در سالهای پایانی شوروی مردم طلا و ارزهاشان را از بانکهاخارج کردند و به خانه بردند.آنها برای همه چیز صف میبستند.تخم مرغ، سوسیس ومایحتاج دیگر نایاب شده بود.دسته های اوباش گرسنه ول می گشتند و به خانه ها می ریختند و دست و پای ساکنین را می بستند و آن اندوخته ها را می دزدیدند. عده ای با سودای حفظ حکومت شوروی همه جا جار میزدند این وقایع سیاه نمایی است.عده ای دیگر با تمام قوا تلاش می کردند کمونیسم برود...دست آخر هم مرد مستی با وعده پخش سوسیس رایگان حکومت را به دست گرفت و کشورهای تجزیه شده هرکدام پرچمی بالا بردند.
صالح تسبیحی
@chelsalegi
صالح تسبیحی
@chelsalegi
من می‌ترسم، از اسم اعتیاد، از معتادها، از معتاد شدن از همه‌شان می‌ترسیدم و می‌ترسم. ریشه‌ی ترسم گمان کنم پسر همسایه‌مان در کودکی باشد که مادرش را برای پول مواد میزد. مادرش را ! برای کودکیِ من مادر مقدس بود و زدنش گناهی نابخشودنی؛ برای همین بود که از دیدن پسر در خیابان می‌ترسیدم. حتی آن‌وقت‌هایی که مهربان و خوشاخلاق و آرام بود؛ من باز فرار میکردم. از آن محل رفتیم اما ترس از اعتیاد با من آمد.
بزرگتر شده بودم و مدرسه میرفتم و عاشق کتاب خواندن و جدول حل کردن بودم. دم ایستگاه اتوبوس نزدیک مدرسه‌مان مرد بی‌خانمانی بود که گمانم معتاد هم بود. همیشه یا در حال جدول حل کردن بود یا در حال چرت زدن روی مجله های تاریخ‌گذشته‌اش. آنقدر برایم جالب بود که مادرم پیشنهاد داد برایش مجله جدول بخرم و ببرم.
بعدها که راهم از آنجا نمی‌گذشت مادرم خبرهایش را برایم می‌آورد
«دوستت هنوز همونجاست.»
«دوستت مجله فلان حل می‌کرد.»
«دوستت جدول همشهری شو کامل کرد.»
و عاقبت یک روز
«دوستت نبود… فک کنم چیز شده.»
«مرده؟»
مردنش غمگینم کرد. یادم رفته بود معتاد است. یادم رفته بود از معتادها می‌ترسم؛ فقط دوست «هم‌جدول‌حل‌کنم» را از دست داده بودم.
هنوز از آن ایستگاه که رد می‌شوم نگاه می‌کنم ببینم یک روح آرام بی‌اعتیاد با مجله‌های جدول نو می‌بینم یا نه؟
@chelsalegi
بزرگتر شده بودم و مدرسه میرفتم و عاشق کتاب خواندن و جدول حل کردن بودم. دم ایستگاه اتوبوس نزدیک مدرسه‌مان مرد بی‌خانمانی بود که گمانم معتاد هم بود. همیشه یا در حال جدول حل کردن بود یا در حال چرت زدن روی مجله های تاریخ‌گذشته‌اش. آنقدر برایم جالب بود که مادرم پیشنهاد داد برایش مجله جدول بخرم و ببرم.
بعدها که راهم از آنجا نمی‌گذشت مادرم خبرهایش را برایم می‌آورد
«دوستت هنوز همونجاست.»
«دوستت مجله فلان حل می‌کرد.»
«دوستت جدول همشهری شو کامل کرد.»
و عاقبت یک روز
«دوستت نبود… فک کنم چیز شده.»
«مرده؟»
مردنش غمگینم کرد. یادم رفته بود معتاد است. یادم رفته بود از معتادها می‌ترسم؛ فقط دوست «هم‌جدول‌حل‌کنم» را از دست داده بودم.
هنوز از آن ایستگاه که رد می‌شوم نگاه می‌کنم ببینم یک روح آرام بی‌اعتیاد با مجله‌های جدول نو می‌بینم یا نه؟
@chelsalegi
وضعیت اقتصادی این روزهای ایران و غیب شدن اقلام مصرفی از بازار و دردسر مردم برای تهیۀ مایحتاج روزانه باز مرا پرتاب کرد به سالهای دهۀ شصت و دورۀ جنگ و صف و کوپن. آن سالها هم اقلام مصرفی نایاب بودند و خانواده‌ها ناچار دائم در کار صرفه‌جویی. فقیر و غنی نداشت. جنس نبود که نبود و، چه پول داشتی و چه نداشتی، وضع همین بود.
حالا که به آن سالها فکر می‌کنم، می‌بینم یکی از عواملی که باعث شد همۀ ما آن سالهای نکبت را کم‌وبیش تاب بیاوریم، همین بود که صاعقۀ شکاف طبقاتی به حد امروز چشم را نمی‌زد. وضع تا حدودی همگانی‌تر بود و شامل حال همه می‌شد؛ پولدار و بی‌پول. وقتی برق می‌رفت، همه چراغ گازی روشن میکردند و منتظر می‌شدند برق بیاید تا به امور معطلشان برسند، نه مثل حالا که حضرات مایه‌دار منتظرند برق بیاید تا با پورشه‌هایشان بیایند در خیابان‌ها بچرخند و از مراکز خرید چندطبقه‌ای که بچه‌های کار پای ستون‌های گرانیتش برای خریدن آدامس و لواشک به رهگذران التماس می‌کنند، کیف و کفش‌های چند میلیون تومانی بخرند. تازه، به همین مراکز خرید معظم که بعضی از آنها با پول خود ملت چهارگوشۀ تهران ساخته شده، خود بچه‌های تهران را هم راه نمیدهند! باغ‌های سبز و دل‌انگیز شمیران را با برج‌های آسمان‌خراش مدرن کرده‌اند تا دم درش نکیر و منکر بگمارند و تفکرات قرون‌وسطایی را با عمّال عهد بوقی‌شان در آن پیاده کنند.
چند وقت پیش، دخترم با دوستانش قرار داشتند که برای جشن تولد یکی از هم‌کلاسی‌ها در یکی از این مراکز خرید جمع شوند: نهایت تفریحی که برای یک نوجوان ایرانی میسر است، تازه اگر پول یک قهوه و بستنی در جیبش باشد. جلو پاساژ از ماشین پیاده‌اش کردم و منتظر ایستادم برود تو. به دقیقه نکشید که برگشت! گفت: راهم ندادند، گفتند فقط با خانواده. ورود نوجوان تنها ممنوع! ناچار پارک کردم و همراهش رفتم تو، و از در دیگر فلنگ را بستم. وقتی داشتم از جلو فروشگاه‌هایی که قیمت یک پیراهن در آنها خرج ماه یک خانوادۀ نیازمند است می‌گذشتم و برق چرم کفش و کیف‌ها را می‌دیدم، یاد شعر پروین اعتصامی افتادم و جگرم آتش گرفت:
روزی گذشت پادشهی از گذرگهی
فریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست
پرسید زان میانه یکی کودک یتیم
کاین تابناک چیست که بر تاج پادشاست
آن یک جواب داد چه دانیم ما که چیست
پیداست آنقدر که متاعی گرانبهاست
نزدیک رفت پیرزنی گوژپشت و گفت
این اشک دیدۀ من و خون دل شماست
ما را به رخت و چوب شبانی فریفته است
این گرگ سال‌هاست که با گله آشناست
آن پارسا که ده خرد و ملک، رهزن است
آن پادشا که مال رعیت خورد گداست
بر قطرۀ سرشک یتیمان نظاره کن
تا بنگری که روشنی گوهر از کجاست
پروین، به کجروان سخن از راستی چه سود
کو آنچنان کسی که نرنجد ز حرف راست؟
این شعر را ما در کتاب فارسی مدرسه خوانده و فراموش کرده بودیم. هیچ گمان نمی‌کردم به این زودی و در چنین مناسبتی آن را به یاد بیاورم. روزی که دیگر سخن از راستی به کجروان باد هواست.
سایه اقتصادنیا
@chelsalegi
حالا که به آن سالها فکر می‌کنم، می‌بینم یکی از عواملی که باعث شد همۀ ما آن سالهای نکبت را کم‌وبیش تاب بیاوریم، همین بود که صاعقۀ شکاف طبقاتی به حد امروز چشم را نمی‌زد. وضع تا حدودی همگانی‌تر بود و شامل حال همه می‌شد؛ پولدار و بی‌پول. وقتی برق می‌رفت، همه چراغ گازی روشن میکردند و منتظر می‌شدند برق بیاید تا به امور معطلشان برسند، نه مثل حالا که حضرات مایه‌دار منتظرند برق بیاید تا با پورشه‌هایشان بیایند در خیابان‌ها بچرخند و از مراکز خرید چندطبقه‌ای که بچه‌های کار پای ستون‌های گرانیتش برای خریدن آدامس و لواشک به رهگذران التماس می‌کنند، کیف و کفش‌های چند میلیون تومانی بخرند. تازه، به همین مراکز خرید معظم که بعضی از آنها با پول خود ملت چهارگوشۀ تهران ساخته شده، خود بچه‌های تهران را هم راه نمیدهند! باغ‌های سبز و دل‌انگیز شمیران را با برج‌های آسمان‌خراش مدرن کرده‌اند تا دم درش نکیر و منکر بگمارند و تفکرات قرون‌وسطایی را با عمّال عهد بوقی‌شان در آن پیاده کنند.
چند وقت پیش، دخترم با دوستانش قرار داشتند که برای جشن تولد یکی از هم‌کلاسی‌ها در یکی از این مراکز خرید جمع شوند: نهایت تفریحی که برای یک نوجوان ایرانی میسر است، تازه اگر پول یک قهوه و بستنی در جیبش باشد. جلو پاساژ از ماشین پیاده‌اش کردم و منتظر ایستادم برود تو. به دقیقه نکشید که برگشت! گفت: راهم ندادند، گفتند فقط با خانواده. ورود نوجوان تنها ممنوع! ناچار پارک کردم و همراهش رفتم تو، و از در دیگر فلنگ را بستم. وقتی داشتم از جلو فروشگاه‌هایی که قیمت یک پیراهن در آنها خرج ماه یک خانوادۀ نیازمند است می‌گذشتم و برق چرم کفش و کیف‌ها را می‌دیدم، یاد شعر پروین اعتصامی افتادم و جگرم آتش گرفت:
روزی گذشت پادشهی از گذرگهی
فریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست
پرسید زان میانه یکی کودک یتیم
کاین تابناک چیست که بر تاج پادشاست
آن یک جواب داد چه دانیم ما که چیست
پیداست آنقدر که متاعی گرانبهاست
نزدیک رفت پیرزنی گوژپشت و گفت
این اشک دیدۀ من و خون دل شماست
ما را به رخت و چوب شبانی فریفته است
این گرگ سال‌هاست که با گله آشناست
آن پارسا که ده خرد و ملک، رهزن است
آن پادشا که مال رعیت خورد گداست
بر قطرۀ سرشک یتیمان نظاره کن
تا بنگری که روشنی گوهر از کجاست
پروین، به کجروان سخن از راستی چه سود
کو آنچنان کسی که نرنجد ز حرف راست؟
این شعر را ما در کتاب فارسی مدرسه خوانده و فراموش کرده بودیم. هیچ گمان نمی‌کردم به این زودی و در چنین مناسبتی آن را به یاد بیاورم. روزی که دیگر سخن از راستی به کجروان باد هواست.
سایه اقتصادنیا
@chelsalegi
دیگر چیزی به نام طبقه متوسط وجود ندارد گویا. دو طبقه ایم. یک طرف بی پول و یک طرف با ثروتی افسانه ای. این فاصله اگر با درایت پر نشود با خون و آتش پر خواهد شد.
@chelsalegi
@chelsalegi
کسی که ریالش را پراید می‌کند خر نیست؛ خر واقعی کسی است که معنی این کنش ساده اقتصادی را نمی‌فهمد. کاری به نزول‌خور و دلال و شیاد و فلان ندارم ولی واقعا مردمی که با خریدن دلار و زمین و طلا و حتی پراید تلاش می‌کنند ارزش پولشان را حفظ کنند مقصر نیستند رفقا. انقدر برای مردم مستاصل و پریشان خط و نشان نکشید. همین‌طور مغازه‌دار یا تاجری که ریال‌اش را تبدیل به روغن و شکر و لاستیک و پراید و کوفت و زهرمار کرده طبیعی است که دلش بلرزد وقت فروش. می‌داند که بعد از فروش باید دو برابر نرخ فعلی بپردازد تا همان کالا را جایگزین کند، چه کند؟ کوفت را خریده به صدتومان که بفروشد به صد و ده تومان؛ ناگهان قیمت کوفت شده دویست تومان؛ شما بگویید چه کند؟ به چه قیمتی بفروشد وقتی برای جایگزین کردنش باید دویست تومان پرداخت کند؟ همان صد وده؟ الاغ است مگر؟ تازه الاغ هم که باشی پرایدی که بیست میلیون بالایش پول داده‌ای را نمی‌توانی بفروشی بیست و پنج وقتی توی بازار شده چهل میلیون! بسیاری از حکایت‌هایی که این روزها در فضای مجازی می‌خوانم مردمی را دزد و لاشی و فرصت‌طلب معرفی می‌کنند که بیچاره‌ها تنها جرمشان این است که الاغ نیستند. دولت شاید دوست داشته باشد دلار را گران بفروشد و ریال بی‌ارزش بدهد دست طلبکارهای خودش؛ بدهد؛ بکند؛ نوش جانش که چنین مردم خر و زبان‌بسته‌ای گیرش آمده؛ خودمان که به جان هم نیفتیم بی منطق! خودمان که به خودمان گیر ندهیم بی دلیل! تبدیل پول به زمین و طلا و پراید در شرایط مزخرفی که مملکت دارد سودجویی نیست؛ جلوگیری از بی‌ارزش شدن سرمايه است. آخرین تلاش مردمی بدبخت که می‌خواهند دسترنجشان از گزند سیاست‌های احمقانه و گاه مزورانه بانک مرکزی کشورشان در امان بماند. آخرین مقصر این وضعیت مردم‌اند. گول ماله‌کشان دولت و متحدان نئولیبرال و کاسب‌کارش را نخورید
احسان جوانمرد
@chelsalegi
احسان جوانمرد
@chelsalegi
انقلاب اسلامی ایران به دلایل اقتصادی رخ نداد. اگر کسی مدعی است که این انقلاب به خاطر وعده آب و برق مجانی روی داد، دروغگو است و قصد تجریف تاریخ را دارد. اساسا وعده آب و برق مجانی توسط رهبر این انقلاب، به طور ضمنی، و فقط در دوازده بهمن داده شد. بزرگترین راهپیمایی منجر به انقلاب، در عید فطر به رهبری مرحوم مفتح برگزار شد که یک میلیون شرکت کننده داشت. در این روز یک میلیون نفر که در مقیاس جمعیت آنروز تهران عدد بزرگی بود ابتدا در تپه های قیطریه نماز خواندند و سپس در خیابان کورش شریعتی فعلی به سمت سیدخندان حرکت کردند.
آن روزها هم محلات جانبی این مسیر، یعنی قلهک و دروس و بلوار پهلوی محلات گرانقیمت تهران بودند.
از سویی همه اعتصابات اثربخش توسط کارمندانی صورت می گرفت که حقوق خوبی می گرفتند و خانه و ماشین حسابی داشتند. بنابراین انقلابی که در ایران رخ داد، انقلاب پولدارها بود و نه انقلاب پابرهنگان.
اما چرا پولدارها انقلاب کردند؟ من به عنوان یک کودک که در خانواده ای پولدار و طرفدار انقلاب و غیر سیاسی شاهد انقلاب بودم، عرض می کنم که بخش زیادی از مردم به دنبال معنویات بودند. مادیاتشان پر و پیمان بود و می خواستند آخرت را هم آباد کنند. البته سیاسی ترها، چپ ها، ملیون، مذهبی های طرفدار آیت الله خمینی،..... هر یک دلایل خود را داشتند. ولی آن یک میلیون نفری که روز عید فطر در بنز و ب ام و و پژویشان نشستند و به نماز عید فطر رفتند، دنبال آب و برق مجانی نبودند. اساسا آب و برق همان موقع هم سهم بزرگی در سبد خانوار نداشت.
علیرضابانک
@Chelsalegi
آن روزها هم محلات جانبی این مسیر، یعنی قلهک و دروس و بلوار پهلوی محلات گرانقیمت تهران بودند.
از سویی همه اعتصابات اثربخش توسط کارمندانی صورت می گرفت که حقوق خوبی می گرفتند و خانه و ماشین حسابی داشتند. بنابراین انقلابی که در ایران رخ داد، انقلاب پولدارها بود و نه انقلاب پابرهنگان.
اما چرا پولدارها انقلاب کردند؟ من به عنوان یک کودک که در خانواده ای پولدار و طرفدار انقلاب و غیر سیاسی شاهد انقلاب بودم، عرض می کنم که بخش زیادی از مردم به دنبال معنویات بودند. مادیاتشان پر و پیمان بود و می خواستند آخرت را هم آباد کنند. البته سیاسی ترها، چپ ها، ملیون، مذهبی های طرفدار آیت الله خمینی،..... هر یک دلایل خود را داشتند. ولی آن یک میلیون نفری که روز عید فطر در بنز و ب ام و و پژویشان نشستند و به نماز عید فطر رفتند، دنبال آب و برق مجانی نبودند. اساسا آب و برق همان موقع هم سهم بزرگی در سبد خانوار نداشت.
علیرضابانک
@Chelsalegi
از صبح یه غمِ قُلمبه و بزرگ تو گلوم گیر کرده. بچه که بودم اینطوری میشدم میرفتم تو بغلِ مادربزرگ نرم و قشنگم و آروم میشدم. حالا، هم من بزرگ شدم هم مادربزرگ مُرده. آنقدر بزرگم که تو هیچ بغلی نمی‌تونم گُم شم و آنقدر کوچیکم که در برابر رنج‌های زندگی فقط میتونم تسلیم باشم
@Chelsalegi
@Chelsalegi
حسين بيشتر از آب، تشنه لبيك بود، نه چای! اما به جای افکارش، هر جایی که می شد، قهوه خانه سیار زده اند که تو بیایی و چای بخوری با کمی قند و زیادترش نگاه و کمی دوبس دوبس مداحی های جدید سرت را درد بیاورد و بروی و هیچ....
حسين بيشتر از آب، تشنه لبيك بود، نه بازوهای کلفت! نه هورمون پشت هورمون که با سرنگ بزنی توی بازوهای کوفتی ات که بروی مثلا زیر علم چند شاخه و چند قدمی راه ببری اش و کمی ان سوتر، دل چهار تا دختربچه را بلرزانی.
حسين بيشتر از آب، تشنه لبيك بود، نه موهای شینیون شده و ناخن های لاک زده و طرح دار! غافل از اینکه این روزها، نان آرایشگرها انقدری توی روغن است که تا نیمه های شب هم، مشغول فر و میزامپلی هستند. و بدبختانه ترش، مش کردن موی پسرهایی است که فردا می خواهند با دسته بیایند توی خیابان!
روضه ما همین جاست. سال ها پیش تر، شریعتی برایمان روضه را خوانده بود که
حسين بيشتر از آب، تشنه لبيك بود .
اما افسوس كه به جاي افكارش، زخمهاي تنش را نشانمان دادند ، و بزرگترين درد او را بي آبي معرفي كردند!
@Chelsalegi
حسين بيشتر از آب، تشنه لبيك بود، نه بازوهای کلفت! نه هورمون پشت هورمون که با سرنگ بزنی توی بازوهای کوفتی ات که بروی مثلا زیر علم چند شاخه و چند قدمی راه ببری اش و کمی ان سوتر، دل چهار تا دختربچه را بلرزانی.
حسين بيشتر از آب، تشنه لبيك بود، نه موهای شینیون شده و ناخن های لاک زده و طرح دار! غافل از اینکه این روزها، نان آرایشگرها انقدری توی روغن است که تا نیمه های شب هم، مشغول فر و میزامپلی هستند. و بدبختانه ترش، مش کردن موی پسرهایی است که فردا می خواهند با دسته بیایند توی خیابان!
روضه ما همین جاست. سال ها پیش تر، شریعتی برایمان روضه را خوانده بود که
حسين بيشتر از آب، تشنه لبيك بود .
اما افسوس كه به جاي افكارش، زخمهاي تنش را نشانمان دادند ، و بزرگترين درد او را بي آبي معرفي كردند!
@Chelsalegi
می گوید از مردن بدتر هم هست...
می گویم: هر شب بخوابی و نتوانی خواب ببینی...
نتوانی در این دوزخی که گرفتار شده ای یک جای سر سبز و بدون مزاحم و بدون هیچ ترسی را تصور کنی...
از مرگ بدتر هم هست... آهسته آرام مردن... بی فریاد...
@chelsalegi
می گویم: هر شب بخوابی و نتوانی خواب ببینی...
نتوانی در این دوزخی که گرفتار شده ای یک جای سر سبز و بدون مزاحم و بدون هیچ ترسی را تصور کنی...
از مرگ بدتر هم هست... آهسته آرام مردن... بی فریاد...
@chelsalegi
یه اصلی هست به اسم "به من چه، به تو چه" لزوم بقای طولانی‌مدت بدون درد و خونریزی در دنیای مجازیه. رعایت کنیم هم خودمون راحت هستیم هم بقیه، از کنار مسائل بگذریم، از کنار گیر دادنها بگذریم، از کنار مزخرفات بگذریم، از کنار زندگی بقیه بگذریم، توقف نکنیم.
@Chelsalegi
@Chelsalegi
کراسوس، تراژان، والریانوس و بسیاری دیگر از سرداران و امپراطوران رومی که سودای اشغال ایران و ضمیمه کردن آن به امپراطوری روم را در سر می پروراندند، نمی دانستند که قرنها پس از آنها، پایتخت ایران با کوشش "طبقه ای بساز و بفروش" مبدل به کاریکاتور یک شهر رومی خواهد شد.
این مضحکه تاریخی رقم نمی خورد، جز با کوشش سرمایه داری بساز بفروشی که اغلب باشندگانش عاری از هرگونه درک زیبایی شناسی غیر معاملاتی هستند و بسیاری از معماران و مهندسان همکار اینها که در "صنعت بساز و بفروشی" مشغول به کار و کسب سودهای نجومی هستند. آرشیتکت های لاکچری ساز و محبوب سرمایه داری نوکیسه این سالها که با طراحی چنین بناهایی، به تاریخ ایران، و به ویژه تاریخ معماری آن خیانتی نابخشودنی کرده اند.
حمله دیرهنگام رومیان به ایران
@Chelsalegi
این مضحکه تاریخی رقم نمی خورد، جز با کوشش سرمایه داری بساز بفروشی که اغلب باشندگانش عاری از هرگونه درک زیبایی شناسی غیر معاملاتی هستند و بسیاری از معماران و مهندسان همکار اینها که در "صنعت بساز و بفروشی" مشغول به کار و کسب سودهای نجومی هستند. آرشیتکت های لاکچری ساز و محبوب سرمایه داری نوکیسه این سالها که با طراحی چنین بناهایی، به تاریخ ایران، و به ویژه تاریخ معماری آن خیانتی نابخشودنی کرده اند.
حمله دیرهنگام رومیان به ایران
@Chelsalegi
امانوئل کانت فوق العاده و بی همتاست . او به ما می آموزد که آنچه ما را به نابودی می کشاند، عواطف ما نسبت به دیگران است. دیگرانی که قادرند هر کاری با قلب و احساسات ما بکنند و عین خیال شان هم نباشد.
اگر پرتاب سنگی شیشه ای را بشکند ، میتوان به محکمه ای شکایت برد ، اما نمی شود در هیچ دیوانی به تظلم خواهی گریست که فلانی قلب مرا شکسته. یا آنرا از کثافت و نفرت اندوده. شکستن یا سیاه کردن "شیشه ی دل" جرم قابل اثباتی نیست. به فرض اثبات هم ، کاری برای جبران خسارت و تعویض شیشه نمی توان کرد. هر جا که کسی را "دوست" داشتید و دلی به او دادید ، او پاشنه ی آشیل شما خواهد شد. او می تواند بدون اسلحه به روح شما شلیک کند و بی آنکه خونی بریزد شما را بکشد. و شما حتی نمی توانید به "خونخواهی خود" برخیزید.
@chelsalegi
اگر پرتاب سنگی شیشه ای را بشکند ، میتوان به محکمه ای شکایت برد ، اما نمی شود در هیچ دیوانی به تظلم خواهی گریست که فلانی قلب مرا شکسته. یا آنرا از کثافت و نفرت اندوده. شکستن یا سیاه کردن "شیشه ی دل" جرم قابل اثباتی نیست. به فرض اثبات هم ، کاری برای جبران خسارت و تعویض شیشه نمی توان کرد. هر جا که کسی را "دوست" داشتید و دلی به او دادید ، او پاشنه ی آشیل شما خواهد شد. او می تواند بدون اسلحه به روح شما شلیک کند و بی آنکه خونی بریزد شما را بکشد. و شما حتی نمی توانید به "خونخواهی خود" برخیزید.
@chelsalegi
هزار زندگی که نکرده ام. هزار عاشق که نشده ام. هزار رویا که ندیده ام... هزار هزار هزار حسرت. اینجا ما با حسرتهایمان پیر میشویم و به کام مرگ میرویم. حسرت عاشقانه ها و لبخندها و دلخوشی ها...
@Chelsalegi
@Chelsalegi
گفته بود تا قبل از چهل‌سالگی هر رشته موی سفیدِ تازه که توی سرت پیدا می‌کنی، می‌ترسی. چهل سالت که تمام میشود، نه این که دیگر به مرگ فکر نکنی، نه... ولی هر کدام از این رشته‌های سفید می‌شوند حبل‌المتین. هرکدام می‌شوند یک رشته‌ی محکم و استوار. بس که ریشه‌شان محکم شده. بس که تاریخ پشت‌شان است، تاریخِ یک انسان
@Chelsalegi
@Chelsalegi
وظیفه ی ادبیات زدودن گرد نیستی از جهان است. با اسطوره و شعر و شرابش گاهی می توان دلِ این هیچِ پیر را لرزاند .می توان سراسر این زمان منحوس را به لالایی روایت های رویاگونه اش به خوابی ابدی فرو برد و خود چونان خدایی خودساخته از میان ابرها و غبارها بیرون آمد. کافیست به آیه های مستش ایمان بیاوری و هر گاه جان خواست بدهی.
@Chelsalegi
@Chelsalegi
در جایی خواندم که استیون هاوکینگ گفته بود خدا «تاس» می‌ریزد، و تاس را جایی می‌ریزد که نمی‌توان آن را دید. حالا که گذشته‌ی نابسامان و دردناک بشر کاملا قطعی، معیّن و پشت سر گذاشته شده و کارنامه‌ای سیاه برجای مانده، خدا برای اعتبار خودش هم که شده باید یک‌بار «تاس» را جایی بریزد که بشر بتواند آن را ببیند. بشر این حقّ را دارد که برای جلوگیری از فجایع بیشتر و خلق یک آینده بهتر از خدا بخواهد «تاس» را در زاویه دید بهتری پرتاب کند.
@Chelsalegi
@Chelsalegi
با دین یا بدون آن ، انسانهای خوب کارهای خوب می کنند و انسانهای شرور، کارهای شرارت بار، اما برای اینکه انسان های ظاهرا خوب کارهای شرورانه بکنند به دین نیاز است.
استیون واینبرگ
@chelsalegi
استیون واینبرگ
@chelsalegi
حالا که مدارس داره شروع میشه داشتم چیزهایی را که در مدرسه یادمان نمیدهند لیست میکردم.
آنجا یاد نمیدهند چطور به یکی عشق بورزی. چطور مشهور شدن را یاد نمیدهند. اینکه چه جور میشود پولدار یا فقیر شد را نمی آموزند. آنجا یاد نمیدهند چطور از کسی که دیگر عاشقش نیستی عبور کنی. یاد نمیدهند چطور میشود چیزهایی که از ذهن افراد میگذرد را فهمید. یادمان نمیدهند به کسی که در حال جان دادن هست چه باید گفت. آنجا هیچ چیز که ارزش دانستن دارد را یاد نمیدهند.
@Chelsalegi
آنجا یاد نمیدهند چطور به یکی عشق بورزی. چطور مشهور شدن را یاد نمیدهند. اینکه چه جور میشود پولدار یا فقیر شد را نمی آموزند. آنجا یاد نمیدهند چطور از کسی که دیگر عاشقش نیستی عبور کنی. یاد نمیدهند چطور میشود چیزهایی که از ذهن افراد میگذرد را فهمید. یادمان نمیدهند به کسی که در حال جان دادن هست چه باید گفت. آنجا هیچ چیز که ارزش دانستن دارد را یاد نمیدهند.
@Chelsalegi
نقل است؛ "شاه عباس صفوی" رجال کشور را به ضیافت شاهانه میهمان کرد،
دستور داد تا درسرقلیانها بجای تنباکو، ازسرگین اسب استفاده نمایند. میهمانها مشغول کشیدن قلیان شدند! ودود و بوی پهنِ اسب فضا را پر کرد، اما رجال از بیم ناراحتی شاه پشت سر هم بر نی قلیان پُک عمیق زده و با احساس رضایت دودش را هوا می دادند! گویی در عمرشان، تنباکویی به آن خوبی نکشیده اند!
شاه رو به آنها کرده و گفت: «سرقلیانها با بهترین تنباکو پر شده اند، آن را حاکم همدان برایمان فرستاده است »
همه از تنباکو و عطر آن تعریف کرده و گفتند:« براستی تنباکویی بهتر از این نمی‌توان یافت»
شاه به رئیس نگهبانان دربار که پک‌های بسیار عمیقی به قلیان میزد گفت: «تنباکویش چطور است؟ »
رئیس نگهبانان گفت:«به سر اعلیحضرت قسم، پنجاه سال است که قلیان می‌کشم، اما تنباکویی به این عطر و مزه ندیدهام!»
شاه با تحقیر به آنها نگاهی کرد و گفت: « مرده شوی تان ببرد که بخاطر حفظ پست و مقام، حاضرید بجای تنباکو، پِهِن اسب بکشید و بَه بَه و چَه چَه کنید !»
ای کاش رجال سیاسی امروز ما به اندازه شاه عباس می فهمیدند و قدری پهن بار متملقین و چاپلوسان میکردند، تا بدانند که همه این دست بوسی و پابوسی و نقل کرامات و معجزات برای پست و مقام است و لا غیر!
@chelsalegi
دستور داد تا درسرقلیانها بجای تنباکو، ازسرگین اسب استفاده نمایند. میهمانها مشغول کشیدن قلیان شدند! ودود و بوی پهنِ اسب فضا را پر کرد، اما رجال از بیم ناراحتی شاه پشت سر هم بر نی قلیان پُک عمیق زده و با احساس رضایت دودش را هوا می دادند! گویی در عمرشان، تنباکویی به آن خوبی نکشیده اند!
شاه رو به آنها کرده و گفت: «سرقلیانها با بهترین تنباکو پر شده اند، آن را حاکم همدان برایمان فرستاده است »
همه از تنباکو و عطر آن تعریف کرده و گفتند:« براستی تنباکویی بهتر از این نمی‌توان یافت»
شاه به رئیس نگهبانان دربار که پک‌های بسیار عمیقی به قلیان میزد گفت: «تنباکویش چطور است؟ »
رئیس نگهبانان گفت:«به سر اعلیحضرت قسم، پنجاه سال است که قلیان می‌کشم، اما تنباکویی به این عطر و مزه ندیدهام!»
شاه با تحقیر به آنها نگاهی کرد و گفت: « مرده شوی تان ببرد که بخاطر حفظ پست و مقام، حاضرید بجای تنباکو، پِهِن اسب بکشید و بَه بَه و چَه چَه کنید !»
ای کاش رجال سیاسی امروز ما به اندازه شاه عباس می فهمیدند و قدری پهن بار متملقین و چاپلوسان میکردند، تا بدانند که همه این دست بوسی و پابوسی و نقل کرامات و معجزات برای پست و مقام است و لا غیر!
@chelsalegi
امروز سالگرد آغاز جنگ ايران و عراق است
آغاز هيچ جنگي در جهان گرامي نيست
آنچه كه قابل ستايش و گرامي ست دفاع از وجب به وجب خاك وطن است.
@Chelsalegi
آغاز هيچ جنگي در جهان گرامي نيست
آنچه كه قابل ستايش و گرامي ست دفاع از وجب به وجب خاك وطن است.
@Chelsalegi