گاهی به پشت سرت نگاه کن.
یک انقلاب، تا زمانی که از شعارهایش عقب‌تر است، یک انقلاب بدهکار است؛
و تا زمانی که علیه شعارهایش عمل می‌کند، یک انقلاب شکست‌خورده است.
بدهکاری و شکست را با شعار درمان نمی‌توان کرد. راه درمانِ بدهکاری و شکست، حل مسائلی‌ست که قرار بوده حل شوند، ولی حل نشدند ، مثل فقر اقتصادی و فلاکت معیشتی.
@Chelsalegi

دزدهای کوچک، قربانی فقرند،
و دزدی‌های بزرگ‌، ریشه‌های فقر است.
عدالت، در حذف ریشه‌های فقر است، نه در به زنجیرکشیدن قربانیان فقر.
@chelsalegi

‍ در اصل قرن بیست و یکم
چندان فرقی با قرن سیزدهم ندارد!
هر دوی این قرن‌ها را در کتاب‌های تاریخ این‌طور ثبت خواهند کرد:
قرن اختلاف‌های دینی
که مثل و مانندش دیده نشده،
مبارزه‌های فرهنگی،
پیش داوری‌ها و سوء تفاهم‌ها؛
بی اعتمادی‌ها، بی ثباتی‌ها
و خشونتی که همه جا پخش می‌شود؛
و نیز نگرانی‌ای که
«دیگری» منشأ آن است!
روزگار هرج و مرج...
در چنین روزگاری عشق صرفا کلمه‌ای لطیف نیست، خود به تنهایی قطب‌نماست.

از کتاب ملت عشق الیف شافاک
@chelsalegi

‍ از همان روزی كه دست حضرت قابيل
گشت آلوده به خون حضرت هابيل،
از همان روزی كه فرزندانِ "آدم"
صدرِ پيغام آوران حضرت باری تعالی
زهر تلخِ دشمني در خون شان جوشيد
آدميَت مُرد!
گرچه "آدم" زنده بود.
از همان روزی كه يوسف را برادرها به چاه انداختند
از همان روزی كه با شلاق و خون، ديوار چين را ساختند
آدميت مرده بود.
بعد، دنيا هِی پُر از آدم شد و اين آسياب
گَشت و گشت،
قرنها از مرگ آدم هم گذشت.
ای دريغ،
آدميت برنگشت!
قرنِ ما
روزگار مرگ انسانيت است
سينه ی دنيا ز خوبی ها تهی ست
صحبت از آزادگی، پاكی، مُروت، ابلهی ست!
صحبت از موسی و عیسی و محمد نابجاست،
قرن "موسی چومبه" هاست!
من كه از پژمردن یک شاخه گل
از نگاهِ ساكت يک كودک بيمار
از فغان يک قناری در قفس
از غم يک مرد در زنجير-حتی قاتلی بر دار
اشک در چشمان و بغضم در گلوست.
وَندرين ايام ، زهرم در پياله، اشک و خونم در سبوست
مرگِ او را از كجا باور كنم؟
صحبت از پژمردن يک برگ نيست
وای! جنگل را بيابان می کنند
دست خون آلود را در پيش چشم خلق پنهان می کنند!
هيچ حيوانی به حيوانی نمی دارد رَوا
آنچه اين نامردمان با جان انسان می كنند!
صحبت از پژمردن يك برگ نيست
فرض كن: مرگ قناری در قفس هم مرگ نيست
فرض كن: يک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست
فرض كن: جنگل بيابان بود از روز نخست!
در كويری سوت و كور،
در ميان مردمی با اين مصيبت ها صبور،
صحبت از مرگِ محبت، مرگِ عشق
گفتگو از مرگِ انسانيت است!
"فریدون مشیری"
@Chelsalegi

یک: می‌گفت ازدواج دوم تُف سربالاست. حتی اگر مشکل هم داشته باشی دیگر نمی‌شد و نمی‌توانی جدا شوی. با تمام توانت باید ادامه دهی، اگر مشکلی هست باید از سر راه برداری و اگر هم نتوانستی دیگر مجال نطق کردن و مجادله و کشمش نداری، که باید سرت را به زیر بیندازی و زندگی‌ات را بکنی. می‌گفت هر جور حساب کنی دودش در چشم خودت می‌رود. تُف سربالاست، تو صورت خودت می‌خورد، به صورت خودت برمی‌گردد.
دو: می‌گفت ارج و قرب زن دوم بالاتر است. مردی که یک زندگی را از سر گذرانده باشد با کلی تجربه و یک زندگی پشت سر، حالا قدر زن بعدی‌اش را بهتر می‌داند، دیگر دیوانه‌‎بازی ندارد. قدر زن و زندگی را می‌داند، دیگر زندگی‌اش را از دست نمی‌دهد. با چنگ و دندان به زندگی‌اش می‌چسبد.
سه: می‌گفت زنِ مردِ زن‌مرده بشو، نه زنِ مردِ زن‌طلاق‌داده. زن‌مرده قدر زن را بیشتر می‌داند. زن‌طلاق‌داده اگر خوب بود که اولی را طلاق نمی‌داد. حتماً عیب و ایرادی داشته که اولی باهاش نساخته.
چهار: می‌گفت زن‌ها باید کارد به استخوان‌شان برسد تا زندگی‌شان را رها کنند، زنی که زندگی‌اش را می‌گذارد و می‌رود یعنی آن زندگی دیگر زندگی نبوده و ویرانه بوده. می‌گفت روی ویرانه‌های کسی زندگی‌ات را بنا نکن.
پنج: می‌گفت با من نمی‌دانی چه می‌کرد حالا ببین با زن دومش چه می‌کند. شانس و اقبال من را ببین و شانس اقبال این دومیه را همسر دوم مرد را می‌گفت بعد هم شروع به فحش دادن کرد.
@chelsalegi

‍ در روزگاران گذشته ، مردم براي بدست آوردن قدرتهاي جادویی خود را به شیطان می فروختند
امروزه این قدرتها را از علم بدست میاورند و خود را ناچار میبینند که مبدل به شیطان شوند . براي جهان امیدي نیست ، مگر آنکه قدرت را مهار کنیم و آن را نه در خدمت این گروه یا آن جبار متعصب ، بلکه قدرت را در خدمت تمامی نوع بشر بکار گماریم ، از سفید و زرد و سیاه ٬ تا فاشیست و کمونیست و دموکرات ، زیرا که علم وضعی پیش آورده است که یا باید همه بمانند و یا باید همه بمیرند ...
برتراند راسل
@chelsalegi

‍ این روزها زادروز استاد برجسته، اخلاق مدار و اهل تحمل منتقدان، محمد مجتهد شبستری بود . از سخنان اوست که "ایمان من چیزی بود که در کف دستم بود و محکم به آن چسبیده بودم تا از کف ام نرود اما در لحظه ای دستانم باز شد. و اکنون چیزی در آن نیست. اما دستان ام همچنان به نشانه ی طلب گشوده است و ایمان برای من در طلب دائمی، معنا می شود". عمر استادمان طولانی باد
@chelsalegi

‏شاملو اشتباه می‌کرد. اینجا هیچ‌ دردی مشترک نیست. همه‌ی درد‌ها شخصی هستند. همه‌چیز، اینجا شخصی است. به قول کافکا: «هر کس قفس شخصی‌اش را حمل می‌کند». آدم‌هایی با چهره‌های عبوس‌ و در خود فرو‌رفته که هر چیزی ورای قفس خود را نفی‌ می‌کنند. در عمق ابتذال و راکد بودنیم. در زمستانیم.
@chelsalegi

چگونه سنگ بر بُتان مرده بیاندازم، حال آنکه بُتان زنده بر روی زمینند

از فیلمنامه‌ی ‏⁧روز واقعه
بهرام بیضایی
@chelsalegi

‍ روزگار همیشه بر یک قرار نمی ماند. روز و شب دارد، روشنی دارد، تاریکی دارد، کم دارد، بیش دارد. دیگر چیزی از زمستان باقی نمانده، تمام می شود، بهار می آید.
از یک جایی به بعد، آدم آرام می گیرد، بزرگ می شود، بالغ می شود، پای تمام اشتباهاتش می ایستد، سنگینی تصمیمی را که گرفته، گردن دیگری نمی اندازد.
دنبال مقصر نمی گردد، قبول می کند گذشته اش را، انکار نمی کند آن را، نادیده اش نمیگیرد، حذفش نمی کند، اجازه می دهد هرچه هست، هرچه بوده در همان گذشته بماند.
حالا باید آینده را بسازد، از نو، به نوعی دیگر. یاد می گیرد زندگی یک موهبت است، غنیمت است، نعمت است، قدرش را بداند و آن را فدای آدم های بی مقدار نکند
محمود دولت آبادی
@Chelsalegi

ما آدمهای معمولی همه روزها و ماهها و سالهامون رو با سرعت باورنکردنی می دویم برای رسیدن و داشتن بهترین ها. بهترین کار و بیشترین پول و بهترین فرزند و بیشترین درآمد و انتظار میکشیم برای از راه رسیدن خوشبختی!. روزها رو سگ دو میزنیم برای جمع کردن و بدست آوردن و شبها رو با حساب و کتاب یافته های امروز و برنامه ریزی سخت فردا میگذرونیم و چشم به افق منتظریم یه روز خوب از راه برسه. لذت بردن رو کسی به ما یاد نداده. نمیدونیم جز از طریق داشتن چطور باید لذت ببریم و‌ زندگی قشنگ بسازیم. بدست میاریم و انباشته میکنیم . خیلی که خوش بین باشیم و زندگی خوب بگذره تهش چشم باز میکنیم می بینیم انتظارمون به پایان رسیده و حالا همه چیز داریم به جز وقت و خوشبختی!
@Chelsalegi

دو روز است به دوران نوجوانی در ایران و دو سه معلم نادانی، که تمام هنرشان ترساندن ما بچه های سیزده چهارده ساله از مرگ بود، فکر می‌کنم. معلمهایی که داستانهایشان از زنده شدن در شب اول قبر و خوردن سر آدم به سنگ لحد شروع می‌شد تا توضیح و تشریح آنچه در زیر خاک در انتظار بدن آدم است.
نظام آموزشی کار اولش باید آموزش خوب زندگی کردن باشد، نه ترساندن از مرگ. معلمهای نادان من خودشان قربانی بودند. پس این را برای نفرین خواهی ننوشتم. خواستم از اهمیت آموزش زندگی بنویسم. مرگ را روزگار به بچه ها خواهد آموخت. وظیفه بزرگسالان ستایش زندگی شجاعانه، و بزرگداشت فرصت استثنایی انسان بودن است.
امیرعلی بنی اسدی
@chelsalegi

‍ پاپیون داستان همه ی آدم هاست . تمام مردمی که تا به حال بر روی زمین زندگی کرده اند یا هنوز زندگی می کنند ، یا "پاپیون" هستند یا "لوییس دگا". هرچند به گواه تاریخ و تجربیات شخصی هرکدام مان بخش عمده ای را همین "لوییس دگا" ها تشکیل می دهند.
تفاوت زیادی بین پاپیون ها و لوییس دگا ها وجود دارد ، لوییس دگا ها در هر ساختار و موقعیتی قرار بگیرند با آن وفق پیدا می کنند، سرشان را می اندازند پایین و به سرنوشتی که برایشان رقم زده می شود گردن می نهند ، و البته از مزایای این تسلیم شدن نیز بهره مند می شوند، دست کم از تمام مشقت ها و رنج هایی که نصیب پاپیون ها می شود در امان می مانند.
پاپیون ها اما به راه دیگری می روند ، تسلیم شدن و گردن نهادن به هر شرایط و وضعیتی را تاب نمی آورند ، هزار گونه رنج و عذاب را به جان می خرند که تا ابد زندانی شرایطی که دیگران برای شان رقم زده اند باقی نمانند. در میانه ی این راه ممکن است در همان حالی که لوییس دگا ها در سالن غذاخوری مشغول صرف ناهارشان هستند، آن ها مجبور به خوردن سوسکی که سر از سلول انفرادی شان درآورده شوند. پاپیون را احتمالا خیلی ها دیده اند و فرق این دو دسته آدم ها و سرنوشت شان را از همان دقایق نخستین تا لحظات پایانی فیلم می شود به تماشا نشست.
این صحنه اما از آخرین لحظات فیلم است ، جایی است که پاپیون تصمیم می گیرد آخرین شانس خود برای فرار را هم امتحان کند ، از لوییس دگا هم می خواهد که همراهی اش کند اما چون او یک لوییس دگاست و نه یک پاپیون ، درخواست او را رد می کند. هر دو مرد بر لبه این دماغه می ایستند و پاپیون همین کیسه ای را که در دست دارد توی آب می اندازد تا بعد خود را روی همین یک تکه کیسه بیندازد و دل به دریا بزند به امید آزادی. لحظاتی بعد همینطور می شود، پاپیون خود را به کیسه شناور در آب می رساند و در حالی که روی آن افتاده و روی دست امواج دریا از جزیره دور می شود فریاد می زند، فریادی که فقط حق پاپیون هاست ، حق همان هایی که حاضرند هفته ها در سلول انفرادی شان تنهایی و گرسنگی بکشند اما مثل یک پاپیون زندگی کنند و یا حتی بمیرند نه مثل یک لوییس دگا، پس حق دارند یک روز همانطور که خودشان را به امواج دریا سپرده اند و روی یک تکه گونی از زندان شان دور می شوند وسط دریا فریاد بزنند : "آهای حرومزاده ها ! من هنوز زنده ام ! "
@chelsalegi

سینمای امروز رو نگاه میکنی میبینی که سينما گند زده شده توش... كلا اون زمان كه نطفه ي من داشته بسته مي شده ، آخرين آرمان خواه هاي دنيا هنوز وجود داشتن. توي سينما ، توي موسيقي ، توي جنبش هاي آزادي بخش! ... حالا بعد از اين چهل سال ، چهل و خرده اي سال نحس ، همه مردن تموم شدن! ... چه بچه ي نحس بد قدمي بودم من!
@chelsalegi

به این فکر می کنم براستی ما این روزها در زندگی زناشویی و در بروز هرمشکلی ، مشتاقتر برای جدایی نیستیم تا ادامه دادن یک زندگی؟ و چرا ؟ من اصلا به یک عمر تحمل کردن زن یا مرد در ازدواج معتقد نیستم اما حالا که فکر می کنم و اطرافم را که می سنجم ، می بینم طلاق واژه بسیار آشنایی برای همه ما شده … انگار مدارا کردن و درمان درد و مشکل یک کار احمقانه است و طلاق یک هنر …… هنری که پیامدهای وحشتناک آن در سالهای پیش رو بدجور گریبان جامعه ما را خواهد گرفت
@chelsalegi

تو اكثر خانواده‌هاى ايرانى وقتى دخترى به دنيا مياد هميشه مى‌خوان اين دختر بودن رو خيلى توى چشمش فرو كنند، تو دخترى بايد حواست به رفتارهات باشه، تو دخترى نبايد بلند بلند بخندى، تو دخترى مراقب پوششت باش، تو با يه پسر فرق مى‌كنى. حتى اگه بخوايم مخالف اين موضوع باشيم و بگيم خانواده اينطور نيست ولى نصف بيشتر زمان توى مدرسه مى‌گذره و اين نصايح اونجا هر روز و هر روز توى گوشش فرو ميره. اينكه بايد سنگين و رنگين باشه، دختر محجبه مثل صدف در بسته مى‌مونه! و حرفهايى كه هر روز به شكلى بيان مي‌شه.
توى فرهنگ و جامعه كشور ما، مرد جايگاه والاترى داره و حق همه چيز با مرد هست و تو گويى زن فقط موجودى هست براى راضى كردن تمام نيازها. هرگز آيا به يك زن فارغ از جنسيت نگاه شده؟ به توانايى‌هاش، به از خودگذشتگى‌هاش؟ به احساس و روحش؟ اين موقع‌ست كه اگه زن وارد يك رابطه بشه كه خارج از خط قرمزها و قوانين كشورش باشه، بار تمام اشتباهات رو بايد به دوش بكشه. من نمى‌دونم آيا تمام دنيا همينه يا نه، من اينجا زندگى مى‌كنم و فقط اطراف و جامعه خودم رو مى‌بينم درست يا غلط. شايد اشتباهه اين حرفم اما زن واقعن موجود گرفتاری است اینجا . هرچقدر هم تلاش كنه براى اثبات وجود خودش باز هم هل داده ميشه پشت واژه زن بودن.
در يك رابطه، مرد هميشه اون احساس قدرت رو داره، اگه اين رابطه درست هم نباشه مثل يك آلت در دست مرد مى‌مونه و مى‌تونه باهاش هر بازى كه مى‌خواد در بياره! زنى كه ازدواج مي‌كنه، زنى كه جدا مي‌شه، دخترى كه وارد يك رابطه مي‌شه، زنى كه خيانت مى‌كنه، مادرى كه فداكارى مى‌كنه، همه و همه هميشه اونى هستند كه بايد تاوان پس بدن، چون حق اعتراض ندارند،
چون بايد سكوت كنند، بايد مرواريد داخل صدف در بسته باشن.
@chelsalegi

یکی از خوانندگان کانال این نوشته را فرستاد برام از خانم صبا . دهه شصت بود. دوره ای که تلویزیون فقط سه تا کانال بود. هر سه تا هم ساعت نه شب ته می کشیدن. اخبار خلاصه بود تو یه خبر. خبر تک و پاتک. دوران جنگ و رکود فضای اجتماعی. بگیر بگیر. بابت یه نوار ویدیو بتامکس یا یه دستگاه ویدیو اجاره ای تو صندوق عقب ماشین.
روزهای هفته رو می شمردیم به امید رسیدن جمعه و فیلم سینمایی و شاید یه فیلم غیر ژاپنی … اما فیلمه اگه ژاپنی نبود عوضش حتما یوگوسلاوی بود . اون هم از نوع پارتیزانی . قهرمانی. شعاری. اینقدر که دیگه دلمون بهم خورده بود از هر چی قهرمان و پارتیزانه.
توی دبیرستان ها آئین نامه انظباطی مدارس بیشتر شبیه دارالتادیب ها بود و رفتارها با ما بیشتر شبیه مظنونین به جرم و جنایت تا یه عده جوانک دانش آموز. اون بازرسی های صبح به صبح نگهبان های دم در مدرسه که سرتا پامون رو وارسی می کردن و کیف هامون رو می گشتن.
اون معلم تربیتی های اغلب بی تربیت و عصبی که همه دانش و هنرشون در شیوه های موثر تحقیر و تهدید کردن تا حد ممکن بود. اون خبرچین های دست چین شده از بین خود ما که مامور گزارش دادن از پچ پچ های دخترونه و خودمونی بودن و آخرش هم نفهمیدیم کیا بودن.
با این همه دبیرستان تنها جایی بود که هنوز می شد توش کمی نفس کشید و زندگی کرد. بین خودمون … یه عده هم سن و سال که فقط می خواستیم کمی شاد باشیم و جوانی کنیم. دور از قواعد خانه، اختناق خیابان و انظباط سر کلاس. ته خلاف مون این بود که برای مانتو هامون اپل بذاریم. هرچی اپل بزرگتر، طرف فشن تر. یا جوراب گیپور بپوشیم و بعد از عبور از در ورودی دو لا پاچه شلوارمون رو ور بمالیم که جوراب ها مون دیده بشه و قیافه بگیریم که خیلی شیک و به روزیم.
ته شیطونی مون این بود که یواشکی سر کلاس پرتقال پوست بکنیم و بخوریم طوری که معلم نفهمه. اونی هم که یه روز هندونه آورد و سر کلاس قاچ کرد، شد قهرمان شجاعت و بی باکی مون. ته هیجان و سرخوشی این بود زنگ های تفریح در کلاس رو ببندیم و با یه سطل اشغال معرکه بندری بلی جین بگیریم. یکی تخصص رقص داشت. یکی آواز. یکی تخصص تقلید صدای دبیرها و یکی هم نمایش و دلقک بازی.
این میون یه چند تا انگشت شمار هم بودن که کلاس خلاف شون خیلی بالاتر از این حرفا بود. قاطی ما ها نمی شدن. بیشتر تک می چرخیدن یا با یکی تو کلاس کاری خلاف خودشون. اونایی که پشت سرشون گفته می شد دوست پسر دارن.
دوست پسر اصلن اون موقع ها یه چیزی در حد جنایت بود. یه خلاف خیلی سنگین. غیر قابل باور. غیر قابل تصور. حتی برای خود ما بعضی دبیرستان های بالا شهر تو این خلاف سنگین، شهرت بیشتری نسبت به بقیه داشتن. مثلن یادمه می گفتن دبیرستان سعدی و سجاد بیشترشون دوست پسر دارن.
راستش همیشه برام سئوال بود اینایی که دوست پسر دارن یعنی چیکار می کنن اما خوب هیچ وقت فرصت و یا شاید هم جراتی برای دوستی با دختری که دوست پسر داشت پیش نیومد. به عنوان یکی از گروه دلقک ها خیلی محبوب این جمع نبودم. دورادور فقط عوالم همدیگر رو نظاره می کردیم
من با حیرت و ناباوری اونها رو از دور نگاه می کردمونها هم شاید با حسی از ترحم من رو.
زمان گذشت. بزرگ شدیم. افتادیم تو دایره زندگی. گمونم همه مون به اندازه کافی از زندگی پس گردنی خورده بودیم اونقدر که دیگه مرزی از دسته بندی بین مون باقی نموند. همه شده بودیم زنان جوانی در دایره واقعیت های زندگی. مشقت معاش، دشواری های زندگی مشترک، سختی های بچه داری.
اینطوری شد که نوع تازه ای از مراودات و دوستی ها بین هم کلاسی های قدیم تسهیل شد. بین دسته دلقک ها با دسته خلاف کارهای با کلاس.
خلاف غیر قابل تصور «دوست پسر» کم کم به لطف این صمیمیت ها بر من روشن شد. شنیدم و فهمیدم که اون چیزی که به عنوان دوست پسر اینقدر تابو و باورنکردنی بوده برام چیزی بیشتر از چندتا سلام و جمله یواشکی تو راه مدرسه نبود.
قدم زدن نه شانه به شانه هم که راه رفتن یواشکی با فاصله، با ترس و لرز. فوقِ فوقش یه دور با ماشین. یه بستنی خوردن تو کافی شاب باز هم با ترس و لرز چندتا تلفن و نامه یواشکی و فقط یه کمی سلام و سرخ شدن حضوری اما باز هم سخت یواشکی …. فوق فوقش و از همه استثنایی تر هم شاید یه بوسه
@chelsalegi

‍ عاشقی ناممکن شده؛ بیشتری‌نشان توان ازدواج کردن ندارند و آنها که خرشان از پل گذشته، توان بچه دار شدن‌شان نیست؛ بچه که نباشد «نوه» هم نخواهد بود. نسل بدون «بچه»، نسل بدون «نوه»، نسل بدون «نتیجه» است. نسلی با آغوش‌های خالی که دنیا به خود «ندیده» است. باور کنید خیلی‌ها برای همین خوشی‌های ساده به دنیا آمده بودند.
@chelsalegi

از طنزهای تاریخ آن است که در جنگ‌ ذی‌الحجه ۱۲۴۱ عباس میرزا مقرر کرده بود به ازای سر هر سرباز روس پنج تومان مشتلق به آورنده تعلق بگیرد.
سربازان رند ایرانی زرنگی میکردند. سر دهاتیان گرجی را بریده؛ به جای سر سرباز روس جا میزدند.
خروار خروار کله انسان بود که به اردوی شاهی میرسید.
@Chelsalegi

شش هزار سال است که مردم جهان به آدم کشی مشغول اند.
و در این مدت خداوند بیهوده وقت خود را در راه پدید آوردن
گل‌ها و ستارگان تلف میکند...
ویکتور هوگو
@chelsalegi