آنچه برای خود نمی‌پسندی، بر سر همسایه‌ات نیاور. کل تورات همین است. مابقی، شرح این جمله است.
این جمله، که از یک خاخام برجسته‌ی یهودی نقل شده مرا یاد این جمله‌ انداخت که کل دین دو کلمه است: مرنج و مرنجان و گاهی حتی یادم است که می‌گفتند رنجیدن هم که دست خود آدم نیست، پس دین تنها یک کلمه است مرنجان.
@Chelsalegi

ممالک محروسه جایی ست که رعیت گرفتار اگر یک روز کار نکند، فردایش از گرسنگی مرده است!
بعد این آمریکای جهان خوار هی برای ما خط و نشان می کشد که تحریمات و تشدیدات جدید اعمال می کنیم و غیره!
والله به پیر و پیغمبر این تحریم ها فقط بار گرانی ست به دوش جماعت بی پناه... و اگر قرار بود افاقه کند و شق القمری صورت بگیرد تا به حال صورت گرفته بود! هر چه سنگ است، مال پای این ملت بیچاره و فلک زده است که نفهمید و سیب ممنوعه را گاز زد!
@Chelsalegi

وقتی آموزش و پرورش شکست می‌خورد،
وقتی خانواده شکست می‌خورد،
وقتی جامعه و مناسباتش متلاشی می‌شود و شکست می‌خورد،
وقتی آموزه‌های دین در جامعه شکست می‌خورد،
وقتی ادبیات تهی شده و شکست می‌خورد،
وقتی آرمان‌های یک تاریخ و یک ملت شکست می‌خورد،
وقتی عقلانیت، تعطیل شده و شکست می‌خورد،
زندگی هم از مرگ شکست می‌خورد، به راحتیِِ یک قدم‌زدن در پارک،
به راحتیِ پرت‌شدن از روی پل به درون یک بزرگراه،
چگونه می‌توان «تمام‌شدگی» را فاجعه‌بارتر از این نشان داد؟
«تمام‌شدگی» در دلِ یک «وارونگی».
«مرگ‌»هایی که دچار توهّم «زندگی»‌اند.
«هیچ‌»هایی که «می‌هیچند».
وین هنوز از نتایج سحر است
باش تا صبح دولتت بدمد.
@Chelsalegi

در لایه های تاریخ خواهند نوشت، روزگار ما دورانِ سرگردانی بود،
میانِ بیم و امید، میانِ بیم و امید
@Chelsalegi

‍ غروب های لعنتی جمعه که میگردد کم رنگ ترین غصه را لابلای صفحات دلت پیدا میکند و انگار که آموخته همه چیز را غنی تر کند پررنگ تر کند. غصۀ سر سوزنی را میکند کوه میگذارد روی دلت و واویلا!
حالا از عزیزی دور باشی، از معشوق بیخبر باشی،پاره تنت را مدفون کرده باشی. یا نه فقط دلت از روزگار گرفته باشد...
این غروب لعنتی می آید مینشیند روی خرخره ات و ول نمیکند که نمی کند. ذره ذره؛مزه مزه ات میکند چنگال فرو میکند و چاقو میکشد و به دهان میگذارد. سیر شدن هم توی کارش نیست
به دلهای خسته،به روح های آزرده به بغض های در گلو مانده سلام!
@chelsalegi

این روزها که همه فریاد زنده باد و مرده باد سر میدهند، و همه چیز سیاه و سفید است، و هیچ چیزی نباید حد وسط باشد، و تو یا باید مذهبی باشی، یا لادین و لامذهب، و لا غیر، و یا فمنیست باشی یا زن ستیز، و لا غیر، و مردم نمیتوانند بفهمند که کسی هم نماز میخواند و هم اهل باده و می است، و همه میخواهند یا تو را در سنگر خودی ببینند یا در صف دشمن، و صدای اذان نمیتواند با نوای موسیقی بیامیزد، همچنانکه مسلمان نمیبایست با غیر مسلمان بیامیزد، و وطن پرستی با اعتقادات شخصی نمیتواند همزمان باشد، و تو باید رومی روم باشی یا زنگی زنگ، و هیچ ملیتی میان این دو به رسمیت شناخته نمیشود، در این روزگار سیاه و سفید،،، من به همه مشکوکم، به معلم کلاس اول ابتدائی، به پدر و مادرم، به کتابها، جزوه ها، به تمام خوراک معنوی که این سالها به من خورانده اند، میخواهم همه را یک جا بالا بیاورم، و برای خودم باشم،،، من به همه خیابانهای این شهر مشکوکم، به تمام کوچه هایی که به مسجد و مدرسه ختم میشوند، به تمام پیرزنها، فالگیرها، رمالها، که قصه ها را بازپردازی میکنند، من به تک تک کلمات مشکوک شده ام، حتی "عشق"، حتی "تو" و حتی "آزادی"، و "حقیقت"، دلم میخواهد یک کسی بیاید دستم را بگیرد و مرا از این شلوغی دور کند،
@Chelsalegi

روح عدالت‌طلبی را از مسلمان بگیرید، مابقی حرف است. ماه محرم هی اعلام عزا کنید، گریبان چاک دهید، بازار تعطیل کنید، "مالیات" ندهید، پابرهنه و سربرهنه مرثیه بخوانید و .... این گل ریختن بر نعش مسلمانی است. مسلمان باید نسبت به همنوع انسانی خویش احساس داشته باشد، درد او را درد خود بداند و با شادی او شادی کند، برای حق او قیام کند و زبان باز کند البته هرکسی بقدر توان وگرنه همه سال را پابرهنه در خیابان عزاداری کنید، کجای این مسلمانی است، کجای این سیره نبوی است !
@chelsalegi

‍ اعضای شورای شهر تهران از محل دفن ملک المتکلمین بازدید کردند.در جمعی یکی از دوستان، مطلب کانال تلگرامی بهایی را همخوان کرده بود با این مضمون اعتراضی:" البته موقع فاتحه خواندن فراموش کردند که ایشان مسلمان نبوده بلکه بابی و از پیروان صبح ازل می باشد."...در تفسیر اسلام مدنی، فاتحه طلب آمرزش و نیکی برای متوفی است و محدود به هیچ مذهبی و ملیّتی نیست. شما می توانید برای یک شیعی یا سنی مسلمان یا غیر مسلمان ملحد یا سکولار ،با خدا یا بی خدا طلب آمرزش و نیکی کنید.در این مورد هیچ محدودیتی نیست. منِ معتقد به اسلام از فضای معنوی کلیسا گاهگاهی لذّت می برم. مذهب نه هویت اصلی بلکه جلوه ای فرهنگی و عقیده است. هویّت اصلی من ایرانی است و پیش از آن انسانم. متاسفانه برجسته شدن هویت های مذهبی به خاطر فشارها و محدودیت های سیاسی است که هم به اصل انسجام بخش "ایرانیّت" ضربه می زند و هم به خود مذهب. امیدوارم روزی برسد که هیچ کس نگوید به من "سنی" یا "درویش " یا هر فرقه ای دیگر ظلم شد ؛ یعنی پیش از همه این تعلقات فرهنگی، "ایرانی "باشیم. برجسته کردن تبعیض های مذهبی و ظلم به اقلیت ها بیشتر از هر چیز ریسمان انسجام بخش ملیّت را سُست می کند.ملک المتکلمین بهایی بود بابی بود مسلمان بود سکولاربود هر چه بود ایرانی بود و برای آزادی ایران شهید شد. امیدورام روزی برسد که تبعیض های مذهبی رخت بربندد و هر تعلّقی هم داشته باشیم، پیش از هر چیز خود را ایرانی بدانیم و البته مجهّز به ارزش های والای انسانی. درست مانند زمان جنگ یا زلزله یا هررویداد دیگر که کسی از کسی نمی پرسد "زرتشتی هستی یا مسلمان؟"همه موظف به دفاع از وطن یا کمک به آسیب دیدگان هستیم..همه ایرانی هستیم خیرخواه و حساس به سرنوشت هموطن...
مجتبی نجفی
@chelsalegi

‍ بچه که بودم،بدی پیرمردی "جهود"بود که خون بچه ها را در کوچه های خلوت ظهرتابستان می خورد...
در خردسالگی بدی مرد "بهایی" طماعی شد که توپ ها را کم باد درست می کرد و نوشابه هایش نصفه پر می شد...
در هشت سالگی بدی مردی "عرب" بود که کتاب می سوزاند و دخترکانمان را به برده گی و جواهراتمان را به تاراج می برد..
در نه سالگی ام بدی "شاه" لامذهبی شد که دین و ایمان می برد و خون جوانان وطن می ریخت.....
در ده سالگی ام بدی "آمریکا"شد که مصدق را برده بود و نفت وناموسمان را....و"اسراییل" بود که فلسطینی های بی چاره را بی خودی می کشت....
بعدتر بدی "صدام"شد که به کشورم حمله کرد...پسرک "ریشویی" بود که سه تارم را شکست و به باد کتکم گرفت..."عشقم" بود که رهایم کرد ...بعدتر "راستی ها" بدی شدند...و کمی بعد"چپی ها"...
بد همواره اما "انگلیس" بود که کار کار او بود...هم مصدق را برد هم شاه را و هر چه خوبی را....و زشتی آورد و قحطی و سیاهی...
امروز اما بدی"این مملکت" است و "این زندگی" است...
وتنها خوب همیشه و هر جا "من" هستم...وصد افسوس که سخت ناشناخته مانده ام و بسیار مظلوم واقع شده ام....حیف از من که بدی ها نگذاشتند هیچ وقت به حق خودم برسم....
@Chelsalegi

‍ ‏می گویند فتحلی شاه ‎قاجار همه چیز را می چشید و مزه، ملاک بیشتر تصمیماتش بود. در بلوای روس و خزر، داد جرعه ای از آب ‎دریای خزر برایش آوردند. زبانش را بیرون آورد. چشید. اخمی کرد .ملاقه را پرت کرد و فریاد زد بدهید برود این آب شور بی مصرف را. نخواستیم. مفت چنگ ‎روسیه
@chelsalegi

‍ ویدیویی است بسیار دیدنی از بازدید «احمد شاه قاجار» از انگلستان که اندکی بعد از امضای قرارداد 1919 انجام گرفت. به غیر از شاه ِ تُپل و بامزه، باقی هیئت ایرانی صورتی تکیده دارند که معلوم نیست از کشیدن زیاد تریاک است، یا گرسنگی و قحطی در مملکت. شبکه ی «من و تو» تکه های دیگری از این سفر را پخش کرده که شاه جوان را بسیار مضطرب و دست پاچه نشان میدهد
دستپاچگی شاه البته چندان بی دلیل نیست. رژه ی گارد ِ سربازان بریتانیایی و تمیزی و آراستگی مقامات ِ استقبال کننده، هزار مرتبه از مراسم تاجگذاری خود شاهنشاه باشکوه تر بوده است. به گواه فیلمی که از مراسم پخش شده، عده ای تفنگچی بی هدف با اسب به آنسو و اینسو می روند. شهر به مخروبه بیشتر شبیه می ماند و ملتی تکیده و ژولیده از یک سوی کادر به سوی دیگر می روند.
در تاریخ ایران اما از قرارداد 1919 بعنوان خیانت به میهن و فروش کشور به انگلیس یاد می کنند. در واقعیت امر، انگلیس که نگران افتادن ایران در دست بلشویکها بود، تمامیت ارضی کشور را به رسمیت می شناسد و بر آن تاکید می کند. تعهد می کند تا به خرج دولت ایران، ساختار اداری و نظامی کشور را با کمک مستشاران انگلیسی مدرن کند. همچنین به ایران در ساخت راه آهن و خطوط ارتباطی یاری رساند. در قرارداد حتی دولت انگلیس متعهد شده است که برای انجام اصلاحات فوق، به دولت وام پرداخت نماید.
ایران اما در چنان فقر و فلاکت و نکبتی غوطه ور بود که بدون کمک مالی خارجی و بدون داشتن سرمایه ای طبیعی، امیدی به پیشرفت و بهبودی اش نمی رفت. چنانکه «ناظم الاسلام کرمانی» در «تاریخ بیداری ایرانیان» می نویسد:
«حکایت قوچان را مگر نشنیده اید که پارسال زراعت به عمل نیامد و می بایست هر یک نفر مسلمان قوچانی سه ری معادل دوازده من گندم مالیات بدهد. چون نداشتند و کسی هم به داد آن ها نرسید. حاکم آن جا سیصد دختر مسلمان را در عوض گندم، مالیات گرفته و هر دختری را به ازای دوازده من گندم به ترکمانان فروخت! گویند: بعضی از این دخترها را در حالت خواب از مادرهایشان جدا می کردند. زیرا که بیچاره ها راضی به تفرقه نبودند. حالا انصاف بدهید آیا ظلم از این بیشتر تصور می شود؟!»
مخالفت ها با قرارداد بیشتر از این باب بود که عده ای حضور مستشاران انگلیسی را در صدر امور اجرایی مملکت، نشانه ی نفوذ بیش از پیش این دولت ِ خارجی در کشور و مقدمه ی دخالت های بیشتر می دیدند وگرنه اصل خود قرارداد، جای چندانی برای مخالفت نداشت بحدی که مدرس در نطقی در مجلس اظهار کرده بود
«بنده خیال می‌کنم هر کس متن قرارداد را مطالعه کرده باشد. چون من اهل سیاست نبودم، مرور نمی‌کردم؛ اگر‌چه یکی از مخالفان بودم، لیکن هرچه می‌گفتند که این قرارداد کجایش بد است گفتم من سر درنمی‌آورم من سیاسی نیستم، آخوندم فقط چیزی که می‌فهمم بد است آن ماده اولش است که می‌گوید استقلال ایران را می‌شناسیم این مثل این است که یکی به من بگوید من سیادت تو را می‌شناسم.»
امضای قراداد اما باعث بروز مخالفت های خارجی هم شد. آمریکایی ها در مکاتباتی طولانی مراتب نارضایتی شان را به دولت فخیمه ی بریتانیا ابراز نمودند. روس ها اما واکنش شدیدتری نشان دادند و استان گیلان را اشغال کردند.
از مهمترین نکات حاشیه ای امضای قرارداد اما گرفتن چهارصدهزار تومان رشوه از سوی وثوق‏ الدوله بود. وقتی از احمدشاه خواستند تا در ضیافتی که ترتیب داده شده بود، نظرش را نسبت به نطق پادشاه بریتانیا اعلام کند، پاسخ داد
«کسانی که پول گرفته‌اند تصدیق کنند، من هرگز تصدیق نخواهم کرد!»... همان شب ناصر الملک به شاه گفته بود: کار خودت را ضایع کردی! شاه نیز پاسخ داده بود که: «اگر در سوییس کلم فروشی کنم بهتر است تا در چنین مملکتی پادشاه باشم!»
@Chelsalegi

انسان مذهبی تا آنجا که میخواهد تنهایی به بهشت برود انسان خوب و بی آزاری است ؛ ولی آزار از آنجا آغاز میشود كه میخواهد بقیه راهم باخود به بهشت ببرد ...!
گاندی
@Chelsalegi

‍ جامعه ای که بین سنت و مدرنیته معلق مانده، قربانیان بیشماری دارد. قربانیانی بی صدا و بی رنگ. این روزها دختران مجردی که آرام آرام به چهل سالگی نزدیک می شوند ؛بی اینکه طعم شیرین مادر شدن و حتی هم آغوشی را چشیده باشند کم نیست. دخترانی که در شهرستان هایی کوچک و یا حتی گاهی در شهری بزرگ زندگی می کنند اما وجود خانواده ی سنتی امکان هر گونه ارتباط را از آنها می گیرد. پسرها در چنین جامعه ای می توانند نیازهای خود را برآورده کنند حتی اگر ازدواج نکنند. این آسیب متوجه همان دخترانی است که تنها از طریق ازدواج است که می توانند نیازهای خود را برآورده کنند. حفظ باکره گی برایشان بسیار مهم است چون خواستگارهای سنتی شان به شدت به این امر اعتقاد دارند. متاسفانه پدیده ی جدیدی هم در اثر زندگی مدرن و وجود پارازیت و آلودگی هوا و ... پیش آمده و آن نازایی است. مادر شدن برای این دختران تبدیل به آرزویی دست نیافتنی شده و اگر خیلی شانس بیاورند و خواستگاری پیدا شود که بچه نخواهد شاید بتوانند ازدواج کنند! خواستگاری هم که از طریق سنتی بیاید و در خانه را بزند با معیارهای این دختران تحصیل کرده ی خانه نشین جور نیست. تلخی زندگی این دختران را فقط خودشان درک می کنند و بس.
@Chelsalegi

بیتا هجده سالگی ازدواج کرد. نوزده سالگی بچه‌دار شد. بیست و چهار سالگی همسرش رو از دست داد و بیست و پنج سالگی مجبور شد انتخاب کنه که می‌مونه خونه و فقط به بزرگ کردن دخترش قناعت می‌کنه یا خانواده‌ی شوهرش بچه رو ازش می‌گیرن. توی دعواها و کشمکش‌ها دخترکش یه بیماری روان‌تنی جدی گرفت و بیتا دست از دخترش کشید تا فشار عصبی بیشتری به کودکش نیاد. پنج ساله بیتا دخترش رو ندیده و به جای یه مادر، یه زن جوان موفقه.
توی بخش فرهنگی شتر گاو پلنگ جامعه که ما زندگی می‌کنیم، من هیچ‌کس رو ندیدم به بیتا حق بده یا ازش دفاع کنه. همه فکر می‌کنن باید دخترش رو انتخاب می‌کرد و چند سال زمان می‌داد تا تنش‌های ناشی از فوت همسرش کم شه و بعد با مادر و پدر شوهرش از نو مذاکره می‌کرد. انگار هویت مستقل بیتا به عنوان یه مادر خیلی مهم‌تر از انسان بودنش قرار می‌گیره و بیتا برای ترجیح دادن خود مستقلش و خود آزادش، از نظر همه محکومه. حتی عده‌ای می‌گن چرا احترام بیشتری به مرزهای احترام که سنت تعریف می‌کنه نذاشت تا خانواده‌ی شوهرش بیشتر دوستش داشته باشن. بیتا توی این مدت یه زن جوان و بسیار زیبا و تقریبا موفق شده. بدون کودکش.
شبنم شوهر شکاک و سخت‌گیری داشت و بعد از تولد پسر دومش جدا شدن. بچه‌ها با مادر موندن. شبنم با یه پسر دوست شد و پسره اومد و باهاش همخونه شد. زن‌های مجتمعشون عموما زیر چهل سال شبنم رو طرد کردن که بعد از جدایی گوشه‌نشین نشده و همچنان داره از زندگیش لذت می‌بره. پدر شبنم دوربین مدار بسته نصب می‌کنه و از همخونه‌اش باخبر میشه و به بهانه‌ای وکالت بلاعزل از دخترش در مورد مالکیت خونه رو ازش می‌گیره. به همسر سابق دخترش هم فشار میاره که دخترم صلاحیت نگه داشتن بچه‌ها رو نداره. لطفا نذار پیش مادرشون بمونن.
تا چند سال پیش فکر می‌کردم انسان‌ها با نقش‌هاشون تعریف میشن. مادری، همسری، دختری، خواهری یا هر چیز دیگه. الان اما برای من اصالت با تجربه کردن و زیستن زندگی شده. می‌بینم اما که در جامعه‌ی اطرافم اینطور نیست. زنی که از نقش تعریف شده‌اش خارج شه در نهایت محکوم و ناشزه خونده می‌شه. زنی که معمولا فقط خواسته‌اش زیستن حداقلی از زندگی بوده.
در مادری اجباری، در تنها از کل جهان مادری کردن و در محدود کردن زن به بهشت اجباری هیچ برکت و هیچ اوجی وجود نداره. متاسفانه زیستن، حقیه که هنوز به آسانی داریم دریغش می‌کنیم. از هزاران زن. از همدیگه. از همه.
@chelsalegi

حالا كه قيمت دلار و طلا و سكه هى بالا میره، نجواهاى زيادى مى شنيدم كه اگر پول داشتم، فلان قدر سكه و دلار مى خريدم و به وقتش مى فروختم و خدا تومان سود مى كردم. ماشين حساب هايى بود كه در دستها مى چرخيد و اما و اگرها را در هم ضرب مى كرد و سودهاى خيالى را حساب مى كرد و آخرش آههايى بود كه از نهادها بر مى خاست و زمزمه هايى كه حيف از آن كه حسابم خالى است.
گاهى هم عين اين اتفاق ها را در رابطه هايمان تجربه مى كنيم. رابطه هايى كه حساب عاطفى شان خالى است و حواسمان بهش نبوده است.
@Chelsalegi

‍ ۲۵ مرداد کودتای اول علیه دکتر مصدق شکست خورده بود. کودتاچیان بازداشت شدند، شاه از ایران فرار کرد و مقامات انگلیس نومیدانه واقعیت مصدق را درک می کردند. روزنامه "باختر امروز" تیتر زده بود:«قرار بود ساعت ۵ صبح امروز مصدق، فاطمی و ریاحی را اعدام کنند...». اما سرنوشت ما در عرض سه روز تغییر یافت. ۲۸ ام کودتا بازگشت. کودتا بازگشت تا جایگاه ما را در تاریخ تنزل دهد. نمی دانم چرا مصدق با وجود اینکه می دانست در چند جبهه خارجی و داخلی با عوامل استبداد و استعمار در جنگ است مردم را از خیابان ها فراخواند؟ تنها سه روز کافی بود تا ما از پلکان تاریخ سقوط کنیم. ما قربانیان کودتا.
@Chelsalegi

‍ محمد مصدق هنوز سوژه است و به تاریخ نپیوسته و تمام نشده. حضورِ او ادامه دارد و دامنه‌ی تاثیرش هنوز برپاست. همین است که عده ای گریبان می درند تا او را قدیس نشان دهند و عده ای دیگر تمایلِ ویرانگر خود را معطوف به شکستن تصویرِ تابناکِ او کرده اند.
مصدق سیاست مداری یک دنده بود که با پاکباختگی پیش می رفت. وانمود می کرد هیچ چیز برای از دست دادن ندارد و سال ها پیش از آن که واردِ کارزارِ نفت شود خود را پیرمردی بازنشسته اعلام کرده بود. تند می شد و غش می کرد و پیژامه می پوشید و در بیمارستان سفیر و وزیر به حضور می پذیرفت. او با سیَاس ترین و کهنه کار ترین سیاستمداران تاریخ همچون چرچیل و آنتونی ایدن در افتاد و از این هماوردی سربلند بیرون آمد. تا نیمه راه موفق بود و از لاهه و سازمان ملل که بر می گشت، نمادِ شکستنِ یوغ تاریخی ملت های فلک زده‌ی افریقا و آسیا شده بود و موقعیتِ خوبی به دست آورده بود که میخِ استقلال را در زمینِ سوخته‌ی ما عمیق کند. اما نتوانست، یا نخواست متحدانی قدرتمند در ایران و جهان دست و پا کند که وقتِ بحران حمایتش کنند. هرچند تعاملش با شاه خصومت آمیز بود و همانند همسالانش شاه را جوانی خام می دانست، اسناد موجودند و در تعلق عمیقش به سلطنت مشروطه جای بحث نیست. اتهام مضحک و تاریخ مصرف گذشته ای ست در خورِتوجیه گرانِ کودتای امریکایی که او را متمایل به جمهوریت، آن هم از نوعِ کمونیستی آن بدانیم. او با تمامِ خصوصیاتش خوب یا بد، سرمایه‌ی اصلی سرزمین ما را از زیرِ چکمه های اجنبی بیرون کشید. و همین خصیصه ها هم بود که کار دستش داد و به زورِ تحریم و کودتا و دستِ بیگانه از کارش انداختند. حالا هم در نیم تعطیلِ نقد و مطبوعات، هر که بخواهد نانی بردارد و سری میان سرها بالا آورد حرفِ مفتی نثار مصدق می کند و چون جبهه‌ی منش و اندیشه‌ی او تعطیل و به محاق رفته است، لگد انداختن به پیرمرد کاری هم ندارد و جزو کم هزینه ترین راه های ابرازِ فضل به شمار می آید. یکی شازدگی او را دست می گیرد و "مصدق السلطنه" اش می خواند و دیگری لجبازی او را به کلِ سیاست ورزی اش تسری می دهد. از بیخ، تحلیل های فوتبالی و سیاه و سفید کردن پدیده ها جزو تخصص های بی بدیلِ ماست و هنوز به وضعیتِ خاکستریِ شناخت و پذیرش در عینِ کاستی ها و توانایی ها ورود نکرده ایم. این است که شمایلِ عباپیچِ او در احمد آباد و حتا قبر مهجورش، مثلِ نقش یک داغ بر پیشانیِ وطن حک شده است و هر کسی را بتوان نادیده گرفت از مصدق، با خوبی ها و بدی های فراوانش نمی شود به آسانی گذشت و به تاریخ خاک پاشید.
صالح تسبیحی
@Chelsalegi

من بارها زمین خوردم و پا شدم...
هر بار که پاشدم خسته تر از قبل بودم...
یه آدم قوی هستم اما خسته ام، روحم زخمیه...
مجبور بودم قوی باشم، مجبور بودم دوباره پاشم.
روح زخمی داشتن، غم داشتن، افتخار نداره...جبر زمونه بوده.
من به غمگین بودنم، زخمی بودنم مفتخر نیستم اما بخشی از منه. خود منه.
@chelsalegi

‍ بچه‌ها را نمی‌شود محدود کرد. این را من فهمیدم؛ وقتی که نزدیک چهل‌سالگی ورق‌پاره‌های زندان را خریدم و خواندم. درست همان چاپی را خریدم که مامانم یکی‌ش را داشت و از دستم پنهان کرده بود؛ چاپ سال ۵۷. بارها و بارها بعد از آن چاپ شده بود و من نخریده بودمش. اصلا اهل ادبیات داستانی نیستم و ورق‌پاره‌ها هم کتاب بسیار مهمی در تاریخ ادبیات معاصر ایران نیست. اما گشتم همان چاپ را پیدا کردم و خریدم و خواندم چرا که مامانم نگذاشته بود بخوانمش و نمی‌دانست که جلوی بچه‌ها را نمی‌شود گرفت. ترسش این بود که ما چپی بشویم. ترسش این بود که یاغی بشویم. خودش کتاب‌ها را می‌خواند و از دست ما پنهان می‌کرد که ما چپی و یاغی نشویم. اما نمی‌دانست، نان کارگری خوردن بچه را چپی بار می‌آورد. اما نمی‌دانست که پینه‌های دست بابام برای یاغی شدن یک فوج آدم بس است چه برسد به چهارتا بچه‌ی قد و نیم‌قد که ما باشیم. نمی‌دانست اگر می‌خواهد بچه‌هایش یاغی نباشند باید پدر بچه‌هایش را عوض کند؛ باید خودش را عوض کند که همه‌ی عمر نگذاشت در خیابان بستنی لیس بزنیم که مبادا یکی نداشته باشد و دلش بخواهد و کی ندارتر از ما؟ از حق نگذریم آن‌جا که ما زندگی می‌کردیم از ما ندارتر خیلی بود. ما آنجا دارا حساب می‌شدیم با همه نداری و مادرم نمی‌دانست اگر می‌خواهد بچه‌هایش چپی و یاغی نشوند باید علاوه بر عوض کردن پدر و مادرشان باید مخیله‌شان را هم عوض کند که صبح تا شب فقر جلوی چشمشان رژه نرود تا بچه‌هایش بتوانند به زیبایی های جهانِ جهنمی فکر کنند. مادرم فکر می‌کرد با قایم کردن ورق‌پاره‌های زندان بزرگ علوی از دست ما دیگر سیاهی‌ها و تباهی‌ها را نخواهیم دید و زهی خیال باطل که بچه‌ها را نمی‌شود مهار کرد و در آستانه‌ی چهل‌سالگی همان نسخه را از دست‌فروش‌های خیابان انقلاب پیدا می‌کنند.
ما به خواست خودمان اینطوری نشدیم. ما با کتاب اینطوری نشدیم. ما را تجربه‌ی زیسته‌مان اینطوری شکل داد. ما «ورق‌پاره‌های زندان» را و «کفش‌پاره‌های خیابان» را و «جان‌پاره‌های انسان» را زندگی کرده بودیم، پیش از آنکه در کتاب بخوانیم.
سعید باباوند
@chelsalegi

‍ سلطنت‌طلبان محمد مصدق را دوست ندارند. او با به چالش کشیدن استبداد پهلوی معتقد بود که شاه باید سلطنت کند و نه حکومت پس اجازه تاخت‌وتاز به محمدرضای تشنه قدرت نمی‌داد؛ چنان که امیر اسدالله علم در خاطراتش آورده که محمدرضا پهلوی دوران نخست‌وزیری مصدق را سخت‌ترین روزگار پادشاهیش برمی‌شمرد. چپ‌ها و کمونیست‌ها از محمد مصدق بدشان می‌اید چون برابر زیاده‌خواهی شوروی در ایران ایستاد و با اعلام اصل موازنه منفی مخالفت سرسختانه‌ای را با واگذاری امتیاز نفت شمال به روسیه سامان داد. او در دوران نخست‌وزیری خویش هم برابر بلوای جمهوری‌خواهی حزب توده که مقدمه‌ای برای تبدیل ایران به کشور اقماری شوروی بود مقاومت کرد و تسلیم نشد. لیبرال‌های غرب‌گرای طرفدار اقتصاد بازار و از فرق سر تا نوک پا غربی شدن هم مصدق را زیر سوال می‌برند. به نظر آنها او باید تسلیم پیشنهادات آمریکا می‌شد و تقسیم پنجاه پنجاه نفت با کنسرسیوم را می‌پذیرفت. حتا بعضی از نوابغ این دسته قوانین اقتصادی قرن بیست‌ویکم را بار دهه بیست شمسی می‌کنند و از مصدق گلایه دارند چرا به قوانین اقتصاد بازار تن نداد و نفت را ملی کرد. تکلیف هواداران نظام دینی هم با مصدق آشکار است. آنان که محبوبیت او را رقیبی برای زعامت آیت‌الله خمینی می‌دیدند از ابتدا در نفی او کوشیدند و مصدق‌السلطنه خطابش کردند. در تمام این سالها هم کوشیدند کاشانی حامی کودتا را به جای رهبر جنبش ملی شدن نفت جا بیاندازند.
آن‌چه که می‌خواهم برای‌تان بگویم این است که به رغم تمام این مخالف‌خوانی‌ها، دکتر محمد مصدق جایگاهی حیرت‌انگیز در ذهن و جان مردمان ایران دارد. بازخوانی روایت ملی شدن نفت با تمام فراز و فرودهایش و دقیق شدن در ملی‌گرایی دموکرات محمد مصدق و اصلاح‌طلبی سازش‌ناپذیرش شاید همان راه نجات ما در روزگاری باشد که از چپ و راست، سلطنت‌طلب و اسلام‌گرا برکتی برای این خاک برنمی‌خیزد.
امیرحسین کامیار
@chelsalegi