« تا وقتی عدالت و آزادی برقرار نشده است ، هر روز برای برخورداران و بهره مندان عید و برای نابرخورداران و بی چیزان عزا است. نوروز از آن جهت که فرصتی برای نو شدن است زیبا است ولی نوشدنی که محدود به چهره ها بماند و مناسبات غیر عادلانه امروزی را شامل نشود مطلوب نیست ، عید واقعی ما آن روزی است که همه انسانها آزاد بوده و بر روی زمین انسان نابرخورداری نمانده باشد
اندکی صبر سحر نزدیک است. »
@Chelsalegi

سیب، آه ای میوه ی درخت دانش، در کدام پیچ تو را گم کردیم؟ تو را که آغاز ماجرای انسان بودی و همه ی داستان اصلا با سیب سرخ حوا شروع شد، با اولین نافرمانی؛ با اولین عصیان، انسان بودن مگر چیزی به جز گاز زدن به آگاهی بود؟ تو را کجا جا گذاشتیم؟ اگر سیب در دست داشتیم، شاید هیچ آدمی را برای رنگ و جنس و ملیت اش از سیب محروم نمی کردیم. سیب را تقسیم می کردیم، مهر را و دانش را. حیف که جایی در راه ؛ سیب از دستمان افتاد و هبوط ما نه آن روزی که از بهشت رانده شدیم که از آن روز که سیب را گم کردیم آغاز شد.
و از آن سیب تا این سیب چه راه درازی بود از جهل ، از نادانی ؛ از تعصب؛ از نفرت و خط کشی ؛ از جنگ و برادر کشی . و اینجا بر روی زمین جهنمی ساختیم . و جهنم جایی است که نه فقط دست دختری برای چیدن سیبی کوتاه می شود و مادری در زندان لالایی می خواند و از ملاقات محروم می شود بلکه ملتی سالیان سال تحقیر می شود؛ تحریم می شود؛ زیر خط فقر می رود و به گناه ناکرده مجازات می شود.جهنم جایی است که نمی دانی تاوان چه چیز را پس می دهی.. تاوان جنایات دیگران را؟ تاوان زودباوری مردمت را؟ تاوان ترس خودت را؟ رو به آسمان نگاه می کنی و دیگر حتی رمق فریاد زدن نداری، جهنم جایی است که برای چیدن یک سیب ؛ از بهشت رانده شده ای ولی دستانت از سیب خالی است و ازخودت می پرسی در کدام پیچ این مسیر پر پیچ و خم، سیب را گم کرده ای؟
@chelsalegi

خاطرات بد، دلخوریها، کینه های ریز و درشت، بی معرفتی ها و نامردیها، طعنه ها و کنایه ها، انتظارات براورده نشده، رویاهای تعبیر نشده، هر شب همه را بریز وسط سفره، آنوقت پنجره را باز کن، با هر دستت دو گوشه سفره را بگیر، ببرش بیرون پنجره چند بار بتکان، همه را بسپار به باد، به باران، به خاک، به آب. پنجره را ببند، سفره تمیز را بگذار کنار، تا فردا.
@Chelsalegi

‍ ‏آقای محترم تقریبن شصت‌ساله توی ساندویچی کارتش را که کشید، تقریبن آمد توی بغلم، گوشی قدیمی نوکیایش را تقریبن چسباند به صورتم و پرسید «مانده حساب رو چقدر زده؟»
‏۶۵،۳۷۲ ریال.
باقی دنیا را نمی‌دانم، اما آدمی که در این شهر زندگی می‌کند، باید یک چیزهایی را خوب بلد باشد. باید بلد باشد به خانم پیر واحد پایینی فکر نکند که سه‌ماه است در خانه‌اش آب‌گرم ندارد چون پولش نمی‌رسد پکیج بخرد و لوله‌کشی را عوض کند. باید بلد باشد پیرمرد نشسته روی پله‌ی دوم را نبیند که هر روز با صدایی آهسته‌تر از روز قبل می‌گوید «اگه می‌شه برام غذا بخرین.» باید بلد باشد به روی خودش نیاورد که مرد و زنی جلوی بساط هفت‌سین، وقتی گلدان بنفشه را برمی‌دارند و در جواب «چند؟» می‌شنوند ده‌هزار تومان، دست‌دست می‌کنند و گلدان را سر جایش می‌گذارند.
‏حالا شما بگویید، اگر بلدید، که آدم وقتی توی ساندویچی نشسته و بال با سس تند بوفالویش را گاز می‌زند، باید به چشم‌های منتظر مرد شصت‌ساله‌ای که یک روز مانده به عید، فقط ۶۵،۳۷۲ ریال ته حسابش مانده چه بگوید؟
حسین وحدانی
@chelsalegi

‍ اون قدیم ترا تلویزیون یه سری کارتون پخش میکرد که ماها هیچوقت نفهمیدیم آخرشون چیشد، شروع میشد و یهو میدیدیم دیگه پخش نشد، پیگیر میشدیم، فکر میکردیم ساعتش عوض شده، سر ساعت مینشستیم و منتظر میشدیم اما خبری نبود، دیگه پخش نمیشد، لابد پیش خودشون میگفتن بچه‌س، نمیفهمه، چی حالیش میشه، یادش میره. اما ما یادمون نمیرفت. هنوزم که هنوزه یه علامت سوال ته کارتونای بچگیمون نشسته که بدونیم آخرش چی میشه، یه سریا که ماهواره داشتن میگفتن آخرشو دیدن. میدونید، زندگی همیشه فرق داره، همه با هم برابر نیستن، مثلا میگن دیوید بکهام پول داده قسمت آخر میگ میگ رو برای بچه خودش بسازن. که خوب احتمالا صدا و سیمای ما قد دیوید بکهام به ما بچه ها توجه نداشته. بگذریم!
ما همون نسلیم، نسلی که روزای کودکیش با کارتونای نیمه تموم گذشته، هیچ نقطه ای برای پایان علایقش نداشته. لعنت به این نقطه ها!
چه انتظاری هست؟ نسلی که پایان رو یاد نگرفته، ازش بعیدم نیست که همه چیز رو ول کنه و یهو بذاره بره، چه انتظاری هست که رفتن و تمام کردن رو بلد باشه، یاد گرفته که بی مرام باشه و منتظرت بذاره، مثل گذشته و بلایی که سرش آوردن،
از شماهم انتظاری نیست عزیزم، همینطوری برو، فدای سرتون، عادت داریم!
@Chelsalegi

‍ لورا برانیگن یکی از محبوب ترین سلبریتی هایی است که در چهل و چند سالگی مرده. چهل و چند سالگی؟! چهل و هفت سالگی. و در سال ۲۰۰۴ «کنترل نفس» یا Self Control معروف ترین ترانه ای است که خوانده. و فکر می کنم با گوش همه ی ما آشناست. اصطلاح کرم گوش را لابد شنیده اید. وقتی یک ترانه ای می شنوید و حتا اگر حفظش هم نکنید و یا معنی اش را هم ندانید و زیر لب مدام تکرارش کنید و یا با سوت بنوازی اش، دچار کرم گوش شده اید. هیچ راه حلی هم ندارد! باید بگذارید خود کرم از نفس بیفتد و دست از سرتان بردارد. کنترل نفس از این دست ترانه هاست. کاری هم به چهل و هفت ساله بودن لورا برانیگن نداشته باشیم. بگذاریم برای همیشه، زمان در چهل و هفت سالگی لورا توقف کند! اما و اما و اما، چهل و هفت سالگی موقع هزیمت و عزیمت جاودانه نیست
@chelsalegi

‍ از جملاتِ قران که یقه‌ آدم را محکم می‌‌گیرد یکی‌ هم همین است "لَقَدْ جِئْتُمُونَا فُرَادَى كَمَا خَلَقْنَاكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ " که یعنی شما به ما تنها باز می‌گردید چنان که تنها آفریده شده‌اید. بی‌ تعارف می‌‌گوید همه آنچه می‌‌اندوزید، چاره تنهایی نیست. تنهایی سرنوشتِ محتومِ آدمیزاد است. سرنوشتی که از روزِ نخست رقم خورده. به قول مصطفی ملکیان به نقل از امام فخرِ رازی همین یک آیه برای تحولِ همه انسانها کافی‌ است. همین یک آیه یادمان می‌‌دهد که چراغ به دست بگیریم و در درون خود مان به دنبالِ گم شده‌ها بگردیم، که خوشبختی‌ هر چه هست مسئولیتِ فردی تک تکِ ما است، که به خود مان امید داشته باشیم و از خودمان بترسیم. تنهایی هم سرشت هم سر نوشت آدمیزاد است.
@Chelsalegi

یه جور نگاه به زندگی هم اینجوریه که اگه تو خونه ات استخر نداری ، عوضش نگران پول آب هم نیستی
اگه معشوقه نداری ، عوضش یه روز ولت نمیکنه با یکی دیگه بره
اگه ماشین نداری ، نگران جای پارک هم نیستی
اگه سگ نداری ، عوضش شهرداری مسمومش نمیکنه
اگه شکلات نداری با چایی بخوری ، عوضش دندونات هم خراب نمیشه
اگه ترومپت نداری ، همسایه ات هم شب ها نمیاد در خونه ات داد و بیداد کنه
اگه خاله نداری ، عوضش هیچوقت نگران پیر شدنش نیستی
اگه دوستی نداری که باهاش حرف بزنی، عوضش خودت تصمیم میگیری
اگه تلویزیون نداری ؛ عوضش اخبار اعصابت رو داغون نمیکنه
اگه کار نداری ، نگران هم نیستی که رییست اخراجت کنه
اگه زندگی نمیکنی ، عوضش نگران هم نیستی بمیری ...
@Chelsalegi

این تلگرام را که باز می کنیم از یک طرف سرشار است از علم و هنر و ادب و فرهیختگی؛ از یک طرف هم اشباع است از فحش و فضیحت و فلاکت!
از یک طرف چادر و چاقچور و امر به معروف و نهی از منکر است، از یک طرف لنگ و پاچه و قرار های پنهانی و حرف های آنچنانی!
از یک طرف جماعتی هستند که چهل سال است می خواهند یک شبه حکومت ممالک محروسه را عوض کنند، از یک طرف ممالک محروسه است که چهل سال است زمین و زمان را عوض کرده است!
از یک طرف صبحکم الله بالخیر و العافیه است، از یک طرف گود مورنینگ هانی و هپی فلان دی!
همه هم گازش را گرفته اند و چهار نعل می تازند.
عنقریب است که این تلگرام مادره مرده از این جمع اضدادی که از هفت سوراخش دارد می زند بیرون بترکد و برود پی کارش!....
@Chelsalegi

نگاهم به آینده است اما انگار دلم توی گذشته مانده است. توی خواب هایم دبیرستانی میشوم و دنبال شماره تلفن دوستان آن سالها میگردم، دبستانی میشوم و توی حیاط دنبال بچه ها میگردم.‌ نگرانی امتحان های پایان سال میریزد به جانم. باران است و من نگرانم‌ که زنگ ورزشمان خراب می شود. از خواب که بیدار می شوم خودم را میبینم که سالها از آن روزها دور شده ام . آنقدرآن خواب ها را باور کرده ام که چند دقیقه ای طول میکشد تا بفهمم کجایم و چه سالی است.‌ چه از جان آن سالها میخواهم؟ حقیقتا نمیدانم. چیزی آنجاها جامانده که روحم دارد دنبالش کندوکاو میکند باید پیدایش کنم!.
@Chelsalegi

‍ میدانی رفیق دف صدای کردستان است و انگار در دلم همیشه دف میزنند دف را دوست دارم . انگار نيايش می کند به سوی آسمان وقتی که بر روی دف می کوبند . چشمهايی که بسته شدند . . قطره اشکی که آرام و بی صدا فرو غلتيد . دستهايی که يخ کرد . جمع خوانی ها . جمعی که سالها زمان می خواهد تا خودش را بتواند فرياد کند . دستهايی که در خفا بهم زده شد . دستهايی هم هست که رو به آسمان بهم می خورد .
اين حال من بی توست بغض غزلی بی لب افتاده ترين خورشيد . زير سم اسب شب
امشب من مهمان تو، دست من و دامان تو
یا قفل در وامی کنی یا تا سحر دف می زنم
این دف زنی محسن طاهر زاده ست به نام رقص فرشتگان که بهتره با هندزفری گوش کنید
محسن اینقدر زیبا اجرا میکنه که تو ریتم حل شده
@chelsalegi

‏کو خدای آفریننده‌ی انسان، نه خدایی که انسان او را آفریده است.
@chelsalegi

‍ "هلاکو" سردار مغول بر سر خلیفه عباسی فریاد زد :
در هر اتاق از این قصر، ده کنیزک نازک بدن خزیده‌اند. مگر تو چند زن می‌توانی اختیار کنی؟! در مطبخت چند خوالیگر، طعام می‌پزند؟!
از این سقف‌های بلند و دیوارهای محکم و سراپرده‌های مخملین چه حاصل؟!
من، هلاکو، سردار مغول از همان غذایی می‌خورم که سپاهیانم می‌خورند و بر همان اسب می‌نشینم که سربازانم می‌نشینند و بر همان زمین می‌خوابم که سربازانم می‌خوابند. شما که بسیاری‌تان عالمان دین هستید و مردان خدا، به این سردار بگویید که حکمران ظالم مسلمان را دوست‌تر می‌داریم یا حاکم کافری که به عدل حکومت کند؟!
مجلس ساکت شد در سرتاسر صحن مستنصریه کسی سخن نمی‌گفت. هلاکو پرسشی مهم پرسیده بود.
به راستی کدام یک از این دو، مردمان را نفع بیشتری می‌رساند؟ حکمرانی که دم از دین می‌زند اما بساط ظلم می‌گسترد و اسباب جور فراهم می‌کند یا حاکمی که کافر است اما بر مردمان به عدالت و برابری حکم می‌کند.
مجلس همچنان ساکت بود!
پیری از میانه صحن به پا خواست.
های سردار فاتح مغول! پاسخ پرسش خود را از من بشنو.
ما مسلمانان بغداد،حکمرانی حکمران عادل کافر را بر حکمرانی مسلمان ظالم ترجیح می‌دهیم و اگر این نبود، تو امروز به سادگی بر دارالخلافه مسلمین دست نمی‌یافتی!
بر ما حکمران کافری بگمار که به عدالت حکم براند!
ما از حکومتی که به نام اسلام بر مسلمین ظلم کند، خسته‌ایم. که محمد مصطفی گفت: مُلک با کفر باقی می‌ماند و با ظلم نه...!!!
@Chelsalegi

همه چیز از جایی شروع می شود که می فهمیم یک چیزی هست که جایش خالی است. همان که تا جایش پر نشود آرام نمی گیریم.
جای خالی دست از سرمان بر نمی دارد، تنهایمان نمی گذارد، از کنارمان دور نمی شود.
روزمان با نگاه خیره جای خالی شروع می شود، با نجواهای شبانه جای خالی تمام می شود. اگر می دویم، اگر می نویسیم، اگر شب ها در خیابان پرسه می زنیم، اگر تا نیمه شب خودمان را در کار غرق می کنیم، اگر سرمان را با هزار داستان ناآشنا گرم می کنیم و اگر به دنبال سرگرمی هستیم، همه برای پر کردن جای خالی است.
راستش را بخواهید از یک جایی به بعد هر کاری می کنیم برای همین است، برای پر کردن جای خالی.
@chelsalegi

‍ کارل پوپر فیلسوف انگلیسی و اتریشی تبار قرن بیستم برای سنجش دموکراسی و آزادی مردم در نظام‌های سیاسی یک معیار بسیار جالب دارد.
کارل پوپر میگوید:
پرسش اصلی این نيست که چه کسی بايد حکومت کند، بلکه اين است که در کدام نظام سياسی می‌توان يک دولت بد و نالايق را بدون خونريزی برکنار کرد؟
یعنی موضوع صرفا بر سر شايستگی و ناشايستگی حکمرانان نيست، بلکه موضوع بر سر این است که در صورت به قدرت رسيدن سياستمداران نالايق، امکان برکناری مسالمت‌آميز آنان از قدرت وجود داشته باشد.
و از آنجا که در یک نظام دمکراتیک می‌توان قدرت را از هر دولت ناکارآمدی دوباره سلب کرد، هر دولتی که بر سر کار است ناچار است چنان رفتار کند تا شهروندان از آن خشنود باشند و دوباره آن را انتخاب کنند.
@Chelsalegi

فقط فرض کن یکبار در جهان عدالت برقرار میشد
آنوقت شاید دانشجویی در چابهار رییس جمهور میشد
زن زیبای بازنشسته ای سیمرغ بلورین سینما را میگرفت
کولبری در بانه شاید پزشک حاذقی میشد
جوانی دستفروش در ونک دروازه بان منچستر بود
و من به تو میرسیدم
به همین ناباوری ...
@Chelsalegi

همیشه اینجوریه که اگر ما مردم به حکومت دروغ بگوییم، اسمش جرم و تبهکاری است، ولی اگر حکومت به ما دروغ بگوید، اسمش "سیاست"است.
@Chelsalegi

رابطه ام با خدا تغيير کرده، ديگر با هم مثل قبل نيستيم.
البته که الان رابطه ى بهترى داريم. هر دوى مان پخته تر شده ايم. رابطه مان قشنگ تر شده مثلا او به من کارى ندارد من هم به او..
@Chelsalegi

‍ روش فقهی عمدتا توتالیتر مابانه است . اما روش روشنفکران دینی عمدتا دموکراتیک است . اینان میکوشند تا با تکیه بر نهادهای خودجوش و مردمی و مدنی،دینی کردن را در جامعه ای که اکثریت ان مومن اند سامان دهند. اما حکام فقهی اندیش می خواهند با زنجیر مردم را به بهشت ببرند. و به جای آنکه دینی کردن را از تغییر ذهن و روان مردم شروع کنند می خواهند با اجرای حدود و قطع ید و تازیانه و سنگسار نشان دهند که جامعه اسلامی شده است. این می شود شیپور را از سر گشاد زدن و زندگی را از روی مرگ تعریف کردن!

نشانه های جامعه ی دینی رونق روضه خوانی و حج و زیارت و قرائت قرآن نیست. نشانه اش آن است که پاکی در آن کم هزینه است و نا پاکی پرهزینه. گرفتن حق آسان است و خوردن حق دشوار. والسلام!
عبدالکریم سروش
@Chelsalegi

‍ نه چنان ابلهم که همچون پدر و مادرم دین دار باشم و نه توانسته ام دین داری هوشمندانه تری را دریابم. برزخ نشینم میان ایمانی که هر گز به آن بر نخواهم گشت و ایمانی که هنوز نیافته ام .کافرم و حسرت ایمان به دل دارم . اما برای نجات خویش،باید به معمایی قدیمی پاسخ دهم:«چه باید کرد؟»یا معمایی کهن تر از آن:«چرا چنین است؟»داستان روشنفکری دینی،داستان همین برزخ نشینان است. داستان نویسندگان و سخنورانی که ایمان کهن را بی بازگشت میبینند و در جست و جوی ایمان تازه اند برای جامعه ای که در برزخ«دیگر هرگز»و«نه هنوز»زیست میکند. این داستان شگفتیست که از احمد کسروی آغاز میشود و با شریعتی،بازرگان،فردید و سروش پیش میرود تا به مصطفی ملکیان میرسد. محصول این اندیشه اما نه فرشته ی پیام آور،ابلیس وسوسه گر بوده که با وعده ی دانش و حیات،برهنه میسازد و هبوط میدهد .شاید به این دلیل که خواست ایمان تازه محال است و بهشتیان همواره ابلهانند و یا به این دلیل که به «چه باید کرد؟» بیشتر اندیشیده اند تا «چرا چنین است؟».
@Chelsalegi