🚟🚟🚟🚟🚟
@cafe_andishe95
Telegram
attach 📎
♒️زمانی که سِر جان ملکم به شاه [قاجار] گفته بود مردم انگلیس حقوق و آزادی دارند و اعیان و اشراف نمیتوانند به مردم زور بگویند، شاه گفت: پادشاه شما مثل کلانتر مملکت است. این قِسم سلطنت شاید دوام داشته باشد اما لذت ندارد. سلطنت من با آنچه تو می‌گویی متفاوت است، من می‌توانم جمیع این افراد و صاحب‌منصبان را عزل و نصب کنم، در ایران همیشه حق با شمشیر بوده است و خواهد بود.
📚 مقدمات مشروطه‌خواهی-دکتر فردین مرادخانی
@cafe_andishe95
📚 مقدمات مشروطه‌خواهی-دکتر فردین مرادخانی
@cafe_andishe95
🐰حکایت من و خرگوش و ایشان!
ایشان: شنیده‌ام شما از خرگوش خوشتان می‌آید؟
من: درست شنیده‌اید.
ایشان: چه طور از حیوانی خوشتان می‌آید که خرطوم به آن درازی دارد؟
من: منظورتان فیل است؟
ایشان: البته نظر شما محترم است، ولی ما نامش را خرگوش می‌دانیم! حالا شما هر اسمی می‌خواهی رویش بگذار! به علاوه، چه طور از جانوری خوشت می‌آید که در رودخانه‌های آمازون مشغول صید گورخرهای بیچاره است؟
من: منظورت تمساح در آفریقاست؟
ایشان: حالا شما با بازی با کلمات هر چه می‌خواهی سفسطه کن! اگر راست می‌گویی بگو پس این خرگوش چه جانوری است؟
من: خوب، اول از همه گوش‌های بزرگی دارد....
ایشان: خوب، پس همان است که خرطوم بزرگی دارد، دیگر!
من: خیر چون شکل گوشهایش کشیده است و نه گرد!
ایشان: هان، ببین! پس حیوانی را دوست داری که جفتک می‌اندازد، بدصداست، ولی شما طرفدارانش تبلیغ کرده‌اید که پشگلش درمان هر دردی است!
من: نه عزیزم، آن خر است!
ایشان: ببین، مجادله بیخود می‌کنی. قبول داری که گوش‌های بزرگ دارد و خر هم هست، پس خرگوش است دیگر! حتی زیست‌شناسان که اینقدر در مورد این چیزها دقیقند هر دو را جزو پستانداران طبقه‌بندی میکنند. پس اگر هم فرقی داشته باشند فرق کمی دارند! نمی‌توانی ادعا کنی که یکی را دوست داری و دیگری را نه!
من: بله، البته! شما درست می‌فرمایید!
مکالمه فوق شبیه مکالمه‌ایست که با بعضی‌ها سر اقتصاد آزاد و بازار آزاد دارم! نمی‌دانم چه اصراری دارند حالی‌ات کنند که نظامی که شدیدترین دخالت‌های دولتی، انواع و اقسام قوانین خلق‌الساعه، انواع رانت‌های دولتی، انواع سوبسیدهای آشکار و پنهان، انواع قیمت‌گذاری‌ها، پول انحصاری دولتی با تورم مزمن بالای بیست‌درصد..... دارد در حقیقت همان سیستم اقتصاد آزاد و یا چیزی خیلی نزدیک و شبیه به آن است!
جناب گاو
@cafe_andishe95
ایشان: شنیده‌ام شما از خرگوش خوشتان می‌آید؟
من: درست شنیده‌اید.
ایشان: چه طور از حیوانی خوشتان می‌آید که خرطوم به آن درازی دارد؟
من: منظورتان فیل است؟
ایشان: البته نظر شما محترم است، ولی ما نامش را خرگوش می‌دانیم! حالا شما هر اسمی می‌خواهی رویش بگذار! به علاوه، چه طور از جانوری خوشت می‌آید که در رودخانه‌های آمازون مشغول صید گورخرهای بیچاره است؟
من: منظورت تمساح در آفریقاست؟
ایشان: حالا شما با بازی با کلمات هر چه می‌خواهی سفسطه کن! اگر راست می‌گویی بگو پس این خرگوش چه جانوری است؟
من: خوب، اول از همه گوش‌های بزرگی دارد....
ایشان: خوب، پس همان است که خرطوم بزرگی دارد، دیگر!
من: خیر چون شکل گوشهایش کشیده است و نه گرد!
ایشان: هان، ببین! پس حیوانی را دوست داری که جفتک می‌اندازد، بدصداست، ولی شما طرفدارانش تبلیغ کرده‌اید که پشگلش درمان هر دردی است!
من: نه عزیزم، آن خر است!
ایشان: ببین، مجادله بیخود می‌کنی. قبول داری که گوش‌های بزرگ دارد و خر هم هست، پس خرگوش است دیگر! حتی زیست‌شناسان که اینقدر در مورد این چیزها دقیقند هر دو را جزو پستانداران طبقه‌بندی میکنند. پس اگر هم فرقی داشته باشند فرق کمی دارند! نمی‌توانی ادعا کنی که یکی را دوست داری و دیگری را نه!
من: بله، البته! شما درست می‌فرمایید!
مکالمه فوق شبیه مکالمه‌ایست که با بعضی‌ها سر اقتصاد آزاد و بازار آزاد دارم! نمی‌دانم چه اصراری دارند حالی‌ات کنند که نظامی که شدیدترین دخالت‌های دولتی، انواع و اقسام قوانین خلق‌الساعه، انواع رانت‌های دولتی، انواع سوبسیدهای آشکار و پنهان، انواع قیمت‌گذاری‌ها، پول انحصاری دولتی با تورم مزمن بالای بیست‌درصد..... دارد در حقیقت همان سیستم اقتصاد آزاد و یا چیزی خیلی نزدیک و شبیه به آن است!
جناب گاو
@cafe_andishe95
🔅دست کشیدن از حقایق دست کشیدن از آزادی است.
اگر حقیقتی در کار نباشد،هیچ کس نمی تواند قدرت را نقد کند،چون هیچ اساسی وجود ندارد که بر مبنای آن بتوان چنین کرد.اگر حقیقتی در کار نباشد پس همه چیز نمایش و مضحکه ایی بیش نیست.کیف هر چه پُرپولتر،نورها کورکننده تر.
وقتی از تفاوت میان آنچه عملا حقیقتِ موضوع است چشمپوشی می کنید،به استبداد تن می دهید.این گونه رویگردانی از واقعیت شاید طبیعی و خوشایند به نظر برسد،اما نتیجه اش سقوط و اضمحلال شما به عنوانِ یک فرد انسانی و بنابراین فروپاشیِ هر نظام سیاسیِ مبتنی بر«فردگرایی»است.
🔎تیموتی اسنایدر
@cafe_andishe95
اگر حقیقتی در کار نباشد،هیچ کس نمی تواند قدرت را نقد کند،چون هیچ اساسی وجود ندارد که بر مبنای آن بتوان چنین کرد.اگر حقیقتی در کار نباشد پس همه چیز نمایش و مضحکه ایی بیش نیست.کیف هر چه پُرپولتر،نورها کورکننده تر.
وقتی از تفاوت میان آنچه عملا حقیقتِ موضوع است چشمپوشی می کنید،به استبداد تن می دهید.این گونه رویگردانی از واقعیت شاید طبیعی و خوشایند به نظر برسد،اما نتیجه اش سقوط و اضمحلال شما به عنوانِ یک فرد انسانی و بنابراین فروپاشیِ هر نظام سیاسیِ مبتنی بر«فردگرایی»است.
🔎تیموتی اسنایدر
@cafe_andishe95
مشاوره‌ی تجاری مارکسیستی
📹بازیگران: کارل مارکس، کائوتسکی و آین رند
مارکس=فیلسوف کمونیسم
کائوتسکی=تئوریسین سوسیالیست
آین رند=نویسنده لیبرتارین
فلصور
@cafe_andishe95
📹بازیگران: کارل مارکس، کائوتسکی و آین رند
مارکس=فیلسوف کمونیسم
کائوتسکی=تئوریسین سوسیالیست
آین رند=نویسنده لیبرتارین
فلصور
@cafe_andishe95
🏛الکسی دو توکویل مدافع لیبرال دموکراسی👥
📍توکویل جامعه شناس و اندیشمندِ سیاسی فرانسوی قرن 19از خانواده اشراف فرانسه بود،اما با اینهمه با وجدانی والا دلبسته اشرافیگری نبود و دموکراسی را در سیاست برگزید.
وی برآن بود که اندیشۀ اساسی دموکراسی،یعنی آزادی چنان مشروعیتی پیدا کرده که مقابل آن نمی توان مقاومتی کرد.
وی خود با حمایت از سلطنت لیبرالی لویی فیلیپ از سابقۀ اشرافی خود فاصله گرفت و به دفاع از لیبرال دموکراسی پرداخت.او 12 سال عضو مجلس نمایندگان دموکراسی بود و به دلیل مخالفت با کودتای لوئیی ناپلئون مجبور به کناره گیری از مشاغل سیاسی شد.
📍مهمترین اثر او دربارۀ دموکراسی کتاب دو جلدی «دموکراسی در آمریکا»است که استدلال اصلی آن این است که جهان مدرن،جهانی دموکراتیک است و دیگر امکان تاسیس اقتدار مشروع بر مبنایی غیر دموکراسی از میان رفته است.به عبارتی خواست برابری مهمترین،ویژگی جهان مدرن و سیاست جدید است هرچند ممکن است نظام های مبتنی بر برابریِ انسانها به بهروزی یا تباهی زندگی سیاسی منجر شود.
در این رهگذر او به نقد و آسیب شناسی معضلات دموکراسی روسویی و استبداد اکثریت پرداخته تا از دموکراسی توده ساز ضد آزادی به دموکراسی لیبرال برسد.همین موضع آسیب شناسانه است که ذهن های نابالغ را به این تصور خام می افکند که توکویل ضد دموکراسی بوده است.این اذهان از ماهیت خودانتقادیِ رویکرد توکویل چیزی نفهمیده اند.
🔘خواست برابری از دیدِ توکویل از یک سو ممکن است هرگونه امتیاز و برتری فردی را از میان ببرد و در اکثریت حاکم تمایلی به ایجاد استبداد تولید کند.چنین برداشتی از برابری،ضد فردیت است که خود از مفاهیم بنیادین دموکراسی شمار می رود.
#نقد_جباریت_اکثریت
🔎استبداد اکثریت به نظر توکویل موجب تضعیف و تخریب نهادها و انجمنهای جامعۀ مدنی به عنوان تکیه گاه اصلی مقاومت در مقابل اقتدار دولت می گردد و این نیز خود مغایر با روح دموکراسی است.
دموکراسی نیازمند پیوندهای مدنی و انجمن های اجتماعی واسط میان فرد و حکومت است.
در غیاب جامعۀ مدنی و انجمن های اجتماعی،وضعی مستقر می گردد که توکویل آن را «تفرد» می نامد و منظورش نه فردیت،بلکه انزوا و ذره گون شدن(اتمیزه)فرد در جامعه ای است که بعدها جامعۀ توده ای خوانده شد.
او در مقام یک لیبرال دموکرات در آسیب شناسی و نقد خود بسیار دقیق و محق بود و تفرد را منجر به تضعیف فردیت می دید که در آن افراد به سهولت دستخوش سلطۀ افکار عمومی و حتی گرفتار حکومت جبارانی شوند که صرفا وعدۀ برابری اجتماعی و اقتصادی به آنها میدهند.
از سوی دیگر برابری خواهی در جامعۀ مدرن پیامد مثبتی هم دارد و به خواست برابری سیاسی و اخلاقی می انجامد.
آزادی و برابری دموکراتیک تنها در مشارکت شهروندان در حکومت بر خود ظاهر می شود.از این رو توکویل تحت تاثیر روسو قرار دارد اما جباریت اکثریت آن را خنثی میکند.
او با تردید به امریکا می نگرد اما معتقد است استعداد مردم امریکا در برپایی نهاد و انجمن های جامعۀ مدنی در همۀ حوزه ها،تمایل به استبداد را می کاهد و مانع پیشرفت حالت تفرد میشود.همین تردید مقام شامخی به او می بخشد او صرفا مجیزگوی دموکراسی نیست بلکه با نقد و آسیب شناسی،دموکراسی را چندگام به جلو برد.او نقادی روشن بین بود:
نهادهای جامعۀ مدنی آمریکا همچون مدارسی هستند که مردم در آن درس دموکراسی فرا می گیرند.در نظام آمریکا میان اندیشۀ برابری دموکراتیک و نهادهای جامعۀ مدنی بدین سان پیوندی برقرار می شود.
📚درسهای دموکراسی برای همه
@cafe_andishe95
📍توکویل جامعه شناس و اندیشمندِ سیاسی فرانسوی قرن 19از خانواده اشراف فرانسه بود،اما با اینهمه با وجدانی والا دلبسته اشرافیگری نبود و دموکراسی را در سیاست برگزید.
وی برآن بود که اندیشۀ اساسی دموکراسی،یعنی آزادی چنان مشروعیتی پیدا کرده که مقابل آن نمی توان مقاومتی کرد.
وی خود با حمایت از سلطنت لیبرالی لویی فیلیپ از سابقۀ اشرافی خود فاصله گرفت و به دفاع از لیبرال دموکراسی پرداخت.او 12 سال عضو مجلس نمایندگان دموکراسی بود و به دلیل مخالفت با کودتای لوئیی ناپلئون مجبور به کناره گیری از مشاغل سیاسی شد.
📍مهمترین اثر او دربارۀ دموکراسی کتاب دو جلدی «دموکراسی در آمریکا»است که استدلال اصلی آن این است که جهان مدرن،جهانی دموکراتیک است و دیگر امکان تاسیس اقتدار مشروع بر مبنایی غیر دموکراسی از میان رفته است.به عبارتی خواست برابری مهمترین،ویژگی جهان مدرن و سیاست جدید است هرچند ممکن است نظام های مبتنی بر برابریِ انسانها به بهروزی یا تباهی زندگی سیاسی منجر شود.
در این رهگذر او به نقد و آسیب شناسی معضلات دموکراسی روسویی و استبداد اکثریت پرداخته تا از دموکراسی توده ساز ضد آزادی به دموکراسی لیبرال برسد.همین موضع آسیب شناسانه است که ذهن های نابالغ را به این تصور خام می افکند که توکویل ضد دموکراسی بوده است.این اذهان از ماهیت خودانتقادیِ رویکرد توکویل چیزی نفهمیده اند.
🔘خواست برابری از دیدِ توکویل از یک سو ممکن است هرگونه امتیاز و برتری فردی را از میان ببرد و در اکثریت حاکم تمایلی به ایجاد استبداد تولید کند.چنین برداشتی از برابری،ضد فردیت است که خود از مفاهیم بنیادین دموکراسی شمار می رود.
#نقد_جباریت_اکثریت
🔎استبداد اکثریت به نظر توکویل موجب تضعیف و تخریب نهادها و انجمنهای جامعۀ مدنی به عنوان تکیه گاه اصلی مقاومت در مقابل اقتدار دولت می گردد و این نیز خود مغایر با روح دموکراسی است.
دموکراسی نیازمند پیوندهای مدنی و انجمن های اجتماعی واسط میان فرد و حکومت است.
در غیاب جامعۀ مدنی و انجمن های اجتماعی،وضعی مستقر می گردد که توکویل آن را «تفرد» می نامد و منظورش نه فردیت،بلکه انزوا و ذره گون شدن(اتمیزه)فرد در جامعه ای است که بعدها جامعۀ توده ای خوانده شد.
او در مقام یک لیبرال دموکرات در آسیب شناسی و نقد خود بسیار دقیق و محق بود و تفرد را منجر به تضعیف فردیت می دید که در آن افراد به سهولت دستخوش سلطۀ افکار عمومی و حتی گرفتار حکومت جبارانی شوند که صرفا وعدۀ برابری اجتماعی و اقتصادی به آنها میدهند.
از سوی دیگر برابری خواهی در جامعۀ مدرن پیامد مثبتی هم دارد و به خواست برابری سیاسی و اخلاقی می انجامد.
آزادی و برابری دموکراتیک تنها در مشارکت شهروندان در حکومت بر خود ظاهر می شود.از این رو توکویل تحت تاثیر روسو قرار دارد اما جباریت اکثریت آن را خنثی میکند.
او با تردید به امریکا می نگرد اما معتقد است استعداد مردم امریکا در برپایی نهاد و انجمن های جامعۀ مدنی در همۀ حوزه ها،تمایل به استبداد را می کاهد و مانع پیشرفت حالت تفرد میشود.همین تردید مقام شامخی به او می بخشد او صرفا مجیزگوی دموکراسی نیست بلکه با نقد و آسیب شناسی،دموکراسی را چندگام به جلو برد.او نقادی روشن بین بود:
نهادهای جامعۀ مدنی آمریکا همچون مدارسی هستند که مردم در آن درس دموکراسی فرا می گیرند.در نظام آمریکا میان اندیشۀ برابری دموکراتیک و نهادهای جامعۀ مدنی بدین سان پیوندی برقرار می شود.
📚درسهای دموکراسی برای همه
@cafe_andishe95
لیبراسیون/لیبرالیسم pinned «🏛الکسی دو توکویل مدافع لیبرال دموکراسی👥 📍توکویل جامعه شناس و اندیشمندِ سیاسی فرانسوی قرن 19از خانواده اشراف فرانسه بود،اما با اینهمه با وجدانی والا دلبسته اشرافیگری نبود و دموکراسی را در سیاست برگزید. وی برآن بود که اندیشۀ اساسی دموکراسی،یعنی آزادی چنان…»