⚫️آرای ضد روشنگری هگل به عنوان رمانتیکی محافظه کار⚫️
🔅کانت به عنوان فیلسوف روشنگری و لیبرال مسلک در برخی موارد چون رویکرد به دین نقطه مقابل هگل قرار می گیرد.کانت هیچ حجیتی جز عقل را به خصوص در مورد دین نمی پذیرد.اعتبار همه چیز تنها با عقل اثبات میشود.انقلاب کوپرنیکی کانت در فلسفه می گوید حقیقت و صحت عقل جز با خود آن مبتنی نیست.او مدار فلسفه را تغییر داد دیگر مثل گذشته ذهن نبود که خود را با اشیا و پدیده ها تطبیق می دهد،بلکه این پدیده های عالم خارجند که تابع کارکرد ذهن ما هستند.اصالت با معرفت و دانایی ماست و پدیده ها به عنوان موضوع و متعلق این معرفت تابع ذهنند.
✅کانت دین را مفهومی ایمانی میدانست که از دسترس عقل خارج است اما هگل رمانتیکوار از اینکه توانایی عقل به ذهن محدود شده و دیگر مطلق و فراگیر نیست به کانت خرده می گرفت.اینجاست که فلسفه مطلق و فراگیر هگل فلسفه کانت را از تببین عقلانی دین و خدا قاصر می داند.هگل عقل و روح و اندیشه مطلق را با خدا پیوند زده است و نمیتواند با اصحاب روشنگری همدل باشد.
🔻هگل(همچون روشنفکران دینی) در پی دین عقلانی بود و با رویکرد دینی کانت مخالف.او دینی می خواهد با موضوع خدا و توجیهی عقلانی که مثل کانت مبتنی بر شهود غیر عقلی و ایمان غیر عقلی نباشد.
✅کانت و فیشته مخالف الهیات حاصل از پژوهش عقلانی بودند و بشر را ناتوان از فهم نامحدود(خدا)می دانستند.دین را فراحسی و فرا عقلی دیده و تنها رهیافت به سوی خدا ایمان است.اما رویکرد رمانتیک هگل مثل بقیه رمانتیک ها رجوعی به قرون وسطا و دین است.پس هگل میگوید عقل قادر به شناخت موجود نامتناهی هست!هگل میگوید عقل مستقل از ایمان نباید باشد و اینکار عقل را از محتوای غنی ایمان محروم میکند!
عقل کانت واقعگرا و تجربی است و درک فراتر از خود را با فروتنی نفی میکند اما هگل داعیه های کلانِ کلنگر دارد و با محافظه کاری و رمانتیسیم تمام واقعیت را می خواهد،پس بشر آگاه به آن واقعیت و عقل را در بشر الهی می بیند.او مدعیست خدایی که اندیشه به آن راه نیابد خدای ناشناخته است که نه با دین سازگار است ونه با فلسفه!کانت روشنگر به محدودیت عقل خود واقف گشته اما هگل رمانتیک نامتناهی معنا دار را هدف خود میبیند.
➖هگل میگوید:فلسفه و دین محتوای واحدی دارند بنابراین موضوع مشترک دین و فلسفه عبارت است از آنچه حقیقي "درخود" و برای خود است - ( یعنی خدا به مثابه هستی در خود و براي خود)، و انسان در پیوندش با خدا. در دین ها، مردمان آگاهی خود را از برترین موضوع (یا هستی) بیان کرده اند؛ بنابراین دین ها برترین کار عقل هستند و این پنداری پاوه است که کشیش ها دین را برای فریفتن مردم ابداع کرده اند، گویی در مورد والاترین و برترین چیز نیز می توان مردم را فریب داد.
◽️فلسفه موضوعی یگانه دارد: عقل عام که گوهر مطلقی درخود و برای خود است؛ روح، از رهگذر فلسفه، میخواهد به این موضوع نیز دست یابد. دین همین آشتی را از رهگذر غور باطنی و پرستش، یعنی به میانجی احساسات انجام میدهد؛ اما فلسفه میخواهد این کار را با اندیشه، با شناختی که می اندیشد، انجام دهد. (درس هایی درباره ی فلسفهی تاریخ، ص ۱۵۱).
◽️خداشناسی استدلالی راستین، توجیه خدا در تاریخ، یعنی اینکه تاریخ جهانی عبارت است از جریان این گسترش و شدنی واقعی روح، در پس منظرمی تغییر پذیر سرگذشت های آن. فقط همین نور است که می تواند روح را با تاریخ جهانی و واقعیت آشتی دهد، یعنی آنچه روزانه روی داده است و روی می دهد، نه فقط بیرون از خدا نیست، بلکه در اساس، کار خود وی است. (درسهایی درباره ی فلسفه ی تاریخ، ص ۳۲۵ و ص ۴۰۱).
◽️"اروپا بعد از پس زدن حقیقت و به دلیل همین پس زدن، به حقیقت میرسد. همین حرکت است که در واقع، حکومت تقدير الهی را می سازد؛ این تقدیر، سیه روزی، رنج، هدفهای خاص و ارادۀ ناآگاهانۀ اقوام را به کار می گیرد تا هدفي مطلق و شوکت خود را تحقق بخشد".این سبک دینی در نظرگاه هگل است.
@cafe_andishe95
🔅کانت به عنوان فیلسوف روشنگری و لیبرال مسلک در برخی موارد چون رویکرد به دین نقطه مقابل هگل قرار می گیرد.کانت هیچ حجیتی جز عقل را به خصوص در مورد دین نمی پذیرد.اعتبار همه چیز تنها با عقل اثبات میشود.انقلاب کوپرنیکی کانت در فلسفه می گوید حقیقت و صحت عقل جز با خود آن مبتنی نیست.او مدار فلسفه را تغییر داد دیگر مثل گذشته ذهن نبود که خود را با اشیا و پدیده ها تطبیق می دهد،بلکه این پدیده های عالم خارجند که تابع کارکرد ذهن ما هستند.اصالت با معرفت و دانایی ماست و پدیده ها به عنوان موضوع و متعلق این معرفت تابع ذهنند.
✅کانت دین را مفهومی ایمانی میدانست که از دسترس عقل خارج است اما هگل رمانتیکوار از اینکه توانایی عقل به ذهن محدود شده و دیگر مطلق و فراگیر نیست به کانت خرده می گرفت.اینجاست که فلسفه مطلق و فراگیر هگل فلسفه کانت را از تببین عقلانی دین و خدا قاصر می داند.هگل عقل و روح و اندیشه مطلق را با خدا پیوند زده است و نمیتواند با اصحاب روشنگری همدل باشد.
🔻هگل(همچون روشنفکران دینی) در پی دین عقلانی بود و با رویکرد دینی کانت مخالف.او دینی می خواهد با موضوع خدا و توجیهی عقلانی که مثل کانت مبتنی بر شهود غیر عقلی و ایمان غیر عقلی نباشد.
✅کانت و فیشته مخالف الهیات حاصل از پژوهش عقلانی بودند و بشر را ناتوان از فهم نامحدود(خدا)می دانستند.دین را فراحسی و فرا عقلی دیده و تنها رهیافت به سوی خدا ایمان است.اما رویکرد رمانتیک هگل مثل بقیه رمانتیک ها رجوعی به قرون وسطا و دین است.پس هگل میگوید عقل قادر به شناخت موجود نامتناهی هست!هگل میگوید عقل مستقل از ایمان نباید باشد و اینکار عقل را از محتوای غنی ایمان محروم میکند!
عقل کانت واقعگرا و تجربی است و درک فراتر از خود را با فروتنی نفی میکند اما هگل داعیه های کلانِ کلنگر دارد و با محافظه کاری و رمانتیسیم تمام واقعیت را می خواهد،پس بشر آگاه به آن واقعیت و عقل را در بشر الهی می بیند.او مدعیست خدایی که اندیشه به آن راه نیابد خدای ناشناخته است که نه با دین سازگار است ونه با فلسفه!کانت روشنگر به محدودیت عقل خود واقف گشته اما هگل رمانتیک نامتناهی معنا دار را هدف خود میبیند.
➖هگل میگوید:فلسفه و دین محتوای واحدی دارند بنابراین موضوع مشترک دین و فلسفه عبارت است از آنچه حقیقي "درخود" و برای خود است - ( یعنی خدا به مثابه هستی در خود و براي خود)، و انسان در پیوندش با خدا. در دین ها، مردمان آگاهی خود را از برترین موضوع (یا هستی) بیان کرده اند؛ بنابراین دین ها برترین کار عقل هستند و این پنداری پاوه است که کشیش ها دین را برای فریفتن مردم ابداع کرده اند، گویی در مورد والاترین و برترین چیز نیز می توان مردم را فریب داد.
◽️فلسفه موضوعی یگانه دارد: عقل عام که گوهر مطلقی درخود و برای خود است؛ روح، از رهگذر فلسفه، میخواهد به این موضوع نیز دست یابد. دین همین آشتی را از رهگذر غور باطنی و پرستش، یعنی به میانجی احساسات انجام میدهد؛ اما فلسفه میخواهد این کار را با اندیشه، با شناختی که می اندیشد، انجام دهد. (درس هایی درباره ی فلسفهی تاریخ، ص ۱۵۱).
◽️خداشناسی استدلالی راستین، توجیه خدا در تاریخ، یعنی اینکه تاریخ جهانی عبارت است از جریان این گسترش و شدنی واقعی روح، در پس منظرمی تغییر پذیر سرگذشت های آن. فقط همین نور است که می تواند روح را با تاریخ جهانی و واقعیت آشتی دهد، یعنی آنچه روزانه روی داده است و روی می دهد، نه فقط بیرون از خدا نیست، بلکه در اساس، کار خود وی است. (درسهایی درباره ی فلسفه ی تاریخ، ص ۳۲۵ و ص ۴۰۱).
◽️"اروپا بعد از پس زدن حقیقت و به دلیل همین پس زدن، به حقیقت میرسد. همین حرکت است که در واقع، حکومت تقدير الهی را می سازد؛ این تقدیر، سیه روزی، رنج، هدفهای خاص و ارادۀ ناآگاهانۀ اقوام را به کار می گیرد تا هدفي مطلق و شوکت خود را تحقق بخشد".این سبک دینی در نظرگاه هگل است.
@cafe_andishe95
لیبراسیون/لیبرالیسم
⚫️آرای ضد روشنگری هگل به عنوان رمانتیکی محافظه کار⚫️ 🔅کانت به عنوان فیلسوف روشنگری و لیبرال مسلک در برخی موارد چون رویکرد به دین نقطه مقابل هگل قرار می گیرد.کانت هیچ حجیتی جز عقل را به خصوص در مورد دین نمی پذیرد.اعتبار همه چیز تنها با عقل اثبات میشود.انقلاب…
🔰هگل معتقد است منازل مهم روح عبارتند از آگاهی، خود آگاهی و عقل و از اینجا به بعد است که هگل مباحث اجتماعی خودش را مطرح میکند تا میرسد به اینجا که عقل چگونه به روح صیرورت پیدا میکند و در سه آئینهی متفاوت- هنر، دین و فلسفه- خودش را نشان میدهد. آئینه اول که عبارت است از هنر، منزلی است که مطلق در هنرهای مختلف- از مجسمه سازی که از نظر هگل مادی ترین هنرهاست تا شعر و موسیقی که در نهایت تجرد هستند- خود را نشان میدهد. … [هنر] مرحله اول انتقال روح است … هگل آئینه دوم را ادیان مختلف معرفی میکند که روح خودش را در آن نشان داده است. هگل … میگوید که #هنر آستانهی انتقال انسان به #دین است او ادیان انسان های اولیه را ادیان هنری مینامد.!آن قلمرویی از زندگی آگاهانه که سیر فزاینده از همه به هنر نزدیکتر است #دین است.
🔻ایدۀ خدا در آگاهی مسیحی و مفهوم مطلق نزد هگل از یک درونمایه اند و به یک حقیقت اشاره دارند اما این حقیقت از راه های گوناگون بیان شده.هگل برای وجود خدا نیاز به هیچ استدلالی نمی بیند چون خدا خود "وجود" است."حقیقت جاودانی در عینیت خویش یعنی خدا و نه هیچ چیزی جز خدا و ظهور خدا".پس دین و فلسفه هگل به یکجا می رسند و" فلسفه تنها زمانی خود را بسط میدهد که دین را بسط دهد".هگل میگوید اینکه دین و فلسفه سازشناپذیر و دشمن تلقی شوند ریشه در بدفهمی این دو دارد!فلسفه و دین هر دو با خدا سرو کار دارند و دین هستند.فلسفه در صورتی دشمن دین میبود که دین بخواهد دروغ را جای حقیقت بنشاند(که هگل اینطور نمیبند!) دانش یکی از ارکان دین مسیح است.
✅کروچه از کسانی بود که مخالف هگل بود و میگفت دلیلی ندارد که دین که صورتی پست از اندیشه است را همتراز علم و هنر و فلسفه بدانیم.آدمی یا یه مقولات دین می اندیشد یا فلسفه اما با هردو نمیتواند.
@cafe_andishe95
🔻ایدۀ خدا در آگاهی مسیحی و مفهوم مطلق نزد هگل از یک درونمایه اند و به یک حقیقت اشاره دارند اما این حقیقت از راه های گوناگون بیان شده.هگل برای وجود خدا نیاز به هیچ استدلالی نمی بیند چون خدا خود "وجود" است."حقیقت جاودانی در عینیت خویش یعنی خدا و نه هیچ چیزی جز خدا و ظهور خدا".پس دین و فلسفه هگل به یکجا می رسند و" فلسفه تنها زمانی خود را بسط میدهد که دین را بسط دهد".هگل میگوید اینکه دین و فلسفه سازشناپذیر و دشمن تلقی شوند ریشه در بدفهمی این دو دارد!فلسفه و دین هر دو با خدا سرو کار دارند و دین هستند.فلسفه در صورتی دشمن دین میبود که دین بخواهد دروغ را جای حقیقت بنشاند(که هگل اینطور نمیبند!) دانش یکی از ارکان دین مسیح است.
✅کروچه از کسانی بود که مخالف هگل بود و میگفت دلیلی ندارد که دین که صورتی پست از اندیشه است را همتراز علم و هنر و فلسفه بدانیم.آدمی یا یه مقولات دین می اندیشد یا فلسفه اما با هردو نمیتواند.
@cafe_andishe95
🌐🚩مارکسیسم چه بود؟
بیش از یک قرن پس از مرگش، کارل مارکس هنوز یکی بحثبرانگیزترین چهرهها در جهان غرب است. نقد بیرحمانهاش بر سرمایهداری، و متناظر آن وعدهاش که سوسیالیسمی همساز آیندهی اجتنابناپذیر جهان است، الهامبخش انقلابی بود در مقیاس جهانی. با انقلاب بولشویکی در روسیه و گسترش کمونیسم در اروپای شرقی به نظر میرسید که رویای مارکسیستی در طول نیمهی نخست قرن بیستم ریشههایی استوار دوانده باشد.
حالا اما شاهد اشد اضمحلال آن رؤیاییم. در لهستان، مجارستان، چکاسلواکی، آلمان شرقی، رومانی، یوگوسلاوی، بلغارستان، آلبانی و خودِ اتحاد جماهیر شوروری رؤیای مارکسیستی متلاشی شده است. چه چیزی در انگارههای مارکسیستی این قوای نیرومند انقلابی را پدیدار کرد؟ و چه چیز میتواند مرگ غاییَش را توضیح دهد؟ پاسخ را در برخی خصیصههای عام مارکسیسم میتوان جست: اقتصادیاتش، نظریهی اجتماعیش و پندارههای کلیش.
🔻نظریهی ارزش کار
نظریهی ارزش کار، چنان که در شاهکار مارکس، «سرمایه» (۱۸۶۷) مشهود است، در اقتصاد مارکسیستی از ارکان اصلی است. دعوی بنیادین نظریه ساده است: ارزش واقعی یک کالای مصرفی را میتوان با میزان متوسط ساعت کاری که برای تولید آن کالا نیاز است، اندازه گرفت.
برای مثال اگر تولید یک جفت کفش، به طور معمول دو برابر تولید یک شلوار وقت ببرد، آن وقت کفش باید ارزشی معادل دوبرابر شلوار داشته باشد. در دراز مدت قیمت جاری کفش، دو برابرِ آنِ شلوار خواهد بود، قطع نظر از اینکه بهراستی ارزش نهادههای مادی استفادهشده در آنها چقدر باشد.
نظریهی ارزش کار به وضوح نادرست است. اما در میان اقتصاددانان کلاسیک قرن نوزدهم نظریهای بود رایج. برای مثال آدام اسمیت در دفاع کلاسیکش از سرمایهداری، «ثروت ملل» (۱۷۷۶)، یا یکجور تئوری ارزش کار نظربازی میکند، و بعد دیوید ریکاردو از راه میرسد که این نظریه را در اثرش، «اصول اقتصاد سیاسی» (۱۸۱۷)—متنی که اقتصاددانان بازار آزاد نسل اندر نسل به مطالعهش مشغول بودهاند—اسلوب و قاعده میبخشد.
پس نظریهی ارزش کار مختص به مارکسیسم نبود. باری اما مارکس بهراستی تلاش کرد که این نظریه را علیه حامیان سرمایهداری واگرداند. نظریه را به سمتی سوق داد که اغلب اقتصاددانان کلاسیک در قدم گذاشتن به سویش تردید کردند. مارکس استدلال کرد که نظریهی ارزش کار بنا است ارزش همهی محصولات را توضیح بدهد و این شامل آن محصولات هم هست که کارگران در ازای دستمزدی به سرمایهداران میفروشند. و این محصول را مارکس «نیروی کار» خواند.
نیروی کار توان کارگر است برای تولید کالا و عرضهی خدمات. مارکس، متاثر از اصول اقتصاد کلاسیک، توضیح داد که ارزش نیروی کار میبایست وابسته باشد به مقدار ساعت کاری که به طور متوسط جامعه صرف میکند تا کارگری را در راستای توانبخشی برای کار کردن، تغذیه کند و لباس بپوشاند و سرپناه بدهد. به بیان دیگر، دستمزدی که کارگر در بلندمدت دریافت میکند به ساعت کاری بستگی دارد که تولید یک نفر آمادهی کار نیاز خواهد داشت. تصور کنید که پنج ساعت کار نیاز است تا روزانه کارگری را تغذیه کرده و لباس داده و سرپناه ببخشد، طوری که کارگر صبح فردا برای کار آماده باشد. اگر هر ساعت از این کار لازم یک دلار ارزش داشته باشد، دستمزد درست کار، روزی پنج دلار خواهد بود.
در اینجا است که مارکس به ظاهر سوالی ویرانکننده میپرسد: اگر همهی کالاها و خدمات در جامعهی سرمایهداری مستعدند به قیمت (یا دستمزدی) فروخته شوند که انعکاسدهندهی ارزش واقعیشان باشد (ارزش اندازه گرفتهشده با ساعت کار)، چگونه است که سرمایهداران از سود بهرهمند میشوند؟ چگونه سرمایهداران موفق میشوند از فاصلهی میان قیمت کل فروش کالا و هزینهی سرجمع، چیز مازادی بیرون بکشند؟
مارکس پاسخ میدهد که سرمایهداران به عنوان صاحبان جهاز تولید، از موقعیتی ویژه و قدرتمند بهره میبرند و در نتیجهی آن کارگران را ظالمانه استثمار میکنند. اگر چه سرمایهدار دستمزد درست روزانه را به کارگر میپردزاد، لیکن به طریقی—مارکس اینجا بینهایت مبهم حرف زده است—کارگر را مجبور میکند مقدار ساعتی بیش از آنچه برای تولید نیروی کارش نیاز است، کار کند. اگر سرمایهدار روزانه به هر کارگر پنج دلار دستمزد بدهد، میتواند از کارگران بخواهد که هر کدام دوازده ساعت در روز کار بکنند—و این پدیدهای است که در روزگار مارکس کم رخ نمیداد. بدین ترتیب، اگر هر ساعت کار یک دلار ارزش داشته باشد، کارگر کالاهایی به ارزش دوازده دلار برای سرمایهدار تولید میکند اما تنها پنج دلار دستمزد میگیرد. لب مطلب: سرمایهدار «ارزش افزوده» را از کارگر قبض میکند و از منفعت پولی بهرهمند میشود.
@cafe_andishe95
بیش از یک قرن پس از مرگش، کارل مارکس هنوز یکی بحثبرانگیزترین چهرهها در جهان غرب است. نقد بیرحمانهاش بر سرمایهداری، و متناظر آن وعدهاش که سوسیالیسمی همساز آیندهی اجتنابناپذیر جهان است، الهامبخش انقلابی بود در مقیاس جهانی. با انقلاب بولشویکی در روسیه و گسترش کمونیسم در اروپای شرقی به نظر میرسید که رویای مارکسیستی در طول نیمهی نخست قرن بیستم ریشههایی استوار دوانده باشد.
حالا اما شاهد اشد اضمحلال آن رؤیاییم. در لهستان، مجارستان، چکاسلواکی، آلمان شرقی، رومانی، یوگوسلاوی، بلغارستان، آلبانی و خودِ اتحاد جماهیر شوروری رؤیای مارکسیستی متلاشی شده است. چه چیزی در انگارههای مارکسیستی این قوای نیرومند انقلابی را پدیدار کرد؟ و چه چیز میتواند مرگ غاییَش را توضیح دهد؟ پاسخ را در برخی خصیصههای عام مارکسیسم میتوان جست: اقتصادیاتش، نظریهی اجتماعیش و پندارههای کلیش.
🔻نظریهی ارزش کار
نظریهی ارزش کار، چنان که در شاهکار مارکس، «سرمایه» (۱۸۶۷) مشهود است، در اقتصاد مارکسیستی از ارکان اصلی است. دعوی بنیادین نظریه ساده است: ارزش واقعی یک کالای مصرفی را میتوان با میزان متوسط ساعت کاری که برای تولید آن کالا نیاز است، اندازه گرفت.
برای مثال اگر تولید یک جفت کفش، به طور معمول دو برابر تولید یک شلوار وقت ببرد، آن وقت کفش باید ارزشی معادل دوبرابر شلوار داشته باشد. در دراز مدت قیمت جاری کفش، دو برابرِ آنِ شلوار خواهد بود، قطع نظر از اینکه بهراستی ارزش نهادههای مادی استفادهشده در آنها چقدر باشد.
نظریهی ارزش کار به وضوح نادرست است. اما در میان اقتصاددانان کلاسیک قرن نوزدهم نظریهای بود رایج. برای مثال آدام اسمیت در دفاع کلاسیکش از سرمایهداری، «ثروت ملل» (۱۷۷۶)، یا یکجور تئوری ارزش کار نظربازی میکند، و بعد دیوید ریکاردو از راه میرسد که این نظریه را در اثرش، «اصول اقتصاد سیاسی» (۱۸۱۷)—متنی که اقتصاددانان بازار آزاد نسل اندر نسل به مطالعهش مشغول بودهاند—اسلوب و قاعده میبخشد.
پس نظریهی ارزش کار مختص به مارکسیسم نبود. باری اما مارکس بهراستی تلاش کرد که این نظریه را علیه حامیان سرمایهداری واگرداند. نظریه را به سمتی سوق داد که اغلب اقتصاددانان کلاسیک در قدم گذاشتن به سویش تردید کردند. مارکس استدلال کرد که نظریهی ارزش کار بنا است ارزش همهی محصولات را توضیح بدهد و این شامل آن محصولات هم هست که کارگران در ازای دستمزدی به سرمایهداران میفروشند. و این محصول را مارکس «نیروی کار» خواند.
نیروی کار توان کارگر است برای تولید کالا و عرضهی خدمات. مارکس، متاثر از اصول اقتصاد کلاسیک، توضیح داد که ارزش نیروی کار میبایست وابسته باشد به مقدار ساعت کاری که به طور متوسط جامعه صرف میکند تا کارگری را در راستای توانبخشی برای کار کردن، تغذیه کند و لباس بپوشاند و سرپناه بدهد. به بیان دیگر، دستمزدی که کارگر در بلندمدت دریافت میکند به ساعت کاری بستگی دارد که تولید یک نفر آمادهی کار نیاز خواهد داشت. تصور کنید که پنج ساعت کار نیاز است تا روزانه کارگری را تغذیه کرده و لباس داده و سرپناه ببخشد، طوری که کارگر صبح فردا برای کار آماده باشد. اگر هر ساعت از این کار لازم یک دلار ارزش داشته باشد، دستمزد درست کار، روزی پنج دلار خواهد بود.
در اینجا است که مارکس به ظاهر سوالی ویرانکننده میپرسد: اگر همهی کالاها و خدمات در جامعهی سرمایهداری مستعدند به قیمت (یا دستمزدی) فروخته شوند که انعکاسدهندهی ارزش واقعیشان باشد (ارزش اندازه گرفتهشده با ساعت کار)، چگونه است که سرمایهداران از سود بهرهمند میشوند؟ چگونه سرمایهداران موفق میشوند از فاصلهی میان قیمت کل فروش کالا و هزینهی سرجمع، چیز مازادی بیرون بکشند؟
مارکس پاسخ میدهد که سرمایهداران به عنوان صاحبان جهاز تولید، از موقعیتی ویژه و قدرتمند بهره میبرند و در نتیجهی آن کارگران را ظالمانه استثمار میکنند. اگر چه سرمایهدار دستمزد درست روزانه را به کارگر میپردزاد، لیکن به طریقی—مارکس اینجا بینهایت مبهم حرف زده است—کارگر را مجبور میکند مقدار ساعتی بیش از آنچه برای تولید نیروی کارش نیاز است، کار کند. اگر سرمایهدار روزانه به هر کارگر پنج دلار دستمزد بدهد، میتواند از کارگران بخواهد که هر کدام دوازده ساعت در روز کار بکنند—و این پدیدهای است که در روزگار مارکس کم رخ نمیداد. بدین ترتیب، اگر هر ساعت کار یک دلار ارزش داشته باشد، کارگر کالاهایی به ارزش دوازده دلار برای سرمایهدار تولید میکند اما تنها پنج دلار دستمزد میگیرد. لب مطلب: سرمایهدار «ارزش افزوده» را از کارگر قبض میکند و از منفعت پولی بهرهمند میشود.
@cafe_andishe95
☑️اگر چه سعی مارکس بر این بود که نظریهی ارزش کار را چنان تا سرحداتش پیش ببرد که به عاملی علیه سرمایهدار بدل شود، اما بدین ترتیب سهواً ضعفهای منطق نظری و فرضهای بنیادین نظریه را به نمایش گذاشت. حق به جانب مارکس است، آنجا که میگوید اقتصاددانان کلاسیک نتوانستهاند توضیح مکفی برای سود سرمایهدار ارائه بدهند. اما خود مارکس هم در این راه شکست خورد. این چنین بود که جامعهی عالمان اقتصادی در سالهای پایانی قرن نوزدهم به رد نظریهی ارزش کار رسید. اقتصاددانان جریان اصلی حالا باور دارند که سود سرمایهدار از استثمار کارگر حاصل نمیشود. در عوض معتقدند سود ایشان از چشمپوشیدن بر مصرف امروز، خطر کردن و سامانبخشی تولید به دست میآید.
🔻از خود بیگانگی
به هر روی، مارکسیسم تنها نظریهی ارزش کار نیست. مارکس علم اقتصاد و فلسفه را در هم بافت تا نظریهی جامعی بسازد در باب تاریخ بشر و تغییر اجتماعی. برای مثال میتوان از مفهوم از خود بیگانگیاش یاد کرد که نخستین بار در اثرش «دستنوشتههای اقتصادی-فلسفی ۱۸۴۴» به تفصیل آمده است و نقش مهمی در نقدش بر سرمایهداری ایفا میکند.
مارکس بر این باور بود که مردم به تبع ماهیتشان، موجوداتی آزاد و خلاقند که توان بالقوهی تغییر بنیادین جهان را دارا هستند. اما در مشاهداتش به این نتیجه رسید که دنیای معاصر، دنیایی که به لحاظ فنآوری تکامل یافته است، به ظاهر به تمامی به فرمان ما نیست. مارکس بازار آزاد را برای مثال به «آنارشیک» بودن و زیر فرمان نبودن محکوم میکرد. مدعی بود شیوهی که در اقتصاد بازار روابط ما به واسطهی خرید و فروش خودانگیختهی مایملک خصوصی، و به امر قوانین عرضه و تقاضا هماهنگ میشود، مانع از آن میشود که بتوانیم مهار سرنوشتهای فردی و جمعیمان خود را به دست داشته باشیم.
مارکس سرمایهداری را محکوم میکرد که نظامی است از خودبیگانهگر برای تودهها. استدلالش در این راه چنین بود:
به رغم آنکه کارگران کالاهای بازار را تولید میکنند، همه چیز به فرمان نیرویهای بازار است، نه به فرمان کارگران. مردم مجبور اند برای سرمایهدارنی کار کنند که بر جهاز تولید اختیار تام دارند و قدرت در محل کار در ید ایشان است. مارکس میگفت کار یکنواخت و مایهی خفت کارگر میشود چنان که بیشتر شایستهی ماشینها است تا انسانهایی آزاد و خلاق. در نهایت مردم خود به اشیاء بدل میشوند، مکانیسمهایی روباتگونه که ارتباطشان را با طبیعت انسانی از کف دادهاند، که تصمیماتشان را بر اساس ملاحظات سردِ سود و زیان اتخاذ میکنند، که ارزش و نیاز انسانی در نظرشان بیاهمیت جلوه میکند. مارکس اینچنین نتیجه گرفت که سرمایهداری مانعی است بر سر راه استقرار جامعهای انسانی به دست خود ما انسانها.
☑️مفهوم از خود بیگانی مارکس بر فرضی حیاتی اما به واقع متزلزل تکیه داده است. فرض میگیرد که مردم میتوانند با موفقیت، جامعهای پیشرفته و بازارمحور را منسوخ کرده و به جایش جامعهای دموکراتیک بنشانند که به توافق جمعی برنامهریزی شده باشد. مارکس مدعی است از خود بیگانگی ما نه فقط از آن رو است که بسیارانی از میانمان به محنت مشاغلی ملالآور-یا حتی خفتبار-داخلند، نه فقط به سبب آن است که رقابت در بازار باعث شده سود را عزیزتر از نیاز انسانی بپنداریم، بلکه همچنین از آنجا نشات میگیرد که هنوز جامعهای کاملا برنامهریزیشده و به فرمان خود بنیان نگذاشتهایم، هنوز به جامعهای عاری از رقابت و سود و زیان و پول و مالکیت خصوصی و غیره و ذلک دستنیافتهایم، جامعهای که در پیشبینی مارکس ظهورش حین گذار جهان از خلال تاریخ اجتنابناپذیر است.
اما بزرگترین مشکل نظریهی از خود بیگانگی مارکس از این قرار است: حتی امروزه و با آخرین پیشرفتهای فنآوری محاسباتی و ارتباطی، هنوز نمیتوانیم جامعهای با برنامهریزی جامع همگانی مستقر کنیم که بتواند نقطهِ پایانی بر کمیابی منابع بگذارد. مارکس برای سخن گفتن از «از خود بیگانی» تحت شرایط سرمایهداری، میبایست فرض کرده باشد که موفقیت در برنامهریزی جامعه امری ممکن است. اگر برنامهریزیهای سوسیالیستی در عمل به کار نیایند، مفهوم از خود بیگانگی مارکس از هم میپاشد. از خود بیگانگی از این لحاظ تنها وقتی مفهومی معنادار است که راه چارهی بدیلی در دست باشد، چارهای که خود تولیدِ از خود بیگانگی نکند.
🔻سوسیالیسم علمی
مارکس که ضدآرمانشهرگرایی ثابت قدم بود، ادعا میکند نقدش بر سرمایهداری بر پایهی آخرین پیشرفتهای علمی بنا شده است. او آراء خودش را سوسیالیسم علمی خواند تا بدین وسیله رویکردش را از آنِ دیگر سوسیالیستها (برای مثال آنری دو سنسیمون و شارل فوریه) متمایز کند چه اینها بیشتر به نظر به رؤیا پرداختن در باب آیندهای آرمانی قانع میبودند بیکه درک درستی از چگونگی کارکرد واقعی جامعهی موجودشان داشته باشند.
@cafe_andishe95
🔻از خود بیگانگی
به هر روی، مارکسیسم تنها نظریهی ارزش کار نیست. مارکس علم اقتصاد و فلسفه را در هم بافت تا نظریهی جامعی بسازد در باب تاریخ بشر و تغییر اجتماعی. برای مثال میتوان از مفهوم از خود بیگانگیاش یاد کرد که نخستین بار در اثرش «دستنوشتههای اقتصادی-فلسفی ۱۸۴۴» به تفصیل آمده است و نقش مهمی در نقدش بر سرمایهداری ایفا میکند.
مارکس بر این باور بود که مردم به تبع ماهیتشان، موجوداتی آزاد و خلاقند که توان بالقوهی تغییر بنیادین جهان را دارا هستند. اما در مشاهداتش به این نتیجه رسید که دنیای معاصر، دنیایی که به لحاظ فنآوری تکامل یافته است، به ظاهر به تمامی به فرمان ما نیست. مارکس بازار آزاد را برای مثال به «آنارشیک» بودن و زیر فرمان نبودن محکوم میکرد. مدعی بود شیوهی که در اقتصاد بازار روابط ما به واسطهی خرید و فروش خودانگیختهی مایملک خصوصی، و به امر قوانین عرضه و تقاضا هماهنگ میشود، مانع از آن میشود که بتوانیم مهار سرنوشتهای فردی و جمعیمان خود را به دست داشته باشیم.
مارکس سرمایهداری را محکوم میکرد که نظامی است از خودبیگانهگر برای تودهها. استدلالش در این راه چنین بود:
به رغم آنکه کارگران کالاهای بازار را تولید میکنند، همه چیز به فرمان نیرویهای بازار است، نه به فرمان کارگران. مردم مجبور اند برای سرمایهدارنی کار کنند که بر جهاز تولید اختیار تام دارند و قدرت در محل کار در ید ایشان است. مارکس میگفت کار یکنواخت و مایهی خفت کارگر میشود چنان که بیشتر شایستهی ماشینها است تا انسانهایی آزاد و خلاق. در نهایت مردم خود به اشیاء بدل میشوند، مکانیسمهایی روباتگونه که ارتباطشان را با طبیعت انسانی از کف دادهاند، که تصمیماتشان را بر اساس ملاحظات سردِ سود و زیان اتخاذ میکنند، که ارزش و نیاز انسانی در نظرشان بیاهمیت جلوه میکند. مارکس اینچنین نتیجه گرفت که سرمایهداری مانعی است بر سر راه استقرار جامعهای انسانی به دست خود ما انسانها.
☑️مفهوم از خود بیگانی مارکس بر فرضی حیاتی اما به واقع متزلزل تکیه داده است. فرض میگیرد که مردم میتوانند با موفقیت، جامعهای پیشرفته و بازارمحور را منسوخ کرده و به جایش جامعهای دموکراتیک بنشانند که به توافق جمعی برنامهریزی شده باشد. مارکس مدعی است از خود بیگانگی ما نه فقط از آن رو است که بسیارانی از میانمان به محنت مشاغلی ملالآور-یا حتی خفتبار-داخلند، نه فقط به سبب آن است که رقابت در بازار باعث شده سود را عزیزتر از نیاز انسانی بپنداریم، بلکه همچنین از آنجا نشات میگیرد که هنوز جامعهای کاملا برنامهریزیشده و به فرمان خود بنیان نگذاشتهایم، هنوز به جامعهای عاری از رقابت و سود و زیان و پول و مالکیت خصوصی و غیره و ذلک دستنیافتهایم، جامعهای که در پیشبینی مارکس ظهورش حین گذار جهان از خلال تاریخ اجتنابناپذیر است.
اما بزرگترین مشکل نظریهی از خود بیگانگی مارکس از این قرار است: حتی امروزه و با آخرین پیشرفتهای فنآوری محاسباتی و ارتباطی، هنوز نمیتوانیم جامعهای با برنامهریزی جامع همگانی مستقر کنیم که بتواند نقطهِ پایانی بر کمیابی منابع بگذارد. مارکس برای سخن گفتن از «از خود بیگانی» تحت شرایط سرمایهداری، میبایست فرض کرده باشد که موفقیت در برنامهریزی جامعه امری ممکن است. اگر برنامهریزیهای سوسیالیستی در عمل به کار نیایند، مفهوم از خود بیگانگی مارکس از هم میپاشد. از خود بیگانگی از این لحاظ تنها وقتی مفهومی معنادار است که راه چارهی بدیلی در دست باشد، چارهای که خود تولیدِ از خود بیگانگی نکند.
🔻سوسیالیسم علمی
مارکس که ضدآرمانشهرگرایی ثابت قدم بود، ادعا میکند نقدش بر سرمایهداری بر پایهی آخرین پیشرفتهای علمی بنا شده است. او آراء خودش را سوسیالیسم علمی خواند تا بدین وسیله رویکردش را از آنِ دیگر سوسیالیستها (برای مثال آنری دو سنسیمون و شارل فوریه) متمایز کند چه اینها بیشتر به نظر به رؤیا پرداختن در باب آیندهای آرمانی قانع میبودند بیکه درک درستی از چگونگی کارکرد واقعی جامعهی موجودشان داشته باشند.
@cafe_andishe95
لیبراسیون/لیبرالیسم
☑️اگر چه سعی مارکس بر این بود که نظریهی ارزش کار را چنان تا سرحداتش پیش ببرد که به عاملی علیه سرمایهدار بدل شود، اما بدین ترتیب سهواً ضعفهای منطق نظری و فرضهای بنیادین نظریه را به نمایش گذاشت. حق به جانب مارکس است، آنجا که میگوید اقتصاددانان کلاسیک…
📍سوسیالیسم علمی مارکس اقتصادیات و فلسفهی او را (شامل نظریهی ارزش کار و مفهوم از خود بیگانگی) در هم میآمیزد تا شرح دهد چگونه در طول تاریخ نزاعی ژرف میان دارا و ندار به حال شکلگیری بوده است. به طور خاص مارکس ادعا میکند که شکستی در کاپیتالیسم افتاده و به جنگی میان دو طبقه مبدل شده است: بورژوازی (طبقهی سرمایهداری که صاحب جهاز تولید است) و پرولتاریا (طبقهِ کارگر که دستخوش ارادهی سرمایهداران است). مارکس مدعی بود که به کشف قوانین تاریخ نائل آمده است، قوانینی که تناقضات سرمایهداری را افشا کرده و اضطرار نزاع طبقاتی را از پرده بیرون میآورد.
مارکس پیشبینی کرد که رقابت میان سرمایهداران به چنان سبعیتی خواهد رسید که لاجرم اغلب ایشان ورشکسته خواهند شد و تنها چند انحصارگرا باقیمیمانند و همهی امر تولید را به مهار خود خواهند داشت. در نظر مارکس این یکی از تناقضات سرمایهداری بود: رقابت، به عوض پدیدآوردن محصولات خوشکیفیتتر و ارزانتر برای مصرفکنندگان، در دراززمانی به انحصاری خواهد انجامید که کارگر و مصرفکننده را به یکسان استثمار میکند. چه اتفاقی برای سرمایهداران سابق میافتد؟ به زمرهی پرولتاریا سقوط میکنند و منابع کار را افزایش میدهند، سقوط دستمزدها را باعث میشوند و به اصطلاح مارکس، ارتش ذخیرهای خواهند بود برای سپاه بیکاران. همچنین در اندیشهی مارکس ماهیت آنارشیک و برنامهریزینشدهی اقتصاد پیچیدهی بازار، آن وقت که عرضه و تقاضا تطابقشان را از دست بدهند، در معرض بحرانهای اقتصادی خواهد بود، در فعالیتهای بازرگانی نوسانهای گسترده پدید خواهد آورد و نهایتاً به رکودهای سخت اقتصادی خواهد انجامید.
در استدلال مارکس هر چقدر که اقتصاد سرمایهداری پیشرفت کند، این تناقضات و تعارضها چشمگیرتر میشود. هر اندازه سرمایهداری ثروت بیشتری پدید بیاورد، بیشتر بذر نابودی خود را خواهد کاشت. در نهایت، پرولتاریا به مرحلهای میرسد که درمییابد به یاری قدرت جمعیش میتواند چند سرمایهدار باقیمانده و به تبع ایشان تمامی نظام سرمایهداری را براندازد.
مارکس فکر میکرد تمامیت نظام سرمایهداری، با مالکیت خصوصیش، پولش، دادوستد بازاریاش، حسابداری سود و زیانش، بازار کارش و غیره و غیره، میبایست منسوخ شده، با نظام اقتصادیِ تماماً-برنامهریزیشده و خودگردان جانشین شود که نقطهِی پایانی مطلق و کامل خواهد بود بر استثمار و از خود بیگانگی. مارکس استدلال میکرد که انقلاب سوسیالیستی اجتنابناپذیر است.
💠یک ارزیابی✅
شکی نیست که مارکس اندیشمندی برجسته بود که توانست در سراسر جهان بسیارانی را به حمایت از خویش برانگیزاند. اما پیشبینیهایش از آزمون زمان سربلند بیرون نیامدند. اگر چه بازارهای سرمایهداری در طول صد و پنجاه سال گذشته تغییر کردهاند، اما هرگز رقابت به ایجاد انحصار منجر نشده است. دستمزدهای حقیقی بالا رفتهاند و از نرخ سود کاسته نشده است. ارتش ذخیرهی بیکاران هم شکل نگرفته. راست است که با رکود و رونقهای دورهای در کشمکش هستیم، اما هر چه بیشتر و بیشتر اقتصاددانان بدین باور میرسند که کسادها و رکودهای چشمگیر احتمالاً بیشتر نتیجهی سهوی مداخلهی دولتاند (مداخله از خلال سیاستهای پولیای که بانکهای مرکزی اتخاذ میکنند و سیاستهای مالیاتی و مالی که دولتها پیش میگیرند) تا اینکه خصیصهی ذاتی بازارها باشند.
انقلابهای سوسیالیستی البته که در سراسر جهان اتفاق افتادهاند، اما هرگز محل وقوعشان آنجا که آراء مارکس پیشبینی میکرد (یعنی پیشرفتهترین کشورهای سرمایهداری) نبوده است. بر عکس، قیامهای سوسیالیستی در کشورهایی فقیر یا به اصطلاح ملل جهان سوم رخ داده است. امروزه مشکلزاترین موضوع برای مارکسیسم، سقوط مداوم سوسیالیسم است. انقلابهای امروزِ کشورهای سوسیالیستی علیه سوسیالیسم و له بازار آزاد اتفاق میافتند. در عمل سوسیالیسم در ایجاد جامعهی خودگردان، ناخودبیگانه و تماماًبرنامهریزیشدهش شکست خورده. سوسیالیسم، آنچنان که در قرن بیستم در جهان واقع شد، نتوانست تودهها را رهایی بخشد. در اغلب موارد صرفاً به اشکال تازهای از تمرکز قدرت، سلطهگری و سوءاستفاده از قدرت انجامید.
آراء مارکس در باب ارزش، فلسفهش در باب ماهیت بشر و ادعایش مبنی بر کشف قوانین تاریخ، چون در کنار هم قرار بگیرند منظری غامض اما بشکوه از نظمی برای جهانی نو ارائه میدهند. اگر سهربع نخست قرن بیستم به زمین تمرین این نظرگاه مبدل شد، ربع آخر قرن ماهیت آرمانشهرگرایانه و بهعملنامدنیاش را نمایان کرد.
—مترجم: آرمان سلاحورزی-کانال لیبرالیسم
@cafe_andishe95
مارکس پیشبینی کرد که رقابت میان سرمایهداران به چنان سبعیتی خواهد رسید که لاجرم اغلب ایشان ورشکسته خواهند شد و تنها چند انحصارگرا باقیمیمانند و همهی امر تولید را به مهار خود خواهند داشت. در نظر مارکس این یکی از تناقضات سرمایهداری بود: رقابت، به عوض پدیدآوردن محصولات خوشکیفیتتر و ارزانتر برای مصرفکنندگان، در دراززمانی به انحصاری خواهد انجامید که کارگر و مصرفکننده را به یکسان استثمار میکند. چه اتفاقی برای سرمایهداران سابق میافتد؟ به زمرهی پرولتاریا سقوط میکنند و منابع کار را افزایش میدهند، سقوط دستمزدها را باعث میشوند و به اصطلاح مارکس، ارتش ذخیرهای خواهند بود برای سپاه بیکاران. همچنین در اندیشهی مارکس ماهیت آنارشیک و برنامهریزینشدهی اقتصاد پیچیدهی بازار، آن وقت که عرضه و تقاضا تطابقشان را از دست بدهند، در معرض بحرانهای اقتصادی خواهد بود، در فعالیتهای بازرگانی نوسانهای گسترده پدید خواهد آورد و نهایتاً به رکودهای سخت اقتصادی خواهد انجامید.
در استدلال مارکس هر چقدر که اقتصاد سرمایهداری پیشرفت کند، این تناقضات و تعارضها چشمگیرتر میشود. هر اندازه سرمایهداری ثروت بیشتری پدید بیاورد، بیشتر بذر نابودی خود را خواهد کاشت. در نهایت، پرولتاریا به مرحلهای میرسد که درمییابد به یاری قدرت جمعیش میتواند چند سرمایهدار باقیمانده و به تبع ایشان تمامی نظام سرمایهداری را براندازد.
مارکس فکر میکرد تمامیت نظام سرمایهداری، با مالکیت خصوصیش، پولش، دادوستد بازاریاش، حسابداری سود و زیانش، بازار کارش و غیره و غیره، میبایست منسوخ شده، با نظام اقتصادیِ تماماً-برنامهریزیشده و خودگردان جانشین شود که نقطهِی پایانی مطلق و کامل خواهد بود بر استثمار و از خود بیگانگی. مارکس استدلال میکرد که انقلاب سوسیالیستی اجتنابناپذیر است.
💠یک ارزیابی✅
شکی نیست که مارکس اندیشمندی برجسته بود که توانست در سراسر جهان بسیارانی را به حمایت از خویش برانگیزاند. اما پیشبینیهایش از آزمون زمان سربلند بیرون نیامدند. اگر چه بازارهای سرمایهداری در طول صد و پنجاه سال گذشته تغییر کردهاند، اما هرگز رقابت به ایجاد انحصار منجر نشده است. دستمزدهای حقیقی بالا رفتهاند و از نرخ سود کاسته نشده است. ارتش ذخیرهی بیکاران هم شکل نگرفته. راست است که با رکود و رونقهای دورهای در کشمکش هستیم، اما هر چه بیشتر و بیشتر اقتصاددانان بدین باور میرسند که کسادها و رکودهای چشمگیر احتمالاً بیشتر نتیجهی سهوی مداخلهی دولتاند (مداخله از خلال سیاستهای پولیای که بانکهای مرکزی اتخاذ میکنند و سیاستهای مالیاتی و مالی که دولتها پیش میگیرند) تا اینکه خصیصهی ذاتی بازارها باشند.
انقلابهای سوسیالیستی البته که در سراسر جهان اتفاق افتادهاند، اما هرگز محل وقوعشان آنجا که آراء مارکس پیشبینی میکرد (یعنی پیشرفتهترین کشورهای سرمایهداری) نبوده است. بر عکس، قیامهای سوسیالیستی در کشورهایی فقیر یا به اصطلاح ملل جهان سوم رخ داده است. امروزه مشکلزاترین موضوع برای مارکسیسم، سقوط مداوم سوسیالیسم است. انقلابهای امروزِ کشورهای سوسیالیستی علیه سوسیالیسم و له بازار آزاد اتفاق میافتند. در عمل سوسیالیسم در ایجاد جامعهی خودگردان، ناخودبیگانه و تماماًبرنامهریزیشدهش شکست خورده. سوسیالیسم، آنچنان که در قرن بیستم در جهان واقع شد، نتوانست تودهها را رهایی بخشد. در اغلب موارد صرفاً به اشکال تازهای از تمرکز قدرت، سلطهگری و سوءاستفاده از قدرت انجامید.
آراء مارکس در باب ارزش، فلسفهش در باب ماهیت بشر و ادعایش مبنی بر کشف قوانین تاریخ، چون در کنار هم قرار بگیرند منظری غامض اما بشکوه از نظمی برای جهانی نو ارائه میدهند. اگر سهربع نخست قرن بیستم به زمین تمرین این نظرگاه مبدل شد، ربع آخر قرن ماهیت آرمانشهرگرایانه و بهعملنامدنیاش را نمایان کرد.
—مترجم: آرمان سلاحورزی-کانال لیبرالیسم
@cafe_andishe95
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مصدق و محدودیت مطبوعات
@cafe_andishe95
@cafe_andishe95
⬛️عرق ِ غرب خوب است و کنار دریایش و آزادی بیان و آزادی سبک زندگیاش، دانشگاهش و آزادیهای فردی و اقتصادش و ...
جمهوریاسلامی هم اصلاحپذیر است؛اسلام هم رحمانی است.
برای همین من در غرب زندگی میکنم و از جمهوریاسلامی و اسلام و اصلاحات دفاع میکنم.
من اصلاحطلبم.
بهزاد مهرانی
@cafe_andishe95
جمهوریاسلامی هم اصلاحپذیر است؛اسلام هم رحمانی است.
برای همین من در غرب زندگی میکنم و از جمهوریاسلامی و اسلام و اصلاحات دفاع میکنم.
من اصلاحطلبم.
بهزاد مهرانی
@cafe_andishe95
🇺🇦🇺🇦🇺🇦
ولادیمیر زلنسکی؛ کمدین و رئیس جمهور جدید اوکراین که مجموعه تلویزیونی «خادم مردم»، نقش معلمی را بازی کرد که پس از اعتراض به فساد در حکومت، محبوبیت یافت و رییسجمهور شد. گفته است:
بر دیوار ادارهها نمیخواهم عکس مرا نصب کنید ؛
رئیس دولت بودن به معنی مدل بودن و یا الگو بودن نیست...
بر دیوار ادارهها و اتاقکارتان تصاویر فرزندانتان را نصب کنید ، تا هر بار تصمیمی میگیرید به چهره آنها نگاه کنید و با کارتان به فکر آینده آنها باشید.
➖➖➖➖➖
‼️ای کاش ذره ایی از درک و فهم این کمدین بین مسئولین کشورهای دیکتاتوری مثل ایران هم موجود بود.
@cafe_andishe95
ولادیمیر زلنسکی؛ کمدین و رئیس جمهور جدید اوکراین که مجموعه تلویزیونی «خادم مردم»، نقش معلمی را بازی کرد که پس از اعتراض به فساد در حکومت، محبوبیت یافت و رییسجمهور شد. گفته است:
بر دیوار ادارهها نمیخواهم عکس مرا نصب کنید ؛
رئیس دولت بودن به معنی مدل بودن و یا الگو بودن نیست...
بر دیوار ادارهها و اتاقکارتان تصاویر فرزندانتان را نصب کنید ، تا هر بار تصمیمی میگیرید به چهره آنها نگاه کنید و با کارتان به فکر آینده آنها باشید.
➖➖➖➖➖
‼️ای کاش ذره ایی از درک و فهم این کمدین بین مسئولین کشورهای دیکتاتوری مثل ایران هم موجود بود.
@cafe_andishe95
🔳 عبدالکریم سروش در مصاحبه اش با زیتون دو ادعا مطرح می کند:
الف): روشنفکری دینی متکلم نیست که از دین دفاع کند و دنبال دلایلِ محق بودن دین اسلام بگردد او به دنبال پلورالیزم دینی است و در عین حال منتقدِ اسلام و حتی پیامبر و قرآن است!
ب): مخاطب می پرسد، پس با این وجود شما چگونه به پیامبر ایمان می ورزید؟ و او را نبی می دانید؟ یعنی متعبد هستید و دلیلی برایش ندارید؟ سروش پاسخ می دهد: نخیر ما دلیل داریم و آن هم اینکه غزالی می گفت ریاضی دان می داند که ریاضی چیست و ریاضی دان کیست، فقیه می داند که که فقه چیست و فقیه کیست و همینطور کسی که تجربه ی دینی دارد می داند که نبی کیست و کدام سخن بوی وحی دارد! بنابراین ما هم به نبی اعتماد می کنیم و سخن اش را حمل بر صدق می نماییم!
پ ن:
طبق بیانات سروش روشنفکری دینی از طرفی منتقد نبی و اسلام و ... است و از طرفی مومن به نبی و اسلام؟ از طرفی نقد می کند و به چالش می کشد و از طرفی دفاع می کند و توجیه می نماید!
مساله این است که روشنفکری دینی، تکلیف اش با خودش هم روشن نیست! و نمی داند با خودش چند چند است! از طرفی تاریخ سیاه دین را می بیند از طرفی توهمِ نهیلیزمِ غرب را دارد، در این وسط گیر کرده است! نه متشرع است نه معتقدِ به اوامر و نواهی دین! نه به قول خودشان دلیلی بر حقانیت دین دارد و نه اصلا دغدغه اش این است و از طرفی باز هم مدام دم از دین می زند و به توجیه اش می پردازد!
باری، روشنفکری دینی، جرات و جسارت و به تعبیر کانت شهامت نقد را ندارد! شهامتِ نقد تاریخ سیاه تئولوژی! نقد بت های تاریخی! نقد فجایعی که ریشه در همین تاریخ دارد! اگر شهامت نقد باورهای خویش و تاریخ خویش و دین خویش را داشت هرگز بین غرب و شرق متزلزل نمی شد که بعد ادعای دیالوگ و بر قرار کردن رابطه ی شرق با غرب را بکند!
نقد دین و تئولوژی سخت است، جسارت و شهامت می خواهد، شهامت می خواهد سال ها راه آمده با پای تاول زده را نفی کرد و در جستجوی حقیقت، و در راهِ عشقِ به حقیقت، از هیچ طعن و برچسب و از دست دادن طرفدار و از این دست از مهملات نهراسید!
ابوذر شریعتی
@cafe_andishe95
الف): روشنفکری دینی متکلم نیست که از دین دفاع کند و دنبال دلایلِ محق بودن دین اسلام بگردد او به دنبال پلورالیزم دینی است و در عین حال منتقدِ اسلام و حتی پیامبر و قرآن است!
ب): مخاطب می پرسد، پس با این وجود شما چگونه به پیامبر ایمان می ورزید؟ و او را نبی می دانید؟ یعنی متعبد هستید و دلیلی برایش ندارید؟ سروش پاسخ می دهد: نخیر ما دلیل داریم و آن هم اینکه غزالی می گفت ریاضی دان می داند که ریاضی چیست و ریاضی دان کیست، فقیه می داند که که فقه چیست و فقیه کیست و همینطور کسی که تجربه ی دینی دارد می داند که نبی کیست و کدام سخن بوی وحی دارد! بنابراین ما هم به نبی اعتماد می کنیم و سخن اش را حمل بر صدق می نماییم!
پ ن:
طبق بیانات سروش روشنفکری دینی از طرفی منتقد نبی و اسلام و ... است و از طرفی مومن به نبی و اسلام؟ از طرفی نقد می کند و به چالش می کشد و از طرفی دفاع می کند و توجیه می نماید!
مساله این است که روشنفکری دینی، تکلیف اش با خودش هم روشن نیست! و نمی داند با خودش چند چند است! از طرفی تاریخ سیاه دین را می بیند از طرفی توهمِ نهیلیزمِ غرب را دارد، در این وسط گیر کرده است! نه متشرع است نه معتقدِ به اوامر و نواهی دین! نه به قول خودشان دلیلی بر حقانیت دین دارد و نه اصلا دغدغه اش این است و از طرفی باز هم مدام دم از دین می زند و به توجیه اش می پردازد!
باری، روشنفکری دینی، جرات و جسارت و به تعبیر کانت شهامت نقد را ندارد! شهامتِ نقد تاریخ سیاه تئولوژی! نقد بت های تاریخی! نقد فجایعی که ریشه در همین تاریخ دارد! اگر شهامت نقد باورهای خویش و تاریخ خویش و دین خویش را داشت هرگز بین غرب و شرق متزلزل نمی شد که بعد ادعای دیالوگ و بر قرار کردن رابطه ی شرق با غرب را بکند!
نقد دین و تئولوژی سخت است، جسارت و شهامت می خواهد، شهامت می خواهد سال ها راه آمده با پای تاول زده را نفی کرد و در جستجوی حقیقت، و در راهِ عشقِ به حقیقت، از هیچ طعن و برچسب و از دست دادن طرفدار و از این دست از مهملات نهراسید!
ابوذر شریعتی
@cafe_andishe95
📝«نویسندهای در دوزخ ایدئولوژی»📝
نگاهی به زندگی «الکساندر سولژِنیتسین»، نویسندهای که جهان را تکان داد
#درسهای_دیکتانوری_کمونیستی
وی در 1918 در جنوبیترین نقطۀ روسیۀ کنونی به دنیا آمد. دانشجوی ریاضیات و فلسفه بود که در مهیبترین جنگ دنیا، جنگ میان کمونیسمِ استالینی و فاشیسم هیتلری، باید به خدمت نظامی میرفت، در سال 1941. شوروی پیروز شد، اما قرار نبود او لذت پیروزی بر فاشیسم را بچشد، زیرا در ماههای پایانی جنگ سازمان ضدجاسوسی ارتش سرخ او را بازداشت کرد. او کمونیست بود اما گویا در نامههایش به دوستی از استالین انتقاد کرده بود. به دلیل همین انتقادها در نامههای خصوصی به 8 سال زندان محکوم شد، و این یعنی سرنوشتی تاریک در انتظارش بود: اسارت در گولاگ!
ابتدا به اردوگاهی فرستاده شد که محل حبس کشیدن دانشمندان بود، سالها بعد تجربیات خود در این اردوگاه را در رمان «حلقۀ نخست جهنم» بازگو کرد. پس از آن به اردوگاهی در قزاقستان فرستاده شد و در آنجا در کارخانۀ ذوبآهن به بیگاری گمارده شد. در این اردوگاه، در این ذوبآهن، حین بیگاری چیزی نیز در وجود سولژنیتسین ذوب میشد و شکل جدیدی میگرفت: او که کمونیستی خداناباور بود در کشاکش دائمی با مرگ به یک مسیحی ضداستالین تبدیل شد. مردی که اکنون سرخی آهن مذاب در چشمانش منعکس میشد در چند دهۀ آتی به بزرگتر رسواکنندۀ استالینیسم تبدیل میشد. گویی شیطان حریفش را در کورۀ زندانش میساخت!
اما فروپاشی دیگری نیز در راه بود. چیزی به پایان محکومیتش نمانده بود که نامهای از عمهاش دریافت کرد که در آن نوشته بود: «ناتاشا از من خواهش کرد به شما خبر دهم او میتواند به تنهایی زندگیاش را سامان دهد». ناتاشا همسر الکساندر بود و این پیام معنایی جز این نداشت که ناتاشا از او جدا شده بود. ناتاشا میدانست زندگی با مردی با سابقۀ محکومیت سیاسی دردسرهای فراوانی داشت، پس...
در فوریۀ 1953 از زندان آزاد شد، اما باید تا آخر عمر در تبعید میماند. انتقاد از استالین، این پدر مهربان کارگران جهان، مجازاتی داشت که هیچ خدای هیچ دینی در هیچ جهنمی بر سر کافرانش نمیآورد. اما در مارس 1953 این بدکیفرترین خدای عالم اِمکان، استالین، چشم از جهان فروبست. سولژنیتسین در تبعید در قزاقستان ماند و به سختی (چون سابقهدار بود) شغلی به عنوان معلم یافت. مینویسد: «من ـ سر کلاس، با گچ در دست! این روز آزادی من بود... مسائل دیگر تبعید اصلاً برایم مهم نبود.»
دوران «استالینزدایی» در شوروی آغاز شده بود و الکساندر هم بهرۀ آن را چشید: در سال 1957 از او اعادۀ حیثیت شد و اکنون میتوانست به زندگی عادی بازگردد. ناتاشا هم بخشی از آن زندگی عادی بود. او دوباره با ناتاشا ازدواج کرد. اکنون دغدغۀ اصلی او این بود که صدای کسانی باشد که صدایشان خفه شده بود، یعنی صدای گذشتۀ خودش.
دوران رهبری خروشچوف بود و با اجازۀ او در سال 1962 کتابِ «یک روز از زندگی ایوان دِسینوویچ» به قلم سولژنیتسین منتشر شد؛ کتابی که روزمرههای جهنمی یک زندانی در گولاگ را شرح میداد. اما 1964 خروشچوف سقوط کرد و دردسرهای سولژنیتسین نیز دوباره آغاز شد. در سال 1970 وقتی جایزۀ نوبل ادبیات به او اعطا شد، خود برای دریافت جایزه نرفت، از بیم آنکه دیگر نتواند به کشور بازگردد. اما اکنون زمان آن بود که کاریترین ضربه را به قلب استالینیسم بزند: در 1973 کتابِ «مجمعالجزایر گولاگ» به طور غیرقانونی در شوروی منتشر شد؛ کتابی که همۀ ابعاد رعبآور نظام سرکوب استالینی را افشا میکرد. تاوان انتشار چنین کتابی چه بود؟
سولژنیتسین در سال 1974 از شوروی اخراج شد. اول به فرانکفورت رفت و مهمان هاینریش بُل، نویسندۀ نامدار آلمانی شد. اما در نهایت به آمریکا رفت و تا 1994 مهمان بزرگترین دشمن بلوک شرق بود. پس از فروپاشی اتحاد شوروی وقتی نخستین بار به خانه بازگشت استقبال باشکوهی از او انجام شد، مانند یک قهرمان ملی.
🔻«گولاگ» مخفف این عنوان است: «ادارۀ کل اردوگاههای بازتربیت و کار». در واقع گولاگ نظام اردوگاههای شوروی بود. درست است که غرب برای رسوا کردن سوسیالیسم نهایت بهرهبرداری سیاسی را از کتاب سولژنیتسین کرد، اما بیتردید سولژنیتسین با آثارش بسیاری از هواداران سوسیالیسم را در جهان به فکر واداشت تا پیامدهای «غیرانسانی» ایدههای ظاهراً «انسانی» خود را ببینند.
سولژنیتسین در 2008 در روسیه درگذشت. او منتقد گورباچوف و یلتسین بود، اما به نظر پوتین را تا زنده بود میپسندید
م.تدینی
@cafe_andishe95
نگاهی به زندگی «الکساندر سولژِنیتسین»، نویسندهای که جهان را تکان داد
#درسهای_دیکتانوری_کمونیستی
وی در 1918 در جنوبیترین نقطۀ روسیۀ کنونی به دنیا آمد. دانشجوی ریاضیات و فلسفه بود که در مهیبترین جنگ دنیا، جنگ میان کمونیسمِ استالینی و فاشیسم هیتلری، باید به خدمت نظامی میرفت، در سال 1941. شوروی پیروز شد، اما قرار نبود او لذت پیروزی بر فاشیسم را بچشد، زیرا در ماههای پایانی جنگ سازمان ضدجاسوسی ارتش سرخ او را بازداشت کرد. او کمونیست بود اما گویا در نامههایش به دوستی از استالین انتقاد کرده بود. به دلیل همین انتقادها در نامههای خصوصی به 8 سال زندان محکوم شد، و این یعنی سرنوشتی تاریک در انتظارش بود: اسارت در گولاگ!
ابتدا به اردوگاهی فرستاده شد که محل حبس کشیدن دانشمندان بود، سالها بعد تجربیات خود در این اردوگاه را در رمان «حلقۀ نخست جهنم» بازگو کرد. پس از آن به اردوگاهی در قزاقستان فرستاده شد و در آنجا در کارخانۀ ذوبآهن به بیگاری گمارده شد. در این اردوگاه، در این ذوبآهن، حین بیگاری چیزی نیز در وجود سولژنیتسین ذوب میشد و شکل جدیدی میگرفت: او که کمونیستی خداناباور بود در کشاکش دائمی با مرگ به یک مسیحی ضداستالین تبدیل شد. مردی که اکنون سرخی آهن مذاب در چشمانش منعکس میشد در چند دهۀ آتی به بزرگتر رسواکنندۀ استالینیسم تبدیل میشد. گویی شیطان حریفش را در کورۀ زندانش میساخت!
اما فروپاشی دیگری نیز در راه بود. چیزی به پایان محکومیتش نمانده بود که نامهای از عمهاش دریافت کرد که در آن نوشته بود: «ناتاشا از من خواهش کرد به شما خبر دهم او میتواند به تنهایی زندگیاش را سامان دهد». ناتاشا همسر الکساندر بود و این پیام معنایی جز این نداشت که ناتاشا از او جدا شده بود. ناتاشا میدانست زندگی با مردی با سابقۀ محکومیت سیاسی دردسرهای فراوانی داشت، پس...
در فوریۀ 1953 از زندان آزاد شد، اما باید تا آخر عمر در تبعید میماند. انتقاد از استالین، این پدر مهربان کارگران جهان، مجازاتی داشت که هیچ خدای هیچ دینی در هیچ جهنمی بر سر کافرانش نمیآورد. اما در مارس 1953 این بدکیفرترین خدای عالم اِمکان، استالین، چشم از جهان فروبست. سولژنیتسین در تبعید در قزاقستان ماند و به سختی (چون سابقهدار بود) شغلی به عنوان معلم یافت. مینویسد: «من ـ سر کلاس، با گچ در دست! این روز آزادی من بود... مسائل دیگر تبعید اصلاً برایم مهم نبود.»
دوران «استالینزدایی» در شوروی آغاز شده بود و الکساندر هم بهرۀ آن را چشید: در سال 1957 از او اعادۀ حیثیت شد و اکنون میتوانست به زندگی عادی بازگردد. ناتاشا هم بخشی از آن زندگی عادی بود. او دوباره با ناتاشا ازدواج کرد. اکنون دغدغۀ اصلی او این بود که صدای کسانی باشد که صدایشان خفه شده بود، یعنی صدای گذشتۀ خودش.
دوران رهبری خروشچوف بود و با اجازۀ او در سال 1962 کتابِ «یک روز از زندگی ایوان دِسینوویچ» به قلم سولژنیتسین منتشر شد؛ کتابی که روزمرههای جهنمی یک زندانی در گولاگ را شرح میداد. اما 1964 خروشچوف سقوط کرد و دردسرهای سولژنیتسین نیز دوباره آغاز شد. در سال 1970 وقتی جایزۀ نوبل ادبیات به او اعطا شد، خود برای دریافت جایزه نرفت، از بیم آنکه دیگر نتواند به کشور بازگردد. اما اکنون زمان آن بود که کاریترین ضربه را به قلب استالینیسم بزند: در 1973 کتابِ «مجمعالجزایر گولاگ» به طور غیرقانونی در شوروی منتشر شد؛ کتابی که همۀ ابعاد رعبآور نظام سرکوب استالینی را افشا میکرد. تاوان انتشار چنین کتابی چه بود؟
سولژنیتسین در سال 1974 از شوروی اخراج شد. اول به فرانکفورت رفت و مهمان هاینریش بُل، نویسندۀ نامدار آلمانی شد. اما در نهایت به آمریکا رفت و تا 1994 مهمان بزرگترین دشمن بلوک شرق بود. پس از فروپاشی اتحاد شوروی وقتی نخستین بار به خانه بازگشت استقبال باشکوهی از او انجام شد، مانند یک قهرمان ملی.
🔻«گولاگ» مخفف این عنوان است: «ادارۀ کل اردوگاههای بازتربیت و کار». در واقع گولاگ نظام اردوگاههای شوروی بود. درست است که غرب برای رسوا کردن سوسیالیسم نهایت بهرهبرداری سیاسی را از کتاب سولژنیتسین کرد، اما بیتردید سولژنیتسین با آثارش بسیاری از هواداران سوسیالیسم را در جهان به فکر واداشت تا پیامدهای «غیرانسانی» ایدههای ظاهراً «انسانی» خود را ببینند.
سولژنیتسین در 2008 در روسیه درگذشت. او منتقد گورباچوف و یلتسین بود، اما به نظر پوتین را تا زنده بود میپسندید
م.تدینی
@cafe_andishe95
💵سرمایهداری غیر از امپریالیسم است💵
🔻خیلی از مردم فکر میکنند که سرمایهداری و امپریالیسم یک چیز اند، یا حداقل خیلی با هم در پیوند اند. واقع امر این است که اینها دو نظامِ اقتصادی و سیاسیِ کاملاً متضاد هستند. به خاطرِ این خلطِ مفهومی، بسیاری از مردم سرمایهداری و نظامِ دادوستد جهانی را سببِ چیزهایِ بدی میشناسند که در گذشته و حال اتفاق افتاده مثلاً استثمارِ مردمانِ فقیر، قطحیهایِ فراگیر، و نظایرِ اینها در حالی که تقصیرْ متوجهِ امپریالیسم و امپراتوریها است. خب، حال این دو نظامِ متضاد چه هستند؟ سرمایهداری نظامی است مبتنی بر دادوستدِ آزادانهی کالاها و خدمات بینِ افراد بر مبنایِ توافقِ دوجانبه، و ذیلِ حکومتِ قانون و در نظامی مبتنی بر حقِ مالکیتِ خصوصی.
🔻به سخنِ دیگر، نظامی است که در آن همهی افراد درگیرِ دادوستد از آن سود میکنند. در حالی که امپریالیسم، در مقابل، نظامی است از روابطِ مبتنی بر قدرت. امپریالیسم، ذاتاً نظامی است که در آن گروههایِ افراد با امتیازاتِ خاص در یک بخشِ جهان میتوانند با استفاده از روابطِ قدرتِ مبتنی بر بهرهکشی درآمدِ تحصیلنشدهای را به زور از مردمانی در دیگر نقاطِ جهان بستانند، و معمولاً با کمکِ همدستانِ محلیِ خود. نکتهی اصلی در این میان، استفاده از قدرت سیاسی، و نهایتاً قدرت نظامی است برای برقراری روابط اقتصادیای که اجباری و بهرهکشانه هستند. امپراتوریها در تمام طول تاریخ وجود داشته اند.
🔻حقیقت این است که نمونههای امپراتوریها چندان متعدد است که به دشواری بتوان دانست که از کجا باید شروع کرد. خب، برای مثال، در قرن هفدهم جمهوری هلند کمپانی هلندی هند شرقی را تأسیس کرد. و آن اقدام راهی بود برای بازرگانان صاحب امتیاز ویژه بخصوص در استان هلند که قادر شدند امتیاز انحصاری تجارت را با مردمی بهدست آورند که امروز اندونزیایی میخوانیم، و توانستند از آن امتیاز و قدرت نظامی جمهوری هلند بهره ببرند تا روابطی بهرهکشانه و سلطهجویانه را با مردمان آن بخش از دنیا برقرار کنند. بعدتر، انگلیسیها هم آمدند و کمپانی هند شرقی خودشان را تأسیس کردند که برای بیش از ۱۵۰ سال با بیرحمی، بسیاری از مردم شبهقارهی هند، بخصوص مردمان بنگال، و البته مردمان جاهای دیگر را استثمار کرد.
🔻اینجا هم باز شما با یک گروه از صاحبان امتیازات سیاسی مواجه اید که قدرت نظامی دولت را هم پشت سر دارند و به اتکای آن در آن سوی زمین روابط تجاریای را برقرار کردند که اجباری و بهشدت استثماری بود. همین اواخر هم در کارائیب، کمپانی یونایتد فروت، با پشتیبانی دولت فدرال امریکا قادر شد تا روابط استثماری مشابهی را با مردمان بخشهایی از آمریکای مرکزی، همچون هندوراس و گوآتمالا برقرار کند. نکتهی مهمی که باید توجه کرد این است که گرچه اینها کسبوکارهای انتفاعی بودند، اما کسبوکارهای تجاری کاپیتالیستی به معنای راستین کلمه نبودند. سودهایی که تحصیل کردند نتیجهی رقابت آزاد یا تشریک مساعی اختیاری فروشندگان وخریداران نبود، بلکه نتیجهی توسل به قدرت سیاسی بود.
🔻اگر یک سیستم بهواقع کاپیتالیستی اینجا میداشتیم، دادوستدهای آزادانهی بسیاری بین مردم در نقاط مختلف دنیا وجود میداشت، نه تنها با مردم امریکا و انگلستان، بلکه همچنین با مردمان دیگر نقاط جهان. و روابط اختیاریتر بود و سود متقابلاش بیشتر. نتایج امپریالیسم عموماً خیلی خوب نیستند. نه تنها به فساد سیاسی و استثمار مردم فقیر منجر میشود، بلکه اغلب نتایج نسبتاً فاجعهبار به دنبال دارد، مانند قحطی بزرگی که در عصر ویکتوریایی در بخشهای متعددی از جهان حادث شد، بهخصوص در ۱۸۹۰ در هندوستان و جاهای دیگر،که اغلب سرمایهداری مسبب آن دانسته میشود، در حالی که در واقع امر، آشکارا نتیجهی سیاستهای امپراتوری بریتانیا و قدرتهای استعماری آن زمان بود.
🔻پس نتیجه این است که امپریالیسم هیچگاه بالاترین مرحلهی سرمایهداری نبوده است. لااقل به این دلیل ساده که قدمت امپراتوریها به زمانهایی میرسد که هنوز سرمایهداری به وجود نیامده بود. سرمایهداری و امپریالیسم نه تنها مکمل هم نیستند بلکه دو سیستم سازمانیابی سیاسی، اقتصادی و اجتماعی اند در تضاد و تخاصم با هم. هر جا یکی شکوفا شود، آن دیگری افول میکند.
✍️استفن دیویس- سیگنال
@cafe_andishe95
🔻خیلی از مردم فکر میکنند که سرمایهداری و امپریالیسم یک چیز اند، یا حداقل خیلی با هم در پیوند اند. واقع امر این است که اینها دو نظامِ اقتصادی و سیاسیِ کاملاً متضاد هستند. به خاطرِ این خلطِ مفهومی، بسیاری از مردم سرمایهداری و نظامِ دادوستد جهانی را سببِ چیزهایِ بدی میشناسند که در گذشته و حال اتفاق افتاده مثلاً استثمارِ مردمانِ فقیر، قطحیهایِ فراگیر، و نظایرِ اینها در حالی که تقصیرْ متوجهِ امپریالیسم و امپراتوریها است. خب، حال این دو نظامِ متضاد چه هستند؟ سرمایهداری نظامی است مبتنی بر دادوستدِ آزادانهی کالاها و خدمات بینِ افراد بر مبنایِ توافقِ دوجانبه، و ذیلِ حکومتِ قانون و در نظامی مبتنی بر حقِ مالکیتِ خصوصی.
🔻به سخنِ دیگر، نظامی است که در آن همهی افراد درگیرِ دادوستد از آن سود میکنند. در حالی که امپریالیسم، در مقابل، نظامی است از روابطِ مبتنی بر قدرت. امپریالیسم، ذاتاً نظامی است که در آن گروههایِ افراد با امتیازاتِ خاص در یک بخشِ جهان میتوانند با استفاده از روابطِ قدرتِ مبتنی بر بهرهکشی درآمدِ تحصیلنشدهای را به زور از مردمانی در دیگر نقاطِ جهان بستانند، و معمولاً با کمکِ همدستانِ محلیِ خود. نکتهی اصلی در این میان، استفاده از قدرت سیاسی، و نهایتاً قدرت نظامی است برای برقراری روابط اقتصادیای که اجباری و بهرهکشانه هستند. امپراتوریها در تمام طول تاریخ وجود داشته اند.
🔻حقیقت این است که نمونههای امپراتوریها چندان متعدد است که به دشواری بتوان دانست که از کجا باید شروع کرد. خب، برای مثال، در قرن هفدهم جمهوری هلند کمپانی هلندی هند شرقی را تأسیس کرد. و آن اقدام راهی بود برای بازرگانان صاحب امتیاز ویژه بخصوص در استان هلند که قادر شدند امتیاز انحصاری تجارت را با مردمی بهدست آورند که امروز اندونزیایی میخوانیم، و توانستند از آن امتیاز و قدرت نظامی جمهوری هلند بهره ببرند تا روابطی بهرهکشانه و سلطهجویانه را با مردمان آن بخش از دنیا برقرار کنند. بعدتر، انگلیسیها هم آمدند و کمپانی هند شرقی خودشان را تأسیس کردند که برای بیش از ۱۵۰ سال با بیرحمی، بسیاری از مردم شبهقارهی هند، بخصوص مردمان بنگال، و البته مردمان جاهای دیگر را استثمار کرد.
🔻اینجا هم باز شما با یک گروه از صاحبان امتیازات سیاسی مواجه اید که قدرت نظامی دولت را هم پشت سر دارند و به اتکای آن در آن سوی زمین روابط تجاریای را برقرار کردند که اجباری و بهشدت استثماری بود. همین اواخر هم در کارائیب، کمپانی یونایتد فروت، با پشتیبانی دولت فدرال امریکا قادر شد تا روابط استثماری مشابهی را با مردمان بخشهایی از آمریکای مرکزی، همچون هندوراس و گوآتمالا برقرار کند. نکتهی مهمی که باید توجه کرد این است که گرچه اینها کسبوکارهای انتفاعی بودند، اما کسبوکارهای تجاری کاپیتالیستی به معنای راستین کلمه نبودند. سودهایی که تحصیل کردند نتیجهی رقابت آزاد یا تشریک مساعی اختیاری فروشندگان وخریداران نبود، بلکه نتیجهی توسل به قدرت سیاسی بود.
🔻اگر یک سیستم بهواقع کاپیتالیستی اینجا میداشتیم، دادوستدهای آزادانهی بسیاری بین مردم در نقاط مختلف دنیا وجود میداشت، نه تنها با مردم امریکا و انگلستان، بلکه همچنین با مردمان دیگر نقاط جهان. و روابط اختیاریتر بود و سود متقابلاش بیشتر. نتایج امپریالیسم عموماً خیلی خوب نیستند. نه تنها به فساد سیاسی و استثمار مردم فقیر منجر میشود، بلکه اغلب نتایج نسبتاً فاجعهبار به دنبال دارد، مانند قحطی بزرگی که در عصر ویکتوریایی در بخشهای متعددی از جهان حادث شد، بهخصوص در ۱۸۹۰ در هندوستان و جاهای دیگر،که اغلب سرمایهداری مسبب آن دانسته میشود، در حالی که در واقع امر، آشکارا نتیجهی سیاستهای امپراتوری بریتانیا و قدرتهای استعماری آن زمان بود.
🔻پس نتیجه این است که امپریالیسم هیچگاه بالاترین مرحلهی سرمایهداری نبوده است. لااقل به این دلیل ساده که قدمت امپراتوریها به زمانهایی میرسد که هنوز سرمایهداری به وجود نیامده بود. سرمایهداری و امپریالیسم نه تنها مکمل هم نیستند بلکه دو سیستم سازمانیابی سیاسی، اقتصادی و اجتماعی اند در تضاد و تخاصم با هم. هر جا یکی شکوفا شود، آن دیگری افول میکند.
✍️استفن دیویس- سیگنال
@cafe_andishe95
📍ناآگاهی از علم اقتصاد، که رشتهای تخصصی و به نظر بیشتر مردم علم ملالانگیزی است، جرم نیست، اما با وجود ناآگاهی داشتن نظرات پرهیاهو در مورد موضوعات اقتصادی کاملاً غیرمسئولانه است.
👤 موری روتبارد
@cafe_andishe95
👤 موری روتبارد
@cafe_andishe95
⚫️🚩«بورژوازی زیر گامهای آهنین پرولتاریا لِه خواهد شد»
لنین
—————————-
‼️عطوفت و رحمت و رواداری از بنیانگذار انقلاب اکتبر فوران میکند!!!
همه مشکلات شوروی استالین نبوده و نیست!
@cafe_andishe95
لنین
—————————-
‼️عطوفت و رحمت و رواداری از بنیانگذار انقلاب اکتبر فوران میکند!!!
همه مشکلات شوروی استالین نبوده و نیست!
@cafe_andishe95
🔅از منظر کانت برای استقرار قانون اخلاقی نباید از هیچ کس دیگری به جز انسان اطاعت کرد؛ این خود انسان است که واضع و مجری قانون اخلاقی است که از خِرد ناب عملی او نشأت گرفته است، حال اگر برای اخلاقی عمل کردن به چیز دیگری به جز انسان متوسل شویم ولو این چیز دیگر خدا باشد، بدین ترتیب ما تحت فرمان دیگری قرار گرفتهایم و بنابراین عمل ما اخلاقی نیست و ما دیگر به معنای اخلاقی آزاد نیستیم.🔅
✅برلین، آیزایا، چهار مقاله درباره آزادی
@cafe_andishe95
✅برلین، آیزایا، چهار مقاله درباره آزادی
@cafe_andishe95
وقتی والاحضرت اشرف پهلوی سه بار در دادگاه شکست خورد:
در یک دعوای حقوقی میان اشرف پهلوی و چند شهروند عادی در سالهای میان 1334 تا 1340 درباره چند قطعه زمین، سه بار توسط دادگاه های بدوی و پژوهش(تجدید نظر) و دیوان عالی کشور، به ضرر اشرف و به سود شهروندان رأی صادر می شود.
سال 1334:چند تن از شهروندان دادخواستی در اعتراض به تحدید حدود چند قطعه زمین(علیه شاهدخت اشرف)به دادگاه بخش شمیران تقدیم می کنند.پس از طی دادرسی،دادگاه به اعاده حق آنها رأی می دهد.
سال 1338:وکیلِ اشرف،دادخواست پژوهش(تجدید نظر)به دادگاه استان تقدیم می کند.ادعای وی رد می شود و
حکم دادگاه بدوی تایید می شود.
سال 1339: سرانجام، اشرف تقاضای فرجام خواهی از دیوان عالی کشور می کند که این بار هم ادعای او از سوی دیوان رد میشود!
(منبع:ماهنامه قضاوت، شماره 89:بررسی فرجامخواست قرار شماره 230/28/8/29 شعبه دهم دادگاه استان مرکزی در دیوان عالی)
#دادگستری_شاهنشاهی
در یک دعوای حقوقی میان اشرف پهلوی و چند شهروند عادی در سالهای میان 1334 تا 1340 درباره چند قطعه زمین، سه بار توسط دادگاه های بدوی و پژوهش(تجدید نظر) و دیوان عالی کشور، به ضرر اشرف و به سود شهروندان رأی صادر می شود.
سال 1334:چند تن از شهروندان دادخواستی در اعتراض به تحدید حدود چند قطعه زمین(علیه شاهدخت اشرف)به دادگاه بخش شمیران تقدیم می کنند.پس از طی دادرسی،دادگاه به اعاده حق آنها رأی می دهد.
سال 1338:وکیلِ اشرف،دادخواست پژوهش(تجدید نظر)به دادگاه استان تقدیم می کند.ادعای وی رد می شود و
حکم دادگاه بدوی تایید می شود.
سال 1339: سرانجام، اشرف تقاضای فرجام خواهی از دیوان عالی کشور می کند که این بار هم ادعای او از سوی دیوان رد میشود!
(منبع:ماهنامه قضاوت، شماره 89:بررسی فرجامخواست قرار شماره 230/28/8/29 شعبه دهم دادگاه استان مرکزی در دیوان عالی)
#دادگستری_شاهنشاهی
❤2
🔳رابطه چپ و فاشیسم!
اصولن وجود نیروهای کمونیستی در یک انقلاب یعنی ضربه زدن به توان دموکراتیک نیروهای مدنی و اتفاقن هم در زمان وقوع انقلاب به خاطر خشونتگرایی و هم پس از آن به لحاظ ضعف آلترناتیو مدنی و دموکراتیک خطرناک و مخرب هستند.
🇩🇪
📄در تاریخ آلمان همین رفقای چپگرای تئودور آدرونو (فیلسوف رمانتیک روشنگری ستیز) که از وحشت هیتلر (چون یهودی هم بودند)دچار هذیان گویی در مورد فاشیسم شده بودند خودشان از قضا از عاملین اصلی ظهور فاشیسم بودند!
زمانی که جامعه رمانتیک زده و چپزده آلمان بنیان دموکراسی ضعیفی داشت زیرا سنت عقلانیت تجربی انگلیسی را نداشت!که همان ادامه سنت روشنگری است،دقیقن در حال جمع آوری عوامل مهمی برای بروز فاشیسم بودند.
🔻از عوامل اصلی قوت نگرفتن گفتمان دموکراتیک و نهادهای دموکراتیک در آلمان همین رفقای کمونیستی بودند که دموکراسی را با عناوین جعلی مثل فلسفه بورژوایی و غیره در منگنۀ فشار و نفی قرار داده بودند .
پس ضعف سنت دموکراسی در آلمان بر خلاف انگلیس و آمریکا باعث شد آلمان به دام فاشیسم بیافتد و شخصیت لمپنی مثل هیتلر بتواند از پله های دموکراسی ضعیف شده توسط کمونیستها بالا برود.
📍یعنی جنبش چپ خودش از مقصرین انهدام آزادی آلمان و ظهور فاشیسم بوده است.
حال از عجایب روزگار آنکه دو تن از مقصرین رمانتیک روشنگری ستیز این فاجعه مثل آدورنو و هورکهایمر در کتاب خود "دیالکتیک روشنگری" تقصیر فاشیسم را به گردن روشنگری انداخته اند.
📕این ضعف فاحش تئوریک آدورنو و هورکهایمر در کتاب بیمایه و فقیرشان( به لحاظ تئوری سیاسی)دیالکتیک روشنگری هست.پیروی خطی موهوم مبنی بر اینکه روشنگری و لیبرالیسم در نهایت سرحدات خود ناگزیر از فاشیسم است!
این تز اشتباه در واقع جادارد خودش "دیالکتیک تاریکگرایی" نامگذاری شود.!
این دو رمانتیک در مکاشفه های ضد علمی خود حداقلی از عقلانیت را هم لحاظ نکردند که اگر تز اینان درست بود باید فاشیسم در کشورهایی مثل انگلیس و فرانسه و امریکا بروز میکرد که پیروان راستین سنت روشنگری و لیبرالیسم هستتند نه آلمان رمانتیکهایی مثل هگل و شلینگ وشلگل و..و همین ادورنو!
این خود دلیلی مهم در بطلان تز ضعیف فرانکفورتیان اولیه است.آش وقتی شورتر میشود که بدانیم از میان خود فرانکفورتیان یعنی مشخصن "یورگن هابرماس" نیز با این نظریه غلط مخالفت شد.
@cafe_andishe95
اصولن وجود نیروهای کمونیستی در یک انقلاب یعنی ضربه زدن به توان دموکراتیک نیروهای مدنی و اتفاقن هم در زمان وقوع انقلاب به خاطر خشونتگرایی و هم پس از آن به لحاظ ضعف آلترناتیو مدنی و دموکراتیک خطرناک و مخرب هستند.
🇩🇪
📄در تاریخ آلمان همین رفقای چپگرای تئودور آدرونو (فیلسوف رمانتیک روشنگری ستیز) که از وحشت هیتلر (چون یهودی هم بودند)دچار هذیان گویی در مورد فاشیسم شده بودند خودشان از قضا از عاملین اصلی ظهور فاشیسم بودند!
زمانی که جامعه رمانتیک زده و چپزده آلمان بنیان دموکراسی ضعیفی داشت زیرا سنت عقلانیت تجربی انگلیسی را نداشت!که همان ادامه سنت روشنگری است،دقیقن در حال جمع آوری عوامل مهمی برای بروز فاشیسم بودند.
🔻از عوامل اصلی قوت نگرفتن گفتمان دموکراتیک و نهادهای دموکراتیک در آلمان همین رفقای کمونیستی بودند که دموکراسی را با عناوین جعلی مثل فلسفه بورژوایی و غیره در منگنۀ فشار و نفی قرار داده بودند .
پس ضعف سنت دموکراسی در آلمان بر خلاف انگلیس و آمریکا باعث شد آلمان به دام فاشیسم بیافتد و شخصیت لمپنی مثل هیتلر بتواند از پله های دموکراسی ضعیف شده توسط کمونیستها بالا برود.
📍یعنی جنبش چپ خودش از مقصرین انهدام آزادی آلمان و ظهور فاشیسم بوده است.
حال از عجایب روزگار آنکه دو تن از مقصرین رمانتیک روشنگری ستیز این فاجعه مثل آدورنو و هورکهایمر در کتاب خود "دیالکتیک روشنگری" تقصیر فاشیسم را به گردن روشنگری انداخته اند.
📕این ضعف فاحش تئوریک آدورنو و هورکهایمر در کتاب بیمایه و فقیرشان( به لحاظ تئوری سیاسی)دیالکتیک روشنگری هست.پیروی خطی موهوم مبنی بر اینکه روشنگری و لیبرالیسم در نهایت سرحدات خود ناگزیر از فاشیسم است!
این تز اشتباه در واقع جادارد خودش "دیالکتیک تاریکگرایی" نامگذاری شود.!
این دو رمانتیک در مکاشفه های ضد علمی خود حداقلی از عقلانیت را هم لحاظ نکردند که اگر تز اینان درست بود باید فاشیسم در کشورهایی مثل انگلیس و فرانسه و امریکا بروز میکرد که پیروان راستین سنت روشنگری و لیبرالیسم هستتند نه آلمان رمانتیکهایی مثل هگل و شلینگ وشلگل و..و همین ادورنو!
این خود دلیلی مهم در بطلان تز ضعیف فرانکفورتیان اولیه است.آش وقتی شورتر میشود که بدانیم از میان خود فرانکفورتیان یعنی مشخصن "یورگن هابرماس" نیز با این نظریه غلط مخالفت شد.
@cafe_andishe95
■ بگذارید بنام انسان زندگی کنیم
■ بگذارید آنانی که در جستوجوی حقیقت طبیعت بودند و هرگز انسانهای مشابه خود را اعدام نکردند را بیاد بیاوریم
■ ستارهشناسان و شیمیدانها هرگز زنجیر آهنین بهم نبافتند هرگز حفرهی تاریک زندان نساختند
■ زمینشناسان هرگز ابزاری برای شکنجه و آزار ابداع نکردند
■ فیلسوفان تئوریهای حقیقی و حقیقت را با سوزاندن همسایگانشان به مردم ارائه ندادند
■ آزاداندیشان و دگراندیشان برجسته فقط برای نیکی مردمان و انسانها زیستهاند
■ کلیسا همیشه آماده است که ذخایر بهشت را با نقدینگی روی زمین تاخت بزند!
کشیش ها میگویند که آنها به مردم خوب بودن و بخشیدن و خیریه را می آموزند
این طبیعی است
چون آنها با پول مردم زندگی میکنند
همه گداها می آموزند که مردم باید
به آنها پول بدهند
قبول اینکه انجیل وحی شده است
تنها بستگی به زود باوری کسی که
آنرا میخواند دارد...!
❇️رابرت اینگرسول-فعال سیاسی-اجتماعی آمریکایی، اگنوستیک و سخنور مشهور دوران طلایی آزادی اندیشه
@cafe_andishe95
■ بگذارید آنانی که در جستوجوی حقیقت طبیعت بودند و هرگز انسانهای مشابه خود را اعدام نکردند را بیاد بیاوریم
■ ستارهشناسان و شیمیدانها هرگز زنجیر آهنین بهم نبافتند هرگز حفرهی تاریک زندان نساختند
■ زمینشناسان هرگز ابزاری برای شکنجه و آزار ابداع نکردند
■ فیلسوفان تئوریهای حقیقی و حقیقت را با سوزاندن همسایگانشان به مردم ارائه ندادند
■ آزاداندیشان و دگراندیشان برجسته فقط برای نیکی مردمان و انسانها زیستهاند
■ کلیسا همیشه آماده است که ذخایر بهشت را با نقدینگی روی زمین تاخت بزند!
کشیش ها میگویند که آنها به مردم خوب بودن و بخشیدن و خیریه را می آموزند
این طبیعی است
چون آنها با پول مردم زندگی میکنند
همه گداها می آموزند که مردم باید
به آنها پول بدهند
قبول اینکه انجیل وحی شده است
تنها بستگی به زود باوری کسی که
آنرا میخواند دارد...!
❇️رابرت اینگرسول-فعال سیاسی-اجتماعی آمریکایی، اگنوستیک و سخنور مشهور دوران طلایی آزادی اندیشه
@cafe_andishe95
📊وضعیت بردهداری مدرن در عصر جدید؛ ایران و افغانستان در قعر جدول
یورو نیوز: برآوردهای گزارش سالیانه بنیاد واک فری (Walk Free Foundation) نشانگر آن است که بیش از ۴۰ میلیون نفر در جهان بردهای معاصر یا مدرن هستند و به کارهایی که به آن تمایل ندارند مجبور میشوند. بیش از ۷۰ درصد این افراد را زنان و دختران تشکیل میدهند.
📋بردهداری مدرن سوءاستفاده از افراد و به کارگیری آنها با زور، فریب و اجبار است. از قربانیان عمدتا به سه طریق بهرهکشی میشود: کار اجباری، ازدواج اجباری و قاچاق انسان. بخش قابل توجهی از این افراد نیز ترکیب از دو یا سه وضعیت موجود را تجربه میکنند.
📍ایران و افغانستان در لیست بدترین کشورهای دچار بردهداری مدرن
کره شمالی با ۱۰۴.۶ نفر، اریتره با ۹۳ نفر و بوروندی با ۴۰ نفر به ازای هر هزار نفر جمعیت در رتبه اول تا سوم بدترین وضعیت بردهداری در جهان هستند.
افغانستان با ۲۲.۲ نفر و ایران با ۱۶.۲ نفر به ازای هر هزار نفر نیز در رتبه پنجم و دهم فهرست کشورهایی با بالاترین نرخ بهرهبرداری در جهان هستند.
@cafe_andishe95
یورو نیوز: برآوردهای گزارش سالیانه بنیاد واک فری (Walk Free Foundation) نشانگر آن است که بیش از ۴۰ میلیون نفر در جهان بردهای معاصر یا مدرن هستند و به کارهایی که به آن تمایل ندارند مجبور میشوند. بیش از ۷۰ درصد این افراد را زنان و دختران تشکیل میدهند.
📋بردهداری مدرن سوءاستفاده از افراد و به کارگیری آنها با زور، فریب و اجبار است. از قربانیان عمدتا به سه طریق بهرهکشی میشود: کار اجباری، ازدواج اجباری و قاچاق انسان. بخش قابل توجهی از این افراد نیز ترکیب از دو یا سه وضعیت موجود را تجربه میکنند.
📍ایران و افغانستان در لیست بدترین کشورهای دچار بردهداری مدرن
کره شمالی با ۱۰۴.۶ نفر، اریتره با ۹۳ نفر و بوروندی با ۴۰ نفر به ازای هر هزار نفر جمعیت در رتبه اول تا سوم بدترین وضعیت بردهداری در جهان هستند.
افغانستان با ۲۲.۲ نفر و ایران با ۱۶.۲ نفر به ازای هر هزار نفر نیز در رتبه پنجم و دهم فهرست کشورهایی با بالاترین نرخ بهرهبرداری در جهان هستند.
@cafe_andishe95
📕سرمایه داری و سوسیالیسم
آنچه موجب مقبولیت و محبوبیت این ایدئولوژی (مارکسیسم) میشود اتفاقا ریشه در پیشرفتهای چشمگیر نظام بازار در خصوص افزایش ثروت ملل دارد که وجود فقرِ هر چند کمتر از قبل در جامعه را غیرقابل تحمل مینماید. زمانی که در گذشته نه چندان دور اکثریت قریب به اتفاق مردم در فقر بهسر میبردند و فقر وضعیتی طبیعی تلقی میشد قبح آن به چشم نمیآمد، اما وقتی بخشی از مردمان عادی توانستند از وضعیت فقر بیرون بیایند این پرسش برای روشنفکران بیخبر از علم اقتصاد و افکار عمومی پیش آمد که چرا بقیه هنوز در فقر بهسر میبرند. پروژه سوسیالیسم بیرون آوردن همه از فقر و برقراری «عدالت اجتماعی» بود و بر این تصور نادرست بنا شد که نظام بازار آزاد تنها به نفع سرمایهداران و وابستگان آنها است. از نظر آنها «سرمایهداری» نهتنها قادر به از بین بردن فقر برای اکثریت افرادجامعه نیست، بلکه موجب تشدید وضعیت نابسامان عمومی و بیعدالتی بیشتر میشود.
📍سوسیالیسم ایدئولوژی خیالپردازانه محبوب روشنفکران ناآگاه به علم اقتصاد و تودههای عوام است و از لحاظ نظری و عملی هیچ دستاوردی نداشته است. سوسیالیسم هر گاه که درصدد اصلاح نظام بازار برآمده فقط آن را از کارآیی انداخته و هر گاه به ابزار انقلابی تبدیل شده فاجعه آفریده است.
قحطیهای بزرگ سده بیستم میلادی عمدتا در اثر تعطیلی آزادیهای اقتصادی به علت جنگ، استعمار یا تلاش برای برقراری آرمان سوسیالیستی در روسیه، چین و برخی کشورهای آفریقایی رخ داده است.
🇮🇳🇨🇳
هندوستان پس از دست یافتن به استقلال (بعد از جنگ جهانی دوم) که تبدیل به کشوری دموکراتیک و دارای آزادیهای سیاسی و اقتصادی شد هیچگاه در تله قحطی نیفتاد، اما در همان دوران چین کمونیست با سرکوب آزادیها بهمنظور پیاده کردن سوسیالیسم، کشور را دچار قحطیای کرد که در نتیجه آن میلیونها نفر از گرسنگی تلف شدند. آمارتیا سن، اقتصاددان برنده جایزه نوبل که مطالعات مبسوطی درخصوص قحطی انجام داده است به این نتیجه رسیده که قحطی صرفا پدیدهای طبیعی ناشی از خشکسالی نیست، بلکه بیشتر محصول سیاستهای اقتصادی غلط و به محاق بردن آزادی است. این نتیجهگیری کاملا منبطق با آموزههای علم اقتصاد است. در واقع بنیاد علم اقتصاد بر اساس این کشف بزرگ نهاده شده که آزادی نوشداروی بیماری فقر است.
📗موسی غنی نژاد اقتصاددان
@cafe_andishe95
آنچه موجب مقبولیت و محبوبیت این ایدئولوژی (مارکسیسم) میشود اتفاقا ریشه در پیشرفتهای چشمگیر نظام بازار در خصوص افزایش ثروت ملل دارد که وجود فقرِ هر چند کمتر از قبل در جامعه را غیرقابل تحمل مینماید. زمانی که در گذشته نه چندان دور اکثریت قریب به اتفاق مردم در فقر بهسر میبردند و فقر وضعیتی طبیعی تلقی میشد قبح آن به چشم نمیآمد، اما وقتی بخشی از مردمان عادی توانستند از وضعیت فقر بیرون بیایند این پرسش برای روشنفکران بیخبر از علم اقتصاد و افکار عمومی پیش آمد که چرا بقیه هنوز در فقر بهسر میبرند. پروژه سوسیالیسم بیرون آوردن همه از فقر و برقراری «عدالت اجتماعی» بود و بر این تصور نادرست بنا شد که نظام بازار آزاد تنها به نفع سرمایهداران و وابستگان آنها است. از نظر آنها «سرمایهداری» نهتنها قادر به از بین بردن فقر برای اکثریت افرادجامعه نیست، بلکه موجب تشدید وضعیت نابسامان عمومی و بیعدالتی بیشتر میشود.
📍سوسیالیسم ایدئولوژی خیالپردازانه محبوب روشنفکران ناآگاه به علم اقتصاد و تودههای عوام است و از لحاظ نظری و عملی هیچ دستاوردی نداشته است. سوسیالیسم هر گاه که درصدد اصلاح نظام بازار برآمده فقط آن را از کارآیی انداخته و هر گاه به ابزار انقلابی تبدیل شده فاجعه آفریده است.
قحطیهای بزرگ سده بیستم میلادی عمدتا در اثر تعطیلی آزادیهای اقتصادی به علت جنگ، استعمار یا تلاش برای برقراری آرمان سوسیالیستی در روسیه، چین و برخی کشورهای آفریقایی رخ داده است.
🇮🇳🇨🇳
هندوستان پس از دست یافتن به استقلال (بعد از جنگ جهانی دوم) که تبدیل به کشوری دموکراتیک و دارای آزادیهای سیاسی و اقتصادی شد هیچگاه در تله قحطی نیفتاد، اما در همان دوران چین کمونیست با سرکوب آزادیها بهمنظور پیاده کردن سوسیالیسم، کشور را دچار قحطیای کرد که در نتیجه آن میلیونها نفر از گرسنگی تلف شدند. آمارتیا سن، اقتصاددان برنده جایزه نوبل که مطالعات مبسوطی درخصوص قحطی انجام داده است به این نتیجه رسیده که قحطی صرفا پدیدهای طبیعی ناشی از خشکسالی نیست، بلکه بیشتر محصول سیاستهای اقتصادی غلط و به محاق بردن آزادی است. این نتیجهگیری کاملا منبطق با آموزههای علم اقتصاد است. در واقع بنیاد علم اقتصاد بر اساس این کشف بزرگ نهاده شده که آزادی نوشداروی بیماری فقر است.
📗موسی غنی نژاد اقتصاددان
@cafe_andishe95