‍ امیر تیمور در حمله ی خود به ایران، چون به تربت جام رسید، بر آن شد که از "مولانا ابوبکر تایبادی" دیدن کند. جمعی از اعیان شهر جام از مولانا تایبادی تقاضا کردند که دعوت امیر تیمور را گردن نهد، ولی او امتناع کرد و گفت:
«فقیر را با امیر هیچ مهمی نیست»
چون امیر تیمور اصرار کرد، مشایخ و بزرگان ضمن نامه ای به حکم مصلحت از مولانا خواستار شدند که با تیمور ملاقات کند. اما ابوبکر تایبادی همچنان امتناع ورزید و گفت:
«من مردی روستایی هستم و تکلفات درباری نمی دانم.»
امیر متقاعد شد و روی به اقامتگاه تایبادی نهاد، و به عزلتگاه او رفت و از او خواست که نصیحتی گوید. او امیر را به عدل و داد نصیحت نمود و گفت:
«از ظلم و جور بپرهیز و اتباع خود را از اعمالی که بر خلاف دیانت است منع کن.»
امیر تیموری به او گفت:
« چرا شاه قبلی را نصیحت نکردی که خمر می خورد و به ملاهی و مناهی اشتغال داشت؟»
مولانا جواب داد: «او را گفتیم. نشنید. حق تعالی تو را به او گماشت. تو اگر نیز نشنوی، دیگری بر تو گمارد!»
@chelsalegi

‍ در جام جهانی ۱۹۶۶ انگلستان، تیم کره‌ شمالی یک شگفتی بزرگ آفرید. زمانی که حتی یک پیروزی در مسابقه فوتبال در مقابل کشورهای غربی به اندازه‌ی فرود بر مریخ، رهبر کره‌شمالی را خوشحال می‌کرد، کره شمالی به مرحله‌ی یک هشتم نهایی راه پیدا کرد. ‏کره‌شمالی در پِی محقق ساختن رویای «کیم ایل سونگ» برای نشان دادن قدرت کمونیست در مقابل کشورهای فاسد غربی، بازیکنان را تحت تمرینات سخت بدنی قرار داد. دروازه‌بان لی چانگ میونگ، که فقط صد هفتاد سانت قد داشت، ماه‌ها به سمت تیر عرضی دروازه پرید تا دستش به آن برسد. ‏با این‌که سیزده سال از جنگ دو کره می‌گذشت، انگلستان هنوز به طور رسمی با کره شمالی در جنگ بود. انگلستان اعلام کرد که به کره ویزا نمی‌دهد، اما فیفا تهدید کرد که میزبانی را از انگلیس خواهد گرفت. در نهایت با شرط این‌که سرود ملی کره شمالی در ورزشگاه پخش نشود، کره شمالی به جام جهانی رفت. ‏روز بدرقه‌ی تیم ملی در کره شمالی، آن‌ها افتخار این را پیدا کردند که مستقیما با «کیم ایل سونگ» ملاقات کنند، این افتخاری نیست که نصیب هر کره‌ای بشود. رهبر کره در این ملاقات گفت باید به کشورهای فاسد غربی، قدرت کمونیست را نشان دهید، البته فقط یک یا دو پیروزی کافی است.
‏کره شمالی در دور گروهی در برابر سه قدرت شوروی نایب قهرمان اروپا ، شیلی سوم جهان در دور قبلی و ایتالیا قهرمان دو دوره جهان قرار گرفته بود. این زمانی بود که تیم‌های آسیایی هیچ حرفی در برابر تیم‌های جهانی برای گفتن نداشتند. ‏تیم اعزامی کره شامل هفتاد نفر بازیکن، مربی، مترجم، آشپز، عکاس، چند نفر احتمالا جاسوس! و غیره بود، و بسیاری قبلا هرگز حتی از کشور خارج نشده بودند. این تیم عجیب و غریب که میانگین قد آن‌ها ۱.۶۵ بود، به جاذبه‌ای برای تماشا در جام جهانی تبدیل شده بود. ‏و همین امر باعث شده بود که این تیم در اکثر مسابقات مورد تشویق تماشاگران قرار بگیرد. یک تیم قد کوتاه با لباس‌های قرمز، که از ته دل فوتبال بازی کردنشان بیشتر شبیه به جنگ تن به تن سربازان در جبهه‌های جنگ جهانی دوم بود. بعضی از بازیکنان کره‌شمالی از فرصت استفاده کرده ‏و پیراهن‌ها و دستمال‌هایی با طرح پرچم کره‌شمالی را به مردم مشتاقی که برای تماشای بازی و تمرین آن‌ها آمده بودند، می‌فروختند. تیم عجیب و غریب کره شمالی، اون‌قدر مورد توجه تماشاگران انگلیسی قرار گرفته بود که در بازی مقابل ایتالیا، تشویق تیم ایتالیا در میان تشویق کره، گُم بود.
‏تیم کره بعد از باخت مقابل شوروی، و تساوی با شیلی به دیدار ایتالیا رفت و در عین ناباوری، کره شمالی توانست ایتالیا را یک بر هیچ شکست دهد. گزارشگر انگلیسی فریاد می‌زد، تماشاگران فریاد می‌زند، بازیکنان فریاد می‌زدند و احتمالا خود رهبر کره هم فریاد می‌زد. این یک شگفتی بزرگ بود. ‏مازولا بازیکن معروف تیم ایتالیا در آن دوران بعدها گفته بود: «همگی ما در رختکن گریه می‌کردیم». غرور تیم ایتالیایِ قهرمانِ دو دوره جام جهانی در مقابل جهان شکسته شده بود. اما هیچکس نمی‌دانست که بازیکنان تیم کره شمالی قرار بود بعد از بازگشت در اردوگاه کار اجباری کشته و زندانی شوند
‏بازیکنان تیم کره شمالی سرمست از این پیروزی معجزه‌وار، دسته جمعی به یک بار در لندن می‌روند و تا صبح به مشروب و رقص مشغول می‌شوند. ظاهرا آن‌ها به حدی در مشروب خوردن افراط می‌کنند که تا دو روز بعد هم حالشان جا نمی‌آید.
‏تیم کره شمالی در همین روز، یعنی دو روز بعد از داستان بار، مشروب و رقص با زنان اروپایی، به مصاف تیم پرتغال می‌روند. آن‌ سال‌ها اوزه‌بیو معروف به «الماس سیاه» که در موزامبیک متولد شده بود، بزرگترین بازیکن تیم پرتغال و یک نابغه‌ی گلزنی بود. ‏تیم کره شمالی که این‌بار همه‌ی نگاه‌ها را به خود جلب کرده بود، ابتدا با سه گل در مقابل پرتغال پیش افتاد. هیچ کس در جهان این اتفاق را باور نمی‌کرد، این مهمترین لحظه در تاریخ کره شمالی بود. اما اوزه‌بیو این رویا را شکست داد و با زدن چهار گل از پنج گل، در نهایت پرتغال پنج بر سه کره را شکست داد. ‏مقامات کره شمالی، باخت این تیم در برابر پرتغال را نتیجه‌ی رفتارهای بورژوازی، ارتجاعی، امپریالیستی و آمریکایی پسندِ بازیکنان کره تشخیص می‌دهند. از نظر آن‌ها این رفتارهای بورژوایی و سرمایه‌داری باعث ضعیف شدن بدن بازیکنان شده و باعث سرافکندگی کمونیست در مقابل جهانیان شده است. ‏اعضای تیم کره‌شمالی در آن سال بعد از بازگشت به پیونگ یانگ، به اردوگاه‌های کار اجباری تبعید شدند که تعدادی از آن‌ها در این اردوگاه‌ها جان سپردند. فقط یک بازیکن به نام پارک دو ئیک که به دلیل دل درد در هتل مانده بود و آن شب به مِی‌کده نرفته بود، از تبعید جان سالم به درد برد.
✍محمد الف
@chelsalegi

‍ از همین ابتدا خیالتان را راحت می کنم که بنده با هر گونه کشف و کرامت، غیب گویی، خرق عادت و ... مشکل جدی دارم و صاحب نام های بزرگی از طایفه عرفا و اهل دل را که مدعی این گونه کشف و کرامات اند به کل تخطئه می کنم. البته بسیاری از ایشان، خود ادعایی نداشته اند ولی داستان های زیادی برایشان ساخته اند که نقل مجالس و منابر است و از قضا مشتری فراوانی هم دارد. بسیاری از صاحبان کشف و کرامت یا از اساس کاسب و دغل بازند و یا انسان های خوبی اند که دچار بیماری های حاد روان پریشی و توهمات مزمن شده اند که اگر به دست متخصصان اعصاب و روان بدهید به طور دقیق نوع و اسم بیماری شان را تعیین می کنند
سیره پیامبر اسلام و امامان نیز بر نفی بنای دین و ایمان بر روی کشف و کرامات و خوارق عادات بوده است. اهل فن می دانند که بسیاری از داستان های معجزه مدار و کرامت محور ساخته و پرداخته جاعلان روایات بوده و سند صحیح و قابل اعتنا ندارد. داستان هایی چون ضمانت برای آهو و پناه آوردن شیر و رد شمس و... هرچند در افواه معروف و مشهور است اما مستندات صحیح و غیر قابل خدشه ای ندارند.
سیره شارع مقدس بر اخلاق، عقلانیت عرفی، توحید، عبادت و تربیت بنا شده است نه کشف و کرامت.
چگونه است که هر چه عارف و سالک اهل کشف و کرامت اند همه مربوط به گذشته های دور و نزدیک اند؟ چرا یک مورد عینی حی و حاضر نشان نمی دهند که کرامت یا خرق عادتی را بالعیان نشان ما بدهد؟ چرا هر چه ما در این زمان می بینیم وقتی خوب ته قضیه را در می آوریم یا دروغ است یا تکذیب و یا توهمات مزمن؟
توهینی به اهل عرفان نمی کنم ولی چه ارتباط وثیقی هست میان برخی از ایشان با بساط دود و منقل و وافور؟
دعاوی مختلف کشف و کرامت و ارتباط با ماوراء و امام زمان و غیب و ... هیچ ثمری در دین داری و ایمان مردم ندارد که هیچ بل آفتی به جان دین و اعتقادات مذهبی مردم انداخته
خداوند رحمت کند شهید حاج حسین خرازی را. عزیزی نقل می کرد در زمان جنگ در لشگر امام حسین باب شده بود که رزمندگان امام زمان را در خواب و بیداری می دیدند. حاج حسین دستور داد اولین کسی که از امروز ادعایی کرد را نزد او ببرند. چندی بعد رزمنده ای را پیش ایشان آوردند که گفته بود دیشب امام زمان را دیده است. حاج حسین خرازی سیلی محکمی به صورتش نواخته بود و گفته بود دیگر غلط می کند کسی در این لشگر امام زمان ببیند.
✍احسان شجاعی
@chelsalegi

‍ براى نوشيدن چاى ، كنار دكه اى ايستاده بودم . مردى جوان و سيه چرده ، لابلاى زباله ها به دنبال بازمانده هاى غذا مى گشت . گونه هاى برجسته و صورت تكيده اش فرياد مى زد كه به شدت معتاد است . گرسنه و تشنه بود . بعد از هر تكه غذايى كه پيدا مى كرد ، از داخل جعبه هاى نوشابه ، بطرى ها را بيرون مى آورد و اگر ته مانده اى داشت ، سر مى كشيد . برايش يك ليوان چاى ، يك بسته سيگار ، نوشابه و چند كلوچه خريدم . تعارفش كردم . گفت "ممنون برادر" و شروع كرد به خوردن كلوچه ها . و چه با ولع مى خورد ؛ انگار كه تابحال غذا نخورده باشد . غذايش كه تمام شد ، سيگار روشن كرد و كنارم آمد و دوباره تشكر كرد . آدامس خواست . داشتم ، دادمش . با سرعتى غير عادى شروع كرد به جويدنش و جويده شده اش را از دهانش بيرون كشيد و چسباندش به يك طرف تكه سيمى كه از جيبش بيرون آورده بود . "جايى نرو برادر الان برمى گردم" اين را گفت و رفت . رويم را برگرداندم . صداى لخ لخ دمپايى اش را مى شنيدم كه دور مى شد . صداى راه رفتنش كه قطع شد ، ديدم كنار صندوق صدقاتى همان حوالى ايستاده است و سيم را از طرفى كه آدامس به آن چسبانده شده بود از شيار باريكش وارد صندوق مى كند تا چند تكه از اسكناس هايى كه به آدامس مى چسبيدند را بيرون بكشد . اسكناس هايى كه بيرون كشيده بود را مرتب كرد و برگشت . گفت "بازم ممنون برادر ، كم و كسريشو حلال كن" .
✍کیوان نقاش
@Chelsalegi

‍ نوشتن درباره محمدرضا پهلوی دشوار است. هر کلامی در این باب با موج عجیبی از حب و بغض روبرو می‌شود و امکان کمی می‌یابد تا منصفانه خوانده شود. ابراهیم گلستان روایت می‌کند که سکانس پایانی فیلم "موج و مرجان و خارا" کشتی نفتکشی را نشان می‌داد که نفت را می‌برد و کف دریا را برای مردمان به جا می‌گذارد. به گفته او محمدرضا پهلوی بعد از دیدن این فیلم به او گفته تا من زنده باشم اجازه نمی‌دهم از نفت و ثروت کف روی آب نصیب این ملت شود و گلستان از هوشمندی و نکته‌سنجی شاه به وجد میاید. در کمتر از یک دهه بعد جشن‌های دوهزار و پانصد ساله با هزینه‌ای حدود سیصد میلیون دلار برگزار می‌شود مبلغی معادل حدود ده میلیارد دلار حالا هزینه‌ای گزاف برای کشوری که در آن زمان فقط یک درصد روستاهایش برق داشتند.
هر شکلی از داوری درباره آخرین شاه ایران باید بین این دو تصویر باشد، تصویر مردی که عاشقانه سرزمینش را دوست دارد و خودکامه‌ای عظمت‌طلب که خطاب به بنیان‌گذار سلسله هخامنشی در آن نمایش پرهزینه می‌گوید: آسوده بخواب که ما بیداریم. در چهل وسومین سالروز خروج او از ایران به گمانم ما به درست و دقیق خواندن درباره شاه محتاجیم زیرا فقط دانستن حقیقت است که ما را از گرفتار شدن دوباره در دام‌چاله‌های مهلک در امان خواهد داشت
✍امیرحسین کامیار
@chelsalegi

‍ خیلی سال پیش با رفیق دوران دبیرستانم رفته بودیم شیراز برای کاری،یکی دو شب بود نخوابیده بودم موقع برگشتن که رانندگی میکردم یک جا نزدیک بود بخاطر خواب آلودگی تصادف کنم زدم کنار و اون نشست پشت فرمون و حرکت کردیم.شب بود و جاده با چراغهای ماشین روشن شده بود توی صندلی فرو رفته بودم و سعی میکردم بخوابم اما از خستگی خوابم نمیبرد.بیخوابی که طولانی میشه حالتی شبیه مستی در انسان ایجاد میکنه ملاحظات معمول کنار میره و آدم با صداقت بیشتری حرف میزنه و گاهی خواب و بیداری قاطی میشه،در همین حالت ناگهان گفتم "میدونستی من خواهرتو دوست داشتم" نگاهی کرد و چیزی نگفت و من ادامه دادم: آره دوستش داشتم یعنی اول که باهم رفیق شدیم نه،بعدا!یادته بعد سال اول نمیدونم بابات ورشکست شده بود چی شده بود از تهران رفتید شهریار،خود شهریار هم نه،یک جا اطراف شهریار،یک دهات کوره ای، اسمش چی بود یادم نمیاد.پر از مهاجرهای وازده و بدبخت بیچاره که کارشون تریاک فروشی بود و خلاف.اولین بار که اومدم با موهای ژل زده،شلوار راسته و آزان تیزان شده، از نگاه آدمهاش فکر میکردم اینجا کتک نخوریم شانس آوردیم.با بدبختی پیدا کردم زنگ هم که نداشتید در زدم و تازه شک داشتم واقعا اینجا خونه شما باشه،اینجا کجاست دیگه؟ اینا چرا اینجا اومدن؟بعد خواهرت درو باز کرد، گرم سلام علیک کرد و گفت نیستی رفتی بیرون میای،میوه هایی که خریده بودم رو دادم بهش و گفتم بیرون منتظرش میمونم تا بیاد.عجب چشمان هشیار و براقی داشت ازشون هوش و سرزندگی میزد بیرون مثل یک صبح آفتابی بانشاط بودن،برعکس قیافه پپه تو.چند لحظه بعد برگشت و گفت "آقا امید مادرم میگه تشریف بیارید داخل تا مجتبی بیاد" این پا اون پا با تعارف تکلیف رفتم داخل.واقعا بیغوله و محقر بود، از در حیاط دو قدم برمیداشتی بالکن بود کنارش توالت و کنار توالت یک نیمچه حوض سیمانی زیر شیر آب.خونه نیمه کاره با در و پنجره ای ضدزنگ خورده،داخل خونه گچ و خاک شده،اما وسایلش برای یک خانه تهرانی طبقه متوسط.
واقعا برام اعتماد بنفسش عجیب بود انگار که به نظر دیگران اهمیتی نمیداد و حتی شوخی هم میکرد
-آقاامید میخواید خونه ما بیاید باید با تانک بیایید.
-آره دیدم واقعا گل و شل عجیبی بود حالا تانک که نه اما سری بعد با چکمه میام.
شاید من اگه بودم از خجالت آب میشدم یا میرفتم توی اتاق قایم میشدم تا بره یا اصلا به مادرم میگفتم بره دم در.اما اون انقد راحت بود انقد با عزت و اعتماد به نفس بود که به آدم احساس راحتی میداد،بعد از اون دیگه به بهانه تو بیشتر میومدم اما خب برای دیدن خواهرت هم بود. یک بارم یادت باشه با ماشین بابام اومدم خواهرت هم برداشتیم رفتیم شهریار چرخ زدیم بستنی خوردیم و من از آینه اون چشمان براق و پرامید رو میدیدم.
ولی هیچوقت هم نشد باهاش تنها باشم و خب این مساله هم بود که نباید به خواهر رفیقت نظر داشته باشی،این داستان ناموس بازی هم گرفتاریی بود برای خودش.
بعدش هم دیگه درگیری های کار من و تو و از اون طرف قبولی دانشگاه خواهرت در رشته معماری، رابطه ها رو کمتر کرد اما همیشه به یادش بودم و مطمئن بودم اون شما رو نجات میده،رفت دانشگاه، راستی چطوری صبحها از اونجا میکوبید میومد تهران،چند روز چندسال،سرما گرما باید هرصبح مصمم باشی که میخوام روزگار و سرنوشتم رو تغییر بدم و از وسط خراب آباد سوار مینی بوس اتوبوسهای لکنته و وسط آدمهای پریشان بری برسی دانشگاه.درون این آدم چی بود که انقد انگیزه داشت؟و بالاخره شد،روابط خوبی ساخت وارد چندتا پروژه شد و بالاخره شما رو از اونجا کشید بیرون،بعدش هم ازدواج خوبی با همکارش داشت، ای بابا ،یادمه به اون آدم حسادت کردم و چقد اون مرد خوش شانس بود.عروسی اش هم میخواستم بیام که یادم نیست سفری پیش اومد چی شد که نشد...
و رفیقم در سکوت فقط گوش میکرد،دیگه داشتم در خواب فرو میرفتم جاده و شب همچنان یکنواخت ادامه داشت، خوابم برد، فقط یادمه تک و توک بگی نگی بیدار شدم: پمپ بنزینی که ایستاد...رستورانی برای پر کردن فلاکس و خرید سیگار...چراغهای عوارضی... و باز جاده و خواب.
خورشید طلوع کرده بود که به ورودی تهران رسیدیم دیگه بیدار شدم وارد هیاهوی شهر شدیم رسیدیم در خونمون:
-پس ماشین رو ببر فردا بیار بذار جلو دفتر.
-باشه،راستی فاطمه هم هنوز سراغت رو میگیره همیشه احوالپرسته میگه اون رفیقت تنها کسی بود که رفتیم شهریار اومد و بهمون سر میزد...
خداحافظی کردیم نگاه کردم به آفتاب صبح و سایه های کوچه،کلید انداختم به در،مکثی کردم ناخودآگاه لبخند زدم و به خودم گفتم: پس اینطوری است که عشق، صبحی کوتاه است با شبی طولانی.
✍امید حنیف
@chelsalegi

‍ شاید بدانید که همه در مورد نحوه شهادت یا وفات حضرت فاطمه متفق‌القول نیستند؛ حتی در بین شیعیان. روایت جریان غالب شیعی این است که پس از هجوم به خانه حضرت علی در پی ماجراهای تعیین جانشین پیامبر اسلام و بیعت نکردن "بنی‌هاشم" با خلیفه، حضرت فاطمه کتک خورد، لای در و دیوار ماند و صدمه دید و از اثر آن شهید شد. از سویی محمدحسین آل کاشف الغطاء درگذشته در شصت شش سال قبل چندین استدلال آورده در نفی مطلق زدن فاطمه زهرا. علامه محمدحسین فضل‌الله فقیه و مجتهد لبنانی درگذشته در ده سال قبل نیز در این باره چند سوال مطرح کرده هر چند حمله و تهدید به آتش زدن خانه فاطمه زهرا را مسلم می‌داند. محسن کدیور در این باره می‌نویسد که فضل‌الله پنج قضیه جزئی تاریخی مذکور از ظلم‌های وارده به فاطمه زهرا را شامل آتش زدن خانه، شکستن پهلو، اسقاط جنین محسن، سیلی زدن و کتک زدن به ایشان را قابل اثبات نمی‌داند هر چند به نظر وی ادله انکار هم همانند ادله اثبات قوی نیستند. بعد از این موضع‌گیری علامه فضل‌الله بود که مراجع در قم تلاش کم‌سابقه‌ای برای صحه بر "شهادت" حضرت فاطمه انجام دادند و حتی در جریان سفر خاتمی رئیس‌جمهوری وقت به قم، ظاهراً با توصیه آیت‌الله وحید خراسانی بود که روز "شهادت" حضرت فاطمه به تعطیلات رسمی کشور افزوده است.
هر چه هست، این ماجرا یک نقطه اصطکاک و تنش بین سنی و شیعه است که ارزیابی حاصل آن مجالی دیگر می‌خواهد.
ولی یک نکته هست که ظاهراً اختلافی در آن نیست؛ اینکه مزار دختر پیامبر اسلام نامعلوم است و این یک سوال ابدی است که در "جامعه اسلامی" چه رخ داد که یک زن معترض، پنهان نگاه داشتن مزارش را تبدیل به نماد مبارزه علیه "خلیفه اسلامی" کرد؟ چرا قدرت سیاسی مزین‌شده به دین آن هم بلافاصله بعد از پیامبر اکرم آن قدر بی‌رحم شد که هزینه مخالفت با آن، دل شکسته "پاره تن پیامبر" شد؟ و کدام دین؟ همان دینی که خدایش به «محمد»ش گفت: «اگر تندخو و سخت‌دل بودی مردم از گِرد تو متفرق می‌‌شدند در سوره آل‌عمران » ...
و چرا خشونت هنوز هم چنین عجین است با حیات مسلمانان؟ که سال‌هاست خاورمیانه بوی خون می‌دهد؟ چرا از سوریه تا افغانستان، تا پاکستان، تا عراق و یمن و لیبی و خیابان‌های اروپا، آنها که می‌کشند اکثراً مسلمانند و آنها که کشته می‌شوند غالباً مسلمانند و حجت‌ قاتلان این که "ما مسلمان‌تریم"؟ ... چرا مزار دختر پیامبر همچنان مستور است؟ نمادگونه؛ انگار که مدار، همان مدار دل‌شکستگی است از چهارده قرن به این‌سو ... چه شکوه پرتلخی ... حالا کسانی دلخوش به حرم و گنبدهای طلایی و تکاثر و نخوت‌شان باشند.
✍محمدمهدی معینی
@chelsalegi

در سال شصت وقتی که معاون فرماندۀ گردان بود، پای راستش بر اثر برخورد ترکش خمپاره قطع می‌شود. او با تنها پای باقی‌مانده‌اش و با همان عصا، مجددأ به منطقه باز می‌گردد و دو سال در جبهه می‌ماند. اسفند شصت و دو در عملیات خیبر شرکت می‌کند. عکاسی بدون اطلاعش عکسی از پشت از او می‌گیرد. دقایقی پس از گرفتن این عکس، هورالعظیم بمباران می‌شود و او جانش را مانند پایش از دست می‌دهد. در حالی که عصایش ده متر دور از او افتاده بود. او هرگز اجازه نداد ‌در بنیاد جانبازان برایش پروند‌ه‌ای ایجاد کنند. او نماند تا ببیند جامعۀ پس از او چگونه به بهانۀ دفاع از او و امثال او بودجه‌ها را می‌بلعد، او نماند تا ببیند در جامعۀ پس از او چه مدیرانِ نالایق و چه مسئولانِ بی‌کفایتی بر سر کار آمده‌اند، او نماند تا ببیند در جامعۀ پس از او ‌دزدان برای غارتِ اموال با هم مسابقه گذاشته‌اند.
@chelsalegi

‏من حدود دو سال درباره خودکشی ‎زنان کار کرده ام و به بیمارستان های سوانح و سوختگی ، لقمان و پزشکی قانونی رفت وآمد داشتم
همه تيپ زنى را ديده ام، در بخش پانسمان عفونی سوانح وسوختگی دو زن را دیدم که از استان های غربی آمده بودند. حدودا بیست و چند ساله . ‏یکی می گفت شوهرم مرا کتک می زد. دیگری می گفت هم شوهرم مرا کتک می زد و هم برادر شوهرم. یکی دو تا بچه داشت و آن دیگری سه تا بچه . در بخش دیگر، زنی دانشگاهی و زیبا بود. دو ماهه باردار. گفت "عرصه...بهم...تنگ...شده بود"
‏در لقمان، دختری بود که مورد آزار جنسی قرار گرفته بود و وقتی سم ها رو از بدنش درآوردند، گفتند تا آخر عمر باید با مایع تغذیه کند.
من هیچکدام از این افراد را در ذهنم سرزنش نمی کردم. به نظر من خودکشی از نظر بعضیا "فرار از زندگی" و از نظر بقیه "فریاد بر زندگی" است
‏با روانشناسان هم صحبت کردم . می گفتند اگر کسی حتی یک بار تهدید به خودکشی بکند،باید مراقبش باشد و او را رها نکنید.
این را گفتم که بگم "احترام به نظر یک فردکه دچار فشار روحی" است،این نیست که رهايش کنید تا هر کاری دلش خواست بکند.باید دستش را گرفت و از آن بحران او را دور کرد.
‏هر فرد هرچقدر درونگرا باشد، باز هم نشانه هایی بروز میدهد که نیت او به ‎خودکشی را می توان به راحتی فهمید. فقط کافی است به اطراف نگاه كنيم
برای همه خانواده هایی که عزیزشان را در اثر خودکشی از دست داده اند،‌صبر آرزو می کنم چون تلخی آن تا آخر عمر مثل سم در بدن آنها می ماند.
✍کتایون لامع زاده
@chelsalegi

چگونه میشود تمام تاریخ را کسی تنها در چهار دهه ببیند؟..
انقلاب.. جنگ.. موشک باران... مرگ.. تعطيلى مدارس.. سخنرانی ..راهپیمایی.. زلزله... بیا حرف بزنیم.. هاله نور.. در دل دشمن.. مشت... سکوت.. دادگاه.. فریاد.. فرار.. اعتصاب.. زندان.. ..سوگ..سوگند.. مرگ.... زمستان .. امید.. مهاجرت... غربت.. تحریم ...مرگ رفقا...بزرگترین بیماری و ویروس کشتار قرن ...
چه کسی باور میکند ما تنها چهار دهه از زندگی را چشیده ایم؟ کسی بگوید دیگر برای ما کتاب تاریخ ننویسند ما کل تاریخ را به چشم دیدیم. ما کل تاریخ را در چهار دهه چشیدیم....
@Chelsalegi

یک وقتی بود مرگِ دیگری حکم نهیب ویرانگری را داشت که از خواب بیدارمان میکرد. صدای بلندی که همه صدا ها را خاموش میکرد. مرگ بود که به یاد ما می آورد کوچکی دنیا را و نزدیکی و دوری فاصله ها را و بی اهمیتی رنجها و دلخوریهای کوچک را، و زیبایی دلگرمی ها و فرصت ها و دلدادگیها را.
مرگ بود که فرصتی کوتاه فراهم میکرد برای همه آنها که از هم دل چرکینند تا بهانه ای پیدا کنند برای در آغوش کشیدن دیگری، بهانه ای برای شستشوی دلهای مکدر، برای تولد دوباره صمیمیت.
مرگ بود که به یادمان می آورد کوچکی آنچه بزرگ میپنداشتیم و بی مثال و جایگزین بودن آنچه بی مقدار بود در چشمهایمان.
یک وقتی بود که مرگ حکم بیداری داشت، وقتی هنوز خوابمان اینطور سنگین نشده بود.
✍امیرعلی بنی اسدی
@Chelsalegi

‍ آیا ماجرای سیلی که چرچیل نزد را شنیده اید . آلمان هیتلری طی یک حمله برق‌آسا خاک فرانسه را اشغال کرد و نیروهای نازی، مغرورانه در خیابان شانزه‌لیزه رژه رفتند.
شخصِ آدولف هیتلر درحالیکه نامش ترس و واهمه بر اندام متفقین انداخته بود، وارد پاریس شد و به اتفاق ژنرال‌های برجسته خود در کنار ایفل عکس یادگاری گرفت.
دولت بی‌سرزمین فرانسه ناچار جلسات کابینه را در خاک الجزایر تشکیل داد و درحالیکه هیچ رسانه‌ای برای مخابره اخبار کشورش در دست نداشت، از خبرگزاری بی‌بی‌سی کمک خواست.
پیشروی‌های هیتلر در مرزهای شرقی هم ادامه داشت. هدف بعدی آلمان، تسخیر کامل انگلستان بود. بدون کوچک‌ترین تاخیری، بیش از هزار جنگنده و بمب‌افکن‌های آلمانی مواضع و بنادر انگلستان را هدف قرار دادند و سه ناوگان از پنج ناوگان هوایی آلمان برای نابودی کامل انگلستان به کار گرفته شد.
در همان آغازین مراحل حمله، پنج ناوشکن انگلیس غرق شد و بلافاصله عملیات موسوم به "عقاب" از طرف آلمان آغاز شد. حملات و هجوم بر کارخانه‌ها و هواپیماسازی‌های انگلستان در بنادر مختلف آن از جمله بیرمنگام و... در دستور کار قرار گرفت و انگلستان در مدت کوتاهی بالغ بر چهرصد جنگنده و بیش از دویست خلبان خود را از دست داد.
چهارصد بمب‌افکن آلمان مواضع مختلفی را در لندن در هم کوبیدند و به مدت شصت شب پیاپی، لندن بمباران شد. دامنه این بمباران‌ها به سایر شهرهای انگلیس نیز کشیده شد و شهرهای کاونتری، لیورپول، منچستر و... به‌طور کامل در هم کوبیده شد.
شدت انفجارها به‌حدی بود که ساکنین لندن لرزش آشکار خیابان‌ها و ساختمان‌ها را به چشم خود می‌دیدند و صفیر مرگ، همچون مکنده‌های پرقدرت آنها را در کام خود می‌کشید.
در آغاز دسامبر همان سال، بار دیگر حملات آلمان متوجه بنادر انگلستان شد و پس از آن شهرهای صنعتی مانند شفیلد، منچستر، گلاسکو و... بمباران شد.
درحالیکه همه‌چیز ازدست‌رفته تلقی می‌شد؛ وینستون چرچیل در میان اوج استیصال و ناامیدی مردم بر مواضع جنگی سرکشی می‌کرد، پیام‌های امیدبخش می‌داد و جلسات کابینه را برای تمشیت امور به‌صورت فوق‌العاده و فورس‌ماژور برگزار می‌کرد.
در عزیمت به یکی از آن جلسات با راننده خود از مسیری غیرمجاز بود که پلیس لندن، جلوی خودرو را گرفت و با صدور فرمان برگشت، گفت "از مسیر قانونی تردد کنید. این مسیر غیرمجاز است".
راننده اتومبیل با معرفی سرنشین عالیمقام به پلیس، یادآوری کرد که مواظب رفتارش باشد، ایشان وینستون چرچیل است. پلیس گفت: "قانون بالاتر از چرچیل است. برگرد!".
چرچیل شخصا به راننده دستور برگشت داد و با خوشحالی ضمن اینکه پلیس را تحسین می‌کرد، گفت: "ما پیروز می‌شویم. چراکه اینجا قانون بالاتر از چرچیل است". او به گوش پلیس لندن سیلی نزد و انگلستان پیروز شد...
✍مالک رضایی
@chelsalegi

‍ باید یادمان بیاید یک زمانی برای کنسرو ماهی، شیرخشک، پنیر، تلفن عمومی، نفت، کپسول گاز، شیر یارانه‌ای، خبر گرفتن از سرنوشت نامعلوم عزیزانمان در جنگ و هزار چیز دیگر صف می‌ماندیم. ما صف گرفتن را خوب بلدیم.
ده ساله بودم، مادر مرا با شیشه‌های خالی شیر می‌فرستاد به سوپر تعاونی شهرک فضیلت که عوض شیشه‌های خالی شیر بگیرم. می‌گفت هرقدر هم در صف ماندی با کسی حرف نزن. گوش هم نکن به حرف دیگران. راست می‌گفت. زن‌ها اول صبح توی صف نجوا میکردند از اینکه ناهار چه می‌خواهند بپزند و اینکه شوهرشان چقدر گند دماغ و بی‌اخلاق است اما سایه‌اش کم نشود الهی. من در سکوت محض در حالی که همه تلاشم را می‌کردم به حرف دیگر زن‌ها گوش ندهم منتظر می‌ماندم تا نوبتم شود. ‌
حالا هم توی صف ایستاده‌ام. در صف مردن. ابتلا، کما، درگیری ریه و افت هوشیاری و مرگی بی تشریفات و با رعایت همه پروتکل‌ها... الان هم به حرف کسی گوش نمی‌دهم و در دنیای خیالات خودم غوطه می‌خورم و تا نوبتم بشود
حالا اما نگاه می‌کنم که آدم‌ها دانه دانه می‌میرند. مینو محرز راست و دروغش مشخص نیست. مهرداد میناوند مرد، داریم برای گوهر جان دعا می‌کنیم و من بس که بابا و مامان را ندیده‌ام جانم به لبم رسیده. اما همینجا که توی صف مردن و عزا ایستاده‌ام توی خیالم هزار چیز قشنگ می‌سازم. خانه‌ای که آفتاب دارد. با یک گلدان برگ انجیری و یک گربه حنایی بغلی و صدای سه‌تار از اتاق انتهای راهرو... خیال می‌سازم که وقتی نوبتم رسید اقلا به خیالی لحظه‌ای لبخندی بر لبم نشسته باشد، حالا گیرم که دلم خون‌چکان باشد و چشمم گریان. گیرم که نگران باشم و عاصی. گیرم که درد معده خوردن یک لقمه را بر من حرام کرده باشد،. گیرم که اصلاح‌طلب برود و اصولگرا بیاید. ما در صف مرگیم. ما صف ایستادن را خوب مشق کرده‌ایم.
کاش زودتر نوبتم برسد. پاهایم خسته شد در این سرما. با این زنبیل پلاستیکی سرخ که مامان سپرده دستم. باید برای افسون شیر بگیرم. سه شیشه... یک تومان هم از ده تومان برگردانم خانه... کاش زودتر نوبتم برسد...
✍الهام فلاح
@chelsalegi

‍ هلند ، به دلیل کاهش شمار زندانیان، پنج زندان دیگرش را به هتل تغییر کاربری داده است. رسالۀ الهی سیاسی اسپینوزا، مشهورترین فیلسوف هلند را می‌خواندم. با خود اندیشیدم که بالاخره سرنوشت کشوری که مهم‌ترین فیلسوف آن در چهار قرن گذشته، اسپپنوزا است، جز این نمی‌توانست باشد که زندان‌های آن هتل ‌شود، و سرنوشت کشوری هم که مهم‌ترین فیلسوف آن در همین مدت، ملاصدرا بوده است، غیر از این نیست که زندان‌های آن در حال انفجار باشد.
فلسفۀ اسپینوزا کوشش‌های نظری برای "آزادسازی انسان از بندهای نامرئی و رهایی اندیشه از ایدئولوژی" است؛
اما در تمام فلسفۀ ملاصدرای ما حتی یک جمله دربارۀ انسانِ کوچه و بازار وجود ندارد، مگر از دریچۀ ذهن و انتزاع.
به گفتۀ طرفداران ملاصدرا، همۀ فلسفۀ او بسیج شده است که معاد جسمانی را ثابت کند!
و به گفتۀ اسپینوزاشناسان، فلسفۀ او "آزادسازی نیروهای فردی و اجتماعی انسان در مسیر سعادتِ این‌جهانی" است.
در کشوری که فیلسوف آن، تعهدی غیر از وفاداری به تخصص‌‌ها نمی‌شناسد، زندان‌ها هتل می‌شود و آنجا که تعهد تخصص است، اقتصاد و فرهنگ و سیاست، تولیدی جز زندانی ندارد!
✍رضا بابایی
@chelsalegi

کرمان حاکمی داشت بنام مغیث‌الدّین ابوالفوارس محمد سلجوقی که میانه قرن ششم هجری قمری در حال حکومت بود . نامبرده مرض کشتن داشت؛"به غایت خونریز بود، و گویند روزی که کسی را نکشتی، به شکار شدی و گور و آهو زدی و خون ایشان ریختی..." البته در مرحله اول؛ برادران و برادرزادگان را کور کرده و کشته بود !
بین این همه آدم؛ جناب حاکم به یک زاهد بحرینی ارادت داشت.! بعد از مردن حاکم؛ زاهد تعریف کرد که: "یک روز با ملک در سرای او می‌گشتیم. به کوشکی رسیدیم که چندِ یک خروار کاغذ همه رقعه بر هم ریخته بود. پرسیدیم که این کاغذها چیست؟ ملک گفت فتوای ائمۀ شرع. هرگز هیچ کس را نکشتم الا که ائمه فتوا دادند که او کشتنی است."
نمایش دهندگان دین بسیار خطرناک تر از قاتلین عادی هستند.
@chelsalegi

جوان‌تر که بودم، در روستایی دورافتاده از روستاهای ارومیه، شبی مهمان خانواده‌ی همکلاسی‌ام بودم. روستایی ده خانواره، همه از دم قاچاقچی، اما بسیار صمیمی و مهربان. بعد از شام، ده دوازده نفر از مردم ِ روستا همراه با ملّای روستا برای شب‌نشینی و دیدار ِ مهمان ِ شهری، به خانه‌ی میزبان آمدند و تا نیمه‌های شب گفتیم و خندیدیم. عموزاده‌ی همکلاسی‌ام، نوجوانی چهارده پانزده ساله، پُرحرف و تازه ترک تحصیل کرده، چراغ ِ محفل بود و در حالی که چشم‌هایش از فرط شوق و ذوق برق می زد، پشت ِ سر هم، چیستان‌های مزخرف و مُهمل مطرح می‌کرد و خودش هم جواب می‌داد. گاه گُداری میان ِ حرف ِ ملّا هم می‌پرید. بعد از رفتن ِ مهمان‌ها، پدر ِ دوستم که فکر می‌کرد تحت تاثیر ِ برادرزده‌ی ورّاج و نادانش قرار گرفته‌ام ازم پرسید «انصافاً بگو، «اسکندر» ِ ما لیاقت ِ محضر ِ شاه و وزیر را ندارد»؟
سال‌ها بعد، در اداره‌ی امور مالیاتی ِ ارومیه، «اسکندر» را دوباره دیدم و فوراً شناختم. سر و وضع‌اش همچنان روستایی، امّا معلوم بود پولدار. چند نفر ممیّز ِ دارایی دورش را گرفته‌‌بودند و در حالی که سعی می‌کردند برایش خودشیرینی کنند، پشت سرش، به هم چشمک می زدند و می‌خندیدند. ظاهراً«اسکندر» برای انتقال و استعلام ِ سند ِ چند ساختمان آمده بود و در حالی که حتّا نمی‌توانست «استعلام» و «انتقال» را درست تلفظ کند، مرتّب به پشت ِ ممیّزها می‌زد و گاه گداری دست در جیب کتش می‌کرد و بهشان کشمش و نخودچی می‌داد: هنوز هم، همان نوجوان ِ نادان و پُرحرف بود که آن‌وقتها به اعتبار ِ وقاحت‌اش، و حالا به پشتوانه‌ی پول‌اش، داشت حکومت می‌‌کرد و قدرت می‌راند!
همان شب، سخنرانی ِ «محمود احمدی نژاد» را در سازمان ملل دیدم و شنیدم. زمانی که با آن سر و وضع ِ همیشه شلخته، اعتماد به‌نفس ِ هولناک، لبخند ِ ابدی ِ عاقل‌اندرسفیه و صدای بسیار بسیار بلند و کشیده‌اش، ادّعا کرد که مدیریت ِ جهان غلط است و او به نمایندگی از «مردم ایران» حاضر است برای مدیریت صحیح جهان برنامه و طرح ارائه کند، یاد ِ «اسکندر» افتادم. بعدتر، دیدم که «احمدی‌نژاد» و «اسکندر» به هیچ‌وجه استثناء نیستند، بلکه در طول ِ همه‌ی سال‌های اخیر، ده‌ها و صدها مسئول و مدیر ِ نالایق و ویران‌کار شبیه او، به یاری ِ وقاحت‌، ترفند ِ بادآورده‌ی «قاچاقچی‌گری ِ ایمان و اعتقادات ِ عوام»، و پشتوانه‌ی همان «پول ِ اسکندری»، توانستند به نمایندگی ِ «مردم ایران»، در «محضر ِ شاه و وزیر» برقصند و پیکر ِ خسته‌ و زخمی ِ این سرزمین را زیر پایکوبی‌‌شان، غرق ِ خون کنند.
این روزها...
کابوس ِ فجیعی که بر اقتصاد و معاش و زندگی ِ مردمان ایرانی می‌گذرد، ثمره‌ی همان«مدیریت ِ اسکندری» است.
آن شب که پدر همکلاسی‌ام از من پرسیده بود که «انصافاً بگو، «اسکندر» ِ ما لیاقت ِ محضر ِ شاه و وزیر را ندارد»؟ من پاسخ داده‌بودم «دارد»!
✍خالد رسول پور
@chelsalegi

‍ اين عكس پایین متن ، شاه با قوام السلطنة در روزهاي آغازين سلطنت اش خيلي حرفا براي گفتن دارد! .. نگاه كنيد به صندلي اي كه "شاه" روي آن نشسته و چيزي كه "قوام" روي آن ... نگاه كنيد به چهره ي بي روح ، بي لبخند و ناخشنود ِ شاه جوان و چُرت احمد قوام كه به کتف اش هم نيست كنار "شاه" نشسته!...
واقعيت اين است كه "قوام ِ سلطنت" آنروزها هم براي مردم و هم براي دربار آن زمان ، به پسر بيست و يك ساله اي كه از ده سالگي در سوئيس زندگي كرده بود و اصولا نه چيزي از ايران مي دانست نه از سلطنت ، ربطي نداشت. آن شكل شرم آوري كه انگليسها رضا خان ِ با أبهت و ترسناك را بردند، و پسر جوانش را بر تخت نشاندند ، براي خود اين جوان بيست ساله كه حالا "شاه" شده بود پيام خوشايندي نداشت. محمد رضا در همه ي سالهاي بعد تلاش كرد كه ايران را دوست داشته باشد اما هرگز مردم ايران را دوست نداشت! آن جماعت بيسواد ِ تراخمي و شپش زده ، براي او كه در سوئيس بزرگ شده بود دوست داشتني نبودند! .. تلاش او براي مدرنيزاسيون ايران هم دليلش كراهتي بود كه از "تصوير اين مردم" داشت! فكر كرد ميشود آنها را حمام برد و با آب و صابون شست و بعد اينجوري جامعه "مدرن" شود ، كه خب نشد! .. محمد رضا مردم ايران را دوست نداشت. اگر چه در تصوراتش، خيالي باشكوه از ايران ِ باستان داشت و آن تصوير خيالي را دوست مي داشت! ... در حالي كه ايران، "مردم ايران" بودند نه تصوير مثلا باشكوه تاريخي قرنها قبل از آنان .. و پرنس ِ اتو كشيده حالش از كثافتي كه ايرانيان دچارش بودند به هم ميخورد! .. اصلا آن روزهايي كه به زور "شاه" اش كردند دلش نمي خواست شاه باشد! .. هيچكدام از آن كارهايي كه ناگهان به واسطه ي اين لقب مجبور به انجامش بود باب ميل اش نبود.. و مردم آن زمان ايران اين را "حس" مي كردند. دليل سقوط آن سلطنت هم همين بود.
✍رضا نظام دوست
@chelsalegi

هر حرفی اینجا بزنی باید منتظر باشی به یک عده بر بخورد. یک عده فمنیست اند ، مبادا بگویی بالای چشم زن جماعت ابروست ، آنوقت خشتکت در اهتزاز است! ... بعضی سلطنت طلب اند، وای به روزی که بگویی محمدرضا اینجوری اونجوری ... بعضی ها طرفدار حقوق حیوانات خانگی اند و دهانت صاف است اگر بگویی از حیوان خانگی خوشت نمی آید! ... بعضی ها ناسیونالیست اند و با «هنر نزد ایرانیان است»شان نمی شود شوخی کرد ... بعضی ها لیبرال اند ، مبادا بگویی سوسیالیسم چیز خوبی است ، گردنت را به شورت استالین پاپپون می کنند! .. بعضی ها طرفدار "آزادی بیان" و جریان آزاد اطلاعات اند ارواح خیک شان! اما اگر پرونده ی عمه ی مکرمه شان یا آدرس ِ آخوری که از آن می خورند را افشا کنی، آنوقت اسم ت می شود مزدور جمهوری اسلامی
✍رضا نظام دوست
@chelsalegi

امروزه ‏دهه فجر تبدیل شده به ده روز از سال که در اون پدرومادرهای نسل انقلاب توسط فرزندان خود ‎محاکمه میشن!
@chelsalegi

‏بزرگترین اشتباه شاه سابق ارایه پی در پی وعده تمدن بزرگ در دهه پنجاه بود که به مردم فهماند زندگی دیگر و بسیار بهتر و ثروتمند تر قابل تصوره. وقتی مردم از تورم دهه پنجاه سرخورده شدند انقلابیون بر این سرخوردگی سوار شدند و انقلاب به پیروزی رسید.
اما همان انقلابیون سابق یاد گرفتند به مردم بگویند اوضاع همینه که هست . آش کشک خالته، بخوری پاته نخوری پاته.
@chelsalegi