‍ ما عجله داریم. صبر، کلید گمشده‌ی دنیای مدرن است.
فیلم را رد می‌کنیم تا به جای حساسش برسد و فیلم زود تمام می‌شود. عجله داریم زود به خانه برسیم اما در خانه هم زود شام را بخوریم، زود حرفها را بزنیم و سریع اخبار را مرور کنیم. فست‌فود سریعتر از قیمه حاضر می‌شود. هواپیما سریعتر از قطار می‌رود. مایکروویو جای اجاق را گرفته است و دستگاه چاپِ لواش جای تنور را. اینجا طعم را گم می‌کنیم. جای دیگر احساس را و شناخت را.
عجله داریم کتاب تمام شود. محصول را برداشت کنیم. درس تمام شود. بازنشسته شویم. عجله داریم تا از عمرمان بهترین استفاده را کنیم اما عمر تمام می‌شود.
انسانِ مدرن چیزی بنام شکیبایی را نمی‌پسندد. انسان مدرن نمی‌تواند ساعتها به آسمان خیره بماند. نمی‌تواند روزهای متوالی، جوانه زدن برگ را به تماشا بنشیند. نمی‌تواند طول عمر خروس را تحمل کند و زود به کشتارگاه می‌سپاردش.
باید از سرعت زندگی کاست. باید آرامتر نفس کشید. باید با طمانیه قدم برداشت. این مائیم که طول عمر خود را تعیین می‌کنیم.
علی عباسی
@chelsalegi

‍ دیروز آخر وقت یه آقایی اومد مطب که " من اون هفته اومدم عکس بگیرم،کارت کشیدم،ناموفق بود،نقد دادم،ولی از حسابم کم شده"
منشی گفته بود اوکی...یه پرینت از حساب بگیرین اگر کم شده باشه پولتون رو میدیم...عصبانی شد. اومد با من حرف بزنه...اصلا انگار متوجه نبود چی میگم...لحظه به لحظه بیشتر گر گرفت و در نهایت شروع کرد به داد و بیداد کردن...یجوری فحش میداد و بی پروا توهین میکرد که من کاملا لال شدم...داد میزد دکتر ِ دزد ..حروم خوار...
رفت سالن انتظار و پیش همه فحش هایی میداد که منشی سرش رو انداخت پایین...خلاصه افتضاح شد و خانومش دستش رو گذاشت دهنش و کشوندش از مطب بیرون...دوباره برگشت و تهدید کرد که سر کوچه وایسادم ! و...
حتی یه کلمه حرف نزدم...کاملا حق با من بود و این همه بهم توهین شده بود
یجوری بهم فشار اومده بود که دستام از لرزیدن توان کلیک روی ماوس نداشتن
اشکم رو در اورد ...
یجوری از زمین و زمان کلافه بودم که میخواستم اون لحظه سوار ماشین شم و برم یه جای خلوت داد بزنم
ولی سوار تاکسی شدم که برم خونه اون طور کارها برای فیلم هاست...زندگی واقعی تر از این حرفهاست
تو مسیر منشی زنگ زد که یه نفر شماره تون رو میخواست و من ندادم .فکر کردم رفته پیش یکی از مقامات و حالا اون زنگ زده شکایت کنه تو شهرهای کوچیک ساعات اداری نداریم
زنگ زدم بهش...دیدم خودشه...همون کسی که نیم ساعت پیش منو شست گذاشت کنار.
بی مقدمه شروع کرد به معذرت خواهی...
گفت من اصلا یادم نیست به شما چی گفتم.جانباز اعصاب روان ام...داروهام رو نخورده بودم قاطی کردم.الان همسرم بهم میگه چیا گفتم و پشیمونم. حلالم کن...بگو الان کجایی بیام دستت رو ببوسم و...
آب بود رو اتیش.
تا گفت جانبار اعصاب و روانم بغض کردم و خودم خجالت کشیدم...گفتم شما احترامتون واجبه شما افتخار ما و این کشور هستین...شده دیگه...
نیم ساعت داشت معذرت میخواست
یهو وسط حرفهاش گفت من عملیات بدر اینطوری شدم...چراغی که همیشه موقع شنیدن این کلمه تو ذهنم روشن میشه،روشن شد...
"بدر" برای من کلمه خاصی محسوب میشه
گفتم شما که عملیات بدر بودین باید شهید باصر رو بشناسین...آره ؟
کاش لال میشدم و نمیگفتم
زبونش بند اومد...داشتم درون ذهنش رو میدیدم که داره تابلوی مطب،اسم روی پاکت رادیوگرافی، اون شب نحس عملیات بدر و اون پاسدار با لباس های خاک گرفته ، صورت ِ خسته و چشم های با غیرت ، شهید باصر رو، به هم ربط میده و بعد از بیست ثانیه گفت : تو پسرشی ؟
زد زیر گریه...داد میزد خدا منو بکشه...خدا منو تا صبح زنده نگه نداره...ببین با کی این کار رو کردم
حالا این سری من به غلط کردن افتاده بودم...نیم ساعتِ بعد،جامون عوض شده بود و من داشتم ایشون رو آروم میکردم...گفت سربازش بودم..دوستم بود.
بالاخره آروم شد.
آخرین جمله ام این بود که "...خیلی از دوستی های عزیز و موندگار اولش با دعوا شروع میشن"
...خندید و دوست شدیم. ما جنگ زده ها آخر آخرش..بخاطر اون درد بزرگ، با هم دوستیم.
لعنت به جنگ...که هیچوقت تموم نمیشه.
روح الله باصر
@chelsalegi

‍ در زلزله لیسبون ۱۷۵۵ ، مردی داستان عجیبی را بازگو میکند : چهار تا بچه‌ام و همسرم را از آوار بیرون کشیدم و کنار دیواری گذاشتم ، بچه‌هایم یکی پس از دیگری مردند و من جلوی همسرم آنها را دفن کردم ، همسرم گریه میکرد و میگفت دفن شان نکن ، گفتم آخر اگر دفنشان نکنم برای تو چه سودی دارد ؟ او گفت : پس بگذار قبل از دفنشان آنها را ببوسم ، وقتی چهارمین بچه‌ام را دفن کردم آمدم و دیدم که همسرم هم مرده است ... همین جمله بود که ولتر پس از خواندنش گفت : دیگر بعد از این اگر کسی به خدا اعتقاد داشته باشد من میگویم که احمق‌ترینِ احمق‌ روزگار است
سیمون وی ، پس از این ماجرا برای اینکه ولترها دیگر چنین نتایجی نگیرند گفت : باید به جای اعتقاد به دخالت خدا از همان ابتدا برای همه جا بیندازیم که خدا وجود دارد ولی بود و نبودش برای زندگیِ این جهانی تاثیری ندارد . او این جهان را به ما سپرده و خود در امور آن دخالتی ندارد .
مصطفی ملکیان
@chelsalegi

‍ "میشل فوکو" شمار کشته‌شدگان حادثه‌ی هفده شهریور را "چهار هزار نفر" اعلام‌کرد. رقمی که "شاپور بختیار" آن را "هفده تن" خواند. سال‌ها بعد "بنیاد شهید انقلاب اسلامی" تعداد این افراد را "هشتاد و چهار تن" و شمار کل کشته‌شدگان انقلاب را "دو هزار و هفتصد و هشتاد و یک نفر" عنوان‌کرد.
"ژان پل سارتر" به شوروی رفت و پس از بازگشت اعلام کرد که "آزادی در حکومت کمونیستی شوروی نزدیک به مطلق است".
حالا، امروز، بعد از روشن شدن بسیاری از حقایق تاریخی، چه بسیار و به کرات پیش‌می‌آید که در بحث و صحبت با کسی برای احتجاج به فلان قول "فوکو" یا "سارتر" ارجاع‌می‌دهد!
فهم، تعقل و خرد چیزی است که با مطالعه به همراه تفکر حاصل‌می‌آید. مطالعه در حکم غذا و تفکر در حکم ورزش مغز است. مطالعه‌ی خالی از تفکر به فربه گی منفعلانه‌ی اندیشه می‌انجامد. چیزی که در میان قشر محدود اهل مطالعه‌ی ما به وفور دیده‌می‌شود. کسانی که تنها خوانده‌ها و اطلاعات انباشت‌شده‌شان را نشخوار می‌کنند.
فوکو هم‌چنین معتقد بود بیماری "ایدز" یک دروغ و پروپاگاندا و ساخته و پرداخته‌ی رسانه‌های امپریالیستی برای شستشوی افکار مردم است. میشل فوکو به خاطر ابتلا به بیماری "ایدز" مرد.
@Chelsalegi

‍ کتاب "فیلسوفان بدکردار" به بررسی زندگی هشت نفر از بزرگترین فلاسفه جهان یعنی ژان ژاک روسو،آرتور شوپنهاور، فردریش نیچه،برتراند راسل، لودویگ ویتگنشناتن،مارتین هایدگر، ژان پل سارتر و میشل فوکو می پردازد و بر این نکته تایید دارد که زندگی خردمندانه الزاما به یک زندگی منطقی منجر نمی شود و مانند این جمله از نیچه که "هر فلسفه بزرگ اعتراف بنیانگذار آن و مجموعه‌ای از افشاگری‌های غیر داوطلبانه از خاطرات شخصی است" معتقد است فلسفه آنها جدا از زندگی شخصی آنها نیست.
کتاب به هشت قسمت بر اساس زندگی هر فیلسوف بخش بندی شده و به بررسی زندگی نامه و تفکرات آنها می پردازد اما تمرکز اصلی آن بر روی رفتارهای نامناسب و خارج از عرف، مخصوصا در زندگی جنسی آنها است . اینکه "روسو" هر پنج فرزند خود را به یتیم خانه سپرده و شریک زندگی خود را فریفته و در کتاب مشهور"اعترافات" خود بیشتر به توجیه اعمالش پرداخته است. "شوپنهاور" انسان گریز، زن ستیز و دچار همه دشمن پنداری بوده و "نیچه" چندان میانه ای با زنان نداشته است. راسل چهار بار ازدواج کرده و در زمان ازدواج معشوقه های فراوان داشته که بعضی حتی همسر دوستان او بودند ، که این موارد به نابسامانی زندگی فرزندانش نیز منجر شده است. ویتگنشناین برای فرار از تمایلات همجنسگرایانه خود به ریاضت کشی روی آورده بود و در چندین مورد به دلیل عدم کنترل بر خشمش باعث به وجود آمدن مشکلاتی شد. هایدگر در دوره ای از زندگی خود از نازیسم حمایت کرد و استاد و راهنمای خود "هوسرل" را به دلیل یهودی بودن مورد بی مهری قرار داد و در زمان ازدواجش با تعدادی از شاگردانش از جمله "هانا آرنت" رابطه داشت. سارتر در دوره ای از زندگی از کمونیسم شوروی حمایت کرد و با "سیمون دو بووار" و دانشجویانش وارد روابط جنسی سه نفره می شد. او که معشوقه های فراوان داشت بر سر یکی از آنها به نام "وندا کساکیویکز" با "آلبر کامو" مشاجراتی پیدا کرد که باعث شد "سارتر" مقاله ای بر علیه "کامو" بنویسد." و در آخر "فوکو" که همجنسگرا بود و دارای تمایلات خود آزارانه و دیگر آزارانه بود او بر اثر ایدز درگذشت و بسیاری او را متهم می کنند که بیماری خود را عامدانه مخفی نگهداشته است .البته در پایان کتاب تاکید دارد که با وجود تمام این موارد باید پذیرفت که نقش آن ها در پیشرفت تفکر بشر بسیار جدی بوده است
@chelsaleg

يك فلسفه زندگى هم داريم كه متاسفانه اسمش رو گذاشتند "هر چيزى جاى خودش". يعنى نماز مغرب و عشا رو اول وقت بخونى و پشت بندش بشينى ليوان ليوان عرق بخورى با ماست و خيار و بورانى. جوجه كباب بعد از عرق هم حتما بايد ذبح حلال باشه. يعنى نصف درآمد زندگيت از بهره پول باشه بعد با همون پول مجلس روضه داشته باشى و نذرى بدى . يعنى بيشتر دخترهاى شهر رو از زير تيغ گذرونده باشى و دنبال دختر آفتاب و مهتاب نديده براى ازدواج كردن باشى. يعنى .... حال آدم بهم مى خوره از اين فلسفه زندگی
@Chelsalegi

فرصتی پیش آمد که مثنوی معنوی مولوی را ورق بزنم، به این ابیات زیبا رسیدم که به مناسبت چهل سالگی انقلاب بسیار بجا و زیباست
‏اول ای جان دفع شر موش کن
وانگهان در جمع گندم کوش کن
بشنو از اخبار آن صدر الصدور
لا صلوة تم الا بالحضور
گر نه موشی دزد در انبار ماست
گندم اعمال چل ساله کجاست
@chelsalegi

اگه چهارستون بدن خودتون و خانواده‌تون سالمه و یه سقف بالای سرتون و یه لقمه نون ساده توی سفره دارید
شما بیش از نود درصد مایحتاج خوشبختی رو دارید و بخاطر ده درصدِ باقی‌مانده، اون نود درصد رو فراموش نکنید.
آرزوهای رویایی رو توی جلسات و کتابهای رمز موفقیت نریزند توی ذهنتون که تا به خودتون بیایید می‌بینید جرس فریاد میدارد که بربندید محمل‌ها
@Chelsalegi

‍ خیلی دوست دارم بدانم این دخترکان انقلابی که برغم اینهمه تفاوت در پوشش و لابد در عقیده ولی با این همه بی اعتنا به اینهمه تفاوت، چنین یکدل و مصمّم به هم وصل و زنجیر شده اند کنون چه میکنند و کجایند . آیا زنده اند ؟ همگی شان ؟ شاید چند نفری شان مرده باشند . چطوری ؟ بر اثر مرگ طبیعی و یا مرگ بر اثر تصادف یا بیماری ؟ شاید . اما برای نسل این دخترکان، مرگ بر اثر چنین گزینه هایی کمتر محتمل بنظر میرسد تا مرگ بر اساس اعدام ... شاید هم سالهای اندکی پس از ثبت این عکس ،در یکی از خیابانهای تهران ، در یک تلاقی تصادف بار، بی آنکه اصلا همدیگر را بجا بیاورند، دختر محجبه‌ی عکس جلوی دختر مو باز ِ روبه دوربین را گرفته و با عتاب قدرتمدارانه بدو نهیب زده است که : خانوم ، لطفآ حجابت را رعایت کن ! ... شاید هم در سالهای بسیاری پس از ثبت این عکس، همین دختر مو بازِ رو به دوربین تبدیل شده به یک حاج خانم مومنه‌ی چاق و تپل که تنها سرگرمی و دلخوشی روزانه اش بازی کردن با نوه های ریز و درشت و نشستن در پای وعظ و منبر آخوند مسجد سر کوچه شان است . شاید مثل برخی از همنسلانش در گوشه ای از جهان پناه گرفته و نومیدانه دارد عقده‌ی همه آن شور و هیجانِ انقلابیِ به " یغما " رفته اش را با عکس انداختن با این فعال حقوق بشر و رفتن به مراسم بزرگداشتِ آن زندانی زنِ سیاسیِ سابق در کلن و لندن و پاریس جبران میکند تا مبادا بیاد بیاورد که دیگر به درد هیچ انقلابی نمیخورد ! ... شاید هم .. شاید هم .. شاید هم ...
و بیشتر البته دوست دارم بدانم این دخترکانِ چنین شورانگیز به هم زنجیر شده ، اگر با کوله بار ِ تجارب سی و چهار ساله شان از تونل زمان عبور میکردند و از نو در همان روز در همین گوشه از خیابان هبوط میکردند ، آیا دوباره با همین بی اعتنایی پلورالیستی نسبت به تفاوت های عقیدتی شان از نو دستشان در دست هم قفل میشد ؟ و یا نه ، جرثومه های حس کین و انتقام جویی انباشته شده در طول همه این سالیان ،حلقه‌ی زنجیر دستهایشان را سست میکرد و مثل " نسل امروز" آنها را در مقابل همه آن تفاوتها عصبی و عاصی و " برنتاب " و خشمگین برجای میگذاشت ؟!
مهرگان مالکی
@chelsalegi

‍ همچین روزی بود که عملیات والفجر هشت شروع میشه. اولین شهدایش غواصها بودند که خوراک کوسه های اروند شدند فردای صبح عملیات فاو سقوط میکنه.
‍ کنت تیمرمن در کتاب سوداگری مرگ می‌نویسد:« ایرانی‌ها با عبور شبانه از آب، نه فقط ارتش عراق را در فاو که بسیاری از تحلیل‌گران نظامی در سراسر جهان را غافل‌گیر کردند». و این غافل‌گیری در عملیات والفجر‌هشت بدون حماسۀ غواصانِ خط‌‌شکن، ناممکن بود. صدها نفر را تصور کنید در شب زمستانیِ رودخانۀ خروشان اروند، که بی‌صدا از عرض رودخانه عبور می‌کنند، به دل دشمن می‌زنند تا جای پایی برای خط دوم نیروهای آفندی خودی دست‌و‌پا کنند. بسیاری‌شان همان روی آب هدف قرار گرفتند، خیلی‌هایشان مغلوب سرمای آب شدند و بسیاری دیگر در نبرد نهایی برای فتح سنگرهای عراقی جان دادند. احمد دهقان در کتابِ « من قاتل پسرتان هستم» داستان غواصی را روایت می‌کند که برای اینکه عملیات لو نرود، سر همرزم زخمیش را که ناله می‌کرد آن‌قدر زیر آب نگه می‌دارد تا او جان می‌دهد. تلخ‌ترین بخش ماجرا شاید این باشد که همه می‌دانند روایت دهقان، قصه نیست. همه می‌دانند این بچه‌ها که اکثرشان اهل زنجان و اردبیل بودند، واقعا با چنین تجربه‌هایی مواجه شدند. فیلمی هست که غواصان خط‌شکن والفجر‌هشت را در حال وداع نشان می‌دهد. نگاهش که می‌کردم نمی‌شد آن صدای درون ذهنم را ساکت کنم که مدام می‌پرسید چند نفر از این‌ها آفتاب فردا صبح را هرگز ندیدند؟
این نوشته به یاد شهدای غواص عملیات‌ والفجر‌هشت نوشته شد.
@chelsalegi

‍ دهه‌ی پنجاه؛ عده‌ای جوانِ مسلسل به دست، پول نفت، خرید هواپیمای آواکس، مستشارهای نظامیِ امریکایی، فولکس واگنِ قرضی، تصادف‌های ساختگی، آبکش کردن اجنبی‌ها، احکام اعدام، مارکسیسمِ ترکیبی با مذهب، اداره‌ی نگارشِ وزارت فرهنگ، سانسور کتاب‌ها، سینمای فردین، بولینگ عبده، بهاران خجسته باد سروده‌ی عبدالله بهزادی، فکر دزدیدن ولیعهد هنگام بازدید از کانون پرورش فکری، اعدام دانشیان و گلسرخی، رفاقت وثوقی و اشرف، پنج مرگِ مشکوک، فکر تو گونی کردنِ پسر شهناز، خانه‌های مخفی، کتاب‌های مخفی، پرویز ثابتی.
دهه‌ی پنجاه؛ ده‌ها اسم، بدیع‌زادگان، سعید محسن، بهرام آرام، وحید افراخته، شریف‌واقفی، تقی شهرام، حمید اشرف، بیژن جزنی، مصطفا شعاعیان، منیژه اشرف‌زاده‌ی کرمانی، پوران بازرگان. در محاصره‌ی عده‌ای همکار با ساواک؛ عباس شهریاری، سیروس نهاوندی، امیرحسین فطانت . از گروه اول همه بی‌استثنا در گور خفته‌اند و از گروه دوم فطانت هنوز زنده است و نهاوندی می‌گویند در خفا زندگی می‌کند، چهل سال زندگی در خفا.
دهه‌ی پنجاه‌؛ جوان بیست و پنج ساله رهبر یک سازمان بزرگ چریکی‌ست، او دانشجوی دانشگاه شریف است، مرد بازاری ثروت بی‌کرانش را وقف برانداختنِ شاه می‌کند، روحانی‌ای که بعدها مرد دوم تمام حوادث است اروپا و امریکا را درمی‌نوردد تا به مخالفان پول برساند. ایدئولوژی بیداد می‌کند اما شوی میخک نقره‌ای هر شب در تلویزیون‌هاست و مردم با مراد برقی دلشادند.
دهه‌ی پنجاه در ذهنِ بسیاری مثال بهشت است روایت بی‌طرفانه از انقلاب و پیش از انقلاب تحمل نمی‌شود. "یا با ما باش یا به حذف خودت عادت کن." دهه‌ی پنجاه به درستی روایت نشده است و خواهان فراوان دارد. همان‌طور که دهه‌ی شست، دهه‌ی هفتاد، دهه‌ی هشتاد...
دهه‌ی نود؛ خبری از ایدئولوژی نیست. آن‌چه باقی‌مانده ملتی پراکنده است که زندگی را دوست می‌دارد، شادی خیابانی را، خندیدن را، پرچمِ سه‌رنگ را.
دهه‌ی پنجاه تا نود؛ کسی نمی‌داند چه بر سر رویاها آمد. آرزوها، آینده، آزادی، جامعه‌ی بی‌طبقه‌ی توحیدی، استقلال. کسی نمی‌داند گور آن آدم‌ها کجاست. کسی نمی‌داند برای چه مرده‌اند. کسی نمی‌داند بوی بهارنارنج را دوست می‌داشته‌اند یا نه. کسی نمی‌داند آخرین بار به مادرشان چه گفته‌اند. به محبوب‌شان. کسی نمی‌داند چه نجوا کرده‌اند. خاکِ آن سرزمین سرد است و فراموش می‌کند. نام آدم‌ها با هر لغزشی به خائن یا تروریست تغییر می‌کند و عاقبتش فراموشی‌ست. عاقبتش فراموشی ست
@chelsalegi

مهاجرت مثل سیگار میمونه
وقتی شروع کردی از هر نخش متنفری ولی نمیتونی ترکش کنی
نمیتونی برگردی
میشی از اینجا رونده از اونجا مونده...
@chelsalegi

اگر مهاجرت كرديد كار، حرفه و تجارت مورد علاقه خود را دنبال كنيد موفق خواهيد شد، كارهاى عمومی را طولانى مدت دنبال نكنيد، عادت ميكنيد و چشم بر هم زنيد خواهيد ديد با سرعت برق و باد عمر آدمى ميگذرد. حالا كه قرار است از صفر شروع كنيد چه بهتر به سراغ علاقه خود رويد و تحصيلات آكادميك مربوط را انجام دهيد، تجربه و مشاهدات نشان ميدهند اين آدمها موفق ميشوند، كسى را ميشناسم در ايران پزشك بود و هجرت دنبال حسابدارى رفته است، از اين نمونه ها زياد است، از تغيير استقبال كنيد، عمر گرانبها حيف است، يك بار است، اگر از صفر مطلق هم شروع كنيد با يك هوش ميانگين در سه سال به اوج هر حرفه و شغلى خواهيد رسيد ! به خودتان فرصت دهيد، عجله نكنيد، و به حرفهاى نا اميد كننده سايرين با مضمون "من ميدونستم" توجه نكنيد، اينها كه ميگويند "فلانى رفت نتونست" و "دخترخاله پسرعمويم" گفته نميشه و "همسايه مان" رفت گفت خيلى سخته و،،، را از زندگى تان حذف كنيد بعد ببينيد با چه شتابى رشد ميكنيد
@chelsalegi

‍ خانمى كه در اين عكس ديده ‌مى‌شود ، سرش را از سقف روباز يک ژيان بيرون آورده و يک دوربین هشت ميليمترى دستش گرفته و شادمانه به عكّاسى كه ازش عكس مى‌گيرد، مى‌خندد. از پالتوى كلفتش معلوم است هوا حسابى سرد است و روسرى گره دارش به ما مى‌گويد كه او مذهبى و احتمالاً يك هوادار سازمان مجاهدين است. مشخّص نيست او حالا كجاست و چه مى‌كند؟... ولى آن‌چه معلوم است اين است كه او شاد است و از آن‌چه روى نوار سلولوئيد ضبط كرده ، راضى است.
بسيارى از فيلم‌هايى كه از آن روزها به جا مانده را همين فيلمبرداران آماتور ضبط كردند و به يادگار گذاشتند.
تو اين روزها كه تلويزيون همه‌اش فيلم‌هاى صدر انقلاب و تظاهرات را نشان مى دهد، يكى از دوستانم از من پرسيد: "اگه به اون روزا بر مى‌گشتى، مى‌رفتى تظاهرات؟!..."
مطمئن بود كه مثل بقيه اعلام برائت مى كنم و "غلط كردم" و از اين حرف‌ها...ولى من اين‌ها را نگفتم.
راستش فكر مى‌كنم اين انقلاب هيچ ربطى به من و هم سن و سال‌هاى من نداشت. جبر و قضايى بود بر ما افتاد و بعداً كه بزرگ‌تر شدم و نسبت خودم را با اين واقعه‌ى تاريخى سنجيدم، هيچ چيز به خاطر نياوردم جز تصويرهايى محو از مشت ها و حنجره ها و فريادها و خشونتى كه موج برمى‌داشت و از روى لخته‌هاى خون شَتَک زده بر ديوارها مى‌گذشت و عكس جنازه‌هاى لت و پارى كه توى روزنامه‌ها بى‌شرمانه توى چشم‌هاى معصوم من فرو مى‌شد...
براى آن دوست خيلى حرف زدم؛ از اگرها و مگرها گفتم.
اگرهايى كه به انسداد سياسى پس از مرداد ٣٢ انجاميد و نارضايتى‌هاى طبقه‌ى متوسّط پس از انقلاب شاه و مردم. تورّم خواسته‌هايى كه به انقلاب همين مردم عليه شاه ختم شد، اگر شاه اصلاحات سياسى را زودتر و آرام‌تر شروع مى‌كرد ، مگر باز كردن اين درب‌ها به انفجار ختم نمى‌شد. اگر بيمار و افسرده نبود، اگر قدرت تصميم‌گيرى داشت،. اگر همه‌ی راه‌ها را به خودش ختم نمى‌كرد...و اين‌كه معادله هاى قدرت را خيلى‌ها صورت بندى كرده اند...
"هگل" نوشته بود: تاريخ قربانگاه اراده‌هاى فردى است.
امروز زياد هگلى نيستم.
مى‌گويند آدم‌ها محصول شرايط تاريخى هستند كه در آن زندگى مى‌كنند. ولى تاريخ فقط براى زندگى كردن نيست. تاريخ را بايد خواند. زندگى كردن براى آدم‌هايى‌ست كه نخوانده عمل مى‌كنند. ولى وقتى بخوانى، براى عمل كردن در زندگى‌ات ، فكر هم مى‌كنى.
تاريخ چيزى جز وقايع اتّفاقيّه نيست. مى‌گويند اين واقعه‌ها فارغ از اراده‌ى اشخاص اتّفاق مى‌افتند، چون برآيند زور نيروهاى اجتماعى اتّفاق‌ها را به وجود مى‌آورند. ولى آگاهى‌هاى تاريخى ، كمک مى‌كنند تا عمل‌ها مبتكرانه و تغييرات ، بدون خشونت باشند...
خيلى چيزها گفتم كه حالا يادم نيست...
و اين‌كه يادم رفت بهش بگويم؛ انقلاب‌ها تاريخ خود را در لحن حماسه مى‌پيچند و مدام بازتعريف مى‌كنند و من مطلقاً آدم حماسه گريزى هستم....اين‌كه فكر كنى امروزت را هم مثل ديروزِ پدرت دارى مى‌گذرانى خيلى چيزها را از ياد آدم مى برد...
حالا ابداً معلوم نيست آن خانمى كه اين عكس نشان مى دهد، كجاست؟ آيا از اين كه آن روزها در تظاهراتِ شاه‌شكن شركت مى‌كرد و شادمانه فيلم مى‌گرفت راضى است يا نه؟!... ولى بعد از چهل سال ميراث او براى كودک آن روزها باقى مانده است.
حالا روز انقلاب و سالگرد واقعه‌اى ست كه انرژى‌هاى بسيارى را آزاد كرد. همان انرژى‌هايى كه عكس جنازه‌هاى سياه و تغيير شكل داده را روى صفحه‌ى اوّل روزنامه‌ها نشانْد و غريوهاى شادى كه هر روز خون را توى چشم كودک معصومى فرو مى‌كرد كه من بودم!
آرمان ریاحی
@chelsalegi

‏هرچه داریم از این انقلاب است.
ما که چیزی نداریم.
همان هم از این انقلاب است!!
@Chelsalegi

ماجرای اپوزیسیون آبدوغ خیاری فرنگ نشین، حکایت آن بنده ی خدایی ست که به یکی از دوستانش وکالت داده بود که به جایش برود جبهه و شهید شود!
حالا هم این جماعت در کافه نشسته اند و آبجوی تگری می نوشند و پسته ی رفسنجان را چاشنی می کنند و یک طرفه، ملت بخت برگشته را وکیل کرده اند که بپاخیزند و زندانی شوند که بهترین شرایط آماده شود تا ایشان با اولین پرواز تشریف بیاورند و بنشینند روی سر مردم!
خواب دیده اید خیر باشد!
@Chelsalegi

‍ انقلابیونِ سال ۵۷ انقلابِ خود را متمایز از تمام جنبش‌های دنیا می‌دانستند. بیراه هم نبود. انقلاب در فقر و ادبار رخ می‌دهد اما شاهی که رها کرد و رفت در اوج قدرت بود؛ نفتِ گران، ساواکِ پرنفوذ، بورژوازیِ ظاهرن پایدار و البته حمایت غرب تا پیش از سالِ سرنوشت.
انقلابیونِ سال ۵۷ حکومتی مقتدر را سرنگون کردند حال آن‌که جنبش‌ها اغلب در مصیبت و تورم و گرسنگی رخ می‌دهند. مسیرِ گرسنگان مسیری مشخص و قابل‌پیش‌بینی‌ست. حتا جنگ هم زمان نمی‌خرد به‌ویژه زمانی که سرهنگ‌ها هم انگیزه‌ی جنگ ندارند چه رسد به سربازان.
گفته‌اند یک نسل تحملِ دو انقلاب ندارد چون حاصل انقلاب اغلب جز ویرانی و عقب‌ماندگی‌نیست. نمی‌دانم درست گفته‌اند یا غلط. اما کشوری چون ایران تحمل دو جنگ بزرگ را در کمتر از چهل سال ندارد. در صحتِ عبارت دوم شکی نیست.
@chelsalegi

‍ بعد از انقلاب علاوه بر برخی نظامیان سه زن تیرباران شدند؛ پری بلنده، ثریا ترکه و اشرف چهار چشم! به جرم دایر کردن شهرنو و فریب زنانی که عمدتا رو به یائسگی می رفتند، هنگامی که شور انقلابی مردم را وا داشت تا آتش بر این محله بد نام بکشند، آیت الله طالقانی بانگ اعتراض برداشت و بیانیه ایی صادر کرد . حال نزدیک به چهار دهه از آن ایام گذشته است و تهران دیگر محل مشخصی به نام شهرنو و قلعه ندارد! فاحشه ها شهر را سنگر به سنگر فتح کرده اند با شعار هر خیابان یک شهرنو! روسپیان نیز بسان دلبرک مغموم رمان مارکز به تازگی استخوان بلوغ ترکانده اند و سینه هایشان گل داده، نه فقط دخترکان نیستند، چشم انقلابیون دو آتیشه روشن زنان متاهل که سهل است خبر آمده برخی از مردان هم تن فروشی می کنند! دوجنسه های حوالی پارک دانشجو بماند، دیگر خبری هم از کارت سلامت و معاینه ماه به ماهشان نیست، برخی نیز به مبادله کالا به کالا برگشته اند، تن مقابل غذا؛ اتوپیای اسلامی است دیگر، چشمتان روز بد نبیند در شهر های کوچک مردان بزرگ جثه افسار پاره کرده اند و به خردسالان چشم طمع می دوزند و در شهرهای بزرگ مردان کوچک وجدان به یک زن در یک شب سه بار تجاوز می کنند! آن هم در ماه میهمانی خدا. بین خودمان بماند می گویند در برخی روستا ها به دام و طیور هم تجاوز می شود! البته بعضی شهرها به درجه ای از آگاهی رسیده اند که فاحشگی را به رسمیت بشناسند با صیغه های چند ساعته! دمشان هم گرم. به راستی حالا چه چیز را باید تیرباران کرد برای خلاصی از این آرمانشهر؟
@Chelsalegi

چنان که می دانید فقر، دو دندان دارد آقایان، خانم ها. یک دندان کُند که به تدریج غرور و شخصیت و آرمان ها و ایده ها و عزت نفست را می کُشَد. یک دندان تیز، که به ثانیه ای جهانت را، رویایت را، آرزویت را، عشقت را، بهارت را غارت می کند و روحت را می درد. من بچه ایرانم، و بچه های ایران همه درد هر دو دندان فقر را کشیده اند.
دندان کند فقر، زیستن متمادی در نداری است، طوری که یاد می گیری کیفیت را فدای کمیت کنی. بیا برایت مثالهای ساده بزنم: درمیوه فروشی میوه های مرغوب را نه، درشت ها را نه، مناسب تر ها را انتخاب کنی. مناسب یعنی ارزان تر. مناسب یعنی پولت می رسد. یعنی زیستن به اندازه جیبت، نه به اندازه سلیقه ات. کم کم عادت میکنی و دیگر اصلا به میوه های نوبرانه برای همسر باردارت، به ماهی سفید و سبزی پلو برای دلبری از شوهر خسته ات، به کفش و لباس خارجی برای بچه هایت و حتی به آجیل شب عید فکر نمی کنی که عاشقش هستی. در محل کاربه توهین ها تن می دهی یابه نگاه های هرزه یا به زبان های تیغدار، چون آموخته ای یک روز بیکاری یعنی دو روزعقب افتادن ازخرج خانه و اجاره و مصیبت. دایره انتخاب های عاطفی ات محدود میشود به دو گزینه: دل بردن ازداراهای دماغ سربالای توهین گر و تحمل توهینی که بالاخره یک روز از راه می رسد و امیدبستن به یک روزعاقبت دل دادن او به مثابه راهی برای فرار ازروزهای مندرس عاصی، یا پلکیدن با ندارهایی شبیه خودت. باشد که با هم پیرشوید، در خوشی و ناخوشی.
دندان تیز فقر در بزنگاه های عمرت از راه می رسد. در انتخابهای مهم. در مناسبت های مهم زندگیت: یک مراسم خواستگاری را فرض کن وقتی با دسته گلی معمولی به قصر پدر دختر دلخواهت رفته ای و تو را با سرایدار خانه بغلی اشتباه می گیرند. دارم برایت مثالهای ساده می زنم. دخترنابغه ای را فرض کن که پزشکی نخواند، چون خانواده اش به او پای دار قالی بیشتر نیازداشتند.
تمام این ها را نوشتم که بنویسم در چهل سالگی انقلاب پابرهنه ها، فقر درکشور من یک امرجمعی شده. دقیقا فقرمالی را می گویم، نه شعارهای شیک دلربایی مثل فقر فرهنگی. نداری دارد ما را بی عزت می کند. داریم بی رویا می شویم. حالا اگر دوباره پسربچه شوم و خانم نیکبختان روی تخته سبز کلاس پنجم دبستان رازی برای موضوع انشا بنویسد: علم بهتراست یا ثروت؟ حتما مینویسم ثروت خانم جان، ثروت. درکشوری که خداوندش اسکناس است، خدا رحمت کند دانستگی را.
من پسر ایرانم. یکی از شما. یکی از همین مردم بی امید، مردم بی لبخند، مردم خشمگین، مردم ندار. مردم بی عزت. مردم بی غرور. مردم سر به زیر در مواجهه با زندگی. مردم ازهم متنفر در هر مواجهه انسانی ساده. حالا فردا باز برایتان از عشقهای هر روزم خواهم نوشت، بدون این که بگویم چقدر برای معاشرت ساده ای خسته ام. و شما برایم نشانگرهای قلب و تایید می فرستید، بدون این که به روی خودتان بیاورید چقدر برای هر معاشرت ساده ای خسته اید. من از زن زیبایی می نویسم که در تاکسی کنارم نشسته بود و بوی باهار می داد، بدون این که به روی خودم بیاورم جوراب فروش خسته ای که در ایستگاه اتوبوس آخرشب خوابش برده بود، منم. و شما وانمود می کنید دلتان ضعف می رود برای شهری که پر از خرمالو و بچه و گربه و مهربانی است، بدون این که اشاره ای به گریه های بی صدا جلوی آینه توالت بکنید.
بر من ببخشایید که زبانم تند است و تلخ. آمده بودم بگویم پشت نقاب خندان همه دلقکهای دنیا، ابرهای پاییز مستقرند.
همین ...
حمیدسلیمی
@chelsalegi

سرباز خلق شده است که بمیرد. فرقی نمی کند در مرز باشد یا برجک مراقبت. فرقی نمی کند گلوله یی از پیشانیش بگذرد یا شب تا صبح در برجک مراقبت یخ بزند. سرباز راهی جز مردن ندارد. راه دیگری برایش متصور نشده اند. برای سرباز نه گوسفندی در کار خواهد بود و نه معجزه یی. پدر، سرباز را به مسلخ می برد و گوش تا گوش سر می برد. بی هیچ ترس و لرزی. بی هیچ دلیل و ایمانی. سرباز می میرد. جان می دهد.
نام تمام سربازها اسماعیل است.
@chelsalegi