فردریش شیلر میگه بیکاری نه تنها موجب پریشانی فکر و ناراحتی خیال است، بلکه کدورت و پشیمانی همیشگی و باطنی پدید می آورد . سوالی که اکنون در بین جوانان تحصیلکرده بیکار بدون پارتی رواج دارد.سوالی به ظاهر ساده اما در باطن انواع مشکلات فردی و اجتماعی را در پی دارد.
افرادی که سال ها وقت را صرف کسب علم کردند اما امروزه حتی برای آنان یک شغلی وجود ندارد که بتوانند حداقل های معیشتی را تامین کنند. در گذشته های نه چندان دور، همه پدران و مادران فرزندان خود را نصیحت می کردند که علم بهتر از ثروت است و اکثر جوانان امروز و کودکان گذشته با این ذهنیت به درس و تحصیل خود ادامه دادند که روزی با علم به ثروت میرسند.مخصوصا جوانان دهه شصتی. اما غافل از اینکه همین مدرک دانشگاهی که برایش سالها زحمت کشیدند و علاوه بر زحمت، هزینه های زیادی را نیز بر دوش خانواده های خود گذاشتند امروزه شده مایه ی ننگ و عامل اصلی بیکاری.
از فوق دیپلم بگیر تا فوق لیسانس و دکترا، بیکار همانند یک زن خانه دار مانده اند. به لطف وجود شبکه های اجتماعی خیلی از جوانان بیکار دیگر شب و روز هم ندارند دایما سرشان در گوشی است. شرکت های خصوصی هم یا ورشکسته شده اند یا نیمه تعطیل و در حال تعدیل نیرو. شرکتی هم نیرو بخواهد از آشنایان خود استخدام می کند یا شرایط سابقه کاری جلوی پای بیکاران می گذارد.
هنوز دهه شصتی ها شاغل نشده اند که دهه هفتادی ها هم به بازار کار آمدند
@Chelsalegi

محیط مجازی در سالهای اخیر جای خیلی از خلاء ها و کمبود ها رو در فضای واقعی گرفته . قبلا برای گذروندن وقت باید پا میشدی و میرفتی سر خیابون روزنامه میگرفتی تا از اوضاع جهان باخبر بشی ، بعد برای وقت گذرونی یه سری به پارک محله میزدی و روی یکی از نیمکت های سبز چند ساعتی می نشستی و روزنامه میخوندی و اگه یه دختر خانمی رو میخواستی ملاقات کنی شماره ات رو روی یه تیکه کاغذ مینوشتی و بهش میدادی و بعد تمام . اما امروز ما از شبکه های مجازی و پیام رسان تلگرام تقریبا تمام اطلاعات روزمره و حتی دانش جمعی خودمون رو دریافت میکنیم . هر چند کیفیت اون ممکنه مثل قبل نباشه اما واقعیت اینه که هر روز صبح که پا میشیم حجم زیادی از اطلاعات رو خواسته یا ناخواسته دریافت میکنیم . نوع ارتباط عاطفی مون هم بر اساس فضای مجازیه یعنی توی همین فضا حس ها رو به واسطه ایموجی یا نوشتار انتقال میدیم ، توی همین فضا عشق بازی میکنیم و با یک دکمه بلاک طرف رو از زندگی امون حذف میکنیم وارد شدن به فضای مجازی خودش به صورت بالقوه یعنی شما در معرض سرقت ، سوء استفاده یا افشای اطلاعات هستین . اگر پست های یه کاربر رو به مدت شش ماه رصد کنید میتونید تقریبا تمام گوشه های زندگی، ویژگی های روحی و حتی عادات اون فرد رو استخراج کنید . از طرف دیگه در دنیای مدرن امروز ، حضور در فضای مجازی به دلیل اینکه به نوعی هویت به افراد میده تقریبا اجتناب ناپذیره ، بنابراین میشه با در نظر گرفتن نکاتی امنیت این فضا رو تا حدودی بیشتر کرد . مثلا اطلاعات فردی و هویتی خودتون رو هیچ وقت توی مسنجر یا دایرکت افشاء نکنید ، هر عکس یا مدرکی که تو محیط خصوصی و چت میفرستین به صورت بالقوه میتونه روزی در معرض دید عموم قرار بگیره .

@Chelsalegi

خرد نوع نادری از جنون است ، آنچه عمومیت دارد جنون است نه خرد ، که خرد همان جنون پس زدن جنون است . به گمانم " دارالمجانین " نام دیگر " دنیا " باشد .
@Chelsalegi

سخنان بی پروا صادق زیبا کلام در شبکه چهار در باب دین و سیاست

@Chelsalegi

يارو به شوق خدا راه افتاد رو به كعبه. از بيابون گذشت، رو به كعبه، از دريا و كوه گذشت، رو به كعبه. تا رسيد. رسيد به كعبه و دور كعبه گشت، رو به كعبه. وسط طواف ايستاد، رو به كعبه، دست كشيد رو ديوار، گفت:
صدامو بشنو، خودتو دريغ نكن!
يكى زد پشتش. خدا بود. يارو برگشت، رو به خدا، پشت به كعبه.

@Chelsalegi

دنیا رو هم دور بزنی هیچ جا دنج‌تر از لحاف تشک خودت نیست که توش مچاله شدی و داری آهنگ گوش میدی و با چشمای بسته پرواز می‌کنی

@Chelsalegi

یه فلاسک چای و چنتایی کتلت و گوجه هم تو یه زنبیل دسته دار جلوی پای شاگرد باشه تا آخر دنیا دنده بدی دو به سه و معکوس
@Chelsalegi

واژه ترشيده مال دورانيه كه زنها هنري بجز شوهر كردن نداشتن. براي زن توانمند امروزي, ازدواج صرفا يك گزينه ست. نه تنها هدفِ زندگي

@Chelsalegi

روزی که باقیمانده های یک گروهان در پایان جنگ از هم خداحافظی می کنند و هر کس می رود به دنبال زندگی خودش، روزی که دبیرستان تمام می شود و بچه ها برای آخرین بار ازمدرسه خارج می شوند، روزی که دوستانت بدرقه ات می کنند تا برای همیشه از شهرشان بروی، روزی که آخرین جلسه کلاس آخرین واحد دانشگاهی را ترک می کنی، روزی که خانه ات را عوض می کنی و برای آخرین بار همسایه ها را می بینی، روزی که کارت را تغییر می دهی و با همکارانی که دوستشان داشتی برای آخرین بار دست می دهی، اینها روزهایی است که چیز بزرگی می میرد. چیزی که بزرگتر از جمع جبری تک تک اجزایش است، چیزی بزرگتر از تو، بزرگتر از آدم ها، بزرگتر از فردیت. مرگی که کسی مجلس ترحیمی برایش نمی گیرد، مرگی که گور ندارد، مرگی که تشیع جنازه ندارد.
مرگی که شبیه مرگ آدمی نیست ولی گاهی به همان اندازه دردناک است.
@Chelsalegi

اگر هیچ چیز درباره جهان نمی دانستم، اگر نمی دانستم که کلمات چه معنایی دارند. اگر نمی دانستم که فرق زن و مرد چیست. اگر نمی دانستم که چه چیزهایی حالم را خوب و کدامها حالم را بد می کند. اگر نمی دانستم شب چیست، روز چیست. اگر نمی دانستم عشق چیست. اگر نمی دانستم انتگرال به چه دردی می خورد، اگر اعداد را نمی شناختم. اگر نمی دانستم گیاهان چطور رشد می کنند. اگر...
اگر هیچ چیز درباره ی جهان نمی دانستم، جهانم را "خلق" می کردم.
@Chelsalegi

‏خدايا ممنون كه دنيارو گرد آفريدي، ممنون كه نوبت به همه ميرسه...
@Chelsalegi

خیلی وقتا کاری از ما ساخته نیست. باید منتظر بمونیم تا اتفاق خودش بیفته. هر اقدامی ممکنه نتیجه‌ی کارو خراب کنه. بعد از اینکه دانه‌رو کاشتیم تنها کار مفیدمون اینه که منتظر بمونیم تا نتیجه‌ی کارو ببینیم. دانه‌رو انگولک کنیم از بین میره و جز یه حسرت و دریغ ازش چیزی باقی نمی‌مونه. باید صبور بود و دندون رو جیگر منتظر موند. اتفاق باید خودش بیفته.
@Chelsalegi

تو دوران بچگی فیلم ساز دهنی رو دیدم.توی یه جزیره جنوبی کشور پدری که روی کشتی کار می کنه بعد از اینکه پسرش ختنه کرد از یه خارجی یه ساز دهنی هدیه می گیره و به پسرش می ده.بچه های بندر تا اون موقع ساز دهنی ندیده بودند و عبدلو متوجه میشه با این ساز دهنی می تونه از اون ها استفاده کنه.اوائل با گرفتن پول اجازه می داد بچه ها ساز بزنند و بعدش اون هارو برده ی خودش کرده بود و خوراکی هاشون رو در ازای ساز دهنی می گرفت.یک شخصیت منفی کامل.در میون این بچه ها یه امیرو بود که یتیم بود و بشدت دلش می خواست ساز دهنی بزنه و هرکاری که عبدل می خواست رو انجام می داد.تا اونجا که بهش کولی می داد و ساز می زد.یک موقع یه جا می فهمه که خر عبدل شده و عزت و شرافتش رو از دست داده و در یک حرکت شجاعانه ساز دهنی رو به دریا پرتاب می کنه.نمی دونم چرا امروز همش به یاد این فیلم می افتادم.ساز دهنی زندگی مون چیه که حاضریم براش عزت مون رو بفروشیم و روح مون رو خراش بدیم و پشت سر هم دروغ بگیم و آرامش مون رو هم بخاطرش فدا کنیم؟شاید پول،خونه،ماشین مدل بالا،احترام اجتماعی بیشتر،حریص بودن برای داشتن اسباب و وسائل بروزتر.دارم فکر می کنه همه ی این ها می ارزه که من فقط یه دهن ساز دهنی بزنم؟منتظر فرصتم که اون ساز دهنی رو بندازم ته دریا و مثل امیرو تو کوچه پس کوچه های بندر با شادی برقصم و بدوم...
@Chelsalegi

خدایا تو از پیش ما رفتی و با رفتنت به ما گفتی که خود را عادل نپنداریم زیرا اگر عادل پنداشته می شدیم تو در پیش ما می ماندی. خدایا تو از پیش ما رفتی و با رفتنت به ما گفتی که عذاب و پاداش را انتظار نکشیم زیرا اگر می خواستی عذاب و پاداشمان دهی تو در پیش ما می ماندی. خدایا تو از پیش ما رفتی و با رفتنت به ما گفتی که اثری از تو در ما نیست زیرا اگر در ما اثری از تو بود تو در پیش ما می ماندی. خدایا تو از پیش ما رفتی و با رفتنت به ما گفتی که از این پس تنها با نبودت سخن می گویی.
@Chelsalegi

فرانسویا واسه هر سیصدوشصت و پنج روز سال یه نوع پنیر دارن واسه خوردن ما ایرانیا هم یه نوع غصه
@Chelsalegi

تو مسیر زندگی، میون همه اشتباهات کوچک و بزرگ، دوتاش دردناک ترین ضربه ها رو به آدم میزنه. اشتباه انتخاب شدن و آدم اشتباهی رو انتخاب کردن.
@Chelsalegi

ای مهار عاشقان در دست تو آخه شما که توی بهشتِ‌ت ناف هر کسی رو برا کسی گره زدی و همه توی خماری یه چشم خمارند که خودشون هم خبر ازش ندارند، چرا کار رو یکسره نکردی قربون خلقتت! آخه این چه توقعی که داری از ما!؟ این عجوبه‌‌ی آفرینشِ‌ت که خودش هم خودش رو نمی شناسه چطور بره بین این همه آدم زبون بسته اون یار بهشتی خودش رو پیدا کنه؟ آخه قربون انصافت چشم‌ها رو هم که حروم کردی و گفتی جیزه نگاه تو چشم نامحرم نکن فلک میشی اونور! آخه پس چیکار کنیم حالا؟ آنقدر سرگردانمون نمی‌کردی. کاش کاری می‌کردی هرکسی بعد از یه مدت پخته شد بی زحمت و زاری می‌دونست اونی که روحش شبیه‌اش هست کجاست. می رفت دستش رو می گرفت و می گفت: ای غریبه آشنایم می‌شوی؟ اون یکی هم تا دلبر رو می‌دید از چشماش می شناختش و می‌دونست آهان این همونه که تو بهشت دوسش داشتم! بعد می نشستند ورِ دل هم و گُل‌شان در بر و میِ‌شان در کف و معشوقِ‌شان به کام بود و این همه آه و ناله پا نمی‌گرفت توی این دنیا. مثل آدم می نشستیم و به دردهای آدمیزادیِ دیگه‌امون می‌رسیدیم خیر سر فرشته‌گیمون! والا حالا روزگاره داریم هی « می زنی تو زخمه و بر می رود» اونوقت ما «تا به گردون زیر و زاریم روز و شب» ناز شست آفرینشِ‌ت آخه
@Chelsalegi

شب هایی که تنها هستم. هوا که تاریک می شود، سکوت ترس آوری روی در و بام می نشیند ، می ترسم. گویی هزاران چشم وغ زده از پشت شبح درخت توت به من زل زده اند. به آسمان نگاه می کنم. زلالی ستاره ها دلم را آرامش می بخشد. ستاره ها تنها مونس شب های تنهایی من هستن ...
@Chelsalegi

شجاع یعنی نترس ، ترس همواره در «از دست دادنه» ، شجاع به کسی میگن که از «از دست دادن» چیزی یا کسی نترسه ، مثلا اگه قماربازه از باخت و رفتن مالش نترسه اونوخت در همین حد شجاعه .. اگه بازرگانه از ریسک نترسه.. اگه عاشقه از رفتن معشوق و از دست دادنش نترسه ... اگه تو میدون جنگه و مبارزه، از مرگ و از دست دادن جانش نترسه ... همه اینا در حد و قواره های خودشون شجاعن، اما بنظر اونیکه داره اینارو مینویسه؛ ازینها همه شجاع تر اون انسانیه که بعد یه مدت طولانی، بفهمه اشتباه کرده و باید هر چی بدست آورده اعم از باور و ایمان و اعتقاد و ... را دور بریزه و با حقیقت روبرو بشه ، کسی که این جرات رو داشته باشه شجاع ترین مردمه

@Chelsalegi

همانقدر که اجنبی از هر فرصتی برای جشن و سرور و پایکوبی و بزن و برقص استفاده می کند و دائما دچار است به مفتوحیّتِ نیش تا بناگوش؛ رعیت مفلوک ِ ممالک محروسه هم مبتلاست به ماتم ِ مستمر....
@Chelsalegi