در سرزمین من زن و نفت
تاریخ مشترڪی دارند
نفت به استعمار انگلیس درآمد
و زن به استعمار سنت و خرافات
در سرزمین من این دو میسوزند ،
تا سرزمینم روشن و امن بماند.
@Chelsalegi

از مصائب عظما که بر مملکت گل و بلبل حاکم شده است یکی هم این است که
هیچ کس دستی نگیرد بر زمین افتاده را....

@Chelsalegi

‍ تهران اینقدر خلوت بود که احساس غربت کردم. یکهو دلم برای همه آدم های شهر تنگ شد. دلم می خواست انقلاب مثل همیشه پر از دانشجو و کتاب خوان باشد. دستفروش های چهار ولیعصر جار بزنند، آنقدر برای تاکسی صبر کنم تا خسته شوم. یکهو انگار آمده باشم توی یک شهر دیگر...
تهران امروز خلوت بود کاش دوباره شلوغ شود
آدم توی یک جای خلوت خیلی سخت گُم می شود. تهران یک جای خوب برای گُم شدن است، برای دیده نشدن، برای فراموش شدن. برای فراموش کردن ...
تهران یک جای خوب برای یک تنهاییِ پر هیاهوست.
@Chelsalegi

حاکمی رسم بنهاد هر که از مسافران وساکنان دزدی کند آن شخص را سوار بر الاغ به مدت یک هفته در شهر بگردانند.
این گذشت تا که شخصی از دیگری حلوا بدزدید و بخورد.
به جرم دزدی به محکمه اش بردند و چون محکوم شد طبق حکمِ حاکم سوار بر الاغی او را در شهر بچرخانیدند و مردم در کوچه و بازار با دیدن آن حالت بسیار هیاهو بکردند.
هنگام چرخاندن نگهبان از دزد پرسید:
بسیار سخت میگذرد؟
دزد گفت نه !
حلوا را که خوردم، الاغ را هم که سوارم،
مردم هم که شادی میکنند و شادند، از این بهتر چه هست؟!
حکایتی است شیرین از احوال مملکت !
بیت المال را که میخورند، بنز را هم سوارند، ملت نیز خوشحالند و جوک میسازند و می خندند.
خداوند این شادی و آرامش را از ملت ما نگیرد...
@chelsalegi

‍ همیشه هم این خوب نیست که آدم دنیایش بزرگ باشد...
مثلا خود من؛ بچه که بودم پنج شش ساله تصورم از "پول"، چیزی بود که بشود با آن از بقالی سر کوچه یک ‌مشت گندم برشته یا آرد نخود خرید...

یا مثلا تصورم از یک سفرِ رویایی، مسافرتِ رفت و برگشتِ "کلاس تا دفتر مدرسه" بود...! زمانی که گچ، توی دستِ معلم تمام می‌شد و برمی‌گشت و چشم می‌چرخاند بین بچه‌ها و آخرِسر، من انتخاب می شدم که پاشو برو از دفتر گچ بیار"
وااای...و من مثل یک پیامبرِ برگزیده از پشت نیمکت مبعوث می شدم و راهروی بهشت را طی می کردم و می رفتم دفتر؛ از خودِ "خدا" که داشت پشت میزش چایی می‌خورد، یک جعبه گچ می گرفتم و وقتی وارد کلاس می شدم، چشمِ همه ی بچه ها با حسرت می‌چرخید به سمت من و... نگاهم می کردند با حسرتی که به یک "از فرنگ برگشته"..
@Chelsalegi

محیط زیست ایران خیلی عجیب است.
نسل شیر و ببر مدتها است منقرض شده.
نسل پلنگ و یوز هم در خطر انقراض است.
اما تا دلت بخواهد نسل کفتار و گراز و الاغ و گوسفند رو به فزونی است.
@chelsalegi

وقتی خداوند دنیا را آفرید، عادت داشت که در همین دنیا و در میان بازار زندگی کند. ولی زندگیش روز به روز مشکل تر می شد زیرا مردم همیشه با شکایت ها و مشکلاتشان به سراغش می رفتند: همسر کسی بیمار است و فرزند کسی مرده است و دیگری بیکار است.... انواع شکایات و مشکلات مردم. و مردم حتی ملاحظه نمی کردند که روز است یا شب: بیست و چهار ساعته مجبور بود به شکایات مردم گوش بدهد و طبیعی است که حوصله اش سر برود!
عاقبت از مشاورانش نظر خواهی کرد. گفتند، "... اول اینکه آفریدن این دنیا خطایی بزرگ بود! و دوم اینکه زندگی تو در چنین دنیایی نیز اشتباه بوده است. حالا فرار کن چون این مردم تو را خواهند کشت!"
خدا پرسید، "به کجا فرار کنم؟"
یکی گفت، "به قله ی اورست برو."
خدا گفت، "شما آینده را نمی دانید. من از گذشته و حال و آینده با خبرم. به زودی مردی به آنجا خواهد رسید. و وقتیکه مرا ببیند، به زودی همان مشکلات شروع می شوند: اتوبوس ها و جاده ها و هواپیماها و رستوران ها همه جا ساخته خواهند شد... چون مردم به آنجا خواهند آمد تا مشکلات و مسائل خودشان را بازگو کنند. بازهمان اوضاع شروع می شود."
کسی دیگر گفت، "پس بهتر است به کره ی ماه بروی."
خدا گفت، "شما نمی فهمید. هیچ جایی نیست که انسان دیر یا زود به آنجا راه پیدا نکند."
 در اینجا یکی از مشاوران پیر که عادت داشت کمتر سخن بگوید در گوش خدا زمزمه کرد، "من جایی را می شناسم که انسان هرگز به آنجا راه نخواهد یافت: تو فقط به درونش برو. 
او همه جا را خواهد گشت ، ولی هرگز درون خودش را نخواهد گشت."
 و خدا گفت، "این به نظر منطقی می آید." و از آن زمان تاکنون، خداوند در درون شما زندگی کرده است.
 اینک من آن راز به شما گفته ام، بستگی به خودتان دارد: اگر مایلی بروی و با او ملاقات کنی، به درون برو! ولی شکایت نکن! درواقع، او از دیدار تو بسیار خوشحال خواهد شد، زیرا هزاران سال است که کسی را ملاقات نکرده است، فقط گاه گاهی!
 و کسانی که به او رسیده اند، با ساکت شدن، هشیار شدن و آگاه شدن به او دست یافته اند. آنان اهل شکایت کردن نیستند ، آنان اهل مزاح و خنده هستند. و من به شما می گویم: خداوند در خنده است که به شما ملحق می شود.
@Chelsalegi

گفت:
تو ابراهيم ما نيستي، ليكن سوزاندن از من، سوختن از تو.
اطاعت امر كرديم.
اينك آتش در ميان دل غمديده ى ما مى سوزد و ما در ميان دل سوخته ى آتش مى سوزيم.
@Chelsalegi

بعضی آرزوهامون اونقد دیر به حقیقت میپیونده که باید رو به آسمون کنی و بگی "به دردم نمیخوره، مال خودت"
@Chelsalegi

‍ بازجو گفت: "بری انفرادی زبونت باز می شه!"
انفرادی اتاق کوچکی ست که کفش پتوی سربازی انداخته اند با دستشویی و توالت و سکوت. و زمانی بسیار طولانی که تا هرچقدر دلت می خواهد خیال را جولان بدهی تا به همه جا سرک بکشد. یاد چیزها، حرف ها و کسانی می افتی که تعجب می کنی آن ها را چطور فراموش کرده بودی.
من در انفرادی دنبال خودم گشتم. هرکس ساختن زندان انفرادی به کله اش زده، آدم جالبی بوده و خوب می دانسته با آدم ها چطور بازی کند...
 یعنی درست تر آن است که بگویم می دانسته آدم بهترین دشمن خودش است...
لازم نیست او را کتک بزنند یا زیر شکنجه لت و پارش کنند، بهترین راه این است که خودش را با خودش تنها بگذارند تا خودش، دخل خودش را بیاورد.
احمد غلامی
@Chelsalegi

آن دسته از دوستانِ جان که در کشوری غیر از ایران سکونت دارند به ما از دنیا بی‌خبرها بگویند که آیا در ممالک دیگر هم سیاستمداران و مدیران مثل «دیبی» در مجموعه کلاه‌قرمزی حرف می‌زنند یا این پدیده مختص مرز پرگهرمان است؟ چند تا مثال می‌زنم تا متوجه منظورم بشوید:
مردم نگران گرانی میوه و مواد غذایی نباشند
یعنی قرار است دهن مردم سرویس شود اگر خیلی شدید این ادعا مطرح شود یعنی بدون شک یک قحطی بزرگی در راه است حالا چه شب عید باشد چه قبل از ماه رمضان
هواداران نگران کسر امتیاز نباشند
یعنی قطعا از تیم مذکور شش امتیاز کسر خواهد شد و تیم از دو پنجره نقل و انتقالاتی محروم خواهد شد
مردم نگران قیمت دلار نباشند
بدون شک قیمت دلار با تندترین شیب ممکن بالا خواهد رفت
نود درصد مردم از فلان موضوع رضایت دارند
یعنی مردم از آن موضوع خاص به ستوه آمده‌اند و اعصابشان خیلی خیلی خرد است
سال آینده سال رشد کشور در زمینه فلان است
یعنی دست کم تا ده سال در آن زمینه هیچ پخی نخواهیم شد
امسال سال فلان و فلان است
یعنی کار از اعلام آمار و درصد و وعده و وعید گذشته و مسئولین بالکل در آن زمینه امیدشان را از دست داده‌اند؛ قرائت فاتحه توسط حضار
حالا به من بگویید فقط ما این طوری هستیم یا این مدل حرف زدن اقتضای حکمرانی در تمام دنیاست؟
احسان جوانمرد
@chelsalegi

‍ این مسافرت‌های نوروزی که ما می‌بینیم با هیچ استانداردی اسمش گردشگری نیست. این باید اسمش «فرار از خانه» باشه. و مثل خیلی از فرارهای دسته‌جمعی، خصوصیات زامبی‌وار هم داره. از به کثافت کشیدن مناظر طبیعی تا سوزاندن جنگل تا کشتن حیوانات در حال انقراض. حتی در تبلیغات گسترده تلویزیونی برای تحریک مردم به ترک خانه، خبری از جذب مشتری برای بنگاه‌های گردشگری نیست، کل پیام اینه که پاشید برید بیرون! من حتی یک آگهی بازرگانی برای یک هتل در شهرستان‌ ندیدم. چون اساسا هتلی وجود نداره، و اون تعداد اندکی هم که هست هم انقد ظرفیت پایینی دارن که در این ایام به هرحال تکمیل میشن و نیاز به تبلیغات نیست و هم انقدر قیمت‌شون بالاست که عملا کاربردی برای عموم مردم نداره. شما حتی اگه قیمت دلار رو همین ۵هزارتومن امروز در نظر بگیری، هتل ترامپ در نیویورک که پنجره اتاق رو باز کنی سنترال پارک رو می‌بینی، و جزء لاکچری‌ترین و گرونترین هتل‌هاست، در مقایسه با هتل‌های ایران قیمت منصفانه‌ای داره!. حمل و نقل عمومی‌ هم تقریبا وجود نداره، و گرنه تا همین الان ۲هزار مجروح رو دستمون نمی‌موند. چون اکثریت ماشین‌هایی که حتی برای داخل شهر ناایمن هستن رو میبرن میندازن تو جاده‌ها، و تازه باید از بیت‌المال سوبسید بدیم به بنزین تا همونشم بتونن ببرن. و وقتی هم رسیدن به مقصد، اقامت نمی‌کنند، یه گوشه چادر می‌زنند و اطراق می‌کنند! می‌خوام بگم کل این پروسه از ابتدا تا انتها یه سفر فیک و قلابیه. ماشین فیک، سوخت فیک، جاده فیک، هتل فیک، پیک‌نیک فیک. با کلی هزینه مالی و جانی. و البته خوش هم میگذره. چرا نگذره؟ هدف فرار از خانه بوده، و تو هر فراری سپری کردن زمان در هر مکانی و در هر شرایطی غیر از محل حبس، خوشگذرانی حساب میشه. جلوش هم نمیشه گرفت. مهاجرت غیراصولی، گسترش شهری غیراصولی، معماری غیراصولی، توزیع امکانات غیراصولی، و خیلی اتفاقات غیراصولی دیگه که در طول هشتاد سال گذشته رخ داده، منجر به یک زندگی بیمارگونه شده، و خلاصی موقت ازش هم منجر به یک فراربیمارگونه شده. فقط باید این تعارف ابلهانه رو بذاریم کنار و اسمش رو نذاریم توریسم!
@chelsalegi

‍ قدیم‌ترها دل‌مان که تنگ می‌شد راه می‌افتادیم، کیلومتر کیلومتر گز می‌کردیم و از شوق دیدارِ دوست یا دلبر قلب‌مان تند تند می‌زد، گاهی دیدار می‌شد مُیسر و بوس از کنار هم، اگر هم میسر نمی‌شد خرجش یه نوشته‌ی «آمدم، نبودی، رفتم» بود. گاهی هم که نامه‌ای رد و بدل می‌شد پاکت و کاغذش را جوری بو می‌کشیدیم که عطر دوست یا دلبر را از دلش بیرون بکشیم. کمی که گذشت تلفن آمد. صدا نشست جای دیدار و سیم تلفن شد چاره‌ی دلتنگی‌. همینجور هی گذشت و گذشت و رسیدیم به شبکه‌های اجتماعی. دل‌مان که تنگ می‌شد لایکی می‌زدیم، کامنتی می‌گذاشتیم و ...
حالا رسیده‌ام به وایبر و تلگرام و...
دلتنگی که سراغم می‌آید می‌روم توی لیست کانتکت‌های تلگرام. عکس‌های پروفایل را نگاه می‌کنم، یکهو می‌بینم فلانی ازدواج کرده، یا آن یکی سگ خریده. گاهی هم تصویر سیاه می‌شود یا خطی سیاه و اریب گوشه عکس می‌نشیند، می‌فهمم که فلانی سوگوار شده، غمگین می‌شوم اما تسلیت هم نمی‌گویم، انگار عادت کرده‌ام به گذشتن، شاید هم ‌یکجور ترس از آغازِ کلام می‌افتد به جانم...
بین همین بالا و پایین کردن‌های لیست، می‌رسی به «او»، بهانه‌ات هم برای چک‌کردن کانتکتهایت همین بوده اصلا، رسیدن به او، تا وقتی بهش نرسیده‌ای دلت شور می‌زند، حالش چطور است؟ کجاست؟ معشوق و معشوقه‌ی کسی شده یا نه؟... پیدایش می‌کنی. اگر بخندد خیالت راحت می‌شود، می‌گویی خدا را شکر، دلش خوش است، اما وای به روزی که ببینی غمگین است، نه اینکه پیام بدهی و بپرسی از غمش، نه، تو زیادی دوری، فقط غمگین می‌شوی، بعد با خودت می‌گویی شاید تا چک کردنِ بعدی تلگرام حالش خوب بشود، بعدتر هم از برنامه خارج می‌شوی و می‌خزی توی غار خودت...
دنیاست دیگر... گاهی خبر گرفتن از آدمها به همین مزخرفی‌ست و تماشای عبارتی مثل «لست سین فلان ساعت» هم می‌شود چاره‌ی دلتنگی... کاری‌اش هم نمی‌شود کرد، باید صبر کنی و‌منتظر باشی ببینی تکنولوژی چه خواب جدیدی برای دلتنگی‌هایت دیده...
@Chelsalegi

هنوز بیست و چند سال نداشتم که کتاب چهل سالگی را خواندم...به خودم میگفتم هنوز تا چهل سالگی خیلی مانده ...خودم را مردی با شانه های افتاده ، نگاه نافذ و گاه خیره به اطراف که دست هایش بوی سیگار میداد تصور میکردم ، مردی که شاید موهایش جو گندمی شده بود و دور چشم هایش هم گود افتاده بود . حالا در خیابان های شهر که راه میروم و خودم را جلوی شیشه ی مغازه ها برانداز میکنم ، تقریبا همان مردی هستم که روزی در ذهنم ساخته بودم ، اما آن مردی که در خیالم بود به دنبال آرزوهایش میگشت و این مردی که عکسش را توی شیشه های موجدار میبینم، آرزوهایش را دیگر فراموش کرده و حیران به تماشای دنیا نشسته است ...من اما این مرد سرگردان خسته را بیشتر دوست دارم ...
@Chelsalegi

برای روز پدر
چیزی نخرید
پدر بهشتی را هم که داشت
زیر پای مادر گذاشت.....
پدر روزت مبارک یعنی چه؟
پدر امسالت را خسته نباشی...
قدیمی ترین کتیبه ی دنیا
خط های پیشانی پدرم بود
که با دستان لرزان خدا رویش نوشته شده بود
شرافت تنها چیزیست که به آن اعتقاد دارم...
@chelsalegi

کسانے که در مقابل ظلم
متحد نمیشوند؛
در زندانهای ظالم
یکدیگر را ملاقات خواهند کرد
برتولت برشت
@Chelsalegi

عمودي همدیگه رو دوست داشته باشید وگرنه افقي که همه همو دوست دارند
@Chelsalegi

‍ کلماتی که برای توصیف پروردگار به کار می بریم، همچون آینه ای است که خود را در آن می بینیم. هنگامی که نام خدا را می شنوی ابتدا اگر موجودی ترسناک و شرم آور به ذهنت بیاید، به این معناست که تو نیز بیش تر مواقع در ترس و شرم به سر می بری. اما اگر هنگامی که نام خدا را می شنوی ابتدا عشق و لطف و مهربانی به یادت بیاید، به این معناست که این صفات در وجود تو نیز فراوان است.
الیف شافاک
@Chelsalegi

راه دور وجود ندارد, کوچه های سرد دروغ است, فاصله داستان است. یک رنگی همه جا را گرفته. آدم ها همه همدیگر را دوست دارند. آسمان همیشه آبی است. برگ ها نمی ریزد, درخت ها خشک نمیشود. ساحل ها افتابی است, دریا ها آرام.
دل هیچکس زخم نمیشود. درد وجود ندارد. حوصله ها سر نمیرود. هیچکس دیر نمی‌رسد, هیچکس زود نمیرود. کسی خدا حافظی نمی کند. کسی گرسنه نمی خوابد. کودک ها زندگی امنی دارند.
موها نمیریزد, پوست ها خط نمی افتد. کلسترولِ همه پایین است, هیچ چشمی آستیگمات نیست.
زنبورها عسل دارند ولی نیش نمی زنند. مار ها مهربانند. گرگ ها با سگ های گله مسابقه دوستانه میدهند.
خیابانها چاله ندارد, ماشین ها اگزوز ندارد. چراغهایی راهنمایی همیشه سبز است. کسی تصادف نمی کند. پیاده رو ها سر ازیری است. بستی فروشی ها همیشه باز است.
هیچ خانه ای در ندارد, هیچ دری قفل ندارد. پنجره ها پرده ندارد.
شیطان بازنشسته شده و کارگاه ریخته گری خودش را دارد. عزراییل روزها در یک قهوه خانه کار میکند, شب ها یک گوشه مینشیند خاطراتش را مینویسد.
بهشت که گفته اند ای کاش چنین جایی باشد.
@Chelsalegi

‍ کل تاریخ ایران رو میشه توی اینستاگرام از بر شد. همه‌ی جنگ‌ها، قحطی‌ها، ظالم و مظلوم بازی‌ها، حاکم و محکوم بازی‌ها، زورگفتن‌ها و زور شنفتن‌ها، تحریم‌ها، تهدیدها، تحقیرها، اعدام‌های توی خیابون، ترورهای توی پستو، قرار مدارهای دزدکی، سکس‌های یواشکی، انقلاب‌های بدفرجام، جنبش‌های بی‌فرجام. ایرانی اینستاگرام همه‌ی این تاریخ رو با خودش می‌کشونه لابلای کامنت‌ها و پست‌ها و دایرکت‌هاش. که چون اینستاگرام فیلتر نیست، که چون عکس‌هاش بیشتر از نوشته‌هاشه، که چون همیشه راحت‌تره رو خواسته، همش اونجا پلاسه. ایرانیه فهمیده مفتضحانه‌تر از تلگرام هم میشه وقت‌کشی کرد. همینه که اونجا اینجوری شده. یه تیمارستان شناور که مریض‌ها میان توش ولی معمولن مرخص نمیشن.
@Chelsalegi