خیلی قدیم تر ها، سر را که می بریدند، روی گردن روغن داغ می ریختند. اینطوری جلوی خونریزی گرفته می شد، خون در داخل بدن گردش داشت و قلب می توانست خون را پمپاژ کند. شخص بی سر همینطوری می چرخید دور خودش. می چرخید و می رقصید. اسمش را گذشته بودند رقص بسمل. برای رقص بسمل، سرلازم نبود.
حال و روز این روزهایمان را که می بینم، به این فکر میکنم که انگار، از بدو تولد، به جای ناف، سرمان را بریده اند. فقط دور خودمان می چرخیم. دور خودمان می گردیم. زندگی کردن ما، کم از رقص بسمل ندارد. خوش به حال آنها. سرشان گیج نمی رفت....
@Chelsalegi

خدا چشماشو ماليد و از خواب عصرگاهي بلندشد. دلش چايي ميخواست ،اما حوصله كرنش و مدح و ثناي فرشته ها رو نداشت ،پس بي خيال چايي شد و پرده رو كنار زد تا نگاهي به آدماش بياندازه . دلش يه صحنه ي زيبا ميخواست ، يه چيزي كه شادش كنه .
رضا ته چايي اش رو هورت كشيد و پول چايي رو داد و از قهوه خونه زد بيرون ، ماشين رو روشن كرد و بسم الهي گفت و رفت پي روزي اش . دو سالي بود كه مسافركشي ميكرد، يعني درستش از دوسال و چهل روز قبل كه رفت خونه و ديد پسر همسايه با زنش خلوت کرده ، زنش همون شب قرص خورد و خودش رو خلاص كرد و پسرك هم فراري شد . رضا هم اشكاش كه خشكيد در خونه رو بست و براي هميشه شد ساكن ماشين اش . مسافر اول دربست كرد براي سرپل تجريش ، پيرزن نذر داشت هرچهارشنبه بره امامزاده صالح تا شايد فرجي بشه و سرطان پسرش خوب بشه . پسري كه سه ماه بعد مرد و پيرزن به سال نكشيده دق كرد و رفت پيش پسر ….. دو ، سه نفري توراهي سوار كرد تا مردي هن هن كنان گفت دربست و نشست و سيگاري گيراند . داشت ميرفت خونه ليلي دخترك نوزده ساله اي كه سه ماه قبلش اومده بود از مهندس پول قرض كنه . منتها چون ضامني نداشت تنش رو وجه الضمان كرد و شد صيغه مهندس . ليلي از مهندس و اون شكم گنده اش و اون خس خس سينه اش نفرت داشت اما چاره نبود بايد شهريه مدرسه برادرش رو جور ميكرد ، برادرش هنوز بچه بود … سال بعد ليلي كه از مهندس حامله شد مجبورش كرد عقدش كنه ، مهندسم از ترس زن و بچه و آبروش ، يواشكي عقدش كرد و براش يه خونه گرفت و هفته اي يكي دوبار ميرفت خونه زن دومش . محسن و مرجان مسافراي بعدي بودند ، عقب نشستند و دم گوش هم پچ پچ ميكردند و ريز ميخنديدند. داشتن ميرفتن بازار واسه خريد عروسي ، فاميل بودند و از بچگي هم رو ميخواستند، اوضاع مالي شون تعريفي نداشت . عقد كه كردند تصميم گرفتند با همون وام ازدواج آشيونه شون رو برپا كنند ، اون روز مي رفتند اجاق گاز بخرند ، توي يك مغازه مرجان يك گاز ساده سه شعله انتخاب كرد ….پول شون به گاز فردار نرسيد… حاجي كه فهميد نامزدند و دارند اسباب عروسي رو جور مي كنند به شاگردش گفت يه گاز پنج شعله فردار بار وانت كنه . مرجان و محسن هم ذوق كرده بودند و هم بغض . حاجي پنج سال بعد كه مرد لبخند به لب داشت .
نيلو كه نشست تو ماشين به رضا گفت: ماشينت ضبط نداره؟ رضا تو آيينه يه نگاهي به صورت پراز آرايش نيلو انداخت و گفت : نه …… نيلو عجله داشت بايد زودتر تا سام نرفته بود بهش ميرسيد ، قراربود برن شمال و اين يعني واسه چندروزي جاخوابش جور بود . سه سال قبل وقتي دايي نيلو بهش تجاوز کرد نيلو از خونه فرار كرد .ديگه نمي تونست بمونه ، شبا از ترس خودشو خيس ميكرد و با كوچكترين صدايي از خواب مي پريد و جيغ ميزد …..نيلو سالها بعد يه شب گير دوتا آدم رذل افتاد كه تيكه تيكه اش كردند و جسدش رو توي بيابان هاي اطراف كرج سوزوندند .
خدا دلش گرفت ، ابري هم كه همون حوالي بود از دلتنگي خدا غصه اش شد و باريد. رضا ماشين رو كناري زد . نمي دونست چرا دلش اينقدر گرفته؟ دلش يه خونه خواست ، يه سقف كه سقف ماشينش نباشه يه جاي گرم ، استخوون درد گرفته بود بس كه تو ماشين خوابيده بود ، اما ترس داشت …يعني وقتش بود كه برگرده ؟ خونه براش منطقه ي ممنوعه بود و از واكنش خودش و هجوم خاطرات تلخ مي ترسيد ….اما دلش بدجوري گرفته بود. كليد رو توي قفل چرخوند، در جيرجيري كرد وباز شد پشت در پربود ازكاغذ و قبض هاي پرداخت نشده . كليد برق رو زد ، خوبه، برق هنوز وصل بود .همه جا رو خاك گرفته بود كليد رو روي طاقچه پرت كرد و رفت زير دوش ، آب سرد با گرمي اشك هاش قاطي شد و لباس هاش رو خيس كرد ……
خدا اشكي كه دو دو ميكرد رو از گوشه چشمش پاك كرد و پرده رو كشيد ، از كشوي كنارتخت سيگاري برداشت و روشن كرد ، دكترا بهش گفته بودند نبايد بكشه اما او هم ميدونست دكترا مزخرف زياد ميگن . دراز كشيد و دستش رو گذاشت زير سرش….فكر كرد چرا اينجوري شد؟ كار درستي كرده بود؟…توي اين سالها زياد شك كرده بود اما اينروزها زود به زود شك ميكرد …. قرارنبود اينجوري بشه ؟ كجا اشتباه شده بود؟ چشمش به دكمه قرمز افتاد ، خيلي وقتا وسوسه ميشد فشارش بده و همه چيز رو تموم كنه و الان از اون وقتا بود . دلش نمي خواست دردكشيدن بچه هاشو ببينه اما زياد مي ديد چه بايد مي كرد؟
چراغ رو خاموش كرد و با خودش گفت فردا…فردا يه فكري براش مي كنم ، فردا شايد اوضاع بهتر شد.شايد
@chelsalegi

صاحبخونه من اجاره ای که میدم رو یورو میکنه و میفرسته برای دخترش که بیرون از ایران در حال تحصیله. و میدونم امورات اون دختر با همین هدیه پدر میگذره. امروز کاری رو که چند روز بود بهش فکر می کردم، انجام دادم. بهش زنگ زدم و گفتم فصل جابجاییه، اگه برای خونه مشتری ای داری که با قیمت بالاتری اجاره میکنه، من حاضرم تخلیه کنم.
و از خودم بدم اومد وقتی سکوت کرده بود و من نگران جوابش بودم. گفت آقا داره سخت میگذره. گفتم بله. گفت خبر میدم بهتون. گفتم عشق است. بعد هم وایسادم کنار پنجره، به ازدحام مردم کوچه خوشبخت نگریستم. جماعت غمزده. از این خونه اگه برم دلم برای همه چیش تنگ خواهد شد، بیشتر از همه چی برای صدای خنده دوستانم که بارها در این خونه کوچیک پیچیده.
ولی دخترک هم لابد توی غربت چشم به راه یوروهای پدر کارمندشه. غریبه دیگه. همه غریبیم البته. خیلی وقته غربت دیگه ربطی به دوری و کدوم ور مرزها بودن نداره...
حمید سلیمی
@chelsalegi

‍ ما اصولا چیزی به نام "نظام مقدس" در تاریخ نداریم.حتی حکومت پیامبر و امام علی هم مقدس نبوده اند. در دعاهای امامان شیعه بخشش خطاها یکی از خواسته های اصلی آنها از باریتعالی است. کسانی که می گویند مقدس نه نظام را بلکه خودشان را مقدس کرده اند تا نقد از خود را به دوردست ها ببرند. ما نظام سیاسی کارآمد و ناکارآمد داریم. استفاده از نظام مقدس راه نقد را می بندد و فضای امنیتی را بر آزادی سیطره می دهد. ما انسان ها اصولا مقدس نیستیم که نظام سیاسی مان مقدس باشد. ما آمیزه ای از خیر و شر، ماندلا وهیتلر، خرد و احساس ، غم و شادی و بسیاری از تضادهای موجود در هستی هستیم. شاید تحت شرایطی خوب و کارآمد شویم اما هیچ گاه مقدس نمی شویم
@Chelsalegi

نوشته که آمریکا به دنبال فلج کردن اقتصاد ایران است. حرف بی مبنایی است. فلج شدن در جایی است که حیاتی هست و حرکتی. اقتصاد ما حیات و حرکتش کجا بود که فلج شود؟ ما شهیدان زنده ایم ما را از مرگ نترسانید!
@chelsalegi

اونایی که قرص برنج می‌خورن، بدترین خاطره ما هستن. مریض با پای خودش میاد اورژانس و میگه من قرص برنج خوردم.
هیچ علامتی هم نداره. فکر می‌کنه زنده می‌مونه. بعد از دو سه ساعت، علائم خودشو نشون میده. گاز قرص که توی معده آزاد می‌شه، اکسیژن خون‌ رو می‌گیره و ارگان‌های بدن دونه دونه فاسد می‌شه و از کار می‌افته و اینا در حالت هشیاری شاهد از کار افتادن ارگان‌های بدنشون هستن.
اول معده، بعد قلب و کلیه و کبد و آنقدر درد زیاد می‌شه که مغز دیگه قادر به پاسخگویی به درد نیست و اون موقع است که به تدریج دچار کاهش سطح هوشیاری میشن و به التماس میفتن که کمک کنیم زنده بمونن. همه کار براشون انجام می‌دیم. شست‌وشوی معده، احیا، اما می‌دونیم که بی‌فایده است.
دو سال پیش این گزارش را خواندم و گاهی که زندگی چنگال های فلزی زنگ زده اش را در روح و جانم فشار می دهد و فکر می کنم امیدی نیست یادش می افتم.
یاد آن التماس دَم مرگ. یاد آن تقلا برای بازگشت به زندگی. کسی که خودکشی کرده حتماً پیمانه صبرش پُر شده ولی زندگی چقدر قوی است که در آخرین لحظه باز التماس می کنی که برگردی...
آنهایی که مدت ها نقشه ریخته اند، نفت خریده اند و بالاخره یک روز کنج خانه دست به خودسوزی زده اند، باز هم در آخرین دقیقه ها توی کوچه می دوند و التماس می کنند نجاتشان بدهند.
این روزها مدیران زحمتکش و خدمتگزار کشور با تلاش شبانه روزی موفق شده اند امید میلیون ها ایرانی را به قتل برسانند. دست مریزاد دارد این همه هنر!
حال همه مان کمابیش شبیه هم است. دل خسته، خرد شده زیر فشار زندگی، سرخورده از برخورد با آفتابه دزد و رقص اختلاس گر میان کُپه دلار و ... اما زندگی از هر چیزی قوی تر است.
حق با آناگاوالدا بود که نوشت: آدم‌هایی که از بازداشتگاه‌های اجباری برگشته‌اند دوباره زاد و ولد کردند. مردان و زنانی که شکنجه دیده بودند، که مرگ نزدیکانشان و سوخته شدن خانه‌هاشان را دیده بودند، دوباره به دنبال اتوبوس‌ها دویدند، به پیش بینی هواشناسی با دقت گوش کردند و دخترهایشان را شوهر دادند.
چرا که زندگی از هر چیزی قوی تر است.
با همه دشواری این روزها و روزگار، محکم قدم برداریم، مشت گره کنیم، لبخند بزنیم و مچ لزج و چرک خورده ناامیدی را بخوابانیم که آدمی چاره ساز است و زندگی از مرگ دوست داشتنی تر...
احسان محمدی
@chelsalegi

‍ یه وقتی هم به خودت میای می بینی زندگی مثل این کتاب های نقاشی بچه هاست. طرحش از قبل آماده شده، تو شاید فقط بتونی انتخاب کنی که چه رنگی اش کنی! اون هم شاید!
شوپنهاور میگه زندگی مثل ورق بازی کردنه، به انتخاب و اختیار تو نیست که چه برگه هایی باهات بیفته، تنها کاری که می تونی بکنی اینه که با همون دستی که باهات افتاده بهترین بازی رو بکنی
@Chelsalegi

رانت خواری دقيقا از همونجا شروع شده و توسط بزرگترها به كوچكترها أموزش داده ميشود كه صبح تابستاني يا دم غروب وقتي همه توي صف نانوايي محله مي ايستند يك نفر مثل كفتار اون كنار و بيرون از صف ايستاده و بدون نوبت از شاطر نانوا نان مي گيرد و مي رود ! شاطره كلي هم بهش احترام ميذاره
اكر كسي هم اعتراض كنه كلي صلوات كش و صلوات فرست پيدا ميشن
راست ميگي بي نوبت نون نگير ! يك نون صادقانه بخر ببر توي خانه ات . ريشه رانت خواري هم مي خشكه تو اين كشور ..
@chelsalegi

در دو دهۀ ۴۰ و ۵۰ شمسی در ایران انسان‌ها از جنس آدم‌هایی بودند با نیتهایِ خوب و روش‌های غلط .
در دو دهۀ ۶۰ و ۷۰ شمسی وضعیّت برعکس شد. انسان‌ها با انبوهی از اطلاعات مواجه شدند که انواع روش‌ها را به آنها آموزش می‌داد، با این تفاوت که نیّت‌های سابق دیگر اعتبار نداشت. بنابراین انسان‌ها عمومأ شدند آدم‌هایی با نیت های ِ بد و روش‌های درست . در دو دهۀ ۸۰ و ۹۰ امّا، انسان‌هایی به ظهور رسیدند که نمادی بودند و هستند از آدم‌هایی با نیت های‌ِ بد و روش‌های غلط
و این در حالی‌ست که ایران و جهان سال‌هاست و بلکه قرن‌هاست به انسان‌هایی نیاز دارد با نیت خوب و روش‌های درست
@Chelsalegi

کجایی بیست سالگی، کجایی ای کله‌ی لعنتی که بوی قرمه می‌دادی. کجایی ای زبان سرخ که دیگر حتی نمی‌جنبی، چه برسد بخواهی سری به باد دهی.
سرنوشت شوم شاید نه مرگ باشد و نه سرطان منتهی به مرگ. نه ته دره رفتنِ به یک باره متعاقب بریدن ترمز، نه بی‌هوا زیر ماشین رفتن باشد. می‌تواند استمراری باشد. می‌تواند هر روز رخ دهد و نقطه‌ای ته خط بگذارد و اُتومات برود سر خط برای فردایی که دوباره آغاز می‌شود. سرنوشت شخصی که یک روز می‌خواست دکتری قهار شود و عاقبتش این شد که زیر دست کسانی کار کند که از بیان درست یک عبارت تخصصی انگلیسی هم عاجزند، اما مصرانه و غلط به کار می‌برند تا به تو ثابت کنند که بیشتر از تو می‌دانند.
این‌گونه می‌شود از رنجی که می‌بریم. از روزگاری که حالم از تکاپو، بی‌اعصابی و نفرت گذشته و رسیده به همان مرحله‌ی انفعال که شوالیه خر سوار می‌شود و در پاسخ این جماعت بی‌سواد مافوق؛ سری به نشانه‌ی تایید و پذیرش نظر در سکوت تکان می‌دهد و در انتها می‌گوید، بله. همین‌طور که فرمودید این را اصلاح خواهم کرد. این درست همان لحظه‌ایست که سقوط را می‌بینی، ته دره را می‌بینی، اما دیگر برایت مهم نیست
لباس آرمان‌گرایی را صد پاره و کهنه دستمالی کردم که کف آشپزخانه را با آن برق می‌اندازند
کجایی بیست سالگی، کجایی ای کله‌ی لعنتی که بوی قرمه می‌دادی. کجایی ای زبان سرخ که دیگر حتی نمی‌جنبی، چه برسد بخواهی سری به باد دهی.
@Chelsalegi

دقیق نمیدونم ولی شاید این شیوه ی کسل کننده ای که برای زندگی پیش گرفتیم نوعی عزاداری برای مرگ آرزوهاییه که هیچوقت رنگ واقعیت نگرفتن.
@Chelsalegi

دشمنان آزادی ، کوچک‌ترین اعتقادی به انسان ندارند. دشمنان آزادی هیچ اعتقادی به هیچ چیزی ندارند. دشمنان آزادی زیبایی را انکار می‌کنند، شعر را بی‌اعتبار می‌کنند و من ، شرمسارم که فقط نگاه می‌کنم و فردا به فراموش‌خانه خواهم رفت.
@chelsalegi

‍ شب اومد خونه و شامی خوردیم و مشغول تخته بازی کردن شدیم و همونطور حین بازی گفت که آره کارگر افغانستانیم داره میره آلمان به منم گفته اگه میخوای توام بیا آشنا دارم که آدم میبره چهل ملیون میگیره ایستگاه راه آهن مونیخ پیاده ات میکنه و میری دفتر سازمان ملل و پاسپورتت رو پاره میکنی و پناهندگی و شیش ماه هم کمپ و کلاس تا اقامتت ردیف بشه ازینجور صحبتها .گفتم اگه فکر میکنی واقعا اینطوره و وضعیت بهتر میشه و از زندگی راضی میشی برو میگه بابا به چه امیدی وایسم به چه چشم اندازی نه کاسبی هست نه دلخوشی همینطور بی هدف روزها در این مملکت شب میشه خسته شدم نه تغییری در وضعیت بوجود اومده روز به روز هم بدتر!با حالت غم انگیز و ناامیدی آخر شب خدافظی کردیم و رفت!بدرقه اش که کردم فکر کردم صد و دوازده سال پیش این موقع ها و شاید همینجا که خونه ام قرار داره و بیابون بوده یک سری تفنگچی و مجاهد مشروطه خواه اتراق کرده بودن دور آتیشی و چایی هم گذاشته بودن یکی مشغول نفت زدن به تفنگش بوده یکی گیوه هاش رو وصله میکرده یکی چپقش رو چاق میکرده و همه پر از امید پیروزی نزدیک بر استبداد بودن و با همون سطح سواد و بینش روزهای خوب و بهتری رو واسه خودشون و کشورشون و آینده اش میخواستن دنبال حکومت قانون و عدالتخانه بودن دنبال پیشرفت و ترقی بودن بعد فکر کردم احتمالا هیچکدوم از اونها فکر نمیکردن که یک قرن و اندی بعد همچنان همون دغدغه ها و خواسته ها معطل روی زمین مونده باشه و اوضاع ما زیاد تفاوتی نکرده باشه و اتباع ممالک محروسه در جستجوی اندکی آزادی و رفاه آلاخون والاخون فرنگستون بشن!
امید حنیف
@chelsalegi

این سالها که آمار طلاق رفته بالا ،ملت تقصیر رو گردن سریالهای خارجی میاندازند،مرتب میگن فسادزیاد شده،خیانت زیاد شده،
نمیدونم تاالان تحقیق علمی ودقیقی دراین زمینه انجام شده یانه،ولی کلا همیشه باید مشکلات رو گردن کسی انداخت،یک زمانی ویدیو بود بعد ماهواره بعد تلگرام،آخرش هم میگن دوره آخرالزمان هست دیگه،
حداقل من دراطراف واقوام چیزی که مشاهده کردم بر عکس بوده،یک بنده خدایی در اقوام که به شدت مخالف این سریالها بود واصلا نگاه نمیکرد،وازدواجی کاملا سنتی وعرفی واخلاقی که مورد پسند جامعه هست انجام داد،دوماه بعدازعقد هم طلاق گرفت،ولی بقیه فامیل که این سریالها رو میبینند دارن زندگی میکنند،
راستش ازدیدگاه من اساس خانواده وزندگی ای که اینقدر سست باشه وبا یک سریال ازهم بپاشه همون بهتر که ازهم بپاشه،درضمن تا قبل ازاین سریالها صداوسیمای خود ما مشغول تبلیغ خیانت مردان بود وکسی نگران بنیان خانواده نبود،ولی تا سریالهای خارجی خیانت زنان رو نمایش داد ،یک دفعه همه نگران شدند،
تا زمینه خیانت ونارضایتی نباشه صدتا سریال هم کاری ازپیش نمیبره،نمیشه پنجره رو همیشه بست تا حشره وارد منزل نشه،پنجره باید باز باشه ولی حشرات نمیتونند زندگی ما رو مختل کنند
@Chelsalegi

‍ شیرکو بی کس، شاعری که کردستان را به خاطر او دوست دارم، درچنین روزی درگذشت. شیرکو بیکس در آرامگاهِ ابدی‌اش، فانوسی به دست گرفته. و بیصدا اشک می‌ریزد. اشک‌هایش یکی یکی، کلمه می‌شوند. کلماتش شعر می‌شوند. او باشکوه‌ترین شعرش را امشب می‌نویسد. شکوهی که بویِ خونِ تازه می‌دهد. خونِ پاک‌ترین جوانانِ تاریخ. خونِ انسان‌هایی که می‌خواستند تقدیر ِ شومِ تاریخ را تغییر دهند. خون انسان‌هایی که لبخند‌هایشان، نویدبخش ِ آمدن ِ فردایی نو بود. فردایی امن و آزاد برای انسان. برای انسانِ خسته خاورمیانه‌ای
@Chelsalegi

فکر میکنم یک روزی همهء ما باید به آن مرز دیوانگی برسیم، آنجا که برای خودمان نامه می نویسیم و از احوالات خودمان که خواسته باشیم هیچ ملالی نیست جز دوری خودمان. با خط خراب و مرکبی که در قلم مانند آب است، این همه دوری را نفرین کنیم. با یاد چای های قندپهلو در استکان های کمرباریکی که با خودمان نخورده ایم، یاد بادهایی که در آن ندویده ایم، یاد اتاق محقری که در آن نخوابیده ایم، یاد همهء نامه هایی که به خودمان ننوشته ایم، یاد یادش به خیرهایی که یادمان نیست کی به خودمان گفته ایم. آخر نامه هم باید شمایل کبوتری بکشیم که یک شاخه گندم گرفته به نوکش و یک بالش به شرق میرود و آن یکی به غرب.
گفتم که، باید بنویسیم. با یک خودکار ظریف نویس که جوهرش با نوک انگشت هایمان پخش نشود. برویم تا آن دیوانگی.. برویم شاید برسیم..
@Chelsalegi

این خاصیت ِ شل کن سفت کن که قدیم ها مختص بند تنبان رجال و شلیته ی نسوان بود، فی الحال بر تمام شئونات مملکتی غالب شده و لذا بهتر است رعیت تا زمانی که مشخص شود کدام سنبه پر زور تر است، موقتا از مرده باد زنده باد گفتن احتراز کند و همینطور نیم خیز بماند که ببینیم عاقبت باید بکشد پایین یا بکشد بالا!
@chelsalegi

۴۰ سال از پیروزی انقلاب می‌گذرد و تنها جایی که در این نظام جوانان حکم‌انتصابی گرفتند جبهه‌ها بود! اون زمان یه جوان ۲۷ ساله فرمانده لشکر می‌شد اما الان ترکیب سنی وزرا و استانداران و دیگر مقامات انتصابی را هم نگاه کنید !
بعد ترکیب مجلس و شوراها را هم که تا حدودی مردم حق شرکت و انتخاب را دارند هم نگاه کنید !
ظاهرا این نظام فقط جوانان را برای فدا شدن می‌خواهد! قریب ۴۰ سال همه سمتها بین جمعیتی ۳۰۰ تا ۴۰۰ نفره دست به دست میشه بعد میگن شاه تمامیت خواه بود و حکومت ، حکومت هزار فامیل بوده !
@Chelsalegi

به رفیقی که حال خوشی نداشت،گفتم،اون آخرای داستان یوسف،یعقوب می‌گه:اِنّى لاجد ریح یوسف لولا ان تفندون،یعنی من بوی یوسف را می‌شنوم،اگر نگویید که دیوانه شده‌ام.
حکایت تلاش ما برای رسیدن به موفقیت تو این مملکت،شده حال یعقوب، پیر و متهم به دیوانگی شده‌ایم و هنوز امید داریم.
@chelsalegi

چهل سالگی سن کمال عقل است. سن پایان هیجانات و بازنگری سال‌های گذشته.
این فرصت را غنیمت بدان!
راه طی شده را ببین!
اشتباهاتت را بگذار کنار!
تا هنوزت فرصت هست.
برسد به دست جمهوری اسلامی چهل ساله
@Chelsalegi