‍ گالیله: به خلاف تصور همگان، جهان با عظمت با همه صورت‌های فلکی‌اش به دور زمین ناچیز ما نمی‌گردد.
ساگردو: پس یعنی همه این‌ها فقط ستاره است؟ پس خدا کجاست؟
گالیله: مقصودت چیست؟
ساگردو: خدا! خدا کجاست؟
گالیله: آن بالا نیست. همان‌طور که اگر موجوداتی در آن بالا باشند و بخواهند خدا را در اینجا پیدا کنند، در زمین گیرش نمی‌آورند.
ساگردو: پس خدا کجاست؟
گالیله: من که در الهیات کار نکرده‌ام. من ریاضی‌دانم.
ساگردو: قبل از هر چیز تو آدمی. و من از تو می‌پرسم که در دستگاه دنیایی تو، خدا کجاست؟
گالیله: یا در ما یا هیچ جا...
@chelsalegi

کسانی که مدعی اند همه چیز را می دانند و همه چیز را می توانند درست کنند، سرانجام به این نتیجه می رسند که همه را باید کشت!
@Chelsalegi

ایدئولوژیزه کردن واقعیت، حتی اگر از ارزشگذاری آن پرهیز کنیم .باز هم کنشی نادرست است . وقتی واقعیتی را در چهارچوبی مشخص و مرزبندی شده جای می دهیم و می خواهیم تکلیف واقعیت را در یک جزوه مشخص کنیم، انگار به دنبال جای دادن تمام اثاث یک آشپزخانه در یک جعبه و کارتن موز هستیم. خب مسلم است که جعبه را از دست خواهیم داد و آنچه زورچپان کردیم بالاخره از گوشه ای بیرون خواهد زد.
دین هم یک واقعیت و پدیده ای است که اگر بخواهیم فهمش را به قالب های مشخص و هدفگذاری شده واگذاریم، دین از ما خواهد گریخت و فهمش میسر نخواهد شد.
ما در سالهای گذشته چقدر مصیبت از این فهم ایدئولوژیک از دین کشیدیم؟ جدا از مصائبی که در عمل گریبان ما را گرفت، واقعا خود دین را هم نفهمیدیم واقعیتی که در طی سالها شکل گرفته و جهات مختلفی در شاخه های مختلف آن نهفته است را در یک چهارچوب قفسه بندی شده جای دادیم و هر چه از هر سوی آن زوایای دین بیرون زد و فریاد خفگی سرداد چشم پوشیدیم.
کاش در ایران جایی بود که متدلوژی تاریخی در فهم متون مقدس را به خوبی غرب آموزش می دادند. بعد آن وقت من در سر صف داوطلبانش می ایستادم.
@chelsalegi

‍ شیا بویو کوهنورد هفتاد ساله چینی که پیش از این چهار بار به قصد فتح قله اورست، به هیمالیا رفته و ناموفق برگشته بود، این بار موفق به فتح اورست شد و به رویای چهل ساله خود جامع عمل پوشید.
شیا بویو در سال ۷۵ میلادی برای نخستین بار قصد صعود به اورست را داشت اما در شرایط نامساعد جوی گیر افتاد. او به دلیل اینکه یکی از هم نوردانش حال جسمی بسیار بدی داشت، کیسه خوابش را به او داد و خودش به دلیل سرمازدگی شدید، پاهایش را از زانو به پایین از دست داد.
شیا بویو حالا بعد از چهل سال و با دو پای معلول، اورست را فتح کرده، کاری که بسیاری از کوهنوردانی که در سنین جوانتر، و سلامت کامل جسمانی هستند! هنوز موفق به انجام آن نشده اند.
به قول باب مارلی بزرگ هیچ وقت نمی فهمی چقدر قوی هستی، مگر اینگه قوی بودن تنها انتخابت باشه!
@chelsalegi

‍ ما ماهواره نداشتیم...!
ما را رستوران نمی بردند که بدانیم جوجه کباب چه شکلی است...!
ما حتی اگر گرسنه هم نبودیم ،می بایست دریک ساعت خاص ،سر سفره مینشستیم...
خوشمزه نیست یا دوست ندارم، جوابش سنگ سیاه بود...
ما لباس برادر و خواهرهای بزرگترمان را،با شوق و ذوق میپوشیدیم.....
ما یک کیف مدرسه را چندسال استفاده میکردیم...
ما خیلی قانع بودیم به خدا...!
صحنه دارترین تصاویر عمرمان عکس خانم های مینی ژوب پوشیده بود توی مجله های قدیمی...
یا زنانی که موهایشان باز بود توی کتاب های آموزش زبان انگلیسی..!!
زنهای فیلمهای تلوزیون ما توی خواب هم روسری سرشان می کردندومانتوهای بلند میپوشیدند...
حتی توی کتابهای علوممان هم با حجاب بودند...!
ما فکر می کردیم بابا مامان هایمان ما را با دعا کردن به دنیا آورده اند...!!!
ما اصلا انگار که توی باغ نبودیم....
عاشق که می شدیم، رویا می بافتیم...
موبایل نداشتیم که اس ام اس بدهیم...!
ما خودمان خودمان را شناختیم!
بدنمان را...
جنسیتمان را...
یواشکی و در گوشی آموختیم...!
با ترس و دلهره...
هیسسسس ! زشت بود...
هیچکس یادمان نداد...!!!!
و حالا...
گیر افتاده ایم بین دو نسل!!
که انگار زبان مارا نمیفهمند....
نسلی که عشق و حال هایشان را توی دیسکو ها و کاباره های لاله زار کرده بودند...
والان تمام آن کارها برای ما منع شده...
و نسلی که دارد با اینستا و من و تو و اینترنت بزرگ می شوند...
ونمیتوانیم هیچ نصیحتی به آنها بکنیم...
خدای من،چرا هیچکدامشان مارا نمی شناسند و نمی فهمند!!!!!
سلامتی نسلی که تفاوت فاصله اش با دهه ی قبل و دهه ی بعدش،یک مرتبه هزارسال شد!!!
تقدیم به بچه های دهه پنجاهی و شصت
@chelsalegi

‍ کاش میشد صبح که بیدار بشم یه چوپون باشم توی یه دشتِ بکر. سه تار هم بلد باشم. هیشکی هم منو نشناسه منم جز گوسفندها و سگم هیشکی رو نشناسم. نه بدونم شاه رفته نه خبر از جمهوری اسلامی داشته باشم. اینطوری یه دنیای کوچیک داشته باشم که خودم شاهش باشم، سگم وزیرش . گوسفندها هم رعیتم و دشت و کوه، وطنم.
@Chelsalegi

‍ شما درمقایسه با آنها بسیار کوچک هستید، آنها همیشه بالاتر از شما می ایستند روی پله، کرسی خطابه، روی سکو، با این همه کافی است فقط یک لحظه ترسیدن را متوقف کنید. بگذارید این طوری بگویم، شروع کنید که کمی کمتر بترسید؛ آن وقت به این نتیجه میرسید که این آنها هستند که بیشترین هراس را دارند.
این تصویر مردی است که در میدان «تیان آنمن» چین، در مقابل ردیفی از تانک‌ها قرار گرفت ، عکس ثبت‌شده توسط «جف وایدنر» خشونت و قتل عام وحشیانه ارتش چین را به تمام جهان مخابره کرد و امروز سالروز آن واقعه است
به یاد آن مرد کوچکی که در آن صبحگاه اندوهبار ، کوچکی خود را از یاد برد ....
@chelsalegi

‍ سه گروه ملی‌گرا، سلطنت‌طلب و اسلامگرا در ایران در عین حالی که بطور تاریخی با هم مخالفند اما در یک موضوع همگرایی شدید دارند. این که غرب هر جایی که دستش رسیده به ایران ضربه زده و مانع پیشرفت ایران شده. از دکتر مصدق و شاه بگیرید تا جمهوری اسلامی. حتی شاه هم که با کودتا علیه مصدق به قدرت برگشت با حامیان غربیش مشکلات عدیده داشت. اون حافظه تاریخی در جامعه ایرانی از سر تجربه بسیار طولانی به این نتیجه رسیده که منافع کشور رو می‌بایست حفظ کرد، ولو از راه‌های پر هزینه. رفتار غرب، و بخصوص امریکا، با شاه هم به جمهوری اسلامی نشون داده که هیچ امیدی به دوستی با امریکا نباید داشته باشه. این اشتباه بزرگ امریکاست که با فشار بیشتر به جمهوری اسلامی در صدد تغییر رفتار حکومته. چون اگر همین امروز هم جای جمهوری اسلامی با یک حکومت سر تا پا وابسته به غرب و امریکا عوض بشه باز هم تکاپوی هویت‌طلبانه منطقه‌ای ایران در خاورمیانه کار رو به همینجایی می‌رسونه که الان هستیم. هر بلایی هم به سر جمهوری اسلامی بیاره باز این حکومت رو میذاره کنار مصدق و شاه و حکومت بعدی رو نسبت به غرب بدبین‌تر می‌کنه. همین الان هم تحریم‌ها تصویر امریکا و اروپا رو خراب‌تر کرده. از قضا برای به ثمر رسیدن تغییرات اجتماعی در ایران که روی تمام خاورمیانه اثر مثبت میذاره جا داشت تحریم‌ها رو برمی‌داشتند تا فضای داخلی جان تازه بگیره. همین‌هایی که موافق تحریم هستند اگر حکومتگر بشن ناچارند با واقعیات هویت‌طلبانه ایران روبرو بشن و رو در روی حامیان امریکایی‌شون قرار بگیرن. ایران رو‌ نمیشه از خاورمیانه کند برد کنار سوئیس گذاشت. تاریخش رو هم نمیشه نادیده گرفت
همایون خیری
@chelsalegi

و عليرغم همه ي ناملايمات ، فراموش نكنيم كه زندگي يك هديه است. توي جعبه اش هر چه مي خواهد باشد. هديه است. نه پس اش بدهيم ، نه بيندازيم اش توي سطل زباله . خشنود باشيم از اينكه ما را هم «آدم» حساب كرده اند و سهمي از آن برده ايم.
به زرورق و كادوي هديه هاي ديگران هم حسد نبريم. ما نمي دانيم توي جعبه ي آنها چيست! ... فكر مي كنيم به بزرگي جعبه است؟ يا قشنگي كادو و روبان دور اش؟ ... نه! .. نيست!
@Chelsalegi

رفقا حتي شب قدر هم،شب بخشیدن حق الناس نيست، حتی اگر ایستاده جوشن کبیر بخونین ، امشب از خدا بخواهيم ،دل كساني كه عامدانه به آن ها ظلم كرده ايم را نرم كند وگرنه...
@chelsalegi

‍ فوتوشاپ چیز خوبی ست. میشود بعضی ها را که دوست نداریم از توی عکس پاک کرد. میشود خطوط پیری را پاک کرد. میشود خیلی چیزها را از روی صورت پاک کرد. میشود کاری کرد که ماست سیاه بشود، یا بیست کیلو لاغرتر شوی؛ یا برآمدگی ها برآمده تر شوند و دیگر نیاز به ابر و پنبه نباشد. با فوتوشاپ میشود به ماه هم سفر کرد ولی یک کار است که فوتوشاپ انجام نمیدهد. با فوتوشاپ نمیتوانیم ذات خرابمان را راست و ریس کنیم. فوتوشاپ زورش به اخلاق گندمان نمیرسد، به مثل سگ پاچه گرفتنمان. فوتوشاپ فقط ظاهرت را درست میکند. باطنت را حریف نیست رفیق . باطنمان را.
@Chelsalegi

از انواع ذوب ، یکنوع هم داریم به اسم ذوب در کارمندیسم ... علامت مشخصه اش این است که بترسی از تعطیلی چند روز پشت سر هم ... احساس کنی چند روز به حال خویش رها شدن هرگز در برنامه ات نبوده و در آرامش روتین و محقرت حُفره و خلل ایجاد میکند ... حس بچه ای را داشته باشی که تا دیروز آرزو میکرده پدر مادر دستش را ول کنند اما حالا که رهاش کرده اند گم شده در شلوغی لجام گسیخته ... بلد نباشی رهایی را ... اینکه ندانی با مرخصی ای که زندانبان امضا کرده چکار کنی و ته دلت خدا خدا کنی که زودتر برگردی به سلولت.
@Chelsalegi

عکسای شخصیت‌های سیاسی رو قرآن به سر در مراسم شب احیای امسال نگاه می‌کنم و به این فک می‌کنم که چطور میشه چهل سال نقش بازی کرد و خسته نشد ؟ ... اگه دههء شصت بود باز یه چیزی ، اما الان ، بعد از اینهمه گاف ، بعد از اینهمه لو رفتن و بی‌اعتبار شدن ، بعد از اینهمه دُم خروس ، بعد از اینهمه سکهء یه پول شدن ، بعد از اینهمه بی ارج و قُرب شدن و فرو ریختن در باور مردم ... اونم حالا که شبکه‌های مجازی با وجود تمام ممنوعیت‌ها و محدودیت‌ها لحظه لحظه در حال انداختن تشت‌های رسوایی از رو بوم‌ها هستن و هیچ مسند و مقامی در امان نیس از تیغ تیز انتقاد و پرسشگری ... قبول دارم خیلی تلخه اما وختش رسیده که بپذیرید خوشبختانه یا متاسفانه ، زمونه عوض شده حضرات.
محسن باقرلو
@chelsalegi

‍ علیمردان خان بختیاری چارلنگ را که می بردند اعدام کنند در سپیده دمان روزی از روزهای حکومت رضاخان، دو سرباز تامینه او را از دریچه ی سلول تنگ و تاریک بند فراخواندند.
شبِ پیش تر ، خان ریشش را تراشیده بود و به سبیل هایش صفا داده بود. اینها را من نمی گویم بزرگ علوی می گوید. در کتاب پنجاه و سه نفر به اجمال, و در ورق پاره های زندان, مفصل تر. خودتان بروید بخوانید.
خان از همه خداحافظی کرده بود و آنها را که می گریستند آرام می کرد. کار برعکس شده بود انگار! خان، هم باید به مقتل و جلجتا می رفت و هم باید دوستان و یاران دیگر ِدر بند را تسلا می داد!
خان را به سمت محل تیرباران بردند. سربازی آمد که چشم های او را ببندد.
خان فرمود: من تا به امروز که در بند و اسیر شما بودم هیچ توقع و خواسته ای از شما نداشتم؛ ولی حالا در این دم واپسین بگذارید از شما دو چیز بخواهم!
فرمانده ی جوخه ی تیرباران گفت هر خواسته ای داشته باشید اجابت می شود، بفرمایید!
خان فرمود: یک چشم هایم را نبندید. دو بگذارید خودم فرمان آتش را بگویم!
خواسته ی خان اجابت شد بدین طریق و او در سپیده دمان روزی شوم تیرباران شد.
علی اکبر شکارچی در نوار کاست موسیقی خلق لُر با سرپرستی حسین علیزاده و به همراهی بهترین چهره های موسیقی ایران مثل پرویز مشکاتیان و غیره و غیره ، آنجا که می گوید " سينه مِ نشو بِ اير سرباز ارتش تش نگير تا خم ب ام فرمان آتش ... " دارد به همین نکته ای اشاره می کند که برای علیمردان خان بختیاری چارلنگ اتفاق افتاده است.
شهرام گراوندی
@Chelsalegi

تنها آدمهایی که قضاوتشان برای من مهم است آدم های هزاره بعد هستند. همانها که به دورانی می آیند که باد سالهاست ما را با خود برده است. کسانی که در کتاب های تاریخ در مورد نادانی جمعی ما خواهند خواند. کسانی به جنگ های ما با ناباوری نگاه خواهند کرد، کسانی که به تعصبات ما خواهند خندید، کسانی که به تمام نابرابری های روزگار ما با همان شگفت زدگی نگاه خواهند کرد که ما به برده داری نگاه می کنیم. کسانی که داستان این همه دیگر آزاری، این همه ستم که ما به هم روا میداریم، این همه زخم که ما به هم می زنیم، را ناباورانه در مستند ها تماشا خواهند کرد.
کسانی که گاهی نفرین مان خواهند کرد، گاهی دلشان برایمان خواهد سوخت. کسانی که روزی هزار بار از اینکه هزار سال زودتر به دنیا نیامدند خوشحال خواهند شد.
امیر علی بنی اسدی
@Chelsalegi

‍ راه رشد ما
نه در لیبرالیسم است، نه در سوسیالیسم، نه در اسلام، نه در دین و دینداری، و نه در لائيسیته.
راه رشد ما
نه در دشمن ستیز ی، دشمن گرایی و دشمن هراسی ست، نه در براندازی این و آن، و نه در حفظ این و آن.
راه رشد ما
نه در ایدئولوژي ست، نه در تئولوژي، نه در تکنولوژي، و نه در سکسولوژي.
راه رشد ما در این است که:
یاد بگیریم از «گوش» مان بیشتر از «دهان» مان استفاده کنیم.
آموزشی که هنوز ندیده ایم.
محسن خیمه دوز
@chelsalegi

‍ روایت شده شیطان از خانه‌ای که در آن قرآن بخوانند، می‌گریزد. حدیث دیگری هم وجود دارد از رسول اکرم با این مضمون که اکثر منافقان امت من، قاریان قرآن هستند. الغرض، افتاده بودم به حافظ‌خوانی ناگهان رسیدم به این بیت که: «دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند» خب حافظ استاد ایهام و گاهی جمع دو معنای ضد است. ببینید چطور قابلیت زبان فارسی را به رخ می‌کشد. یک بیت کاملا دومعنایی:
اول آنکه دیو که مقصود همان شیطان است از گروهی که قرآن می‌خوانند می‌گریزد به سبب اینکه قرآن خواندن موجبات دوری شیطان را فراهم می‌کند
ولی دومین معنا آنکه حتی شیطان هم از دست قومی که قرآن می‌خوانند فرار می‌کند یعنی تا این حد بعضی از این گروه پست و ریاکار هستند
یعنی روحش شاد که در این زمانه به دنیا نیامد والا دیوان اشعارش را قیمه قیمه می‌کردند. چه بسا خودش را!
@Chelsalegi

يا رفيق من لا رفيق له،
يا مغيث من لا مغيث له...
اى رفيق كسى كه رفيقى ندارد،
اى فريادرس كسى كه فريادرسى ندارد...

‏درود باد به رندى كه چون پياله گرفت
نخست ياد رفيقان خسته جان افتاد

دوستان خود را دعا کنیم!
@Chelsalegi

‍ نقل است حاكمی به مردمش گفت: صادقانه مشكلات را بگویید. حسنک بلند شد و گفت: گندم و شیر كه گفتی چه شد؟مسكن چه شد؟ كار چه شد؟
حاكم گفت: ممنونم كه مرا آگاه كردی همه چیز درست میشود. یكسال گذشت و دوباره حاكم گفت: صادقانه مشكلاتتان را بگویید، كسی چیزی نگفت، كسی نگفت گندم و شیر چه شد، كار و مسكن چه شد!
از میان جمع یک نفر زیر لب گفت: حسنک چه شد؟!
@chelsalegi

‍ دوستی تعریف میکرد دهه ی هفتاد "عبدالکریم سروش" جلساتی تحت عنوان "تفسیر مثنوی" در منزل "حمیدرضا جلایی پور" برگزار می کرد، شبی در میانه ی یکی از جلسات جوان بیست و یکی دوساله ای از میان جمع بلند شد و از سروش سوالی پرسید که از نگاه ها و طرز برخورد حاضران می شد حدس زد که خیلی باب طبع آن جمع و فضای جلسه نبود، جوان گفت که عاشق دختری بوده اما معشوقش بی خبر او را ترک کرده است و بعد از سروش پرسید عدالت و رحمانیت خدا کجاست که می پسندد بنده ی خاشع و مطیعش این چنین واله و شیدا و مجنون شود؟ جزییات پاسخ سروش درست در خاطرم نمانده است اما چیزهایی به این مضمون گفت که لزومن عدل خداوند با تعریفی که بندگانش از عدالت و رحمانیت دارند سازگار نیست و مشتی استدلال های فلسفی و عرفانی دیگر، اما آنچه من در چهره ی جوان پس از این پاسخ ها می دیدم از تنها چیزی که نشان نداشت اقناع بود و آرامش.
یکی دو سال بعد در خانه یکی از دوستان مهمانی خصوصی برقرار بود و زنده یاد جلال ذوالفنون هم مهمان آن جمع. استاد آن شب چند قطعه را با شور و حال عجیبی نواخت، در پایان اجرای ایشان، دختری که ادبیات و ظاهرش تناسخ چندانی با دیگر میهمانان حاضر در مجلس نداشت از انتهای سالن بلند شد و از ذوالفنون پرسید آیا امکان دارد برای او که به تازگی معشوقش را از دست داده است قطعه ای بنوازد؟ و استاد با فروتنی و مهربانی عجیبی شروع به بداهه نوازی کرد، اجرای ذوالفنون که تمام شد دختر جلوی پای استاد زانو زده بود، دست ایشان را گرفته و آرام آرام اشک می ریخت، نمی دانم با چه کلماتی می شود آن حال و هوا را توصیف کرد اما یادم هست تنها چیزی که در آن جمع پیدا نمی شد چشم خشک بود.
گاهی دست و زبان توانای هنر قادر به انجام کارهایی است که دین و فلسفه در انجامش ناتوانند
@Chelsalegi