🔎سقوط قسطنطنیه و کلیسایی که مسجد شد
#جعل_و_تصرف_تاریخ
🇹🇷🇹🇷 #ترکیه
در سال ۱۴۵۳ و پس از فتح قسطنطنیه به دست عثمانی‌ها و در پی تصرف کلیسا «سلطان محمد دوم» بلافاصله فرمان تبدیل کلیسا به مسجد را صادر کرد. یکی از روحانیون حاضر از منبر کلیسا بالا رفت و اذان تلاوت کرد. سه روز پس از تسخیر، اولین نماز جمعه‌ در ایاصوفیه برگزار و این بنا به نخستین مسجد امپراتوری استانبول تبدیل شد. محمد دوم دستور بازسازی آن را صادر کرد و مناره‌ای چوبی، چلچراغی بزرگ، محراب، و یک منبر به آن اضافه شد. در زمان سلطان سلیمان اول، نقاشی‌های دوره‌ی بیزانس با گچ پوشانده شد (در سال ۱۹۳۰ و در دوره‌ی آتاتورک این گچ‌ها تراشیده شد). «معمار سینان»، معمار ارمنی مشهور ترک، برای جلوگیری از آسیب مجدد بنا، آن را در مقابل زلزله مقاوم کرد. معروف است که «معمار سینان» که اکثر بناهای تاریخی ساخته‌ی ذهن و دست اوست، بسیار تلاش کرد تا گنبدی بهتر از ایاصوفیه بسازد اما در ساخت آن ناکام ماند.

معروف‌ترین بازسازی ایاصوفیه در دوره‌ی امپراتوری عبدالمجید اول انجام شد. دو معمار سوئیسی به همراه بیش از ۸۰۰ کارگر گنبد و هلال طاق را مستحکم نموده، ستون‌ها را راست کردند و تزئینات داخلی و خارجی ساختمان را ترمیم و اصلاح نمودند. لوح‌های بسیار بزرگ مدوری حاوی اسامی الله، محمد، ابوبکر، عمر، عثمان، علی، حسن و حسین از ستون‌ها آویزان شد.



افسانه‌های ایاصوفیه

افسانه‌های بسیاری در مورد ایاصوفیه رایج بود. گمان می‌کردند که گذرگاهی پنهانی از کاخ تکفور، جنب دیوارهای شهر وجود دارد که تا جزایر دریای مرمره امتداد می‌یابد. صرف‌نظر از اسطوره‌ها، در پی جست‌وجوی غواصان ترک در تالارهای غرق در آب، دو تونل را یافتند که احتمالاً تئودوسیوس دوم، امپراتور بیزانس قرن 5 میلادی از آنها برای تردد مخفیانه به کاخ تکفور و هیپودروم استفاده می‌کرده است. بر اثر آتش‌سوزی و زلزله‌های متعدد بخش بزرگی از ایاصوفیه از بین رفته ‌است، از جمله تابلوی موزائیک تصویر عیسی مسیح که در سال ۱۳۵۵ میلاد بر سطح داخلی گنبد نصب و در میانه‌ی سده‌ی ۱۷ میلادی در زمان عبدالمجید دوم، غازی عسکر عزت افندی با نوشتن آیاتی از سوره‌ی نور آن را پوشانده ‌است. همچنین بر روی ستونی که «ستون گریان» خوانده می‌شود، سوراخی وجود دارد که مسیحیان معتقدند در اثر اشک‌های مریم پدیدار شده و این باور رایج است که این ستون توان شفای بیماران را دارد.

هنری میتوز در مقاله‌‌ی «از قرن پانزدهم تا به امروز» به یکی دیگر از این افسانه‌ها اشاره می‌کند: «در اوایل قرن هفتم یکی از نیم گنبدهای کلیسا فرو ریخت و هیچ‌کس در قسطنطنیه نتوانست آن را مرمت کند. بنابراین، امپراتور نامه‌ای را برای محمد ارسال کرد و پیامبر دستورالعملی مبنی بر چگونگی ترمیم نیم‌گنبد ــ به همراه تعداد زیادی شتر که بارشان ملات مخصوصی از شن و ماسه‌های مکه مخلوط با آب دهان خود بود برای‌ امپراتور فرستاد. نقل است شبی که جبرئیل پیامبر را به بهشت برده بود، محمد نمونه‌ی ایاصوفیه را در بهشت دیده است.»

بعد از تصرف قسطنطنیه به دست امپراتوری عثمانی، جسد کنستانتین، آخرین امپراتور قسطنطنیه، هرگز پیدا نشد و این شایعه وجود دارد که روزی کنستانتین برخواهد گشت و ایاصوفیه را دوباره به کلیسا تبدیل خواهد کرد.
اثری که زمانی نماد پیروزی امپراتوری عثمانی و سقوط امپراتوری بیزانس بود، نه تنها مایه‌ی منازعات مذهبی شده بلکه به نمادی از رقابت بین احزاب ترک هم تبدیل شده است. از سویی اردوغان برای احیای قدرت از‌دست‌رفته‌اش همواره سعی کرده تا نامش در کنار آتاتورک مطرح شود و ناسیونالیست‌های ترک و محافظه‌کاران مسلمان او را قهرمانی بشمارند که نماد ترک‌های مسلمان را به آنها برگردانده است از سوی دیگر، اقلیت‌های مذهبی ترکیه نیز بسیار نگران‌اند که این تغییرات بقایای فرهنگ و تاریخ آنان در ترکیه را نیز نابود کند.

به عقیده‌ی ناظران، این امر بخشی از سیاست دولت اردوغان به منظور قطبی‌سازی جامعه‌ و تبدیل ترکیه از کشوری لائیک به کشوری اسلامی است. هر چند به نظر می‌رسد که اردوغان می‌کوشد ترکیه‌ی کنونی را به دوران طلایی امپراتوری عثمانی بازگرداند و این تغییر کاربری هم نشانه‌ای پررنگ از این بازگشت به شمار می‌رود، اما باید دید که آیا او سرانجام موفق به غلبه بر موانع داخلی و بین‌المللی و دستیابی به این هدف خواهد شد یا نه.

📄ایاصوفیه، اثری تاریخی در کشاکش مذهب و سیاست-مهدی شبانی
@cafe_andishe95

◼️آدم ناچار است با قدرت ارتباط مستقیم داشته باشد؛ راه گریزی وجود ندارد. به همین دلیل سیاست هرگز انتزاعی نمی‌شود. به صورت نیرویی خشن، بی‌رحم و آشکار باقی می‌ماند که تمام چند و چون زندگی ما را تعیین می‌کند: چه بخوریم، چطور زندگی کنیم و کجا کار کنیم. چنین حکومتی مثل یک مرض، طاعون، یک بیماری همه‌گیر، هیچ‌کس را مستثنی نمی‌کند. تناقض در اینجاست که این دقیقا همان روشی است که دولت توتالیتر با آن دشمنانش را می‌پرورانَد: شهروندان سیاسی‌شده.
=====================
◾️دیگر روشن شده بود که سیستم «خودکفایی» که یوگسلاوی آنقدر به آن می‌بالید، فریبی بوده که جعل کرده‌اند تا ما را متقاعد کنند که خود ماییم که مقصریم ــ نه دولت یا حزب. این بی‌نقص‌ترین سیستم در میان حکومت‌های تک‌حزبی بود، که برقرار شده بود تا احساس گناه، تقصیر، شکست، یا ترس را در ما درونی کند، تا به ما بیاموزد خودمان چگونه باید افکار و اعمالمان را سانسور کنیم، و درعین‌حال، کاری کند تا احساس کنیم بیش از همه در اروپای شرقی آزادی داریم.

📚کمونیسم رفت، ما ماندیم و حتی خندیدیم
اسلاونکا دراکولیچ
@cafe_andishe95

🔵الکساندر همیلتون تنها فرد در میان پدران بنیان‌گذار آمریکا بود که به تأسیس دولتی قوی و کارآمد علاقه نشان داد و در مقالات فدرالیست ۷۷-۷۰ خواستار «قدرتمندکردن قوه‌ی مجریه» شد.
🗽🇺🇸🗽🇺🇸
او در مقام اولین وزیر خزانه‌داری ذیل چیزی که در آن زمان بازوی اصلی اداری حکومت بود، یک بوروکراسی بزرگ به وجود آورد. اما توماس جفرسون به شدت با این کار مخالفت کرد و در سخنرانی اولین مراسم تحلیف خود بی‌اعتمادی مستمر آمریکا به بوروکراسی و حکومت بزرگ را این‌گونه بیان کرد:

«جا دارد بپرسیم که آیا ادارات و اداره‌نشین‌های ما چندین برابر لازم نیستند و این امر گاه به خدمتی که برای انجام آن ماموریت یافته‌اند لطمه نمی‌زند». او در زمانی این حرف را می‌زد که کل حکومت آمریکا را حدود سه هزار نفر می‌چرخاندند!

این حکومت در سال ۱٨۳۱ به سرعت بزرگتر و صاحب بیست هزار کارمند شد. هرچند با معیارهای اروپایی و با در نظر گرفتن وسعت سرزمینی حکومت آمریکا هنوز فاقد یک بوروکراسی بزرگ به حساب می‌آمد.
ظهور حامی‌پروری را جز در بستر ناشی از ظهور دموکراسی و پدیدآمدن اولین احزاب سیاسی توده‌ای نمی‌توان به‌درستی فهمید.

در همه‌ی نظام‌های اقتدارگرا، از دربارهای سلطنتی در اروپا گرفته تا حزب کمونیست چین در دوران معاصر، همواره ویژه‌پروری وجود داشته و عده‌ای دور برخی شخصیت‌ها جمع می‌شدند.

تنها در پی ظهور دموکراسی‌های انتخاباتی بود که انگیزه‌های لازم برای تشکیل آن چیزی که امروزه احزاب مدرن سیاسی می‌نامیم فراهم شد.

قول مشهوری است که قانون‌اساسی آمریکا مشوق احزاب سیاسی نیست و بسیاری از پدران بنیان‌گذار این کشور مخالف آن بودند که احزاب بر کشور حکومت کنند.
🗽🇺🇸
جیمز مدیسون در مقاله‌ی شماره ۱۰ فدرالیست درباره‌ی خطر آن چیزی که وی «جناح» می‌نامید هشدار داد. منظور او از این عبارت نوعی شبکه‌ی ویژه‌پرور نخبه بود که مشخصه‌ی سیاست درباری اروپا به حساب می‌آمد و او آن را علت سقوط نظام‌های جمهوری رم و یونان باستان می‌دانست.

جورج واشنگتن در سخنرانی خداحافظی خود «نسبت به آثار زیان‌بار روح حزبی که می‌توانست باعث تفرقه و نابودی ملت جدید شود هشدار داد».

جان آدامز، جانشین او، هم معتقد بود «تقسیم کردن جمهوری به دو حزب بزرگ ... بزرگ‌ترین شر سیاسی است که می‌تواند از دل قانون‌اساسی ما بیرون آید و باید از آن ترسید».

ریشه‌ی آن مخالفت این باور کم‌وبیش درست بود که احزاب قادر نیستند به صورت تمام و کمال نماینده‌ی اجتماع باشند و رقابت آنها می‌تواند باعث شکاف و از بین رفتن وحدت شود.
🗽🇺🇸
بنیان‌گذاران اولیه‌ی آمریکا امیدوار بودند افرادی کشور را رهبری کنند که خیرخواه مردم بوده و به دنبال منفعت رساندن به کل کشور باشند.

📚نظم و زوال سیاسی، فرانسیس فوکویاما
@cafe_andishe95

از زمان انتخاب توماس جفرسون در سال ۱٨۰۰ و جایگزین شدن جمهوری‌خواهان به جای فدرالیست‌ها، رؤسای جمهور آمریکا از قدرت خود برای وارد کردن متحدان سیاسی‌شان به مراکز قدرت بهره جستند، نظیر کاری که نخست‌وزیران بریتانیا قبل از سال ۱٨۷۰ انجام می‌دادند.
🗽🇺🇸🗽🇺🇸
جفرسون از ٩۲ سمتی که می‌توانست تغییر دهد، ۷۲ سمت را تغییر داد، با این استدلال که «انتظار نمی‌رود همه چیز در دست فدرالیست‌ها باقی بماند».
هم فدرالیست‌ها و هم طرفداران جفرسون این افراد را که به عنوان معیارهای اولیه داشتن یک سمت اغلب از میان طیف محدودی از سرشناسان محلی دارای موقعیت اجتماعی بالا، وفاداری و تعلیم و تربیت خوب بودند برمی‌گزیدند.

نظم و زوال سیاسی، فرانسیس فوکویاما
@cafe_andishe95

♟افراد متعصب به‌ندرت بذله‌گو هستند. در واقع، آنها طنز را تهدیدی برای یقین‌های خودشان می‌دانند. طنز عموما از یک سو قطعیت را به سخره می‌گیرد و از سوی دیگر پشتیبان کسی است که با افراد متعصب مخالفند. برای همین است که بازار جوک عمدتا در شرایط سرکوب سیاسی گرم می‌شود.

اتحاد شوروی و اقمارش بستری مناسب برای انبوه جوک‌هایی بودند که هم رژیم‌های مختلف کمونیست را به سخره می‌گرفتند و هم حامی مخالفین این رژیم‌ها بودند.
==========================
▪️یک روال عادی در گفتمان دموکراتیک این است که باید از همه عقاید محافظت کرد، جز مواقعی که این عقاید حقوق دیگران را نقض یا از این روند نقض حقوق حمایت می‌کنند.

📚کتاب اعتقاد بدون تعصب
@cafe_andishe95

🔺این مجسمۀ"ما" (سمت راست)را در تهران به دلیل بار اعتراضی‌اش برداشتند و به انبار خدمات شهری منتقل کردند.‌ (عکس بالا)
‌شهرداری تهران، مجسمه "ما" را اردیبهشت‌ماه، شبانه و با جرثقیل از جوار پارک لاله در تهران، در پیاده‌رو خیابان کارگر شمالی برداشتند.
‌سازنده این مجسمه، افشین صیقلی، از این عمل شهرداری انتقاد کرده و گفته مجسمه‌اش را به "انتهای پرتگاهی رو به دره" منتقل کرده‌اند.‌
‌‌‌شهرداری تهران دیروز جشن تولد ۵۰سالگی بهشت‌زهرا را با حضور حسن خمینی و شهردار تهران برگزار کرد. (عکس پایین)
‌
مرگ‌اندیشان از "ما" می‌ترسند و برای قبرستان‌ها که در آن "ما"ی مرده آرمیده است جشن می‌گیرند.
نظام‌های تمامیت‌خواه از "ما" می‌ترسند. آن‌ها همه تلاش‌شان را می‌کنند تا "چراغ‌های رابطه را خاموش" نگه بدارند و "ما" شهروندان را به رعیت تک‌افتاده و جدا از هم تبدیل کنند.‌
‌امید که روزی نه دور قانون اساسی‌ای داشته باشیم که این‌گونه آغاز بشود: "ما مردم..."
مهرانی
@cafe_andishe95

📗📘📙زندگی اکثر مردم تحت فشار است، به گونه ای که مردم از این وضعیت نابسامان شدیدا در خود احساس اهانت و تحقیر می کنند و طبقه یا جناح حاکم نیز به واسطهٔ احساس خطری که در خصوص قدرت یا امتیازاتش می کند، نتواند یا اصلاً نخواهد مشکلات را حل کند، در چنین شرایطی، مردم که به جز در مورد نیازمندیهای ضروری و اجتناب ناپذیر زندگی، در سایر موارد معمولاً بین نوعی بی تفاوتی قضا و قدری و اعتراضی های عصبی و پراکنده در نوسانند، به مرور و ناامیدوارانه، منتظر یک قهرمان ناجی می شوند که با ظهور خویش همهٔ مسائل را حل کند.

بدین ترتیب آنها به جای تلاش و کوشش برای بهبود وضعیت خود به ظهور یک ناجی دل می بندند. این تفکر در نهایت مدعیان اعجاز آفرینی را بر اریکه قدرت می نشاند و آنها نیز در چنین اوضاع و احوالی به سرعت به حاکمانی مستبد تبدیل می شوند.


📚مانس اشپربر/بررسی روانشناختی خودکامگی « نقد و تحلیل جباریت»
@cafe_andishe95

📌معرفی کتاب بررسی «روانشناختی خودکامگی» یا « نقد و تحلیل جباریت» نوشته «مانس اشپربر»📗📘📙
این روانشناس آلمانی این کتاب را در سن 32 سالگی و در دهه 30 میلادی (هفتاد سال پیش) یعنی پیش از آن که هیتلر جهان را به کام جنگ جهانی دوم بکشاند، نگاشته است. او حتی در کتاب خود از روی تحلیل روانی رفتار دیکتاتورها، پیش بینی کرده است که کسی مثل هیتلر سرانجام خودکشی خواهد کرد. وقتی این کتاب منتشر شد نویسنده اش نه تنها مجبور شد برای مصون ماندن از خشم نازیها، به زندگی پنهانی روی آورد بلکه حتی کمونیست های پیرو استالین نیز خواندن این کتاب را ممنوع کردند و پیروانشان حتی از دست زدن به این کتاب هم پرهیز می کردند.
این کتاب توسط کریم قصیم به زبان فارسی ترجمه و در سال 1363 توسط انتشارات دماوند به چاپ رسیده است. به علت استقبال از کتاب، ظرف یک سال به چاپ سوم رسید و پس از چاپ سوم همین کتاب در سال 1364 بود که پس از سه سال فعالیت، انتشارات دماوند تعطیل شد.
اشپربر در این کتاب، که متنی بسیارروان و جذاب دارد، با تحلیل روانشناختی شخصیت و رفتار جباران، نشان می دهد که جباران به خودی خود جبار نمی شوند بلکه آنها محصول رفتار توده هایی هستند که خلق و خوی جباریت بخشی از وجود آنهاست. برای آن که جباریت و دیکتاتوری برای همیشه از جامعه ای رخت بربندد باید روحیه جباریت توده ها از بین برود (یادمان نرود که ما ایرانی ها رابطه خوبی با موجودات ضعیف تر از خودمان نداریم. ببینید بچه هایمان خیلی راحت به سوی گربه ها و سگ ها سنگ می اندازند، سوارها به پیاده ها رحم نمی کنند، همه مان در موضع شغلی خودمان حکومت می کنیم. بقال حاکم است نانوا حاکم است رانند تاکسی حاکم است. مامور پلیس و قاضی و همه وهمه در موضع شغلی خود می خواهیم حکومت کنیم. وقتی در خیابان دزد را می گیریم به جای آن که تحویل پلیس اش بدهیم اول به او کتک مفصلی می زنیم، پلیسمان وقتی خطاکاری را دستگیر می کند اول او را می زند و این مثالها الی ماشاء الله وجود دارد. این ها همه نشانه های جباریت نهفته ای است که در همه ما وجود دارد).
اشپربر نشان می دهد که چگونه شخصیت روانی یک جبار به تدریج و در طول زمان تحول می یابد و او را از یک زندگی معمولی محروم می کند به گونه ای که جبار به تدریج دچار سادیسم (دیگر آزاری) و در مراحل بعدی دچار مازوخیسم (خودآزاری) می شود. در واقع از نظر اشپربر، جباران بیمارانی هستند که بیماریشان در هیاهوی توده ها، برای خودشان و برای دیگران مخفی می ماند و به همین علت فرصت درمان نیز از آنها ستانده می شود.
اشپربر با دسته بندی انواع ترس نشان می دهد که جباران دچار «ترس تهاجمی» هستند و در واقع بخش بزرگی از رفتار آنها ناشی از این نوع ترس است. اشپربر معتقد است اعتیاد به دشمن تراشی و ایده «دشمن انگاری هر کس با ما نیست» از سوی جباران محصول ترس عمیقی است که در وجود آنها نهفته است. او از قول افلاطون می نویسد «هر کس می تواند شایسته صفت شجاع باشد، الا فرد جبار». و بعد خودش به زیبایی و با تحلیل روانشناختی نشان می دهد که این سخن افلاطون چقدر دقیق است. در واقع نشان می دهد که جباریت ویژگی است که جایگزین فقدان شجاعت می شود. و این رفتار در همه سطوح قدرت (پدر، معلم، رئیس اداره، پلیس محله و ....) نمود دارد. اما وقتی احاد توده های شخصیتاً جبار در عالم واقع با یکی از جباران همراهی می کنند و او را حمایت می کنند، از او یک حاکم به تمام معنی دیکتاتور می سازند.
اشپربر نشان می دهد که چگونه ترس در طول زمان به نفرت تبدیل می شود و آنگاه توده ها برای ارضای حس نفرتشان از عده ای، جباری را یاری می کنند تا آنان را نابود کند. و بعد دوباره زمانی می رسد که توده ها به علت نفرت از همین جبار، او را به کمک جبار دیگری به چوبه دار می سپارند.
او به زیبایی نشان می دهد که چگونه جباران با ساده کرده مسائل پیچیده زندگی، راه حل های عامه پسند ـ اما غیر قابل اجرا ـ می دهند و اصلا هم نگران عدم قابلیت اجرای این ایده های خود نیستند چرا که آموخته اند وقتی راه حلشان به نتیجه نرسید به راحتی می توانند با انداختن مسئولیت این ناکامی به گردن دیگران (دشمنان فرضی)، این ناکامی را تبدیل به فرصتی کنند تا نشان دهند که دشمنانشان چقدر قدرتمند اند و نمی گذارند تا آنها به اهدافشان برسند.
اشپربر البته تحلیلش را معطوف به شخصیت سیاسی خاصی نمی کند اما برخی مثالهایش را از رفتار دیکتاتورهای زمانه اش (استالین و هیتلر) می آورد. با این حال، زیبایی این کتاب به این است که وقتی نام هیتلر و استالین را حذف می کنیم و نام هر دیکتاتور دیگری را می گذاریم می بینیم چقدر تحلیل تازه است، گویا اشپربر آنها را همین دیروز و برای تحلیل رفتار دیکتاتورهای این زمانه نوشته است.
@cafe_andishe95

هیچ کس واقعا به آن سیستم اعتماد و اعتقادی نداشت، به سیستمی که چهل سال تمام، بلکه هم بیشتر، توانايي تأمین نیازهای اولیه شهروندانش را پیدا نکرد.

وقتی رهبران داشتند درباره آینده ای
درخشان حرف روی حرف می انباشتند، مردم مشغول ذخیره کردن آرد و شکر، شیشه دردار، پیاله، جوراب شلواری، نان خشک، چوب پنبه، طناب، میخ، و کیسه پلاستیکی بودند. فقط اگر سیاستمداران این بخت را می داشتند که به گنجه ها، سردابها، کمدها، و کشوهای ما سرکی بکشند . البته نه در پی یافتن کتابها و چیزهای ضد دولتی می دیدند که چه آینده ای در انتظار طرح های بی نظیری است که برای کمونیسم ریخته اند. اما نگاه نکردند.

📗کمونیسم رفت، ما ماندیم و حتی خندیدیم
@cafe_andishe95

🔰طبقه محوریِ چپگرا ضد آزادی و توسعه کشور!🔰
#نقد_کمونیسم
یکی از مفاهیم اسطوره سازانه کارل مارکس که مدام نقل و نبات بحث های روشنفکرانۀ ایران است سخن راندن ایدئولوژیک از بحث طبقه در همۀ حالات است.گویی کلیشه ای مقدس مثل ده فرمان موسی بر ایشان نازل شده که بدون آن عملا نمی توان حرفی در مورد اجتماعات و جنبشهای اجتماعی زد.کار افراط به حدی رسیده که این ویروس به غیر چپ ها نیز سرایت کرده و هر تحلیلگری اگر بحث طبقه را از قلم بیاندازد گویی مرتکب کفر و جنایت شده است.استفاده ایی مکرر و بعضا نا لازم که گویا گویندگان را مجبور کرده اند از طبقه بگویند تا گفتارش عمیقتر به نظر برسد!

به جای تکیه بر روی آحاد ملت بحث طبقه را پیش می کشند تا از رهگذر ادبیات مارکسیستی به خیال خود کمکی برای فرودستان باشند اما دوستی خاله خرسۀ ایشان به انشقاق و خصومت دامن میزند و همان کارگر را نیز بی یاور رها می کنند.
وجه پررنگ پوپولیستی دفاع از فرودستان هم در این روشمندی قابل تمیز است و ایدۀ خوبی برای جلب مشتری توده انبوه است.

این تکیۀ بیجا بر طبقه نتایج نامطلوب چندی بر جای می گذارد.

یک نتیجه مسموم این است که خواه ناخواه این تفکر را جا می اندازد که ارزشها و خواستهایی وجود ندارد که فراطبقاتی،حقوق بشری و انسان محور باشد و به هیچ طبقه اجتماعی تعلق محض نداشته بلکه جهان شمول و زمان شمول است.
این ایده فراگیر فراطبقه می تواند جمعیت وسیعتری را در موضع همدرد و هم منافع قرار داده جنبش فراگیرتری را به ارمغان آورد.حتی اگر شما بخواهید بین طبقات خصومت ایجاد کنید هم باید سر چیزی باشد که ویژگیِ فراطبقاتی داشته باید تا برای هر دو مطلوب باشد اما تز کهنۀ مارکس خصومتی را ایجاد میکند که به جنگ و خشونت می انجامد و عاجز از وحدت دادن به ملت در جهت رسیدن به اهداف والای فراطبقاتی است.

خصومتی که مارکس توهم کرده و مفروض می گیرد،غیر قابل مصالحه و گذرناپذیر است مگر با انقلابی طبقاتی و تفوق یک طبقه بر دیگر طبقات.

این بینش اسطوره زده از طبقات متکی به اکثریت بودن پرولتریا بود چیزی که در غرب صنعتی محقق هم نشد و ایده را پا در هوا قرار داد.رادیکالیسم او امکان اصلاح را بدون آزمودن رد کرده،درِ صلح و بهبود عاقلانه و مصلحانه را به کل مسدود کرده است.همین جزم نیز مرده ریگی است که هم اکنون نیز توسط چپ مدام تکرار می شود و قبای یک اسطوره به تن کرده است.

خود فکر تخاصم طبقاتی و تسری آن به کل تاریخ گذشته و آینده بسیار سست و قابل انتقاد است زیرا که پیدایش تمدنها عموما به مدد تعاون و همکاری رقم خورده است.اگر مبنا بر تخاصم و دشمنی رفع ناشدنی بود هیچ تمدن شکوهمندی ساخته نمی شد که مارکس بر برج آن بنشیند و در جامعۀ صنعتی از خشونت و تخاصم بگوید.
مثلا در خاورمیانه تخاصم اصلی بین اعضای مردم(ملت)و هیئت حاکمه سر برقراری حکومتی بهتر بر ملت است و باید باشد نه یک طبقه از طبقات.
🔘یعنی با روش مارکس بحث اصلی برای ملت به حاشیه می رود و بحث فرعی طبقاتی بر صدر می نشیند این تحقیر و تضعیف خود در قالب انشقاق طبقاتی،فقط حکومت های توتالیتر را خوش می آید.
وقتی تصور چیزی که نفعش فراطبقاتی به همه میرسد در افق امیدها خاموش گردد،هدف مشترک نیز بی موضوع می شود.اولین قربانی این نگرش کوشش برای آزادی خواهد بود که قرار است همگان را متنفع کند.اصولا آزادی را نمی شود این مقدار تحقیر کرد که در اسارت یک طبقه اجتماعی در آورد.
دو دیگر آنکه در چنین جو تیره ایی هر کس به دنبال طبقه ایی می گردد که خود را بدان سنجاق کند تا از غافلۀ بحث طبقاتی جا نماند.گویی اگر طبقه را لقلقۀ زبان نکند دست خالی می ماند و سخنش بی پایه و غیر مستدل است و حق سخن گفتن از مسائل اجتماعی را از دست می دهد.در این میراث شوم گفتمان چپ برای ما،به طور کاذب،«ارجاع به طبقه»شرط دستیابی به تحلیل اجتماعی میشود.

قالب بندی مقلدانه از مارکس در بحث طبقه فقط در جوامع حاشیه ایی وحدتِ جامعه را تکه تکه و لقمۀ خوبی برای توتالیتاریسم می کند.پیش کشیدن بحث طبقاتی جنبشها را عقیم می کند.
تحلیلگر هم در مخمصه قرار می گیرد از این به بعد بررسی معطوف به این می شود که فلان جنبش در طبقۀ مورد نظر من بوده است یا نه،اگر نباشد آن را کنار می گذارم.
چپها از یک سو خواسته های ملی را رد می کنند و با آن خصومت دارند از طرف دیگر جامعه را هم با طبقات پاره پاره کرده و عملا به آزادیخواهی مردم ضربه می زنند.از طرفی بر طبلِ قومگرایی میکوبند و از طرف دیگر بر کوسِ دشمنی طبقاتی و بدینسان دیگر جمعِ فراگیری برای حرکت باقی نمی گذارند.
🔘چرا به جای این بازی های تقلیدی و مارکسیستیِ اسطوره پرستانه،عاقلانه و منطقی در پی خواست آزادی و منافع تمام ملت بدون ارجاع به طبقه نباشیم؟طبقه محوری چه سودی برای خود مارکسیستهای غربی داشته که برای ما داشته باشد؟!تا کِی داستانِ ما و غرب و فقط تقلید نسنجیده؟
☭x☭x☭x☭
@cafe_andishe95

#حجت_کلاشی: مردم با صدای بلند اعلام می‌کنند که انقلاب ۵۷ اشتباه بوده انقلابی که علیه مشروطه رخ‌داده یک اشتباه تاریخی بوده
‏باید سیاست را به عنوان ماموریتی برای وطن بفهمیم، یعنی سیاست مقوله‌ای است برای اصلاح وضعیت کشور برای بهبود امور عمومی و ملی ما نه ماموریت برای امت اسلامی
‏⁧ #بازگشت_به_مشروطه ⁩
@cafe_andishe95

فمینیست به معنای این است که حقوق زنان در تمام زمینه‌ها اعم از اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، ادبی و حتی در زندگی مشترک مورد توجه قرار گیرد و به معنای برتری زنان نسبت به مردان نیست. ملاک برتری نه از روی مرد و زن بودن و نه از روی رنگ پوست و نه از روی نژاد است، بلکه خلاقیت، نبوغ، توانایی، شرف و انسانیت هر انسانی آن را مشخص می‌کند. همه‌‌ی ما باید بدانیم که به عنوان انسان و نه به‌ عنوان مرد یا زن، باید حق و حقوق یکدیگر را با تمام وجود رعایت کنیم و به آن احترام بگذاریم
📚از کتاب:همه باید فمینیست باشیم
چیماندا انگوزی ادیشی
@cafe_andishe95

🚺چرا باید فمینیست باشیم❓

فمینیست یعنی کسی که به برابریِ اجتماعی، سیاسی و اقتصادی هر دو جنس معتقد است. "فمینیست‌بودن" یک ارزش است، چرا که عدالت یک ارزش است. فمینیسم در راستای عدالت عمل می‌کند. پس دلیلی ندارد که از فمینیست‌بودن بترسیم؛ همان‌قدر که دلیلی ندارد از عادل‌بودن بترسیم.

امّا ترس هدیهٔ جامعه به زن‌هاست! ترس از پذیرفته‌نشدن، ترس از دوست‌داشتنی‌ نبودن، ترس از مسخره‌شدن، ترس از ازدواج‌نکردن، ترس از بچه‌دار نشدن، ترس و ترس و ترس... و در نهایت ترس از زن‌بودن. "فمینیسم" مخالف هرگونه برتری‌ست و برخلاف تصور خیلی‌ها، سعی در بزرگ‌نماییِ زن‌ها ندارد، بلکه به برابریِ اجتماعی و اقتصادی و سیاسی هر دو جنس معتقد است؛ یعنی ابتدایی‌ترین نشانهٔ متمدّن‌بودن‌مان!

امّا جامعه با رفتاری که نسبت به زن‌ها دارد، فردیّت‌شان را از آن‌ها می‌گیرد. دخترها از همان دوران کودکی با "بکن" و "نکن"هایی که به آن‌ها تحمیل می‌شود، "جنس دوّم" بودن را می‌پذیرند؛ این که نسبت به پسرها حقیرترند و ارزش کمتری دارند! و امروزه این جنسِ دوّم‌بودنِ زن‌ها، به شکلی نهادینه شده.

هنوز هم در خیلی از دادگاه‌ها، زن را نصف مرد حساب می‌آورند! و این دامن‌زدن به حقیر بودنِ زن‌ها، جلوه‌های متفاوتی دارد؛ حتی در فحش‌هایی که ردوبدل می‌شود، ردّی از زن و زنانگی به چشم می‌خورد.

امّا باید در مقابل همهٔ این مسائل ایستاد؛ چرا که اگر مردم به برده‌داری هم تن می‌دادند و از جایی به بعد برای براندازیِ آن تلاش نمی‌کردند، بی‌شک برده‌داری هنوز هم جزو فرهنگ بود.



📚از کتاب:همه باید فمینیست باشیم
چیماندا انگوزی ادیشی
======================

📍چیما ماندا انگزی آدیشی فعال حقوق زنان، سخنران و نویسنده‌ی نیجریایی در سال 1977 به دنیا آمد. او تحصیلات خود را در رشته‌ی داروسازی ادامه داد. کارشناسی ارشد را در رشته‌ی نویسندگی خلاق گرفت و کارشناسی ارشد دیگری در رشته‌ی مطالعات آفریقا اخذ کرد. او نویسنده‌ی داستان کوتاه و کتاب‌های غیرداستانی است و در کنفرانس‌های متعددی در سراسر جهان سخنرانی کرده است. آدیشی با کتاب «نیمی از یک خورشید زرد» در سال 2007 به شهرت رسید و جایزه‌ی ادبیات داستانی زنان را از آن خود کرد. آثار او به بیش از سی زبان ترجمه شده است و انتشارات معتبری نظیر نیویورکر، گرانتا و فاینانشیال تایمز کتاب‌های او را به چاپ رسانده است.
📚: کتاب ما همه باید فمینیست باشیم، پر‌فروش‌ترین کتاب آمازون در حوزۀ مطالعات عمومی جنسیتی نیز است. انسانیت خارج از بحث جنسیت، مقوله‌ای زیبا و پر از باورهای تازه شکفته است که باید با یکدلی و اتحاد هم زن و هم مرد به ثمر بنشیند. سال‌هاست که جنگ، جدایی، نژادپرستی، خودخواهی و فاصله‌ی طبقاتی، بشریت را به سمت و سوی تهاجم و زندگی‌ای فارغ از انسانیت سوق داده است. در این میان، تحقیر جنس مؤنث و یا بالعکس، کمکی به شرایط دنیا و صد البته به انسانیت نخواهد کرد که هیچ، شرایط را اسفبارتر و غیرقابل‌تحمل‌تر هم می‌کند. زن بودن و یا مرد بودن هرگز نمی‌تواند انسان بودن را زیر سؤال ببرد. اگر قرار است زنی مادر باشد و سرمنشا عشق و مهر و لطافت و رشد دهنده‌ی نسل‌ها، در کنارش حتماً می‌باید مردی باشد از جنس نور و صفا تا در کنار او نسلی تازه شروع به رشد و بالندگی بکند. نگاهی دقیق‌تر به تاریخ نشان می‌دهد که هر جا صحبت از تبعیض و تحقیر یکی از دو جنس پیش آمده است به دنبالش ویرانی و هرج و مرج و صد البته شورش و عصیان هم بوده و اوضاع اجتماع و روابط انسانی رو به زوال نهاده است
@cafe_andishe95

☪️✝️✡️مبانی الهیات لیبرال🕊

📍سکولاریسم از مهمترین مبانی الهیات لیبرال است.

۱.تعیین حدود دین به احساس و تجربه دینی
در الهیات لیبرال، دین چیزی غیر از اخلاق و اعمال بوده و به ساحت احساس و تجربه تعلق دارد.
فردریک شلایرماخر * از بنیان‌گذاران الهیات لیبرال، دین چیزی ورای الهیات، اخلاق و اعمال بوده و معتقد بود دین به ساحت احساسات تعلق دارد. از نظر او دین از الهیات جداست و در واقع الهیات تنها ابزاری برای تفکر و تعمق درباره دین است. به نظر او ایمان را نمی‌توان به معنای پذیرش آموزه‌های یک دین دانست. او آن قدر بر نیاز به مذهبی که بتوان آن را تجربه و احساس کرد تأکید کرد که مذهب در تجربه و احساس خلاصه شد. او مبدع نظریه «تجربه دینی» است. شلایرماخر می‌گفت جوهره دین نه شناختن و عمل کردن بلکه آگاهی از اتکای مطلق به خداست؛ بنابراین شلایرماخر در کتاب ایمان مسیحی مدعی است که تجربه دینی، نوعی تجربه معرفت‌بخش و عقلانی نیست، بلکه عبارت است از: «احساس وابستگی مطلق یا خودآگاهی از وجود مطلقاً وابسته که معادل با وجود مرتبط و وابسته به خداست».


دیگر متفکر مهم این جنبش، آلبرشت ریچل بر جنبه اجتماعی مسیحیت تأکید می‌کرد و بر این باور بود که گزاره‌های الهیاتی را باید بر اساس ارزش‌ها ارزیابی کرد و این گزاره‌ها از نظر منطقی قابل اثبات نیستند. او می‌گفت: نمی‌توان خدا را با تجربه دینی با استدلال عقلی یافت؛ تصور وجود خدا برای توجیه وجود قدرت تشخیص ارزش‌ها در انسان‌ها لازم است. او باور داشت که پدران کلیسا با وارد ساختن فلسفه یونانی به کالبد مسیحیت، آن را فاسد کرده‌اند. پیروان ریچل در ادامه این ادعای او، دین و فرهنگ را یکسان می‌دانستند. به همین دلیل منتقدانِ تفکر ریچلی با اعتقاد به اینکه این اندیشه بیش از حد به معیارهای فرهنگی وابسته است، آن را «آیین پروتستان فرهنگی» نامیدند. (حقانی فضل، محمد، تاریخ مسیحیت؛ از اقتدار پاپ تا تکثر معاصر، تهران: کانون اندیشه جوان، ج۲، ۱۳۹۳)

🔻شلایر ماخر عقیده داشت:«مبنای دیانت، نه تعالیم وحیانی است چنان که در سنت گرایی مطرح است، نه عقل معرفت آموز، چنان که در الهیات طبیعی (عقلی) مطرح است، نه حتی اراده اخلاقی چنان که در نظام فلسفی کانت مطرح است؛ بلکه در انتباه دینی(یان باربور، علم و دین، ترجمه بهاءالدین خرمشاهی،ص ۱۳۲-۱۳۱) است که با همه آنها فرق دارد. دیانت، موضوع تجربه زنده است نه عقاید رسمی مرده. و قابل تحویل به اخلاق یا حکمت عملی یا حکمت نظری نیست؛ بلکه باید با خودش سنجیده شود و بر وفق معیارهای خودش فهمیده شود... الهیات را باید از بازاندیشی تجربه دینی برآورد.»( سید حسن حسینی، پلورالیزم دینی، پلورالیزم در دین، انتشارات سروش،ص۲۷)

تلاش شلایرماخر و به دنبال آن رواج نظریه تجربه دینی، یکی از خاستگاههای مهم حوزه معرفت و شناخت در رابطه با بحث پلورالیسم دینی است.
===========================
*فریدریش اشلایرماخر ( Friedrich Schleiermacher) (‏۱۷۶۸ – ۱۸۳۴) فیلسوف و متأله پروتستان آلمانی بود. وی را پیشگام هرمنوتیک مدرن می‌دانند. به‌دلیل تأثیر به‌سزایش بر اندیشهٔ متأخر مسیحی، او را پدر الهیات مدرن پروتستان می‌دانند.
@cafe_andishe95

اسلاوی ژیژک(قبل از انتخابات آمریکا):اگر در آمریکا زندگی می‌کردم به دونالد ترامپ، نامزد دست راستی جمهوری‌خواهان رای می‌دادم.
"من از ترامپ وحشت می‌کنم، اما فکر می‌کنم که هیلاری خطر اصلی است."
دونالد ترامپ قواعد نانوشته سیاست در آمریکا را در هم ریخته و اگر او در انتخابات پیروز شود هم دموکرات‌ها و هم جمهوری‌خواه‌ها باید به دگردیسی خود فکر کنند.
"ترامپ نمی‌تواند در آمریکا فاشیسم را حاکم کند، اما پیروزی او سرآغاز یک بیداری بزرگ و حرکت‌های سیاسی جدیدی شکل خواهد گرفت."
#لنینیسم

@cafe_andishe95

✅تحویل یاوه به مخاطب به عنوان راه سوم ژیژکی✅

❗️اسلاوی ژیژک کمونیست اروپایی تلاش مذبوحانه ای برای آموزش آزادی و لوازمش به دیگران دارد در حالی که خود درکی بسیار واپسگرا دارد.

کار جهان به چنان افلاسی رسیده که یک دیکتاتور پرست لنین دوست مائو دوست درس آزادی می دهد!

او ابتدا دشمن فرضی می سازد که در قامت لیبرال معتقد اند:سرمایه داری به دموکراسی منجر میشود و روابط آزاد اقتصادی باعث میشود مردم کم کم آزادی و دموکراسی بخواهند.

اگر لیبرالی باشد با چنین فرضی احتمالا درست نفهمیده که رابطۀ دموکراسی و سرمایه داری چگونه است.او همچنین سرمایه داری اقتدارطلب شرقی چین و سنگاپور را در کنار هم قرار داده اما او نمی داند که چین دولت اقتدارگرای تمامیتخواه(توتالیتر)است اما سنگاپور نیمه دموکراسی و با هم تفاوت بسیار زیادی دارند،سنگاپور بسیار از چین در شاخص های توسعه سیاسی جلوتر است و حکومتی پارلمانی است.

او گفته لیبرالها معتقدند 10 سال به چین وقت دهید چین به دموکراسی خواهد رسید و جنبش بهتری از "تیان آن من" خواهد داشت.
اینها نظرات بخشی از راستگراهای غیر لیبرال دموکرات است.رابطه دموکراسی با سرمایه داری الزام آور اما نا کافی است.

🔻یعنی بازار آزاد برای تحقق دموکراسی لازم اما کافی نیست!

این از ابتدایی ترین آموزه های دموکراسی است که ژیژک چیزی از آن نفهمیده و حرف خود را در دهان مخالفان می گذارد.او میگوید غرب دارد از هیولایی که خودش(سرمایه داری)ساخته شکست میخورد!آنهم در چین که دست رفقای حزب کمونیست چین است که ژیژک به بنیانگذار کبیر آن دیکتاتور مائو ارادت خاصی دارد!همین ژیژک به تهی دستی خود معترف است و گفته ما(یعنی چپ رادیکال)آلترناتیو درستی نداریم و فقط نقد میکنیم.

همین عدم بضاعت تئوریک کل راه سوم او را زیر سوال می برد.

او می گوید ما بین دو قطب گیر کرده ایم یا بنیادگرایی یا لیبرالیسم غربی،بعد به دروغ میگوید این دو هر روز دارند همدیگر را تقویت میکنند!گویی او کور است که نمی بیند حزب کمونیست چین و چپگراها هستند که دارند بنیادگرایی را تقویت و تجهیز میکنند و رفقای خوبی برای هم هستند.فیلسوف نمای دروغگوی ما حداقل صداقت با مخاطب خود را نیز دارا نیست.

بعد حرف تمسخر آمیزی می زند که نشان بلاهت عظیمی در تفکرات ارتجاعی اوست.میگوید که قرصِ سوم و راه سومی که من می جویم در انتخابات 88ایران و کسانی بودند که رای شان دزدیده شد!بعد توهم دارد که آنها از یک طرف مقابل بنیادگرایی ایستادند!که حرفیست یه شدت احمقانه ناشی از جهل در شناخت پایگاه فکری اصلاحات که در اصل بنیانگذار بنیادگرایی 57 قرار دارد.

و ادمه میدهد که از طرف دیگه لیبرال ساده لوح غربی هم نیستند.
بله این سخنش درست است چون بنیادگراهای اصلاحطلبِ سوسیالیسم منش هستند و می گوید اینکه اصلاحطلبها حواسشان هست که دینشان می تواند الزاما سد راه حرکت نباشد!یا اینگونه نیستند که چون دین سنت جامعه است برایش احترام قائل شوند.همان سنتها،امکاناتی دارد که امکان دهد به رغم سرمایه داری خشن جهانی آدم به دنبال جامعۀ عادلانه تر برود!

اینها مهملات ژیژک در مصاحبه با استفان کور، ۲۰۰۹ است مسلما اگر امروز دوباره به آن گوش دهد خودش از این حجم یاوه سرخورده و شرمنده خواهد شد.

او میگوید این اعتراضات 88 آن انفجار دموکراتیکی است که در غرب حتی قابل تصور هم نیست!به ما(منظورش غرب است)حسادت نکنید در آن لحظه شما از تمام تمدن غرب دموکراتیک تر بوده اید!

💢ژیژک به عنوان یک ضد دموکراسی در چنان حماقت تئوریکی دست و پا میزند که هرگز نفهمیده آن اعتراض صرفا اعتراضی به خوانده نشدن رای به یکی از مهره های توتالیتاریسم در مقابل مهره دیگر بود و ابدن در صورت پیروزی موسوی هم هیچ ارتباطی با دموکراسی نداشته است.مگر اینکه مثل ژیژک به حدی نادان باشیم که تصور کنیم همه چیز دموکراسی رای دادن و به خیابان ریختن پس از آن است.
یعنی تقلیل جاهلانه دموکراسی به تنها صندوق رای!که دکان دونبش کاسبی اصلاحطلبان ایران شده است.

با چنین فکر حقیر و اشتباهی است که ژیژک به عنوان یک بیسواد سیاسی مائوئیست تمام دموکراسی غربی را پایینتر از جنبش 88 می داند تازه جنبشی که شکست خورده بود و ابدا با گذشت بیش از یک دهه حتی از آزادکردن رهبران خود از حصر نیز ناموفق است و حتی نتوانسته آرمان نهایتن حقیر شده در حد پخشِ ربنای شجریان را محقق کند!

عنوان سخن او "نه لیبرالیزم و نه بنیادگرایی؛ در جستجوی راه سوم "است اما نمی داند که با این تفکرات عقب مانده خلق راه سومی در کار نیست.وقتی نه راه اول را درست فهمیده ایی و نه درک درستی از لیبرال دموکراسی دارید مسلم است که عاجز از فراروی از این دو قطب خودساخته خواهد بود.دکان دو نبشی ضد غرب که باز کرده عملا تهی از جنس (محتوا)است.

⁉️به راستی مهمترین سوال این است که با این حد از جهالت چطور ژیژک به خود اجازه می دهد در مورد سیاست دُر و گوهر پخش کند؟!
@cafe_andishe95

🔘الکسی دو توکویل نابغه در فهم سیاسی🔘

📍یکی از پرسش‌های اصلی لیبرال‌های پس از انقلاب این بود که انگلستان چطور در اواخر قرن هفدهم هم به حکومت انتخابی دست یافت و هم دارای خودگردانی محلی بود اما فرانسه اسیر حکومت استبدادی و مرکزگرا شده بود!

◾️توکویل [تفکیک قوا]ی منتسکیو را برای تحقّق آزادی کافی نمی‌دانست و با تلقی قُدمایی که از آزادی داشت مرکزگرایی را همچون مانعی بر سر مشارکت فعالانه شهروندان در امور مدنی و سیاسی می‌دید. او در متن مباحثات لیبرال‌های فرانسه به مطالعه تاریخ فرانسه و انگلستان از قرون وسطی به این سو پرداخت. در قرن سیزدهم اشراف انگلستان برای مهار قدرت رو به رشد و بی‌رویه پادشاه متحد شدند و پای طبقات عوام را به پارلمان کشاندند و با بوجود آمدن پارلمان اشراف همواره پشتیبان عوام ماندند. این اتحاد بین این دو نیروی آشتی‌ناپذیر در اروپای قاره شکل نگرفت. در فرانسه از قرون میانی به این سو پادشاه کمابیش قدرتی نمادین بود و قدرت اصلی در دست اشراف فئودال بود. وضع به گونه ای بود که مردم از ظلم اشراف فئودال به پادشاه پناه می‌بردند و این مرجعیت پادشاه که دربار را تبدیل به عدالت‌خانه کرده بود -برعکس بریتانیا که پارلمان خانه عدالت‌جویی طبقات بود- با پیشرفت‌های اقتصادی بعدی و سربرآوردن طبقه جدید بورژوا منجر به اتحاد بین بورژوازی و پادشاه شد که هدف و نتیجه آن از بین رفتن قدرت محلی اشراف بود. این دو سرنوشت تاریخی متفاوت پیامدهای عظیمی برای هر دو کشور داشت.

🔸توکویل که گذار از جامعه آریستوکراتیک به جامعه دموکراتیک را گریزناپذیر می‌دانست به دنبال راه‌حلی واقع‌بینانه برای جلوگیری از تمرکز قدرت می‌گشت. اگر مسئله اصلی منتسکیو استبداد بود مسئله اصلی توکویل تمرکز قدرت بود چرا که دولت متمرکز بوروکراتیک، آزادی قُدمایی در ساختن زندگی سیاسی را کمابیش از بین می‌برد.

🔅نه لیبرال‌های بزرگ همعصر او که شهرتی صدچندان داشتند و نه طرفداران نظم قدیم که در خیال خام بازگشت امتیازات اشرافی رژیم قدیم بودند هیچ راه‌حلی برای این مشکل نداشتند و گروه دوم که می‌توان گفت اصولا به دنبال راه‌حلی برای خودگردانی محلی نبودند بلکه بیشتر نگران امتیازات از دست رفته فئودالی خود بودند. این ایده بکر توکویل بود که نگاهش را از انگلستان به ایالات متحده آمریکا برگرداند و به همین منظور کمک هزینه ای دولتی به بهانه مقایسه زندان‌های آمریکا و فرانسه دست و پا کرد و به همراه دوستش راهی سرزمین آینده شد تا از نزدیک به مطالعه {دموکراسی در آمریکا} بپردازد، مطالعه‌ای که حتی خوانندگان آمریکایی را به حیرت انداخت و تبدیل به مهم‌ترین اثر کلاسیک برای مطالعه دموکراسی و برای مطالعه ساختار سیاسی و اجتماعی ایالات متحده آمریکا شد.
▪️
@cafe_andishe95

🎹ترانه ایی در قالب کلیپی درباره ایران،کهن بوم و بر ما.🎼🎼🎼🎼
تو را، ای گرانمایه، دیرینه ایران
تو را ای گرامی گهر دوست دارم

تو را، ای کهن زاد بوم بزرگان
بزرگ آفرین نامور دوست دارم
@cafe_andishe95

🔰تبیین پست‌مدرنیسم: شک‌گرایی و سوسیالیسم از روسو تا فوکو🔰

در اواخر دهه‌ی ۱٩۵۰ و اوایل دهه‌ی ۱٩۶۰، پنج عنصر اصلی در هم ادغام شدند و عناصر چپ افراطی را به جنبشی تبدیل کردند که دست به خشونت انقلابی زد:

از نظر شناخت‌شناسی، جو دانشگاهی و فکری غالب یا ضدخرد بود یا در دفاع از خرد ناتوان بود، یا خرد را بی‌ارتباط به امور عملی می‌دانست.

روشنفکران چنین می‌آموختند که دوره‌ی خرد به سر آمده است و آنچه از اهمیت برخوردار است اراده، شور اصیل و تعهد غیرعقلانی است.

از نظر عملی، پس از یک سده انتظار انقلاب، طاقت‌ها طاق شده بود. به‌ویژه در بین نسل جوان‌تر، گرایش غالب عبارت بود از عمل‌گرایی و پرهیز از نظریه‌پردازی دانشگاهی.

نظریه‌پردازان هنوز مخاطبانی داشتند، اما نظریه چندان ثمری به بار نیاورده بود _ اکنون کنش قاطع موردنیاز بود.

از نظر روانی، علاوه بر خشم ناشی از سرخوردگی، بزرگ‌ترین توهین دیدن شکوفایی دشمن خونی بود. سرمایه‌داری خوش می‌گذارند، شکوفا بود و حتی رنج‌ها و سردرگمی‌های سوسیالیسم را به سخره می‌گرفت.

در برابر چنین اهانت‌هایی، میل به انجام دادن هیچ کاری وجود نداشت مگر در هم شکستن دشمن و زخمی، خونین و ویران دیدن آن.
از نظر سیاسی، توجیه خشونت خردستیز در نظریه‌های مکتب فرانکفورت آن‌گونه که مارکوزه آن‌ها را به کار می‌بست وجود داشت.

یکی از پیامدهای این امر ظهور تروریسم چپ در دهه‌ی ۱٩۶۰ بود. تاریخ تأسیس برخی از این گروه‌های تروریستی نامشخص است. با این حال، همگی آشکارا سوسیالیستِ مارکسیستی بودند و هیچ‌کدام قبل از سال ۱٩۶۰ وجود نداشتند. ... در دهه‌ی ۱٩۶۰ به منظور ادغام مارکسیسم با نظریه‌ها و بیانیه‌های‌شان پدید آمدند.
📍در بین چپ افراطی، مرگ چگوارا در سال ۱٩۶۷ و شکست تظاهرات دانشجویی سال ۱٩۶۸ در اکثر ملت‌های غربی _ به‌ویژه قیام‌های دانشجویی در فرانسه _ به خشم و سرخوردگی دامن زدند.

بسیاری از بیانیه‌های تروریستی‌ای که پس از سال ۱٩۶۸ انتشار یافته‌اند به‌صراحت از این رویدادها نام می‌برند، و نیز مضامین کلی‌تر اراده‌ی خردستیز، استثمار، کالایی شدن، خشم و ضرورت دست به کار شدن را در خود بازتاب می‌دهند.

برای مثال، پیر ویکتور، رهبر بعدی مائویست‌های فرانسوی که میشل فوکو با وی همکاری داشت، دوره‌ی ترور انقلاب فرانسه را یادآوری کرد و در ادامه در صفحات روزنامه‌ی مائویستی آرمان خلق نوشت:

به منظور سرنگونی اقتدار طبقه‌ی بورژوا، مردم تحقیر شده برای برقراری یک دوره‌ی کوتاه‌مدت ترور و حمله کردن به مشتی افراد حقیر و نفرت‌انگیز دلیل موجه دارند. حمله کردن به اقتدار طبقه‌ای بدون برافراشتن تعدادی از سرهای متعلق به اعضای این طبقه بر سر نیزه‌ها، دشوار است.

تروریست‌هایی دیگر حوزه‌ی فعالیت‌شان را بسیار وسیع‌تر کردند. اولریکه ماینهوف پیش از مرگش، هدف کلی جناح ارتش سرخ را که او و آندریاس بادر در آلمان تأسیس کرده بودند، روشن می‌کند:

«نبرد ضدامپریالیستی، اگر چیزی بیش‌تر از حرّافی صرف باشد، به معنای نابودی، ویرانی و درهم شکستن نظام قدرت امپریالیستی _ اعم از قدرت سیاسی، اقتصادی و نظامی _ است.» وی همچنین زمینه‌ی تاریخی وسیع‌تری را تشریح می‌کند که در آن تروریسم، به گمان وی، امری ضروری است.

📚تبیین پست‌مدرنیسم: شک‌گرایی و سوسیالیسم از روسو تا فوکو، استیون آر. سی. هیکس
@cafe_andishe95

📄نه اشخاص، نه کلیساها و نه حتی دولت، به بهانۀ دین، حق تجاوز به حقوق مدنی و مواهب دنیوی دیگران را ندارند. کسانی که نظر دیگری دارند اگر با خود تأمل کنند به‌خوبی در خواهند یافت که کاشتن بذر نفاق و جنگ چقدر زیان‌بار است و دشمنی‌های بی‌پایان و غارت و کشتارهایی که از این طریق برای بشر به ارمغان می‌آورند چقدر مخرب و خطرناک است. تا این اعتقاد حاکم باشد که حکومت موهبتی الهی است و دین می‌بایست به زور اسلحه بسط یابد، هیچ صلح و امنیتی و هیچ دوستی و مساعدت عمومی در میان آدمیان پا نمی‌گیرد و دوام نمی‌یابد.
📚نامه‌ایی در باب تساهل-جان لاک
=========================
📍 هرگونه اقدامی از سوی آدمیان که منجر به تحمیل صورت خاصی از عقیده یا اعمال مذهبی گردد، در واقع اخلالی است در عنصر خلوص باورهای مذهبی انسان‌ها، خلوصی که رکن رکین قبولی اعمال آدمیان است. البته تز او در عین پیشرو بودن در زمان خود،از افق امروز دارای نقصهایی است؛او آزادی ملحدان را نمی پذیرد!
@cafe_andishe95

📽کلیپ زیبای موسیقی:

🎼ای خراسان من

خواننده:خلیل یوسفی
شاعر: کاوه جبران
#ملی_گرایی
🎼🎹🎼🎹🎼🎹🎼🎹🎼🎹
@cafe_andishe95