شد جمهوری اسلامی به پا
که هم دین دهد هم دنیا به ما...
یادش به خیر! یک روزگاری این سرود رسمی کشور بود.
توضیحش برای نسل سومی ها مشکل، و برای نسل چهارمی ها محاله!
@Chelsalegi

‍ اطرافیان شاه گفته اند که پول نفت که سرازیر شد شاه دیگر به حرف کسی گوش نمی داد. یاد بگیریم که پول زیاد را با عقل زیاد عوضی نگیریم.
مردم می‌گفتند تا شاه کفن نشود این وطن وطن نشود. یاد بگیریم که کفن کردن هیچکس هیچ مساله ای را حل نمی کند.
به روایت علم ، شاه یکبار در جواب علم که خواسته بود کمیسیونی تشکیل شود برای مسایل مملکت گفته بود کمیسیون لازم نیست خودم کافی هستم.یاد بگیریم خیلی وقت ها خودمان کافی نیستیم.
عده ای هم بودند که به امید آب و برق مجانی انقلاب کردند. یاد بگیریم آرزوی مفتخوری را کنار بگذاریم, چون آخر و عاقبت ندارد. بختیار میخواست دور قم را مثل واتیکان دیوار بکشد. قم هزار برابر واتیکان است. یاد بگیریم حساب و کتاب را جدی بگیریم.
در اولین انتخابات مجلس شیخ صادق خلخالی جز نامزدهای حزب توده بود. یاد بگیریم کار نشد ندارد.
قطب زاده قبل از تصمیم به کودتا گفته بود از شنا در حوض خسته شده دلش هوای اقیانوس کرده. قطب زاده به اقیانوس نرسیده غرق شد. یاد بگیریم جاه طلبی بیش از حد خطرناک است.
بنی صدر به شوخی میگفت اولین رییس جمهور ایران خواهد بود. یاد بگیریم بعضی شوخی هارا جدی بگیریم
✍امیرعلی بنی اسدی
@chelsalegi

از بهترین خوبی‌های میانسالی این است که قدر رفیق را بهتر میدانی. حداقل در چند دهه گذشته از عمر یاد گرفته‌ای که از میان آن همه همبازی‌های دوران کودکی و آن صدها همکلاسی و هم‌باشگاهی و هم‌خدمتی و همکار و دیگر هم‌ها، چندتایی بیشتر برایت نمانده‌اند. همان‌هایی که می‌توانی به ایشان اعتماد کنی. همان‌هایی که اگر بر سر هیچ و پوچ از دست‌شان بدهی، کوهی از حسرت و ملامت بر سرت خراب می‌شود. این‌جاست که حساس‌تر می‌شوی و بیشتر حرمت نگه می‌داری. وقتی رفیق‌ات بچه‌دار می‌شود گل از گلت می‌شکفد. وقتی رفیق‌ات خانه‌ای می‌خرد یا در زندگی‌اش قدمی به پیش می‌رود، تو نیز شادمان می‌شوی. وقتی گرفتاری دارد تو نیز درهم می‌روی. میانسالی دوران قدر دانستن‌هاست.
@chelsalegi

مرگ پادشاه تمام ابدیّت‌هاست.
با مرگ می‌توان به گذشته پیوست، به چندهزار سال قبل که وجود نداشته‌ایم. با مرگ می‌توان به آینده پیوست، به چندهزار سال بعد که ما هرگز وجود نخواهیم داشت. مُردن سفری‌ست همزمان به گذشته و آینده.
زندگی بیتوته‌ای‌ست کوتاه میان دو ابدیّت.
مرگ مسخ ابدی‌ست. تجربه‌ای‌ست بی‌تکرار در زمان و مکان. انسان با مرگ و مسخ هم می‌تواند مکرر شود، با اندیشه‌هایی که به یادگار می‌گذارد می‌تواند در زمان و مکان تکرار شود. با مُردن هم می‌توان متولّد شد و در آینده زندگی کرد.
@Chelsalegi

از مرگ میناوند و انصاریان ناراحتم. مثل خیلی از هموطنان دیگر. میناوند و انصاریان و خیلی های دیگر که آسیب دیدند و از دنیا رفتند شکمشان سیر نبود. درست است که باید بیشتر مراقب بودند ولی آن ها هم مانند میلیون ها انسان دیگر مجبور بودند پول در بیاورند. سر فیلم برداری بروند یا در برنامه ای حاضر بشوند برای این که پول بگیرند و چرخ زندگیشان بچرخد. مانند همه کارمندان، کارگران، کاسب ها، دکترها و پرستارها و... مانند صدها کارمند بانک و کارگر و کاسبی که از کرونا مردند چون مجبور بودند سر کار بروند و پول در بیاورند.
صبح ها یک سری به متروی تهران بزنید و حجم این همه انسان را ببینید که برای خوشگذرانی سوار مترو نشده اند. آن ها راننده شخصی و ماشین اختصاصی ندارند. نمی توانند در برج عاج امنیتی خود بنشینند و با تلفن یا ویدئو کنفرانس دستور بدهند و نان در بیاورند. مردم معمولی مجبورند برای نان و روزی زندگی با کرونا قمار کنند.
با عنوان شهید واکسن موافق نیستم چون حرف چرتی است به هزار و یک دلیل، ولی وقتی صبح ها میبینم چطور این همه انسان "معمولی" برای یک لقمه نان مجبورند در مترو و تاکسی و اتوبوس از سر و کله هم بالا بروند قلبم تیر می کشد!
در قرآن آمده "هر جا باشید، مرگ شما را در می یابد، هر چند در برجهای محکم باشید"
✍احسان شجاعی
@chelsalegi

قوانین پیشرفت در سیستم کاری ایران از دربار قاجار به این طرف، هیچ فرقی نکرده.
ریاکاری٬ چاپلوسی و ارضای عقده‌ی حقارت رییس!
@chelsalegi

‏روایت دیدنی فردوسی‌پور از این روزهای غم‌انگیز . ‏جدال خنده ها و اشک های از ته دل.
@chelsalegi

‍ خبر کوتاه بود و جانگداز... فری کثیف درگذشت. کمتر کسی پیدا می شود که در تهران دانشجو بوده باشد و فری کثیف را نشناسد. آن زمانها که ساندویچی های زیادی در تهران نبود و خبری از اینستاگرام و مستر تسترها نبود آوازۀ شهرت فری کثیف دهان به دهان همه جای شهر پیچیده بود. اگر صبح زود از کنارِ مغازه اش رد می شدید، ملاحظه می کردید که شاگردش حسن، پاچۀ شلوارش را بالا زده است و لبِ جوب نشسته است و سیب زمینی پاک می کند و بعد چه صفی که برای همان سیب زمینی های معروفش شبها تشکیل نمی شد. خدابیامرزنه تنها بهداشت سرش نمی شد و همیشه لباسش روغنی بود که بسیار بداخلاق و عصبی هم بود. کافی بود مثلاً از او بپرسی شاگردتان دستکش ندارد؟ تا پولتان را بدونِ بحث پس بدهد و حسن را صدا کند و بگوید غذای ایشون کنسله وبه شما بگوید برو جایی که دستکش دستشان می کنند ... مرحوم انصاف هم نداشت و همیشه ساندویج هایش را گران تر و بی کیفیت تر از جاهای دیگر می فروخت. شایعه بود که شهرتش بیشتر بخاطر این بوده که گوگوش یک بار در ساندویجی اش کوکتل خورده است. اما خودش هرگز به این موضوع اعتراف نکرد. از بزرگوار به پدرِ مقاومت در برابرِ نصبِ کارتخوان هم یاد می کنند. اگر ملیونها تومان هم سفارش می دادید تا پولِ نقد نمی آوردید به شما غذا نمی داد. اهلِ ماشین حساب و این قرتی بازی ها هم نبود و همیشه در دفترش حساب کتاب میکرد.
بله ،هیچ چیز در زندگی عجیب تر از این نیست که شغلت مربوط به مواد غذایی باشد و کثیف باشی و مشتری مدار هم نباشی و گران فروش هم باشی و مالیات هم ندهی و اعصاب هم نداشته باشی و با تمام این احوال معروف ترین ساندویجی شهر هم باشی ... روحت شاد ای خلاصه ی تاریخِ معاصرِ ایران
✍پژواک کاویانی
@chelsalegi

‍ این روزها که دهه فجر است تلویزیون و رسانه های دولتی یک بند مشغول مقایسه کردن پیشرفت های دوران جمهوری اسلامی با دوران پهلوی ها هستند.دیشب دیدم تلویزیون از پیشرفت عظیم جمهوری اسلامی در زمینه ساخت خط آهن صحبت می کند و جمهوری اسلامی را با فاصله زیاد برتر از دوران محمد رضا شاه و رضا شاه عنوان می کند.امروز صبح،برای رفع کنجکاوی خودم یک تحقیق کوچولو کردم که آن را با شما در میان می گذارم.اول به این آمار که از سایت راه آهن جمهوری اسلامی گرفته ام توجه کنید:
طول راه آهن ساخته شده در کل دوران
قاجاریه ۲۲۰ کیلومتر.
طول راه آهن ساخته شده در کل دوران
رضا شاه ۱۳۸۹ کیلومتر.
طول راه آهن ساخته شده در کل دوران
جمهوری اسلامی ۱۰۰۰۰ کیلومتر
بر این اساس،می توانیم نتیجه بگیریم که : رضا شاه در دوران خود ۶.۳ برابر دوران قبل از خود راه آهن ساخته ،یعنی ۶۳۰ درصد پیشرفت .محمد رضا شاه در دوران خود
۲.۱ برابر دوران قبل از خود راه آهن ساخته ،یعنی ۲۱۴ درصد پیشرفت .و جمهوری اسلامی ایران ۳.۳ برابر دوران قبل از خود راه آهن ساخته، یعنی معادل ۳۳۰ درصد پیشرفت.
پس جدول رده بندی موفقیت در زمینه ساخت راه آهن به شرح زیر خواهد بود:
مقام اول رضا شاه با ۶۳۰ درصد
مقام دوم جمهوری اسلامی با ۳۳۰ درصد
مقام سوم محمد رضا شاه با ۲۱۴ درصد.
البته باید به چند نکته هم توجه کرد .موفقیت رضا شاه در طول فقط ۱۶ سال تحقق یافت در حالی که دستاوردهای محمد رضا شاه طی ۳۵ سال و جمهوری اسلامی طی ۴۲ سال .البته به بحث کیفیت هم باید توجه کرد زیرا رضا شاه ۱۴۰۰ کیلومتر راه آهن را بدون درآمد نفتی و بدون وام گرفتن از خارج و صرفا از محل درآمد مالیات قند و شکر ساخت.اما حکومت های بعدی به درآمدهای لایزال نفتی متکی بودند.
✍بیژن اشتری
@chelsalegi

‍ ایلام دارد خودکشی می‌کند. مثل نهنگی که خودش را می‌کشاند که روی ساحل آرام بگیرد. تمام شود.
این‌جور وقت‌ها در ایلام معمولاً آدم‌ها ترجیح می‌دهند خیلی ماجرا را باز نکنند، اینکه چه دلیلی داشته و چه جرقه‌ای به انبار باروت افتاده، اینکه چه بهانه‌ای یک پدر را به آتش‌فشان تبدیل کرده تا «روز مادر» را به سوگواره تبدیل کند، اینکه ... هیچ چیز دلیل نمی‌شود که یک نفر زن و فرزندانش را به گلوله ببندد.
هیچ توجیهی برای این فاجعه نسازیم اما زیر فرش هم پنهانش نکنیم. استان ایلام بالاترین میزان اقدام به خودکشی را در کل کشور دارد.
دردناک است که پدران و مادران ما در بدترین و تلخ‌ترین روزهای جنگ تحمیلی با دست خالی، پای برهنه و شکم گرسنه مقابل صدام آن دایناسور مست ایستادگی کردند و کسی خودکشی نمی‌کرد اما حالا به اینجا رسیده‌ایم که رسانه‌ها از خودسوزی زنان و دخترانمان می‌نویسند یا خودکشی مردان با سلاح گرم.
این تقاضا نیست، دست دراز کردن برای گرفتن اعانه نیست، این وظیفه شماست به مردم استانی که هشت سال، تنشان را مقابل گلوله‌‌های دشمن قراردادند تا «ایران» بماند بیش از این‌ها توجه کنید. به داد ایلام برسید. شما خبر ندارید چه خون‌دلی می‌خوریم وقتی اعلامیه جان باختن جوانی روی دیواری نصب می‌شود و مردم پچ‌پچ می‌کنند که «خودکشی کرد، راحت شد»
✍احسان محمدی
@chelsalegi

‍ شاید خنده‌دار باشد، ولی اشعار بی‌معنی دوران کودکی نمونهٔ بارز بسیاری از افکار و عقایدی هستند که از آن دوره به ما تلقین شده‌اند، اما حتی یکبار نقادانه دربارهٔ آن‌ها تأمل نکرده‌ایم. برخی مطالعات روانشناسانه نشان داده‌اند که یک انسان بزرگسال به طور متوسط چهل هزار عقیدهٔ بدون پشتوانه دارد! همواره خود را جویای حقیقت می‌دانیم، در حالی که دکارت می‌گوید: «اگر کسی به دنبال حقیقت باشد، باید حداقل یکبار در زندگی‌اش تا جای ممکن به همه چیز شک کرده باشد.» کاری که محمدرضا علیمردانی در اینجا می‌کند، درست همان کاری است که دوهزار و پانصد سال پیش سقراط می‌کرد.
او ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ آتن ﺭﻓﺖ‌ﻭﺁﻣﺪ ﻣﯽﮐﺮﺩ ﻭ عقایدی را که برای مردم مطلق و ابدی جلوه می‌نمود، مورد پرسش و چالش قرار می‌داد. سقراط ﻣﺎﻧﻊ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍﺣﺖ مردم ﻣﯽﺷﺪ، ﺑﻪ همین ﺧﺎﻃﺮ به او «خرمگس آتن» نیز می‌گفتند. ﺍﻭ البته ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻟﻘﺐ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ می‌کرد، ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﺮﻣﮕﺲ ﻣﺎﻧﻊ ﭼﺮﺕﺯﺩﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﯽﺷﻮﺩ. سقراط ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﺎﻟﺘﯽ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺩ. ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺑﯿﺎﻣﻮﺯﺩ ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ باورهایشان ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎﯾﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺧﻄﺎﭘﺬﯾﺮ ﺍﺳﺖ و همواره باید در آن‌ها تردید و تأمل کنند.
بسیاری از انسان‌ها انباشتن اطلاعات در مغز را نشانه عقلانیت می‌دانند، اما سقراط نشان داد که عقلانیت با فرآیند تفکر سر و کار دارد، نه فرآوردهٔ تفکر. ﺍﺯ ﻧﻈﺮ او، ﻫﺮ ﺑﺎﻭﺭی ﻛﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﺎﻟﺶ ﻧﻜﺸﻴﻢ ﻭ ﺍز ﻏﺮﺑﺎﻝ ﻧﻘﺪ ﻧﮕﺬﺭﺍﻧﻴﻢ، ﻣﺎنعیﺳﺖ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺯﻧﺪگی خردمندانه. سرنوشت سقراط پایان غم انگیزی داشت. او به جرم تشویش اذهان عمومی به مرگ با شوکران محکوم گردید و تبدیل به نخستین کسی شد که جانش را در راه خردورزی از دست می‌دهد.
✍علی پزشکی
@chelsalegi

زندگی یک جورایی سخته. یعنی به شکل گریز ناپذیری سخته و این ربطی به جایی که هستی و جوری که زندگی می‌کنی نداره. من بهش می‌گم اصل بقای سختی. یعنی سختی از شکلی به شکل دیگه تبدیل می‌شه ولی نابود نمی‌شه. برای همین هم توی یک زندگی خیلی خوب و عادی، جایی که هیچ کی به هیچ کی به خاطر عقایدش شلیک نمی‌کنه و همه چی آرومه؛ آدمهای زیادی مشت مشت قرص ضد افسردگی می‌خورن که بتونن خودشون رو هر روز صبح از توی رختخواب بکشن بیرون . آدمهای پف کرده، آدمهای بد حال؛ آدمهای روی لبه ی تیغ , خیلی‌ها معتقدن که پیشرفت تکنولوژی، اینترنت، نخودفرنگیِ غیر ارگانیک و گلوتن، ما‌ ها رو اینجوری کرده و قدیم‌ها مردم خوشبخت‌تر بودن. تو بشنو و باور نکن. حتی هزار‌ها سال پیش شاهزاده‌ای هندی به نام سیزارتا یا همون بودا گفت که زندگی رنجه. رنج، یا به زبون بودا «دوکا». هایدگر بهش می‌گه «اضطراب وجودی».
چیزهای خوب و دلنشین هم توی دنیا کم نیست. می‌تونی ازشون توی راه کمک بگیری و هر وقت داشتی توی چاه غم فرو می‌رفتی مثل «ریسمان» بهشون چنگ بندازی و بیای بیرون. یکی از این طناب‌ها؛ موسیقیه.
اگه تونستی سازی بزن؛ اگه نتونستی بهش گوش کن. وقتهایی که شادی موسیقی گوش کن و وقتهایی که غمگین بودی بیشتر، و اونجا که از هرحرکتی عاجز موندی؛ برقص. رقصیدن بهترین و مفید‌ترین کاریه که می‌تونی برای روحت بکنی. عموما موقع جشن و شادی می‌رقصن اما تو مثل زوربای یونانی برای رقصیدن منتظر بهانه نمون. هرجا ریتمی شنیدی که می‌شد باهاش برقصی، خودت رو تکون تکون بده، حتی اگه ریتم چکیدن قطره‌های آب از شیروونی باشه. رقص هم ارتعاش شدن با جریان هستیه. رقصیدن رو جدی بگیر ولی موقع رقص جدی نباش. بی‌مهار و بدون ترس از دیده شدن برقص، توی کوچهٔ بن‌بست، توی آسانسور، توی جمعیت. «برقص، برقص، وگرنه گم خواهی شد». شایدم کم بیاری.
راستی اگه صدای خوبی داشتی موقع رقصیدن یک کم هم آواز بخون، اما اگه نداشتی هم مهم نیست، همیشه توی حموم و زیر دوش می‌تونی برای خودت بخونی.
چیز دیگه‌ای که می‌تونی بخونی کتابه. خوندن بهت کمک می‌کنه زندگی‌های دیگه‌ای که هیچ وقت نمی‌تونستی تجربه کنی رو تجربه کنی. فیلم هم همین کار رو توی یک ابعاد دیگه‌ای می‌کنه اما کتاب همیشه یک سر و گردن بالا‌تر از فیلمه چون قوهٔ تخیلت رو به کار می‌گیره؛ و روند ذهنی‌تر و عمیق تریه.
تا می‌تونی بخون. وسط کتابهات حتما چند صفحه هم در مورد ستاره‌ها و کهکشان‌ها بگذار چون کمکت می‌کنه که ابعاد چیز‌ها رو بهتر درک کنی و یادت نره که توی کل هستی کجا وایسادی. برای همین قدیم‌ها بیشتر فیلسوف‌ها ستاره‌شناس هم بودن. شاید نخوای یا نتونی منجم بشی، ولی همیشه می‌تونی وقتهایی که غمگینی به آسمون نگاه کنی و ببینی که غم‌هات در برابر عظمت کهکشان چقدر کوچیکه.
طناب‌های دیگه‌ای هم هست؛ چیزهایی مثل مجسمه ساختن , نقاشی کردن , کاشتن یک درخت؛ آشپزی با ادویه‌های جدید، سفر کردن، حرکت. ما برای نشستن خلق نشدیم. صندلی یکی از خطرناک‌ترین اختراعات بشریه. به جای نشستن قدم بزن؛ بدو؛ شنا کن. اگر مجبور شدی بشینی؛ برای خودت همنشین‌هایی پیدا کن و از مصاحبت‌شون لذت ببر. پیدا کردن دوست خوب خیلی هم آسون نیست اما اگه دوست خوبی باشی؛ دیر یا زود چند تا آدم خوب دورت جمع خواهند شد. در ضمن، دایرهٔ دوستات رو به آدم‌ها محدود نکن. تو می‌تونی تقریباً با همهٔ موجودات زندهٔ دنیا دوست باشی؛ گل‌ها، علف‌ها، ماهی‌ها، پرنده‌ها، و حتی گربه‌ها. حیوون‌ها گاهی حتی از آدم‌ها هم دوستهای بهتری هستن.
توی زندگی چاه غم زیاده ولی طناب هم هست؛
سر ریسمان رو ول نکن. اما مراقب باش که به طناب‌های پوسیده مثل آدمهای بخیل, الکل، دود، پول و حتی موفقیت، آویزون نشی چون از توی چاه بیرونت نمی‌آره و بد‌تر ولت می‌کنه ته چاه. بگرد و طنابهای خودت رو پیدا کن و اگه نتونستی پیداش کنی؛ ببافش.
کسی چه می‌دونه؛ شاید یک روز تو هم طناب خودت رو پیدا کنی....
@chelsalegi

‍ هر وقت از "چریک"ها می‌خوانم، یک حس غریب آزاردهنده سراغم می‌آید؛ حس می‌کنم خیلی راحت و زود "نفله" شدند؛ جوانانی تحصیل‌کرده و شجاع که راحت ِ روزگار را فروگذاشتند و البته "عدالت"ی که در پی‌اش بودند، در پی‌شان نیامد؛ شاید چون خود فرعون‌هایی بودند با "مصر"هایی کوچکتر!
درست پنجاه سال قبل، در روزی مثل امروز چریک‌های مارکسیستی که به باور مبارزه مسلحانه برای براندازی رژیم شاهنشاهی رسیده بودند، به پاسگاه ژاندارمری سیاهکل گیلان حمله کردند. گروه چریکی پاسگاه را گرفت و اسلحه به غنیمت برد ولی بعدتر ورق برگشت. حدود پانزده چریک در این واقعه دخیل بودند که برخی در درگیری با نیروهای دولتی کشته شدند ولی بیشترشان را روستائیان منطقه گرفتند و تحویل نیروهای دولتی دادند. از یازده بازداشتی، یک تن زیر شکنجه کشته شد و بقیه سه روز مانده به نوروز سال پنجاه، سی‌وشش روز پس از حمله به پاسگاه، اعدام شدند. این عملیات به سختی شکست خورد ولی جرقه‌ای شد که طی سال‌های بعدی، به مبارزات چریکی و مسلحانه با حکومت پهلوی دامن زد. ساواک طی کمتر از پنج سال بعد با حجم بسیار بزرگی از اقدامات مسلحانه علیه نظام پهلوی مواجه شد و البته به خوبی توانست گروه‌های چریکی را مهار و نابود کند؛ به مدد کار متمرکز اطلاعاتی و البته شکنجه‌های سیستماتیک؛ شکنجه‌هایی به قیمت ضربه‌های سهمگین به حیثیت نظام شاهنشاهی. این حیثیت برباد رفته، امّا در یک‌سال و نیم پایانی عمر رژیم، سرعت اتحاد علیه شاه را بیشتر کرد.
چریک‌های سیاهکل، شاه را عامل امپریالیسم آمریکا می‌دانستند و "جالب"، واقعه سیاهکل در حالی رخ داد که شاه در همان روزها رهبری مذاکرات کشورهای عضو اوپک را به سود کشورهای عضو و به قیمت ناخرسندی شدید آمریکا با موفقیت به پیش برده بود! توافق با شرکت‌های نفتی که بیست و پنج بهمن شش روز بعد از واقعه سیاهکل به امضا رسید، نشانگر نخستین پیروزی مهم اوپک ارزیابی شد که ایران در آن کارکردی اساسی داشت.
چریک‌ها در حالی در انتهای دهه چهل خورشیدی به لزوم مبارزه مسلحانه علیه "عامل امپریالیسم" رسیده بودند که این دهه، تا کنون نیز درخشان‌ترین دهه در تاریخ از لحاظ توسعه اقتصادی بوده است؛ نرخ رشد اقتصادی از سال ۴۲ تا ۴۸، به طور متوسط پنج‌وپنج‌دهم درصد و تورم در حدود دو نیم درصد بود و به این ترتیب ایران را بعد از ژاپن بهترین کشور دنیا از نظر رشد اقتصادی نشان می‌داد.
مردم ایران گمشده بزرگی داشتند که خودکامگی "شاهنشاه آریامهر" آنان را برای "دیدن و ندیدن‌های ناقص"، کمک می‌کرد!
چریک‌ها بعد از انقلاب هم روزگار هولناکی داشتند.
✍محمد مهدی معینی
@chelsalegi

‍ حالا بیش از چهل و دو سال از مشاهده جوانانی تحصیل کرده، کراواتی، صورت تراشیده و مسلط به زبان های انگلیسی و فرانسوی در کنار یک روحانی کاریزماتیک می گذرد، تصاویری که نمایانگر پیوند سنت و مدرنیته بعنوان عناصری متضاد و ناهمگون در ظرف تاریخ بود و هرگونه شائبه ی ارتجاع را از اذهان مردم زمانه خود می زدود..جوانانی که با حمایت نظام حاکم به تحصیل در خارج ایران پرداختند اما کینه دیرین خود از نظام پادشاهی و یاس از شکست نهضت ملی شدن نفت و کودتای بیست و هشت مرداد را فراموش نکردند و با نزدیکی به جریانات سیاسی همچون جبهه ملی و سپس عضویت در نهضت آزادی مترصد انتقام بودند. حضور آیت‌الله خمینی در نوفل لوشاتو زمینه فعالیت سیاسی شان را بیش از پیش فراهم کرد تا به عنوان مشاور و سخنگو راه دموکراسی، آزادی، عدالت طلبی و جمهوری خواهی را از میان سنگلاخ دیکتاتوری و استبداد بگشایند و با همراه کردن توده مردم، آخرین تیر را بر بدن بی رمق نظام سلطه روانه سازند تا غنیمت آزادی و استقلال را برایشان به ارمغان آورند و مرهمی بر زخم های تاریخی تحقیر و نادیده گرفتنشان قرار دهند، اما گذر زمان سرنوشت دیگری را برایشان تدارک دیده بود.
از میان این جوانان، مثلث بیق بنی صدر، ابراهیم یزدی و صادق قطب زاده خیلی زود از صحنه سیاست کنار گذاشته شدند و رویاهای شیرینشان به کابوس تبدیل شد. کابوسی که یکی را فراری، دیگری را مغضوب و سومی را به جوخه اعدام سپرد.
ابوالحسن بنی صدر که دکترای اقتصادش را از سوربن گرفته و مخالف سیاست های لیبرالی دولت موقت بود، به ریاست جمهوری رسید اما در سی و یک خرداد سال شصت حکم بی کفایتی اش را از مجلس دریافت کرد و به همراه مرد شماره یک سازمان مجاهدین خلق، مسعود رجوی از ایران فرار کرد.
ابراهیم یزدی که ابتدا معاون نخست‌وزیر و سپس وزیر امور خارجه شد، با اشغال سفارت آمریکا به تدریج از صحنه سیاسی کشور حذف شد و با رد صلاحیتش توسط شورای نگهبان در انتخابات مجلس دوم و ریاست جمهوری، زندگی رسمی سیاسی اش به پایان رسید و تا اواخر عمر بارها طعم خوش زندانی را چشید که خود از مسببان بوجود آمدنش بود!
از میان این جوانان اما صادق قطب زاده قصه متفاوتی دارد که شنیدنی است، از سیلی زدن به اردشیر زاهدی تا آموزش نظامی در لبنان و نزدیکی به امام موسی صدر، از ریاست صدا و سیما تا وزارت امور خارجه، و سپس شکست مفتضحانه در اولین انتخابات ریاست جمهوری،
قطب زاده سرانجام در اوایل سال شصت و یک به اتهام کودتا با مشایعت آیت‌الله شریعتمداری و تلاش برای قتل امام خمینی بازداشت و با حکم ری شهری اعدام شد.
✍سعید قاسمی نیا
@chelsalegi

‍ دیدم آقای زیباکلام در پست اخیر خودشون این پرسش را مطرح کرده که "انقلاب اسلامی برای چه بود:آزادی یا دشمنی با غرب و آمریکا؟" ایشان خودشان جواب داده اند که برای آزادی بود.اما من نظر کاملا برعکسی دارم انقلاب اسلامی برای دشمنی با غرب و آمریکا بود.دوران نوجوانی من مصادف با انقلاب شد و به همین دلیل کاملا آن‌دوران را درک کرده ام.دوران انقلاب ،مردم ایران یکپارچه علیه رژیم شاه قیام کردند و هرگز هم خواهان دموکراسی نبودند.آمریکا و غرب حامی شاه بودند و مردمی که به خیابان ها ریخته بودند هم به شاه ناسزا می گفتند هم به آمریکا و غرب.دموکراسی از نظر انقلابیون یک ضد ارزش بود چرا ؟برای اینکه دموکراسی نظام حکومتی کشورهایی بود که از شاه حمایت می کردند.درست است که ملت شعار می دادند استقلال ،آزادی ،جمهوری اسلامی اما منظورشان از آزادی این بود که آزاد باشند بگویند مرگ بر شاه ،مرگ بر آمریکا،زنده باد اسلام و درود بر خمینی.حتی روشنفکران هم اعتقادی به دموکراسی نداشتند و حداکثر از دموکراسی خلقی یا حکومت شورایی حمایت می کردند که ورژن چپ گرایانه از حکومت به اصطلاح مردمی بود که عملا هیچ نسبتی با دموکراسی واقعی نداشت.و مردم یکپارچه ضد آمریکایی بودند و موقعی که جمهوری اسلامی به قدرت رسید، به ویژه در آن ماه های اول،تقریبا همه گروه های سیاسی ،از مجاهدین و فدائیان تا پیکار و راه کارگر ،جملگی جمهوری اسلامی را متهم می کردند که به اندازه کافی ضد امپریالیست نیست و ضد آمریکایی بودنش دروغین است.در آن زمان،هر گروهی که می توانست ثابت کند ضد آمریکایی تر است طرفداران بیشتری جلب می کرد.بی دلیل نبود که فدائیان سفارت آمریکا را اشغال کردند. می خواستند بگویند ما ضد آمریکایی واقعی هستیم.جمهوری اسلامی هم برای اینکه از قافله عقب نماند مدام سعی می کرد با اقدامات افراطی گوناگون ثابت کند که واقعا ضد آمریکایی است و آخرش هم سفارت آمریکا را تسخیر کرد که با حمایت یکپارچه مردم روبرو شد.خلاصه فضای مملکت اینطوری بود.منظور از شعار استقلال هم،در واقع قطع ارتباط باغربی ها و در پیش گرفتن خودکفایی و همین اقتصاد مقاومتی فعلی بود.خلاصه کنم جمهوری اسلامی دقیقا ،دقیقا، همان چیزهایی را که مردم در روزهای انقلاب می خواستند به آنها داده.حالا کاری ندارم که بعدها بخش عمده ای از مردم از این مواضع عقب نشستند و واقعا دموکراسی خواه شدند اما در مقطع انقلاب ،هیچکس خواهان دموکراسی نبود.گفتمان پنجاه و هفت همچنان بر حکومت کشور ما غالب است.جمهوری اسلامی فعلی وارث و امانتدار اهداف انقلاب پنجاه و هفت است.این انقلاب هرگز خواهان دموکراسی نبود، هرگز.
✍بیژن اشتری
@chelsalegi

‍ آمارها می‌گوید دو و نیم میلیون دختر و پسر دهه شصتی هنوز مجرد هستند. اما این موضوع برای دختران این دهه‌ی سخت، شکل دیگری دارد. چون آمارها نشان می‌دهد پسران دهه شصتی مجرد تمایل دارند با دختران دهه هفتادی ازدواج کنند و حال دختران دهه شصتی زیادی هستند که در آستانه تجرد قطعی قرار دارند و هر روز این استرس و و اضطراب را با خودشان حمل می‌کنند که آیا آنها هم ازدواج خواهند کرد؟ آیا زندگی مستقلی خواهند داشت؟
زهرا یک دختر متولد شصت و دو خوزستانی است. کارشناسی باستان‌شناسی و ارشد روانشناسی تربیتی دارد. دوازده سال سابقه تدریس و هجده سال سابقه فعالیت فرهنگی.
زهرا می گوید: «از سال هشتاد که اولین خواهرم عقد کرد و ازدواج کرد من یک بحران روحی خیلی بزرگ را گذراندم چون به‌هرحال شما می‌دانید ما ایرانی‌ها از مراسم خواستگاری تا نامزدی و عقد، همه فامیل‌مان حضور دارند و هرکس به نوبه خودش تلاش می‌کند گاهی از روی محبت و گاهی از روی کم لطفی حرف به آدم بزند. خیلی‌هایشان از روی دلسوزی می‌گفتند:«ان‌شالله قسمت تو هم شود» یکی می گفت:« ان‌شالله نوبت تو» من آن زمان خیلی به فکر ازدواج نبودم و بیشتر حواسم پی تحقیق و پژوهش بود. اما کم‌کم بعد از ازدواج خواهر اولم و ازدواج خواهرهای دوم و سوم هربار من با یک تنش روحی بسیار شدید برخورد می‌کردم. هم از برخورد دیگران و هم از اتفاقاتی که درونم رخ داده بود مدام به خودم می‌گفتم:«چرا من نه؟، چرا من چنین موقعیتی برایم پیش نمی‌آید؟»
اتفاقی که زهرا در خانواده‌اش می‌بیند یکی از مهم‌ترین ضربه‌های ازدواج را به کشور زده ‌است. ازدواج پسران دهه شصتی با دختران دهه هفتادی.
زهرا می‌گوید:«ما خانواده سرشناسی در اهواز هستیم، در خانواده و اقوام پسرهای متولد شصت و حتی پنجاه و شش داشتیم. اما یک عده از این پسران چون بعد از دانشگاه به تهران آمدند و اکثرا با دختران تهرانی ازدواج کردند. آن عده‌ای هم که باقیماندند و به اصطلاح سن‌شان به من می‌خورد تا چندسال پیش مجرد بودند و بعد با دخترهای هفتادی، هفتاد و دویی، هفتاد و سه‌ای و حتی موردی داشتیم که با سیزده سال اختلاف سن با یک دختر هفتاد و پنجی ازدواج کرد»
«پس‌ چرا ازدواج نمی‌کنی؟» سوالی که زهرا می‌گوید از او آنقدر پرسیده شد که در آخر به یک ازدواج نامناسب تن داد. ازدواج با پسری چندسال کوچکتر. چرا؟ چون از او رفتارهای خوبی دیده بود،زهرا بعد از نامزدی متوجه می‌شود که خانواده نامزدش به فامیل خودشان سن او را خیلی پایین‌تر از سن واقعی‌اش گفته‌اند و همین برای او چالش‌های زیادی را پیش می‌آورد اما هرچه تلاش می‌کند نمی‌تواند وضعیت را تحمل کند و نهایتا این فشار اورا وادار به جدایی میکند.
زهرا حرف می‌زند و گریه می‌کند. وقتی از حسرت مادر شدن می‌گوید گریه‌اش اوج می‌گیرد. او هر روز از خودش می‌پرسد یعنی من هم مادر می‌شوم؟«تمام این حرفها را اگر کنار بگذارید توقعی که از من به عنوان دختر مجرد خانواده وجود دارد خیلی سخت است. خواهر بعد از من دو فرزند دارد و الان ساکن کاناداست، همین که می‌بینم خواهرهایم بچه‌دار می‌شوند و مادری را تجربه می‌کنند حالم دگرگون می‌شود.
این حس و حسرت مادری مرا دیوانه کرده‌است. مدام به خودم می‌گویم یعنی ممکن است من هم یک روز مادر شوم؟گریه می‌کند با خودم می‌گویم دیر است. نکند بچه‌ام ناقص شود نکند نابارور باشم؟
مشکلات دختران دهه شصتی به گفته زهرا خیلی فراتر از این گفتگوها حرف‌هاست انقدر که دیگر توی حافظه‌اش جا نمی‌‌‌شود،یعنی می شود من با این سن‌وسال ازدواج بکنم چقدر فرصت دارم در کنار همسرم زندگی بکنم، در آینده بچه‌ ده‌ساله‌ی من دوست دارد یک مادر پنجاه ساله یا شصت ساله داشته باشد؟ بین همه‌ی مامان‌های جوان، من یک شصت ساله، واقعا بچه‌ام دوست خواهد داشت؟
✍ عطیه همتی
@chelsalegi

این نقشه پیش بینی بارش برای ده روز آینده است. یک موج سنگین بارانزا از هفته آینده از شمال‌غرب وارد کشور می‌شود و به خصوص در زاگرس مرتفع و دیگر نواحی کوهستانی بارش قابل توجهی را در پی خواهد داشت. بارش سنگین در زاگرس مرتفع یعنی احتمال وقوع مجدد سیل در لرستان وخوزستان. مقامات غافلگیر نشوند. یک هفته وقت هست برای تمهیدات ایمنی لطفا! ...بعد از بهمن خشک و دی کم باران پیش بینی می‌شود در اسفند بارشها نرمال و خوب باشد. تا الان متوسط بارشها حدود چهل درصد کمتر از مدت مشابه پارسال بوده. امیدواریم اسفند قدری جبران بکند. اگرچه امسال به هر حال متوسط بارشها کمتر از نرمال خواهد بود.
✍ناصر کرمی
@chelsalegi

کسی که شهامت می کند و می رود حرف دلش را می زند و مثلا به کسی که هرگز ندیده اما ناخواسته به او دل بسته ابراز علاقه می کند، فارغ از این که عشق و علاقه اش واقعی است یا نتیجه دور- نزدیکی های مبهم دنیای مجازی، آدم شجاعی است. آدمی که می داند حرفش را که بزند، ممکن است هر بلایی سرش بیاید. ممکن است هر قضاوتی در راه باشد، وای از روزی که قواعد عرف و شرع هم دخیل باشند. نخندید، پایش که بیفتد ما همه ملاهای سنتی ده کوره های دور از شهریم.
گم نشود حرف، داشتم می گفتم آدمی که عشق را جار می زند، حرمت دارد. بخواهیش یا نه، باید یادت بماند که آمد حرف دلش را به تو گفت. مجبور نیستی قبولش کنی، اما حرمتش را باید نگه داری، که این شرط آدمیت است. و شاید هم بهترین شیوه حرمت داشتن همین است که اگر می دانی آدمی نیستی که او فکر کرده هستی و دوستت دارد، محترمانه بگویی نه، خدانگهدار. این ها که درباره دوست داشتن است، حتا اگر کسی به تو گفت فقط تنت را می خواهد، حتا اگر گفت برای یک ساعت خورشید من شو و بعد فراموشی چاره ما باشد، برای صداقتش حرمت قائل شو که خواسته اش را رک گفته و عشق را به لجن نکشیده...
کار سختی هم هست گفتن دوستت دارم به کسی که نمی دانی واکنشش چه خواهد بود. مثل تن زدن به دریایی است که نمی دانی چشمه اسید است یا نهر روان عسل. اما آنها که تن می زنند به این راه بی برگشت، برکت خلقتند. که گفته اند: عالم از ناله عشاق مبادا خالی....
✍حمیدسلیمی
@chelsalegi

‍ دوستی تعریف میکرد دهه ی هفتاد "عبدالکریم سروش" جلساتی تحت عنوان "تفسیر مثنوی" در منزل یکی از دوستان برگزار می کرد، شبی در میانه ی یکی از جلسات جوان بیست و یکی دوساله ای از میان جمع بلند شد و از سروش سوالی پرسید که از نگاه ها و طرز برخورد حاضران می شد حدس زد که خیلی باب طبع آن جمع و فضای جلسه نبود، جوان گفت که عاشق دختری بوده اما معشوقش بی خبر او را ترک کرده است و بعد از سروش پرسید عدالت و رحمانیت خدا کجاست که می پسندد بنده ی خاشع و مطیعش این چنین واله و شیدا و مجنون شود؟ جزییات پاسخ سروش درست در خاطرم نمانده است اما چیزهایی به این مضمون گفت که لزومن عدل خداوند با تعریفی که بندگانش از عدالت و رحمانیت دارند سازگار نیست و مشتی استدلال های فلسفی و عرفانی دیگر، اما آنچه من در چهره ی جوان پس از این پاسخ ها می دیدم از تنها چیزی که نشان نداشت اقناع بود و آرامش.
یکی دو سال بعد در خانه یکی از دوستان مهمانی خصوصی برقرار بود و زنده یاد جلال ذوالفنون هم مهمان آن جمع. استاد آن شب چند قطعه را با شور و حال عجیبی نواخت، در پایان اجرای ایشان، دختری که ادبیات و ظاهرش تناسب چندانی با دیگر میهمانان حاضر در مجلس نداشت از انتهای سالن بلند شد و از ذوالفنون پرسید آیا امکان دارد برای او که به تازگی معشوقش را از دست داده است قطعه ای بنوازد؟ و استاد با فروتنی و مهربانی عجیبی شروع به بداهه نوازی کرد، اجرای ذوالفنون که تمام شد دختر جلوی پای استاد زانو زده بود، دست ایشان را گرفته و آرام آرام اشک می ریخت، نمی دانم با چه کلماتی می شود آن حال و هوا را توصیف کرد اما یادم هست تنها چیزی که در آن جمع پیدا نمی شد چشم خشک بود.
گاهی دست و زبان توانای هنر قادر به انجام کارهایی است که دین و فلسفه در انجامش ناتوانند
✍علیرضا بانک
@Chelsalegi

‍ زنده‌ام به عشق... که جز عشق هر چه در جهان تنیده‌اند ریس و رَسَن و زنجیر است... که اگر جهان و هر چه در اوست «دوست داشتن» را می‌فهمید اینقدر نامراد و نااهل و هتاک نبود...
من از جهانِ بی‌عشق می‌ترسم... من از آدمهایی که دوست داشتن بلد نیستند می‌ترسم... من از قلبی که بی‌عشق می‌تپد و تنها برای زنده ماندن و قدرت‌نمایی می‌تپد می‌ترسم...
من از مذاهب و مرام‌ها و افکاری که عشق را در سیاه‌چال می‌اندازند و سنگش می‌زنند می‌ترسم... من از چشمهایی که نورِ عشق در کهکشان‌شان نمی‌تابد می‌ترسم... من از هر کسی که عشق‌ورزی و دوست داشتن نمی‌داند می‌ترسم...
می‌گویی عشق نیز ریس و رسن است؟ زنجیر است؟ شعر است؟ خیال است؟...
می‌گویمت در بندِ ریس و رسن و زنجیر و خیالِ عشق باشم بهتر است تا در تارهای چسبناک و زهرآگین جهانِ بی‌عشق همچون مگسی دست و پا بزنم و لای آرواره‌های عنکبوت‌وارش لهیده و خرد شوم...
عشق همان نیرویی‌ست که مرا به زیستن امیدوار می‌کند و...
آدمی به امید زنده است... پس، آدمی به عشق زنده است، حالا بقیه هر چه دلشان می‌خواهد بگویند...
✍حسن غلامعلی فرد
@chelsalegi