‍ وای بر ناامیدانی که ما هستیم. چون انسان ممکن است بتواند از شر طاعون نیمه جانی در ببرد، اما از شر ناامیدی ممکن نیست جان به عافیت در ببرد. وای بر ناامیدانی که ما هستیم؛ با این نفرت و ناامیدی که چون بدترین بلاها در روح ما مردم رسوخ کرده و لحظه به لحظه فراگیرتر می‌شود، چه‌جور آینده‌ای در انتظار ما خواهد بود؛ چه جور آینده‌ای تدارک دیده شده؟ جنون، جنون، این مردم دارند دچار جنون نومیدی می‌شوند و... وای بر ناامیدانی که ما هستیم
محمود دولت آبادی
@chelsalegi

‍ رانندگی در ایران اتفاق بدی است که روزی میلیونها بار در کوچه و خیابانها میافتد. رانندگی در ایران قواعد خودش را دارد .معنای خودش را دارد .رانندگی در ایران یعنی از فرعی به اصلی با یک بوق ممتد وارد شدن. رانندگی در ایران یعنی خیابان یک طرفه را با چراغ زدن داخل شدن .رانندگی در ایران یعنی اگر خروجی را رد کردی راهنما بزن و اتوبان را دنده عقب بیا .رانندگی در ایران یعنی بوق چراغ، راهنما و آن معنای دیگر. رانندگی در ایران یعنی از منتها الیه سمت راست بپیچ سمت چپ. رانندگی در ایران یعنی یک گونی روی پلاک و بی اعتبار کردن دوربینهای چندمیلیونی .رانندگی در ایران یعنی سبقت از هر طرف که خالی بود یعنی لایی کشیدن در مستی و خماری. یعنی نیمه شبها و جنون سرعت در بزرگ راههای شهر یعنی روزی هجده قبر خالی را پر کردن ....
@Chelsalegi

‍ عادت کرده‌ایم به وضعیت اضطراری. وضعیتی که، بنا به تعریف، باید مشروط و مقید باشد سرنوشت بی‌قیدوشرط ما است. هر لحظه اتفاقی می‌افتد تا وضعیت استثنایی‌مان را به وضعیت استمراری‌مان مبدل کند. هر حادثه در هرکجا ارتباطی به حال و احوال ما دارد، هر اتفاقی از آن جهت می‌افتد که ما ملت استثنایی را در وضعیت اضطراری‌مان گرفتارتر نگه دارد. عادت‌مان داده‌اند روزمان عاری از روزمرگی باشد. فضیلت و فرصت عادی بودن، آرام گرفتن در شرایط عادی، را هر روز و هر لحظه به هر بهانه از ما گرفته‌اند. و ما، انسان‌های اضطراری، خودمان بی‌بهانه بلوا به پا می‌کنیم، تا همه‌ی هستی‌مان را در ارگاسم‌های سیاسی و انزال‌های اجتماعی، در هیاهوی هرروزه، هدر بدهیم . به عادی بودن عادت نکرده‌ایم...
@chelsalegi

‍ دو تن از میان جنگل بیرون می زنند. مردی که سرفه می کند و کندتر راه می رود، مردی که چابک تر است. آنها می روند شاید برای پارتیزان های توی جنگل آذوقه ای پیدا کنند. از بخت بد، در خانه ی زنی روستایی گیر سربازهای آلمانی می افتند. آن یکی که سرفه می کند، آدم از همان اول می فهمد که او مسیح است. از صورتش می فهمی. میله ی داغ بر سینه اش می چسبانند ولی او حرفی نمی زند.
دومی، آن که سریعتر می دوید، او جای پارتیزان ها را لو می دهد. وقتی باز می گردد توی زندان، به جسم ویران رفیقش نگاه می کند. می گوید باید زنده بمانیم. زندگی کنیم. زندگی کنیم تا بتوانیم این حرامزاده ها را بُکشیم. من زندگی می کنم و آنها را می کشم ولی تو چی؟ تو حالا یک جسدی... می خواهی مرا هم با خودت همراه کنی؟
وقتش می رسد آنها را برای دار زدن ببرند،
آنکه اعتراف کرده،یهودای ماجرا، ضجه می زند. می گوید حاضر است عضو پلیس آلمان ها شود. آنطور که بازجو پیشتر پیشنهاد داده بود. او به درگاه آلمانها پذیرفته می شود.
رفیقش را کشان کشان به سوی چوبه ی دار می برد.
در گوشش می گوید فرار می کنم، فرار می کنم. اما او هیچوقت فرار نمی کند. از ترس مردن. از ترس افسر کنار دستی که هر لحظه ممکن است بر او آتش بگشاید. او زندگی می کند و رفیقش "عروج" می کند.
مسیح قصه ی ما وقتی دارد می میرد، درست آن لحظه که می فهمد تمام شده، لبخند می زند و آن پایین یک پیرمرد برایش کلاه از سر برمی دارد، یک دختر بچه برایش یک قطره اشک می ریزد.
@chelsalegi

‍ در زمانی که برده داری در آمریکا قانونی و رایج بود ، زن سیاهپوستی بنام هاریت توبمن ، که خود یک برده فراری بود ، به همراه جمع دیگری از انسانهای شریف و سفید پوست آمریکایی گروهی مخفی را راه انداخته بودند بنام خط نجات .
خط نجات بردگان سیاهپوست را از روی مزارع برده داران فراری میداد و مخفیانه بسوی کانادا و ایالات شمالی میبرد که در آنجا برده داری نبود . عملیات نجات بردگان بسیار پیچیده و خطرناک بود و در هر مرحله ای اگر لو میرفت ، هاریت توبمن و یارانش همگی دستگیر و تیرباران میشدند . سالها بعد که بردگی در آمریکا ملغی شد و بردگان آزاد شدند ، از هاریت توبمن پرسیدند سخت ترین مرحلهء کار و عملیات شما برای نجات بردگان چه بود؟ هاریت توبمن عمیقا" به فکر فرو رفت و گفت : قانع کردن یک برده به اینکه تو برده نیستی و باید آزاد باشی! حکایت آشنای جهان سوم
@chelsalegi

‍ از آدمای زندگیمون بت نسازیم، آدما همونقدر که خوبی و قشنگی دارن، بدی و پلشتی هم دارن، حق دارن داشته باشن. ذات آدمی با خیر و شره، قدیس ساختن از هر آدمی، جز اینکه موجب سرخوردگیمون بشه، چیز دیگه ای نداره ..
وقتی به کسی دل میبندین، اونو مصداق ابر انسان بحساب نیارین، با معشوق های تو شعرهای مولانا و حافظ مقایسه ش نکنید ، توی اون شعرها خبری از انسان دو پا نیست، همه ی اون معشوق ها موجودی برتر ازین آدم خاکیه ..
این آدم تو ذات خودش کم و کاستی رو داره ، هوس رو داره، هرزه گی رو داره، بی وفایی رو داره ، دروغ گویی رو داره ، شیطنت رو داره خلاصه ، به آدما ی دور و برمون حق بدیم که کمی پلشتی داشته باشن!! ازشون بت نسازیم که یه روز از خورد شدنشون نشکنیم ، عشق آسمانی رو روی زمین و روی آدم زمینی جستجو نکنیم چون جوابی نمیگیریم، فقط تشنه تر میشیم از خوردن این سراب؛
آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست
عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی
@Chelsalegi

‍ آدم یک نفر را می خواهد که بلد باشد زشتی هایش را دوست داشته باشد وگرنه زیبایی را که همه دوست دارند. آدم کسی را می خواهد که صورت آرایش نکرده تازه از خواب بیدار شده اش را دوست داشته باشد. زیر چشم های گود رفته ی سیاهش را. زانو و آرنج پینه بسته اش را. ابروهای پر و دست نخورده اش را.
دل همه مان کسی را بیشتر میخواهد که آدم را توی تمام فین فین کردن های سرما خوردگی اش با دستمال های خیس و چشم های قرمز و پف کرده و خشکی دور دماغ از روزهای خنده های از ته دل و دندان های ردیف مرتب اش بیشتر دوست داشته باشد.
کسی که صدای هورت کشیدن سوپ و بالا کشیدن نوشیدنی ای که توی لیوان به آخرش رسیده است را با نی بیشتر می پسندد تا خوردن استیک با چاقو و چنگال را. همه ی ما کسی را بیشتر می خواهد که منِ زشتمان را بیشتر از من زیبایمان دوست داشته باشد.
کسی که کوتاهی قد و اضافه وزن و ریزش موهایمان ما را به او نزدیک تر کند. ما همه مان دلمان کسی را بیشتر می خواهد که سال ها بعد برای چروکهای زیر چشم و خط های مورب دور دهانمان بمیرد.
کسی که با حوصله بنشیند دانه دانه تارهای سفید مویمان را ببافد، عینکمان را مثل چشم های پر فروغ روزهای اول آشنایی مان دوست داشته باشد و مراقب شکستنی هایمان باشد. قلب مان و حتی استخوان هایمان.
همه ما پیرزن و پیرمردهای غرغرو و خودآزار و خودخواهی خواهیم شد که فرشته هایی می خواهیم که تا ابد به ما مثل روز اول نگاه کنند. پیرزن ها و پیرمردهایی که بیماری، خروپف، فراموشی، زشتی و ناتوانی جزیی از زندگی مان خواهد شد قطعا".
همه ی ما یک نفر را می خواهیم که سالهای سال روزهای سخت را به دلگرمی بودن ِهم بگذرانیم.
@chelsalegi

هیچ‌چیز در دنیا خطرناک‌تر از متعصب مذهبی نیست که فکر می‌کند می‌تواند ذهن خدا را بخواند و فکر می‌کند او و فقط او محبوب خداوند است
الیف شافاک
@chelsalegi

‏نظام آموزشی ما یه موجود سرشار از انرژی، خلاقیت و پرسشگری تحویل میگیره، یه موجود توسری خورده، خسته، مطیع و بیسواد با محفوظات بالا میده بیرون
@Chelsalegi

تشکیلات فساد، خودش فساد رو برملا می‌کنه و مثل اینه که دزد بیاد خونه رو خالی کنه، و فرداش یه فاکتور بفرسته و بگه این لیست چیزایی بود که ازتون زدم!
فرستادن اون فاکتور میتونه بیشتر آدمو عصبانی کنه، تا دزدیده شدن چیزهایی که تو لیست اون فاکتور هست. ما در موقعیت عجیبی هستیم که جزء عصبانیت هیچ کار دیگه‌ای از دست‌مون برنمیاد‌. ولی لطفا نذارید خیلی عصبانیتون کنه. عصبانیت‌های مکرر، یه روزی کار دست قلب‌تون میده‌. بذارید چیزی که دزدها میبرن فقط پول باشه، نه سلامتی‌تون.
@chelsalegi

‍ تقدس گرایی سر منشاً دیكتاتورى و استبداد است
هر چیزى كه مقدس نامیده شد
یعنى اینكه شما دیگر حق ندارید به راحتى در باره آن اظهار نظر كنید
و كوچك ترین انتقاد و مخالفتى با آن هزینه سنگینى به دنبال خواهد داشت. این مقدس مى تواند هر چیزى باشد:
یك كتاب، یك دین، یك انسان، یك بنا و ...
با تقدیس گرایی مبارزه كنید
هیچ كس و هیچ چیز آنقدر مقدس نیست كه نتوان آن را به نقد كشید. "
فردريش نيچه
@chelsalegi

حضرت نيچه سال‌ها پيش فرمود: «آن‌که با هیولا می‌جنگد باید مراقب باشد که در اين ميانه، خود به هیولا تبديل نشود». و اين روزها چه فراوان آدميزاد مي‌بيني كه خبر ندارد در ميانه‌ي جنگ با فاشيسم، خودش فاشيست شده يا در حين مقابله با تئوري توطئه ، خودش طراح تئوري توطئه شده.
آدميزاد ممكن است سال‌ها با چيزي بجنگد كه خودش كامل‌ترين مصداقش به شمار مي‌آيد.
@Chelsalegi

وقتی یکی در بانک سپرده میزاره یعنی توانمنده و کسی که از بانک وام میگیره محتاجه ....
در سوئیس، بانك ها ماهيانه یک درصد جهت حق نگهدارى پول از مشتری می گیرد، ولی سود بانکی از وام گیرنده ها نمی گیرد.
در بانکهای ايران ،ماهيانه سودى به سپرده ثروتمندان اضافه ميشه و در عوض ٢٨ درصد بهره از وام گیرندگان و افراد محتاج ميگيرند.
یعنی در ايران از محتاج ميگيرند و به غنى ميدهند،ولى در سوئیس ، از غنى میگیرند و به محتاج میدهند.
بهشت مکان نیست، زمان است، زمانی که اندیشه های مثبت و میل به نیکی و عشق ورزی در وجودمان است.
و جهنم مکان نیست، زمان است،زمانی که اندیشه های منفی و کینه ورزی وجودمان را می آلاید.
"خودمان خالق بهشت باشیم"
@Chelsalegi

‍ نه در فضای مجازی شعار می دهند، نه دنبال بازی سیاسی هستند... عاشقانه به میدان شتافته اند برای کمک به کودکان و مردم تهیدست... هیچ کبکبه و دبدبه ای هم ندارند. خودشان هستند و چند قیچی و ماشین اصلاح سر... با چند سیخ جوجه کباب که خودشان خریده اند و یک دیگ پلو!
حج و طواف خانه خدا همین جایی است که لبخندی را به لب کودکی بنشانید! بقیه ریاکاری است!
@chelsalegi

‍ می‌دانی به هر کس که نگاه می‌کنم تا خرخره گرفتار است. زمانۀ ناسازگار و حکومت ناکارامد و بحران‌های پیاپی و گم‌شدن‌های مکرر، این را اضافه کن به هزار و یک زخم خونینِ زیسته که در کوله‌بار یکایک ما جا خوش کرده، زخم‌هایی که روزها به یمن روزمرگی فراموش‌شان می‌کنیم و شب‌ها مانند مار از آن کوله‌پشتی‌های نامریی بیرون می‌خزند و می‌گزند و می‌گزند و می‌گزند. برکت است گاهی فراموشی نه؟
برابر این احوال هر کدام‌مان به چیزی پناه برده‌ایم: یکی به کار، یکی به نوشتن، یکی به عشق، یکی به تن، هر کدام‌مان، هزار جهد بکردیم تا کمی هم شده مجال آسودن فراهم کنیم؛ باز نمی‌شود که نمی‌شود. نه ستیز با این شرایط راه به جایی می‌برد و نه گریز راه چاره است. آدم از خودش که نمی‌تواند بگریزد؛ از خودش و از خاطراتش که همیشه سریع‌تر از او می‌دوند. شوربختانه دنیا گرد است، در همان آن که داری از چیزی فرار می‌کنی بهش نزدیک هم می‌شوی. جفنگ است جهان، می‌دانم، مدت‌هاست که می‌دانم.
آن آخرش فقط باید دوام آورد انگار. کار دیگری از دست‌مان برنمی‌آید. برکتی اگر که باشد در همین خوش دوام آوردن است، در همین رنج خویش و دیگری را دیدن و با شفقت و مهربانی، مونس خود و دیگران شدن. آن آخرش نمی‌شود که این اوضاع را درست کنیم، فقط شاید از دست‌مان بربیاید که کمی هم شده قابل تحمل‌ترش کنیم و باورم کن که این کمی برای خودش می‌شود خیلی. گاهی ذره‌ای نور در دل ظلمات، ارزشش بیش از هزار خورشید است.
بلدی نور را ببینی؟ بلدی نور را بیابی؟ بلدی نور باشی، به قدر ذره‌ای حتا؟
امیرحسین کامیار
@chelsalegi

‍ همچین روزهایی برای همیشه از روزهای تلخ کوهنوردی ایران خواهند بود. هفت سال پیش لیلا اسفندیاری در گاشربروم کشته شد و پنج سال قبل آیدین و پویا و مجتبی در فاصله ی همین روزها در حالیکه کمی پایین تر از ارتفاع هشت هزار متری برودپیک چشم به آمدن تیم های نجات دوخته بودند، با برف و یخ ممزوج شدند.
@chelsalegi

شترها دست کم از یک نظر خوشبخت اند. خوب بود که آدم ها هم می توانستند انرژی های خوب روزهای گرم را در گوشه ای از قلبشان ذخیره کننند تا در روزهای سرد و غم انگیز به دردشان بخورد.
در زندگی روزهایی هست که قلبت پر از شادی و عشق می شود، اما در عوض روزهایی هم هست که هیچ انگیزه و امیدی نداری. کاش می شد بخشی از شادی بیش از اندازه روزهای خوب را برای روزهای بد نگه داشت.
تاسف انگیز است که آدم ها وقتی عاشق می شوند، اصلا به روزهای تلخی که ممکن است در انتظارشان باشد فکر نمی کنند و وقتی هم که اندوه سراپایشان را فرا می گیرد، فکر کردن به روزهای خوب، تنها رنجشان را بیشتر می کند.
@chelsalegi

چه ناجوروضعی داریم ما که هم باید جلوی حضراتِ مملکت‌خراب‌کن بایستیم هم جلوی حضراتِ دنیاخراب‌کن!
@chelsalegi

به یارو بانکی میگم به همکارت وام خاص دادی این اسمش رانته، میگه نه این رانت نیست این تخصیص تسهیلات برای کساییه که خدمات ویژه به بانک میدن مثل همکارامون! میگم اگه کمی بیشتر فکر میکردی حتمن میشد یه اسم بهتری براش پیدا کرد بعد همینطور که منو نگاه میکرد بهش گفتم تو غرب یه فیلسوفی خیلی قبل از تولد تو گفته؛ کثیفترین آدم ها اونایی نیستن که کارهای کثیف میکنن،بلکه کثیفترین آدم ها اونایین که کارهای کثیف رو با کلمات تمیز، پاک جلوه میدن و اونا رو عادی میکنن..
@chelsalegi

ابن‌سینا در نوجوانی با غرور گردویی مقابل ابن‌مسکویه، دانشمند معروف انداخت و گفت: مساحتش را تعیین کن!
ابن‌مسکویه بخشی از کتابش در علم اخلاق را به او داد و گفت: تو به اصلاح اخلاق خود محتاج‌تری از من به تعیین مساحت این گردو!
گاهی ما هم به اصلاح اخلاق خود محتاج‌تریم تا سیاسی‌نویسی.
@chelsalegi