‍ موضوع این است که طی سال‌ها به ما گفته شده که تاریخی درخشان داشته‌ایم ملتی غیور بوده‌ایم گفته شده که همدیگر را دوست داشته‌ایم گفته شده که با هم برادر بوده‌ایم و خیلی چیزهای دیگر..... در واقعیت ولی تاریخ اندکی به عکس نشان می‌دهد که ما در برابر همۀ حمله‌ها کم و بیش یکدیگر را تنها‌‌ رها کرده‌ایم..... تاریخ در تمام طول نوشته‌ها و اسناد مختلفش نشان می‌دهد که ما در تمام قرون مالیات داده‌ایم.... در طول تمام قرون در بد‌ترین شرایط کار کرده‌ایم و سهم داده‌ایم تا یک بیت‌المال به وجود آمده که درست موقعی که به ما حمله شده اولین امیر آن را برداشته و در رفته و ما را در برابر مهاجم تنها گذاشته..... تاریخ در موقع حملۀ مغول این را نشان می‌دهد در حملۀ غوریان هم در حملۀ تیمور هم و در حملۀ اعراب و همینطور حتا حملۀ افغان‌ها که کوچک بودند و جزئی از ما بودند..... در همۀ این موارد نشان می‌دهد که ما چگونه دسته دسته یکدیگر را در برابر دشمن تنها گذاشته‌ایم..... احتمالن این واقعیتی است که شما نباید بگویید چون از دید مراجع رسمی مصلحت نیست و متقابلن به عنوان عکس‌العمل مراجع رسمی تاریخ دیگری ساخته می‌شود همانقدر غیرواقعی و همانقدر مصلحتی
خب بالاخره کی برای ما واقعیت این تاریخ را توضیح می‌دهد؟ مسوولیت چیزی نیست که هر وقت صرفه ایجاب کرد به کار ببریمش مسوولیت قبل از هر چیز نوعی دوباره و از نو خود را شناختن است....، و با خود صریح و راست بودن..... وقتی من به تاریخی تکیه دارم که فقط با واسطه راجع به آن می‌دانم احتمالن ممکن است خودم را آدم دیگری فرض کنم غیر از آنکه واقعن هستم...... واقعیت‌پردازی مصلحتی یک آدم فرضی می‌سازد که من از آن بسیار کم دارم...... ضعف‌های من ولی واقعی است و من برای مقابله با جهان به ضعف و قدرتم هر دو مسلحم..... هیچ چیز مرا برای من روشن نخواهد کرد جز یک بار این تاریخ را بی‌واسطه خواندن..... بهتر است بدانم واقعن کجا ایستاده‌ام تا اعتماد کنم که جای محکمی ایستاده‌ام و نایستاده باشم...... هیچ سلاحی جز حقیقت به کار من نخواهد آمد.... و در قبال این چه دارم جز مقداری فرمایشات مقداری تعارفات و افتخارنامه‌ها. متاسفانه دعایی که کورش یا داریوش زمانی کردند اینجا اتفاق نیفتاد...... گفت خداوند سرزمین مرا از خشکسالی و دروغ نگه دارد...... متاسفانه این نشد
ما دچار خشکسالی هستیم..... و دچار دروغ...... وقتی واقعیت از طرفی مسخ شد جماعت دیگر هم به طور عکس‌العمل از طرف دیگر آن را مسخ می‌کند...... و صورت جدید باز واقعیت نیست...... اگر تاریخ مطالعه شده بود باید این تجربه را به زمان حاضر می‌داد که جلوگیری به کلی چیزی را نخواهد کشت برای مدت کوتاهی آن را تغییر شکل خواهد داد .

از بهرام بیضایی که امروز هشتاد ساله شد
@chelsalegi

چهل سالگی... لیس الانسان الا ما سعی .خب این هم نیمه دوم زندگی. ورود به باشگاه چهل ساله ها . سن عقل و پختگی. از قدیم می گفتند در چهل سالگی عقل مرد کامل می شود. چه داستانها شنیدیم از ناصرخسرو و دیگر عرفا که در چهل سالگی متحول شدند و راه خویش را یافتند و... وقتی بچه بودم فکر می کردم چهل سالگی باید چه سن عجیبی باشد و چقدر چیزها باید از سرم گذشته باشد. مدرسه و دانشگاه و سربازی و کار و ازدواج و بچه دار شدن و جدایی و ... همه نقش‌هایی که داشته ایم اما در همه آنها «من» ما ثابت بوده است. همچنان به این نقشها ادامه می دهیم. آلبوم خانوادگی گذر سالها را بی رحمانه یادآوری می کند. فرزند، شوهر، پدر، پدربزرگ و...
چهل ساله که شدی دیگر باید تکلیفت معلوم باشد. لابد نصف راه را آمده ای و می دانی به کجا قرار است برسی. دیگر باید پایه های زندگی ات محکم شده باشد و طبقات دیگری بسازی.
چهل سال عمری است برای خودش. حس می کنی زندگی هزار بار چرخیده و بازی روزگار را بقدر کفایت دیده ای و برگهایش برایت رو شده. اما باز راهی در پیش رو هست. آنچه در آینده ممکن است باشد بیش از گذشته به چشم می آید و شوق زندگی را در تو زنده نگه می دارد.
مجال بی رحمانه اندک است؛ اما یگانه است و همچنان غنیمتی ست که از هستی برده ای. باید شکرگزار باشی از خداوند، پدرو مادر، تاریخ و جامعه و هرکه و هرچه که باعث بودن و شدن تو شده و این فرصت شگفت حیات را به تو ارزانی کرده. اگر از خویشتن خویش برج و باروئی پی افکندی که فبهاالمراد. اگر هم نشد و نتوانستی، لااقل خیام وار از جام لحظه ها مست باش و دو روزه حیات را با یاری و فراغتی و گوشه چمنی به خوش باشی بگذران. همین و خلاص.
یا رب از ابر هدایت برسان بارانی
پیشتر زانکه چون گردی زمیان برخیزم
سیدحسام فروزان
@chelsalegi

یه گروه هست به نام اثبات خدا.امکان نداره شما عضو این گروه بشی و از دین برنگردی! توصیف این گروه از اشخاص بیدین افرادیست که دائما در فکر زنا با محارم خودشونن و در حال طراحی قتل و جنایت و تجاوزن!
یه گروه دیگه هم هست به نام آتئیست ها و خداناباوران امکان نداره شما وارد این گروه بشی و به دین گرایش پیدا نکنی. توصیف این گروه از افراد بیدین کسانیست که حتما باید مکانیک کوانتوم و منطق هگل رو خونده باشن و گرایشات چپ و ضدملی و جهان وطنی داشته باشن تا نژادپرست قلمداد نشن بعد این دوتا گروه میفتن به جون هم هر چی فحش خوار مادره نثار هم میکنن که تو چرا دین داری یا بیدینی!یکی از تفریحات ناسالم من اینه بشینم جنگ این دو گروه رو ببینم و بخندم.
همیشه وقتی این هارو میبینم یاد این شعر زیبای خیام میافتم
قومی متفکرند اندر ره دین
قومی به گمان فتاده در راه یقین
میترسم از آن که بانگ آید روزی
کای بیخبران راه نه آنست و نه این
@Chelsalegi

‍ الدار کورتانیدزه، کشتی‌گیر گرجی با به خاک رساندن پشت علیرضا حیدری، کشتی‌گیر ایرانی دو بار قهرمان جهان شد.
آهنگ محسن نامجو که با ضرب زورخانه‌ای هم آغاز می‌شود به این واقعه اشاره دارد اما فراتر از آن می‌رود و به شکست بزرگتری در متن تاریخی جنون آمیز راه پیدا می‌کند که تاریخ ما در فلات ایران است
ولادیمیر پوتین در سفرش به ایران به حسن روحانی، سپر سرباز شاه عباس را هدیه داد که در جنگ ایران با عثمانی در سال ۱۶۰۶ در نبرد تفلیس جا مانده بود. در این جنگ، سربازان شاه عباس در نبرد با مردم گرجستان تفلیس را فتح کردند. در این نبرد ۷۰ هزار نفر از اهالی گرجستان در دفاع از آب و خاکشان کشته شدند و ۱۳۰ هزار نفر هم به اسارت پادشاه صفوی درآمدند. در همان دوران بود که احمد یکم، پادشاه عثمانی حلب را فتح کرد و در همین شهر حلب در سوریه که اکنون ویرانه‌ای از آن به جای مانده مقدمات شکست ایران از عثمانی در نبرد گوگجه فراهم آمد. تاوان فتح گرجستان برای شاه صفوی سخت بود.
پیش‌درآمد معاهده ترکمنچای، باز فتح گرجستان این بار به دست روسیه تزاری بود که پای سربازان ایرانی را به دریاچه گوگجه باز کرد و تازه در آن زمان حکومت قاجار متوجه شد برای پیروزی در جنگ، رشادت و شهادت طلبی کفایت نمی‌کند، بلکه توپخانه مجهز هم می‌طلبد. فشار روحانیون بر پادشاه قاجار را هم نباید در این سرشکستگی تاریخی از نظر دور داشت.
این بار اما نامجو در ترانه "کورتانیدزه" یک لایه عاطفی هم به اثر اضافه می‌کند: او که وارث همه این شکست‌ها و سرشکستگی هاست دلباخته و سودایی خاتونی هم در ولایت جورجیاست. مثل این است که بخواهد بگوید: من خوگرفته این شکست‌ها و سرشکستگی ها هستم. تو هم پشت مرا به خاک بمال و بر من چیره شو. این چیرگی اما از جنس دیگری‌ست: می‌بایست همه سرخوردگی های تاریخی را جبران کند. جنون آمیز بودنش هم از همین جا پیداست. آنچه که داشتم اما حالا دیگر ندارم ارزانی تو باد. دستم خالیست اما سرشارم از تاریخ.
@Chelsalegi

در آخرین روزهای جنگ، صدّام دچار ضعف روحیِ شدید شده بود؛صدّام او که معنای نامش «بسیار صدمه‌زننده» بود در واپسین روزهای جنگ در میدان حاضر شد، روبروی افسران ارشد حزب بعث ایستاد و گفت: «ان شاء الله دائماً، تکتب علیهم الذلّه، و یکتب لهم الفناء، لانهم علی باطل و انتم علی حقّ! لیس لکم اعیشوا الا ان تریدون ان تعیشوا عزّاء، احرار!... و قد انکشفوا، بسرعه، منکشف تعاملهم مع الکیان الصهیونی، منکشف تعاملهم مع کل قوا الظلام و ضد الامه العربی و ضد العراق!... و یلحقون العراق، کضیعه صغیره تابعه الی بلاد فارس... ظنهم!»
«باشد که برای همیشه ذلّت را بر پیشانی ایرانیان بنویسید، و نابودی مطلق از آنِ ایشان باشد، که آنها بر باطل هستند و شما بر حقّ! باشد که زندگانیِ شما چیزی نباشد جز زندگانیِ عزّتمندان و آزادگان!... و روزی خواهید دید، خیلی زود خواهید دید، که ایرانیان با صیهونیست‌ها به معامله نشسته‌اند، خواهید دید که با تمامِ قدرت‌های بزرگ و ظالمینِ جهان به توافق می‌نشینند و همکاری می‌کنند، بر ضد امّتِ عرب، و بر ضدّ عراق!... و روزی می‌رسد که خاک عراق را به مثابۀ بخشی حقیر به سرزمین‌های پارس ملحق خواهند کرد... به‌خيال خودشان!»
@Chelsalegi

یکی از ابتهاج میپرسه مخاطب اشعار عاشقانه شما کیه؟ سوالی که از هیچ شاعری نباید پرسید و جواب سایه خیلی جالبه . میگه دنیا خیلی شلوغ پلوغه . عمرش دراز باد
@chelsalegi

چند وقت پيش ديدم یه مقام رسمی گفته بود یک سوم زنان تهرانی که طلاق میگیرن بعد از نه ماه دچار فساد اخلاقی میشن!
توی این جامعه لعنتی زنان بیوه کم آزار و اذیت جسمی و روحی میشن که حالا رسما انگ فاحشگی هم به بخشی از اونها زده میشه! وقتی از سوی یک مقام رسمی چنین چیزی منتشر میشه دیگه چه انتظاری از مردم و عوام کوچه و بازار داریم! طلاق بَده اینو همه میدونن …اما زندگی کردن به هر قیمتی هم اصلا خوب نیست! اینکه توی جامعه ما از طلاق یک غول ساختن و بیوه شدن رو مساوی با بدنامی میدونن ظلم فاحشی به زنان ماست!
متاسفانه توی اجتماع ما همین که زن طلاق میگیره انگار که به همه مردها حلال شده! از عطار و بقال و قصاب تا بقیه . مرد های فامیل به چشم خریدار بهش نگاه میکنن و زن های فامیل ابا دارن از رفت و امد با اون که نکنه با شوهرشون سر و سری پیدا کنه! سلام هیچ گرگی هم بی طمع نیست! گویا اینجا برای در امان ماندن از چشم های ناپاک و بیماران جنسی حتما باید اسم یک مرد توی شناسنامه ات باشه گر چه که نامرد باشه!
بدبختانه هر گونه رابطه گفتاری هم برای زن بیوه ممکنه انگ فاحشگی رو به دنبال داشته باشه! توی این جامعه لعنتی بعضی از مردهای متاهل هر غلطی که دلشون بخواد میکنن! با هر کس بخوان حرف میزنن … لاس میزنن …میخوابن و هیچ کس به اونا نمیگه مرتیکه فاحشه! اما امان از روی که زنی طلاق بگیره … باید بترسه و بلرزه از همه این لاشخور های نر و ماده ای که هر کدوم بنوعی شرف و حیثیت اون رو تهدید میکنن! انصاف داشته باشیم…انصاف!
@chelsalegi

‍ نقش عسگر گاریچی در انقلاب مشروطه از نقش اون جوان دستفروش تونسی که خودسوزی کرد و باعث انقلاب تونس شد کمتر نیست!
عسگر گاریچی یک کنتراتچی حمل و نقل بود که چند دستگاه گاری اتاقدار چیزی شبیه دلیجان و بزرگتر از کالسکه و درشکه داشت و توانسته بود به مدد پیشکشی ای که به دربار ناصرالدینشاه و مظفرالدینشاه داده بود، انحصار حمل و نقل در مسیر بسیار پر تردد تهران به قم را به دست بیاورد. تمام مسافران جنوب کشور و زائران قم که خود کالسکه شخصی نداشتند، ناچار بودند با گاری‌های عسگر گاریچی سفر کنند.
عسگر گاریچی آدم زرنگی بود و توانسته بود با دادن حق و حساب به اشرار و راهزنان منطقه، گاریهای خود را به نوعی در برابر حملات آنان بیمه کند. این اشرار نیز ناچار به کالسکه های متفرقه و شخصی حمله می کردند. به طور خلاصه اگر شما صد و چهل سال پیش می خواستید از تهران به قم بروید و می خواستید سالم برسید، چاره ای نبود جز اینکه بلیط بسیار گرانقیمت گاری عسگر گاریچی را بخرید!
تا اینجای قضیه فقط یک رانت اقتصادی بود و ایران آن دوره نیز قانون ضد رانت نداشت. لذا مردم کم و بیش با نارضایتی وضع موجود را تحمل می کردند. اما اندکی بعد ورق برگشت و جناب عسگر گاریچی که از متمولین و ثروتمندان شده بود، هوس کرد به زنان مسافر نیز دست درازی کند.
روزی عسگر گاریچی در حال مستی تصمیم به دست درازی به زنی از مسافران گرفت و پیرمردی که همراه زن بود را نیز به شدت مضروب نموده و ریش وی را نیز برید.
همین واقعه یکی از بزرگترین بهانه های انقلاب مشروطه شد و «برکناری عسگر گاریچی از سر راه قم» در کنار «داشتن عدالتخانه» یکی از خواسته های مشروطه خواهان در انقلاب اول مشروطه شد.
علیرضا بانک
@Chelsalegi

‍ یک دوست عزیزم که چپگرایانه تر از من فکر می کنه این تصویر شاه و ثریا رو در صفحه فیسبوکش منتشر کرده. بازدید از یک خانه روستایی احتمالا حدود شصت سال پیش
به نکات جالبی هم اشاره کرده. مثلا به اینکه شاه و همسرش با کفش رفته اند توی خانه. به اینکه این خانواده ناچار بوده دو تا عکس شاه رو توی خونه نگه داره. به اینکه هیچکس به دیگری نگاه نمی کنه و در نهایت به اینکه شاه فرق قصر خودش با خانه مردم رو نمی دونه.
من اما به چیزهای دیگری در این تصویر دقت کردم. با اینکه می دانید که سلطنت طلب نیستم و علاقه ای هم به سلطنت طلبی ندارم!
به این دقت کردم که این خانواده میوه و شیرینی برای پذیرایی از میهمان احتمالا ناخوانده در منزل داشته اند. فرشی دستباف و نسبتا خوب زیر پا داشته اند. وسایل تزینی و تجملی کوچکی روی تاقچه داشته اند. لباس نسبتا مناسبی بر تن بچه ها و مرد روستایی می بینم. چیزهایی که در یک روستای شصت سال بعد امروز کوبا یا چین هم نمی شود دید. آری من به سوسیالیسمی دقت می کنم که در جای جای این تصویر موج می زند!
شاید دوست من بگوید که همه این ها دروغ است و فرش و وسایل تزئینی و میوه و شیرینی دقایقی قبل از ورود شاه به این خانه آورده شده اند! من اما پاسخ خواهم داد که چهره کودکان دروغ نمی گوید. لُپ های گرد و برآمده این دو کودک به وضوح می گویند که «ما از سوء تغذیه رنج نمی بریم!»
علیرضابانک
@chelsalegi

‍ پس از آنکه وارطان سالاخانیان که فعال سیاسی ارمنی عضو حزب توده بود در سال ۱۳۳۳ زیر شکنجه وحشیانه در سن ۲۳ سالگی کشته شد و حاضر به همکاری با کودتاگران نشد، حسین شاه‌حسینی از طرف آیت‌الله سید رضا زنجانی که مسؤول مالی آیت‌الله‌العظمی شیخ عبدالکریم حائری یزدی مؤسس حوزه علمیه قم و وکیل شرعی آیت‌الله‌العظمی میلانی بود، مأمور می‌شود که از وجوه شرعی، ماهیانه مبلغ ۱۵۰ تومان به خانواده وارطان پرداخت کند.‌
وارطان را ما ایرانی‌ها با شعر معروف دوستش احمد شاملو می‌شناسیم. شاه‌حسینی هر ماه این مبلغ را به خانه وارطان می‌برده و به همسر و فرزندان خردسالش می‌داده است. این کمک‌هزینه به مدت ۲۹ سال یعنی تا زمان رحلت آیت‌الله حاج آقا رضا زنجانی در ۱۴ دی ۱۳۶۲ پرداخت می‌شده است.
شاه‌حسینی می‌گوید که در مراسم ترحیم آیت‌الله زنجانی در مسجد ارک تهران، فرزندان جوان وارطان در حالی که صلیبی بر گردن آویخته بودند در حیاط مسجد برای دقایقی حاضر می‌شوند و چند روز بعد نیز همسر وارطان اصرار می‌کند که باید برای ادای احترام به رهبر نهضت مقاومت ملی، بر سر قبر او در حرم حضرت معصومه حاضر شود. شاه‌حسینی که متوجه حساسیت‌های حضور یک ارمنی در حرم بوده، با مرحوم آیت‌الله دکتر مهدی حائری یزدی مشورت می کند و ایشان نیز توصیه می‌کند که بدون هیچ سر و صدایی، همسر وارطان را محجبه به سر مزار مرحوم زنجانی در درون حرم ببرد
شاه‌حسینی و همسر وارطان در اواخر سال ۶۲ بر سر مزار زنجانی که اکنون در کنار مزار آیت‌الله سید محمد شیرازی و در بخش زنانه حرم قرار گرفته حاضر می‌شوند و همسر وارطان برای مدتی طولانی در حالی که چادرش را بر سرش کشیده بود زار زار گریه می‌کند، زمزمه‌هایی زیر لب می‌خواند و بدین‌گونه نسبت به محبت سی ساله این فقیه مجاهد شیعه نسبت به خانواده یک مبارز سیاسی ارمنی توده‌ای ادای احترام می‌کند.
@Chelsalegi

اگر زن بودم ، در يکسال گذشته احتمالا شصت دفعه موهايم را رنگ کرده بودم يا ده دفعه از ته تراشيده بودم شان . يا آنقدر رژ لب و لاک ناخن رنگارنگ خريده بودم که ميشد با آنها برج ميلاد را رنگ کرد ، يا براي همه ي مردم شهر شال گردن بافته بودم! يا هر کار ديگري که زنها وقتي آشفته اند ، انجامش مي دهند!
اگر مردها زودتر از زنها مي ميرند ، يک دليلش هم نداشتن همين چيزهاي به ظاهر ساده براي ريکاوري و جلوگيري از فرسودگي ذهن و روان شان است .
مردها در خط مقدم جنگ ، شايد بهتر از زنها مبارزه کنند ، اما وقتي شکست مي خورند ، وقتي زخمي مي شوند ، وقتي از جبهه برميگردند عقب ، افتضاحند . آنها هنگام شکست مثل بچه هايي هستند که به مراقبت مادرشان نياز دارند . حال آنکه زنها خيلي بهتر و مستقل تر مي توانند خودشان را ترميم کنند . مردها آن موقع هايي که پيروزند ، شايد آنچنان به زنها احساس نياز نکنند ، اما وقتي شکست مي خورند ، وقتي زخمي و مجروح اند ، بدون مراقبت زنها زودي خواهند مرد .
زنها سخت جان ترند . زندگي و زايندگي در وجودشان ، آنها را براي غلبه بر مرگ مقاوم تر کرده .
و بافتن شالگردن بيشتر از آنکه فکرش را بکنيد نجات دهنده است . همينطور کوتاه کردن موها و رنگ آميزي ناخنها! ... بله ، صدا و سيماي زنها غالبا از مردها نازک تر، لطيف تر و شکننده تر است . آنها معمولا بيشتر از مردها اشک مي ريزند ، آه مي کشند و احساساتي مي شوند ، اما بيشتر از مردها هم در ذخيره گاه هاي مخفي وجود شان ، شادي و اميد و زندگي پنهان کرده اند . آنها از مردها مقاوم ترند و بيشتر از آنها عمر مي کنند . خوشبحال شان
@chelsalegi

‏پیش از شما
به‌سان شما
بی‌شمارها
با تار عنکبوت نوشتند روی باد
کاین دولت خجسته‌ی جاوید زنده باد

محمدرضا شفیعی کدکنی
@chelsalegi

ماهی های گرفتار و منتظر مرگ در آشغالهایی که توسط انسان ها در آب های اقیانوس رها شده . دانشمندان باید نسبت به تربیت حیواناتی اقدام کنن که پلاستیک های ریخته شده در طبیعت را بخورند، چون از تربیت انسانهایی که پلاستیک را در طبیعت نریزند تقریبا ناامید شده ایم !
@chelsalegi

ما بیشتر از امید واهی و کاذب به نا امیدی واقعی نیاز داریم. تنها وقتی که ایمان بیاوریم با گول زدن خودمان اتفاق خوبی نخواهد افتاد، دقیقا در لحظه‌ای که از گول زدن خودمان دست برداریم شانس آن را خواهیم داشت که تغییرات واقعی ایجاد کنیم
@Chelsalegi

‍ دیوانه ای بر ساحل نشسته بود و در آب دریا، ماست می ریخت و با قاشقی چوبی هم می زد. پرسیدند چه می کنی؟ گفت دوغ می سازم. خندیدند. خندید. گفتند اینطور که دوغ نمی شود. گفت می دانم ولی اگر بشود، چه دوغی می شود.
و این رسمِ همه دیوانه هاست. نشسته بر ساحل دریای دوست داشتنِ کسی. قاشق قاشق ماستِ محبت می ریزند به شوراب داشتنش. که این دوغِ وصال اگر حاصل آید، چه مبارک شرابی می شود؛ سکر آور و راستی افزا.
لابد که خدا پیامبری خواهد فرستاد مهربان. برای همه دیوانه هایی که ماییم. آیه ها را یک به یک می خواند به صوت داوودی اش. که ماست هایتان را کیسه کنید ای خفتگانِ آغوش خیال و ای فریب خوردگان سرابِ رسیدن. عشق در نرسیدن است. راست گفت خداوند بلند مرتبه مهربان
مرتضی برزگر
@Chelsalegi

سالگرد‍ شدید ترین نبرد در تاریخ هشت ساله جنگ ایران و عراق .ساعت دوبامداد .کربلای پنج ، شرق بصره..... نبردی که از نظر شدت آتش زبانزد بوده و هست...یورش یکصد هزار جنگاور ایرانی که به دژ شلمچه و خط دفاعی ده لایه عراق آغاز شد ،غرش مداوم سه هزار قبضه توپ دشت های شرق بصره را به لرزه درآورد ... واحدهای توپخانه عراق دو هزار قبضه توپ پای کار آورده بودند و ایرانی هزار قبضه...عراقی ها که برای جلوگیری از رخنه جنگاوران ایرانی به دروازه های بصره می جنگیدند ۱۱۰ تیپ از ۱۵۰ تیپ رزمی کل ارتش خود را به میدان آوردند و در آوردگاه غرب کانال ماهی یگان های زرهی عراق فقط در صبحگاه روز دوم نبرد پانصد تانک سنگین را آرایش دادند تا هجوم ایرانی ها به سوی بصره را سد کنند....روز دوم و سوم نبرد که فرارسید سرآغازی بود بر پاتک های سنگین و معروف عراقی ها...هر تیپی و لشکری که وارد میدان می شد و آسیب می دید با تیپ و لشکر جدیدی جایگزین می شد.. تیپ پشت تیپ، لشکر پشت لشکر....سندی تاریخی می گوید در آن نبرد تاریخی ایرانی ها از صد تیپ عراق اسیر گرفته اند
و این یعنی به میدان آوردن دست کم صد و ده تیپ در دورانی که توان ارتش عراق از پنج سپاه به هفت سپاه و از ۱۲ لشکر به ۵۵ لشکر یعنی چیزی حدود یک و نیم میلیون نیرو رسیده بود.... بعد از شکست عملیات کربلای چهار ، این بار و فقط به فاصله پانزده روز بعد از آن عملیات لو رفته این ایرانی ها بودند که پیروز میدان کربلای پنج شدند گرچه با هزینه ای سنگین...هشت هزار کشته که هزار و پانصد نفر از آنها فرمانده گردان و گروهان و دسته بودند...عراقی ها بیشتر از این کشته دادند ....آن نبرد که قرار بود حمله سرنوشت ساز جنگ باشد در نهایت اینگونه نشد.. نبردهای شرق بصره که قلب جنگ هشت ساله دو کشور بودند پیروز نهایی نداشت...
@Chelsalegi

‍ عکس زیر، از معروف ترین تصاویر به جا مانده از عملیات کربلای پنج است . احمد دهقان، نویسنده کتاب "سفر به گرای ۲۷۰ درجه" که شاهد عینی این تصویربوده نوشته است: "عکس مربوط به سومین روز عملیات کربلای پنج در شلمچه است؛ وقتی که گروهی از نیروهای ایرانی در محاصره نیروهای عراقی گیر افتاده بودند. توی یکی از سنگرها، عباس حصیبی شهید سمت چپ در عکس و علی شاه آبادی شهید سمت راست که یکی از سمینوف چی های دسته ادوات بوده، کنار هم نشسته بودند که تیر سمینوف عراقی می خورد به سر حصیبی و رد می کند و می خورد به سر دومی. سر حصیبی را باند پیچی کرده بودند… عکس را هم رضا احمدی با دوربین علی شاه آبادی گرفته است."
وقتی رزمنده جوانی به نام علی شاه آبادی دوربین خود را به جبهه می برده، لابد امیدوار بوده تصویری به یادماندنی از عملیات بگیرد، اما حتما تصورش را هم نمی کرده که در همان دوربین، یکی از به یادماندنی ترین عکس های به جا مانده از کربلای پنج ثبت شود که سوژه اصلی عکس هم، خودش و رفیقش باشند. روح هر دو شان شاد.
@Chelsalegi

فرشته از زندگی اش چنین نوشته که زندگی همچون کوهی بر دل و جانم سنگینی کرده. او نوشته دلم می‌خواست این بار سنگین را بر زمین انداخته و بگریزیم. البته یک بار جانم را برداشته و به خانه پدر پناه بردم. فرزند کوچک دو ساله‌ام را از من گرفتند. دست به دامن فامیل دورمان که قاضی بود شدم. گفت: یا خدا یا خرما. دو تا یک جا نمی‌شود. محال است همسرت بچه را به تو بدهد. یا آزادی را انتخاب کن و در فراق کودکت ذره ذره بسوز و خاکستر شو، یا کودکت را انتخاب کن و برگرد و کنار او ذره ذره بسوز. من سوختن در کنار کودکم را ترجیح دادم. سرم را پایین انداخته و به خانه برگشتم و او فهمید که نقطه ضعف یک مادر عدم تحمل جدائی از فرزند است. گفتند که فرزند دوم و سوم و …  موجب استحکام زندگی می‌شود. فرزند دوم آمد و زندگی بدتر شد و با خود گفتم تا من باشم و هوس فرزند سوم نکنم.
همان زمان بود که با خودم عهد بستم ، به فرار فکر نکنم . به خاطر بچه‌هایم هم که شده مادر و بانویی فداکار باشم. راستی که چه تصمیم دشواری گرفته بودم. از من گذشت بود و از او خطا. از من محبت بود و از او جفا. می‌دانستم سراغ زنی دیگر می‌رود. مادرش گفته بود: زنی که دو شکم زائید به درد عشقبازی نمی‌خورد. بنشیند و بچه‌هایش را نگه دارد. پس صیغه برای چیست؟
ای که خدا نبخشدت. مگر خودت چندین شکم نزائیده بودی؟ چرا شوهرت زنی دیگر صیغه نکرد؟ جواب خدا را چه خواهی داد؟
ما با قناعت و فلاکت زندگی می‌کردیم. زیرا آقایمان ادعا می کرد که بدهکار است . اما من می‌دانستم که برای دیگری طلا خریده است. داشتم از حسادت دیوانه می‌شدم. اما در مقابل اظهار علاقه‌ام پرخاش می‌شنیدم. رفته رفته حس حسادت را، این حس زیبا را که هر مرد و زنی در مقابل معشوق دارد، در دل خویش کشتم. دیگر به او حسادت نمی‌کردم. وقتی دوش می‌گرفت و صورتش را اصلاح می‌کرد و ادکلن می‌زد و از خانه خارج می‌شد، دست به سوی خدا دراز می‌کردم و صبر طلب می‌کردم. در مقابل اعتراض پدر و مادر و بزرگترهایم از او دفاع می‌کردم. می‌گفتم که شایعه است، می‌گفتم که یکی از روی حسادت چنین خبری را به شما رسانده است. موضوع آنگونه که شما فکر می‌کنید نیست. مشکل فقط این نبود. روحی پرخاشگر داشت و با این همسایه و آن همسایه نیز درگیر می‌شد. آن هم به خاطر مسائل کوچک.
از او دفاع کردم. حمایت کرده و از خدا خواستم هدایتش کند. دل خوش باورم تسلی‌ام می‌داد که او پشیمان خواهد شد. قیمت تو را خواهد دانست. این جهالت و غرور جوانی است. مرد است و فکر می‌کند می‌تواند مرتکب چنین خیانتی شود. گذشت زمان عاقلش می‌کند. صبر تو آدمش می‌کند.
زمانی چند گذشت و او شهره شهر شد و من بانوی فداکار و مادری دلسوز. بچه‌ها بزرگ شدند و فکر کردم او نیز خسته شده و سر جایش می‌نشیند. جهل و هوی و هوس تا چه حدی می‌تواند ادامه داشته باشد . روزی از روزها مثل همیشه داشت سرزنشم می‌کرد و می‌گفت: تو هیچی. زیر سایه من برای خودت کسی هستی. اگر جواب سلامت را می‌دهند به خاطر من است. تو هیچ خوبی به من نکردی، بدبخت و دست و پا چلفتی هستی.
اکنون که سالها از از آن لحظه می‌گذرد ، گاهی اوقات صدایش در گوشم طنین می‌اندازد. گوشهایم را می‌گیرم. رادیو را باز می‌کنم. موسیقی گوش می‌کنم. اما هیچ کدام تاثیری ندارند. گوئی از همه جا صدای او به گوشم می‌رسد: تو خر هستی نه فداکار
@chelsalegi

‍ در اوايل دهه شصت صداوسيما در سردرگمى شديدى دست وپا مى زد. پاكسازى هاى گسترده نيروى انساني، دوران جنگ و نبود بودجه كافي درحالی که آگهى بازرگانى نوعى شيادى محسوب مى شد و به نوعى حرام بود و از همه مهمتر نبود تعريف مشخص از راديو و تلوزيون اسلامى و انقلابى باعث كلافگى مديران و دست اندركاران صدا وسيما شده بود و گهگاهى هم موجب دسته گل به آب دادن!
يكى از اين دسته گلها سريال ميشل استروگف بود. سريال ميشل استروگف توسط تلوزيون آلمان غربى با اقتباس از كتاب معروف ميشل استروگف نوشته ژول ورن ساخته شده بود.اين سريال هفت قسمت داشت و براى اولين بار در سال پنجاه‌وشش از شبكه يك پخش گرديده بود. اين سريال بنا به تقاضاى مردم در سال پنجاه‌وهشت با حذف سه قسمت دوباره تكرار شد. اما جنجال به هنگام پخش سه باره اين سريال در سال شصت ويك برپا شد. پس از پخش قسمت اول و در حاليكه ما نشسته بوديم قسمت دوم را ببينيم تلویزيون اعلام كرد كه بنا به اعتراض مردم پخش آن متوقف وبه جايش گزارش مردمى از اعتراض مردم كوچه و خيابان به اين سريال ضد ارزشى پخش مى شود.! البته براى ما كه مشخص بود كه نشان دادن چنين فيلمى با آن هنر پيشگان خوش چهره و موسيقى بسيار زيبا يك جايش اشكال دارد ولى ديگر نمى دانستيم اينقدر اشكال دارد.! آن روزها شايعه اى هم بود كه شوروى به پخش اين سريال بواسطه طرفدارى از خانواده تزار اعتراض كرده است.
به همه دهه شصتى ها و غير دهه شصتى ها پيشنهاد مى كنم موسيقى اين سريال را كه توسط ولادمیر کوزما ساخته شده را گوش كنيد و از آن لذت ببريد.
@chelsalegi

این روزها تطهیر و حتی تقدیس شاه باب شده است. به خصوص فضای مجازی پر است از مدح و تمجید دو شاه پهلوی. آنهایی که کم سن و سال‌اند ممکن است در این وسط، فریفته هم بشوند. خود من هم گاهی از وضعیت اقتصادی و اجتماعی بهتری که ایران در آن دوران داشت، نوشته‌ام؛ اما همیشه این را نیک می‌دانسته‌ام که هیچ قطعه‌ای از تاریخ را نمی‌توان تقطیع کرد و منعزل از دیگر قطعات خواند. هر قطعه‌ای از تاریخ، تا اندازه‌ای بسیار مولود قطعه پیشین است. اگر امروز وضع ما اینچنین است بی‌تردید شاه و سیاستهای او هم نقشی مهم در آن دارند. من کلا با لعن کردن مخالفم، اما «رحمت» خدا را هم بی‌خودی خرج نمیکنم .
@chelsalegi