کاشکی دری وجود داشت که می شد گاهی بازش کرد و پنهانی سرک کشید به جهان مردگان. کاش می شد گاه گاهی که از زندگی خسته می شدی می رفتی این در را می گشودی، کافه ای پیدا می کردی، با مردگانت قرار می گذاشتی و دعوتشان می کردی به دیداری و حال و احوالی و دیده بوسی ای و در آغوش کشیدنی، و گپی و گفتی و شوخی و خنده ای.
کاش روزهای ناامیدی و ملال که می رسید، در را می گشودی و می رفتی به قله کوهی، یا ساحل جزیره ای، یا کویری و دشتی و می ایستادی و از همانجا به دنیای زندگان نگاه می کردی و دستگیرت می شد که چطور کار جهان بی تو دچار هیچ خللی نمی شود، و همه آنها که قرار بود بی تو سر به بیابان بگذارند، هر شب آرام سر به بالش می گذارند.
کاش وقتی حوصله ات از زندگی سر می رفت، در را می‌گشودی، و قدم می گذاشتی به جهان مردگان و در دریای جاودانگیشان تنی به آب می زدی و حال و حوصله ات که باز می گشت، اگر دلت می خواست، تا هر وقت که دلت می خواست همانجا می ماندی و اگر نه، بر می گشتی به همین دنیای زندگان.
کاش می شد گاه گاهی از زندگی و زندگان کناره گرفت و سری به دنیای مردگان زد. کاش زندگی جاده‌ای یک طرفه نبود.
✍امیرعلی بنی اسدی
@chelsalegi

‍ محمد علی شاه مستبد همه ساله در محرم تکیه برپا می کرد و شب عاشورا با پای برهنه به کوچه ها می افتاد و به چهل مسجد شمع می گذارد و کتب دعا به چاپ می رساند. اهل استخاره هم بود و تا سید ابوطالب زنجانی برایش استخاره نمی کرد کاری انجام نمی داد. متن یکی از استخاره های او چنین است
پروردگارا اگر من امشب میرزا نصرالله ملک المتکلمین و سید جمال واعظ و میرزا جهانگیر خان و این مفسدین را گرفتار نمایم صلاح است؟استخاره خوب بیاید والا فلا. یا دلیل المتحیرین
جواب برای او اینچنین آمد که در قصه حضرت سلیمان علیه السلام آوردن تخت ملکه سبا است که می فرماید فلما ... الخ. تخلف از این نیت جایز نیست. در کمال خوبی ابتداء و عاقبه خواهد بود.

تصویری از او و همسرش در تبعید
@chelsalegi

‍ عبدالله نوری فعال سیاسی و وزیر کشور دولت اصلاحات در روزنامه شرق نوشته بود خاطرم هست، میدان از فاجعه ۱۷ شهریور ۱۳۵۷، جامعه روحانیت مبارز تهران بیانیه‌ای ‏صادر و در آن بیانیه، تعداد تقریبی شهدای میدان ژاله را نیز اعلام کرد. به اتفاق برخی دوستان، از اصفهان به قم آمدیم و در منزل مرحوم آیت‌الله طاهری‌خرم‌آبادی، خدمت شهید بزرگوار، آیت‌الله دکتر بهشتی رسیدیم. من با ناراحتی به ایشان گفتم چرا در بیانیه شما تعداد شهدا کم ذکر شده؟ ایشان از من ‏پرسیدند پس چه عددی باید می‌نوشتیم؟ من در جواب گفتم باید ١٠ برابر این تعداد می‌‏نوشتید، ایشان در جواب فرمودند، آقای نوری، شهدای میدان ژاله این تعداد هم نبوده ‏است.‏
سال‌ها بعد که تب و تاب انقلاب فرو نشست، به فکر فرو رفتم که مگر اتهام‌زدن درباره همه انسان‌ها، غیراخلاقی و حرام نیست؟ مگر اتهام‌زدن و نسبت ناروا‌ دادن حتی به ‏رژیم پهلوی و اعوان و انصارش مجاز است؟ بر مبنای کدام مستند دینی می‌توان نسبت ‏به انسان غیر‌مؤمن، نسبت خلاف واقع داد؟
چرا ما جهت تخریب رژیم شاه، گاه احساس ‏وظیفه می‌کردیم که یک شهید را ١٠ برابر کنیم یا آنچه بر زبان و قلم‌مان جاری می‌‏شود، بگوییم و بنویسیم و احساس می‌کردیم چون ما روحانی هستیم یا انقلابی ‏هستیم یا اهل نماز و روزه و به عبارتی ظاهرالصلاح هستیم، خدا هم با ماست و ما ‏مشمول عفو پروردگار خواهیم شد؟ راستی چنانچه در روز حساب و کتاب که «فَمَن یَعمَل ‏مِثقالَ ذَرَةٍ خَیراً یَرَهُ وَ مَن یَعمَل مِثقالَ ذَرَةٍ شَرًا یَرَهُ» است، حاکمان و منسوبین رژیم پهلوی در ‏دادگاه عدل الهی دادخواهی کنند که ما درباره کارهای خلافی که ‏انجام داده‌ایم، آماده عقوبت هستیم؛ اما نوری و نوری‌ها به ما نسبت‌های کذب و ‏خلاف واقع داده‌اند و به عنوان حق‌الناس، از ما بخواهند جبران کنیم یا مؤاخذه شویم، ‏چه پاسخی داریم و چه می‌توانیم انجام دهیم؟
این داستان اختصاص به دیروز ندارد. امروز هم همه ما در معرض امتحان الهی ‏هستیم و باید سعی کنیم که از جاده انصاف و عدالت خارج نشویم تا در دنیا و آخرت ‏سرفراز باشیم و بر اشتباهات گذشته‌مان، حسرت نخوریم
@Chelsalegi

در حقیقت پس پشت این رقابتها چیزی که مثل دم خروس از هر جناحی بیرون میزنه مساله آقازاده ها است!از دختر وزیر تا پسر شهردار!اینها بخش اقتصادی و رانتی رو دارند اداره میکنند و سیاست و دردسرهایش را واگذار کردن به پدران که خب از این جیب به اون جیب هم هست زیاد توفیری نداره!نمیدونم تا حالا با آقازاده ای برخورد داشتید یا نه من یکی دوست آقازاده دارم که از دبستان همکلاس بودیم و الان هم هر از چندگاهی همدیگرو میبینیم!میخوام یک آقازاده رو توصیف کنم که با درصد زیاد بهم شباهت دارند!برخلاف تصور، خیلی کم به مسائل سیاسی علاقه دارند علاقه اصلی آنها پول است و لذتهای حاصل از آن!انقدری سیاسی و مذهبی هستند که ضرورت آقازادگی ایجاب میکند مثلن عاشورا تاسوعا تکیه برپا کنند و قیمه بدن!یا اگر پستی هم بخواهند بگیرند در حقیقت برای لفت و لیس اقتصادی است تا عشق به قدرت سیاسی!بیشتر با آقازاده های دیگه ازدواج میکنند و براشون نوعی گسترش این سرمایه است.روابط متعدد خارج از ازدواج دارند و حرص عجیبی هم در اینباره دارند!و دیگر اینکه اصلن علاقه ای هم به شناخته شدن ندارند مگر جایی کاری داشته باشند که این باعث بشه گره کارشون باز بشه!و بعد اینکه یک رقابت شدید بین آقازاده ای هم بین اینها جریان داره که گاهی سرریز میکنه به رقابت "آقا"ها!خلاصه بگم مرفه ترین زندگی رو برخلاف تصور آقاها نمیکنند در حقیقت اقازاده ها میکنند!
✍امیدحنیف
@chelsalegi

از آخرین سخنان امام حسین است که ‏مردمانی که شکم هاشان از نان ‎حرام پر شده باشد زبانشان به ‎حق نمیچرخد‎
@chelsalegi

‍ «من آدمی هستم با تمام نقاط ضعف و ناتوانی‌های یک فرد عادی بشری و همان گونه که در گذشته قادر بودم ناکامی‌ها و شکست‌ها را بپذیرم٬ حالا بدون هر گونه ملاحظه یا کینه‌جویی پیروزی را قبول می‌کنم. این پیروزی به هیچ عنوان یک پیروزی شخصی نیست. تنها آرزوی من این است که رئیس جمهور و رفیق شما باشم و برای سازندگی خاک شیلی تلاش کنم.»
سال ۱۹۷۰، سالوادور آلنده، نامزد سوسیالیست انتخابات ریاست جمهوری شیلی برغم هزینه های سرسام آوری که ایالات متحده برای پیروزی رقیب او انجام داده بود، به صورت دموکراتیک در این انتخابات برنده شد.
ریچارد نیکسون رئیس جمهور وقت آمریکا بی درنگ کیسنجر وزیر امور خارجه و سازمان های جاسوسی آمریکا را مسئول سرنگونی او کرد.
آلنده باپشتیبانی مردمی گسترده خود برنامه ای وسیعی را برای ملی کردن صنایع به ویژه مس و کمپانی های فراملیتی آغاز کرد و در پی آن بود که با این کار بتواند هزینه های یک سیاست اجتماعی برای بهبود وضعیت مردم را فراهم کند.
به همین دلیل نیز بورژوازی هراس زده شیلی، در همدستی با ایالات متحده و کمپانی های فراملیتی، ابتدا دست به تحریک مردم برای اعتصاب های گسترده زدند و چون این کار با شکست روبرو شد. کودتای نظامی را به وسیله گروهی از نظامیان تند رو در راس آنها پینوشه سامان دادند.
کودتا در چنین روزی یازدهم سپتامبر ۱۹۷۳ با جمله نظامیان به کاخ ریاست جمهوری آغاز شد.
«صدایی ضبط شده، با او سخن می‌گوید : هواپیمایی برای شما و خانواده‌تان آماده کرده‌اند. استعفا بدهید و بروید٬ یا بروید و استعفا بدهید. فرقی نمی‌کند. کاخ ریاست جمهوری بمباران خواهد شد. آلنده صدا و کلمات را به یاد می‌آورد. آنها را سالهای پیش شنیده‌بود. سی وسه سال گذشته٬ و او هنوز به یاد دارد. دون پدرو سردا پاسخ آن را داده بود : شما خائن‌ها نمی‌دانید شرافت یعنی چه. فقط می‌توانید مرده مرا از اینجا خارج کنید.»
نیروهای مسلح کاخ ریاست جمهوری را بمباران نمودند.
جنگنده‌های نیروی هوایی با راکت و بمب به کاخ ریاست جمهوری حمله کرده و تانک‌ها به سوی مقر ریاست جمهوری آتش گشودند.
گفته شده دست کم ۱۷ بمب بر کاخ ریاست جمهوری ریخته شد.
پس از بمباران جسد آلنده در کاخ ریاست جمهوری یافت شد.
آلنده خود با مسلح شدن به کلاشینکف اهدایی از سوی فیدل کاسترو به جنگ کودتا چیان رفته و کشته شد.
آلنده در آخرین پیام‌ با مردمش وداع می‌گوید : «مسلماً رادیو ماگالانز از کار خواهد افتاد و ساکت خواهد شد. اهمیتی ندارد٬ زیرا بازهم صدای مرا خواهید شنید. همواره در کنار شما خواهم بود و حداقل در خاطره شما انسانی ارزشمند خواهم بود که به کشورش وفادار ماند. جنایت و سرکوب تاریخ را متوقف نخواهد ساخت. ممکن است که ما از بین برویم٬ اما فردا هنوز هم به مردم و کارگران تعلق خواهد داشت. زنده باد شیلی٬ زنده باد مردم… این آخرین کلمات من است و زمانی آنها را می گویم که می‌دانم قربانی شدن عبث نخواهد بود و حداقل٬ تنبیه و سرزنشی اخلاقی نصیب دزدان٬ نامردان و خائنین می‌شود.»
در طول چند روز پس از کودتا، نظامیان بیش از ۴۰ هزار نفر را در استادیوم ورزشی ملی شیلی جمع کردند و هزاران نفر را شکنجه داده و به قتل رساندند.
آنها در طول نزدیک به ۲۰ سال ، بیش از ۱۰ هزار نفر را دستگیر و چندین هزار نفر را به قتل رسانده و شکنجه کردند.
@chelsalegi

سال های سال از زمانی که نادر نادر پور به قم رفت و آن شعر معروف کوتاه را درباره قم سرود گذشته است.
بسیاری از مردم تا همین ایام اخیر تصوری که از قم در ذهن داشتند همان تصویر شعر نادر نادرپور بود:
"چندین هزار زن، چندین هزار مرد
زن ها لچک به سر، مردان عبا به دوش
یک گنبد طلا، با لک لکان پیر
یک باغ بی صفا، با چند تک درخت
از خنده ها تهی، وز گفته ها خموش
یک حوض نیمه پر، با آب سبز رنگ
انبوه سائلان، در هر قدم به راه
عمامه ها سفید، رخساره ها سیاه.."
اکنون دیگر از آن قم خبری نیست. زرق و برق قم حالا چشمگیر است. آیات عظام هر کدام به اندازه خود عَلَم و کتل و بارگاهی دارند. اگر یک بار از نزدیک به مدرسه جدید آیت الله مکارم شیرازی پا بگذارید امکانات و تجهیزاتی می ببینید که دانشگاه های تهران از آن بی بهره اند.
خیابان های قم پر شده است از مراکز خرید لوکس و کافی شاپ و فست فود فروشی و رستوران های شیک و پیک.
در هر کوی و برزن قم یک موسسه مذهبی تحت عنوان پژوهشی یا فقهی یا قرآنی یا ... می بینید که وابسته به یک شخصیت حقیقی یا حقوقی کوچک یا بزرگ است.
صدها بنگاه اقتصادی کوچک و بزرگ با پوشش مذهبی و فرهنگی.
اما زیر پوست به ظاهر زیبا و مذهبی قم داستان دیگری است.
کافی است سری به دادگاه های کیفری و حقوقی و خانواده قم بزنید. آمار پرونده های دادگستری قم چیز مخفی و غیر قابل دسترسی نیست. اگر این آمار را با جمعیت جغرافیایی قم بسنجید و در یک فرمول ساده آن را با شهرهای دیگر مقایسه کنید، تکان دهنده خواهد بود.
ظاهرا هر چه حوزه علمیه جهان تشیع از معدن فقه و اصول و اخلاق و عرفان و کلام استخراج می کند همه را یکباره به اقصی نقاط جهان صادر می کند و دیگر چیزی برای خود قم باقی نمی ماند.
قرار بود قم نمونه ای از "تمدن بزرگ اسلامی شیعی" شود و الگوی مدرن زیست مومنانه در مقابل دنیای غرب و شرق.
✍احسان شجاعی
@chelsalegi

‍ گروهی از مسیحیان هستند که می گویند ما به هیچ راهنما و رهبری نیاز نداریم و همچنین به هیچ کتابی. تنها یک سوال است که راهنمایِ عملِ ماست : اگر عیسی مسیح الآن در میانِ ما بود چه می کرد؟
من می خواهم این جمله را به این نحو بگویم که اگر حسین بن علی در جامعه ما بود چگونه عمل می کرد؟ منکرات و اصلاحاتِ مدنظرِ ایشان چه بود؟
به گمانِ من بزرگ ترین منکر اجتماعی در جامعه ما این است که یک انسان نتواند با هشت ساعت کارِ کاملاً شریف زندگیِ خود و خانواده اش را مدیریت کند و نتواند همه نیازهایِ خود و خانواده اش را برآورده کند ، منشأ همه مشکلاتِ اجتماعی به این بر می گردد.
✍️مصطفی ملکیان
@chelsalegi

‍ سروش هیچکس ، در ترانه ای بشارت می دهد که یه روز خوب میاد!
و فروغ در خواب دیده بود که کسی می آید که مثل هیچ کس نیست و اوست که هر چه را باد کرده باشد، تقسیم می کند.
راستش ، من هم فکر می کنم یه روز خوب میاد، زمانی که ما باور داشته باشیم که روزهای خوب ، خودبخود و به شکل هدایای آسمانی به ما نمی رسند. باور کنیم که روزهای خوب را باید ساخت.
روز خوب ایران را نسلی پدید خواهد آورد که اهداف بزرگ، همت و اراده ی عالی را در کنار بینشی عمیق داشته باشد.
روز خوب ایران را من و شما خواهیم آفرید ، اگر به تربیت و آموزش چنین نسلی همت بگماریم.
@chelsalegi

‍ ترقی وتکامل و پیشرفت انسانها منوط به پرسش های آنان است و نیز هرچه سطح آگاهی انسان بیشتر باشد سوالهای او مهمتر و عالمانه تر است از اینرو گفته اند هم سوال از علم‌خیزد هم جواب. پرسش های هر جامعه نیز شاخص سطح تفکر آن جامعه است. اینجا پرسشهای شاه ورئیس مملکتی است که دوران او در دنیا مشهور به عصر پرسشگری است. سوالات فتحعلی شاه از شیخ احمد احسایی در باره کیفیت مجامعت با حوریه ها در بهشت و یادداشت مرحوم باستانی راد در پایین صفحه: « این است خلاصه و عصاره بعضی از سوالات خاقان مغفور در عصری که اروپا دو اسبه به سوی ترقی می تاختند بالاخره بر من معلوم نشد که فتحعلی شاه با این سوالات شیخ را مسخره می کرده و یا شیخ با آن جواب هایش فتحعلی شاه را!؟»
جالبه که فتحعلی شاه همچنان نگران مسائل جنسی در آن دنیا و مشکلش کم وکسری در بهشت بوده
@chelsalegi

منشورِ «ده فرمان» در سیاستِ امروزِ جهان.
شما را می‌کُشیم تا نجات یابید و زندگی کنید.
شما را به انواع اجبارها دچار می‌کنیم ‌تا بتوانید آزادانه زندگی کنید.
شما را دستگیر می‌کنیم تا سالم زندگی کنید.
شما را به فقر می‌رسانیم تا به رفاه برسید.
شما را متلاشی می‌کنیم تا به وحدت برسید.
شما را به ترس و وحشت دچار می‌کنیم ‌تا به امنیّت و آرامش برسید.
به شما دروغ می‌گوییم تا راستگو شوید.
از شما طلبکار می‌شویم تا به اوج ایثار و فداکاری برسید.
تحقیرتان می‌کنیم تا دیگران به شما احترام بگزارند.
از شما می‌دزدیم تا به پاک‌دستی و امانت‌داری برسید.
و با همین «ده فرمانِ» طلایی
شما را به جهنم می‌بریم تا درهای بهشت را بر شما بگشاییم.
@Chelsalegi

‍ دیروز برای اولین بار بیمار شدم. وقتی درد در معده‌ام می‌پیچید و ترکش‌های‌اش به تمام تنم اصابت می‌کرد، کاری از دستم بر نمیامد. مادرم را می‌دیدم که از من بیشتر رنگش پریده است. فکر کردم به آدم‌هایی که در جنگ بودند. در آن گاه عجیب بین مردن و زنده بودن، مادرشان نبود. در درمانگاه‌های صحرایی یا نصفه و نیمه مداوا می‌شدند یا می‌مُردند. انقدر رسانه‌ها و تلویزیون تبلیغات برعکس کرده‌اند که مردم حسی به آن‌ها ندارند. همیشه بچه‌های شهید مورد لعن و نفرین بقیه بودند که چرا سهمیه دارند. به زور خواستند از خیابان‌هایی عبور کنیم که نام آن‌ها بود. و این شد که همه را بی‌معنی کردند. وقتی مدام از خیابان شهید فلان به کوچه‌ی شهید بسار بپیچی، نام هر مُردنی، دردکشیدنی، از معنا تهی می‌شود. آن‌ها برای خواسته‌ای گوشت جلوی توپ نشدند. مردند، دریده شدند، و گاهی استخوانی نصیب مادری شد که به وقت درد کشیدن فرزندش بالای سرش نبود. پسر شهیدی را دیدم که از بی‌پولی با هزار ترس و خجالت برای گذران زندگی خودش و مادر بیمارش چه ها که نمیکرد. با کفش‌های کهنه و شلواری که از شدت پوشیدن رنگ پریده بود. به رنگ پریدگی پدرش به وقت مُردن. دردی که آن‌ها کشیدند و بازماندگانشان در تصور ما نیست. درد معصومیت‌شان از همه بیشتر.
✍نوشین زرگری
@chelsalegi

چرخه پخش سریال صداوسیما اینطوریه که مختار رو پخش میکنن، بعد یوسف پیامبر رو، بعد مردان آنجلس، بعدش جواهری در قصر، بعد دونگی، بعد افسانه جومونگ، بعد وضعیت سفید و بعد مدار صفر درجه و بعد کیف انگلیسی و تکیه بر باد، بعد دوباره میرسه مختار و بعد دوباره از اول!
@chelsalegi

‍ روزهای منتهی به اول مهر، سعی میکنم چندان از خانه خارج نشوم. در پس رنگین کمان مداد ها و دفترها و کیفها و کفش ها، نگاه های پر شوق کودکانی را می بینم که درکی از گرانی و جیب بزرگتر خود ندارند. کودکان، اصلی ترین قربانیان جامعه مصرفی اند. از لحظه ای که چشم باز کرده اند مصرف را دیده اند و هر زیستن نامتعارف را حمل بر ناتوانی و ضعف و زبونی می کنند. ای لعنت به این زیستن متعارفتان. با خشم و جنگ و اعدام و کوپن و دفتر بدرنگ دولتی و روزی دو ساعت تلویزیون و کیفهایی که برای سال بعد می شستیم و خشک می کردیم، لقمه های نون پنیر داخل کیف مدرسه، بیشتر و عمیق تر از کودکان امروز کودکی کردیم که نگرانیم دفاترشان رنگین و اعلا باشد.
@Chelsalegi

‍ ما آدم های اعماق و بی قبیله به کجای این تاریخ باید دل خوش کنیم؟
در دوران شکوه شاهنشاهی باستانی جزو دهقان ها بودیم و هر بلای آسمانی تکه ای از ما را به خاک سیاه می سپرد..
در روزگار خلافت، موالی شدیم.خراج دادیم.باج دادیم.به خاک افتادیم.به خاک برگشتیم.
بعدهای روزگار که هر کسی گوشه ای علمی بلند کرد و به نام خود خطبه خواند، ما رافضی شدیم.ما قرمطی شدیم.اسیر و بنده و غلام شدیم...ما دیگری شدیم... به خاک خون دادیم... در خاک به خواب رفتیم...
ما نام هایی بسیار به خود دیدیم:رعیت و امت و خلق و توده و عوام و غیرخودی... اما هیچ وقت نامی از خود روی دیوار روزگار ننوشتیم... ما در خلا زاده شدیم... ما بر عبث می میریم...
✍امید مرجمکی
@chelsalegi

‍ پاییز فصل مردان چهل ساله است!
فصل آرزوهای باران خورده، رویاهای بر زمین افتاده، امیدهای با باد رفته...
فصل حقیقت عریان زندگی، بدون برگهای سبز، شکوفه های زود گذر، بدون دلخوشیهای بچه گانه...
پاییز فصل زنان چهل ساله است!
فصل حقیقت ناب زندگی، تنه‌ی برجا مانده از سرماهای استخوان سوز، دوستت دارم های حک شده با نیش تیز چاقو روی پوست نازک درخت، ریشه های در خاک فرو رفته،
پاییز فصل سرخوشی انسانهای سرد و گرم چشیده است!
فصل آدمهای از اسب افتاده، دوباره ایستاده، آدمهای زنده، آدمهای ریشه در خاک دوانده،
پاییز فصل ماست، من، تو، فصل عاشقی با یک فنجان چای تلخ، فصل شنیدن آهنگ شاد زندگی،
بوی خوش دلدادگی زیر چنارهای لخت چهل ساله...
@chelsalegi

پاییز؟ گواهی فوت پدرم را باید ببرم برای بدخلق ترین کارمند زن دنیا، که یارانه مادر برقرار شود. لابد باز نذر یک خیریه ای جایی کرده یارانه اش را، که می دانم حالا هرقدر هم من توضیح بدهم رقمش را می دهم و بی خیال، مادر توی کَتش نمی رود و نگران است که مبادا نذرش ادا نشود و زبانم لال دروازه های بهشت به رویش بسته بماند. قربان دلت مادر.
کامران از صدای آرامش بخش پدر نوشته. من دارم به گواهی فوت پدرم نگاه می کنم. یک کاغذ سبزرنگ زشت است، حرف نمی زند، بغل نمی کند، دلداری نمی دهد، درباره هر تصمیم عمرم با من جدل نمی کند، نگرانم نیست، در حیاط خانه پنهانی سیگار نمی کشد و وقتی مچش را می گیرم غش غش نمی خندد، فقط ساکت نگاهم می کند و قطعیت لعنتی از دست رفته بودن پدرم را به رخم می کشد. کاغذ بسیار نازکی است و می توانم به اشاره ای پاره اش کنم، اما اسمش گواهی فوت است، و آنقدر قوی است که دارد از اول صبح مرا بی هیچ اشاره ای پاره می کند.
پاییز از نبودن کسانی که دوستشان داریم شروع می شود لابد. یا از بهانه کردن حساسیت فصلی که پسرت نفهمد باز جلوی آینه توالت زار زده ای. یا از دعواکردن با راننده تاکسی، که شهر بو نبرد بدون پدرت چقدر آسیب پذیری. یا از دوری کردن از مردم دنیا. یا از شبهای گم شدن در خیابان های طولانی. یا از گواهی فوت سبزرنگ، به نام کسی که سبزی باهار از او بود. یا از آرامبخش های بی اثر. یا از قرص خواب هایی که بی خوابت می کنند. یا از وقت های طولانی و بی اثر مشاوره. یا از گریختگی و انزوا.
یادت می آورم که بدانی، پاییز نزدیک است. پدرت را، مادرت را اگر هنوز خوشبختی و داری بسیار نگاه کن، بسیار ببوس، بسیار به آغوشش برو، بسیار دوستش بدار. و اگر نداری، خدا رحم کند، که خوب می دانم توفان دوری شاخه های ترد طاقتت را خواهد شکست....
✍حمیدسلیمی
@chelsalegi

‍ استقلال و پرسپولیس و یک کُرکُری و کل کل کوچولو که حال و هوایت را عوض و خستگیها را در میکند ... میخواهم بگویم آدمها در هر سن و سالی ، در هر جایگاه و مرتبتی و در هر شان و موقعیتی متصل هستند به علائق و سلائقشان ... متصلند به اتصال هایی که بین آنها و بودن برقرار است ... خوشند به دلخوشی های هرچند کوچکشان ... زنده اند به هرآنچه که نشان از زندگی و سرزندگی داشته باشد ... و با همینهاست که اندکی از بار هستی می کاهند !
هنوزم خیلی ها نمی دونن فوتبال دیدن چه پناهگاه بزرگیه واسه خیلی از آقایون، یه پناهگاه بزرگ واسه زنده موندن و دلخوش بودن، آره زنده موندن،
دوساعت از بدبختی ها غافل شدن، کنده شدن کارگر و کارمند و بیکار و مدیر و ... از استرس هاش،
فوتبال،
فوتبال لعنتی،
هنوز خیلی ها نمی دونن فوتبال امید شب شدن خیلی روزها و روز شدن خیلی شب هاست،
نمی دونن کل کل هاش چه جوری مغرورمون می کنه،
چه جوری دلمون رو خنک می کنه،
هنوز خیلی ها نمی دونن فوتبال کجای زندگی ماست،
فوتبال،
فوتبال لعنتی...
@Chelsalegi

‍ اولین مدافعان. ..فراموش شدگان. ...ژاندارم ها....آن ها در سال ۵۹ در پاسگاه های مرزیشان اولین خط دفاعی را در برابر هجوم ۱۲ لشکر عراق تشکیل دادند...فقط با چند هنگ مرزی و ژ سه و جیپ...تاریخ معاصر ایران قضاوت منصفانه ای درباره آنها ندارد...روستا...روستایی..شکایت...پاسگاه...رشوه...ژاندارمرغی. ..بعد از شروع جنگ و پس از آن نیز در دعوای سپاه و ارتش که ما بودیم ما.. گم شدند...اوایل دهه ۷۰ نیز که با شهربانی و کمیته ادغام شدند دیگر گویی در تاریخ گم شدند و نبودند...نیستند. ..انصاف نیست....تحریف تاریخ است...آنها اولین مدافعان بودند...اولین...
@chelsalegi

‍ کسانی که سرگذشت مولانا جلال الدین رومی راخوانده اند متوجه شده اند که مهمترین حادثه در زندگی وی ملاقاتش با شمس الدین تبریزی و وارد شدن شمس به زندگی معنوی و اجتماعی او بود. رابطۀ میان شمس و مولانا، صرف نظر اهمیتی که برای هر دو و به خصوص برای مولانا داشته، رابطه ایست اسرار آمیز. البته مولانا با سخنانی که در بارۀ شمس گفته و اشعاری که سروده است تا حدودی پردۀاسرار را از رابطه خود با شمس کنار زده است، ولی با این حال هنوز این رابطه برای ما سؤال انگیز است. هنوز ما می پرسیم که شمس واقعا که بود و چرا مولانا این قدر عاشق و شیفتۀ شمس بود؟
مولانا قبل از دیدار با شمس برای خود شأنی و جایگاهی داشت. شیخ بود،فقیه بود، حکیم بود، حتی شاعر بود،مورد احترام همه بود، شاگردان فراوانی داشت، در دربار حرمت بسیار داشت، أمام جماعت مسجد بود؛ همه آن چیزهایی را که بر اساس معیارهای انسان های معمولی شان اجتماعی محسوب می شوند را داشت. اما آشنایی با شمس همه این آرامش صوری و جایگاه و شان را درهم ریخت.شمس به مولوی گفت تعلقات تو، تو را سنگین کرده و بال پریدنت را بسته و تو را مشغول خود کرده است.یکی از علاقه های مهم مولانا مطالعه بود. او به قرآن، دیوان شاعر عرب متنبی، عطار و سنایی علاقه خاصی داشت.شمس گفت همه اینها را باید رها کنی. گفت منبر و مسجد و مدرسه و شاگرد و فتوا را باید رها کنی. گفت باید فقط خود و خودت باشی و لاغیر. او هر چه گفت مولانا بی چون و چرا قبول کرد، طوری که خود از آن به عنوان قمار عاشقانه یاد میکند
خنک آن قمار بازی که بباخت هر چه بودش
بنماند هیچ الا هوس قمار دیگر

قسمتی از اپرای عروسکی "دیدار شمس و مولانا" با صدای همایون شجریان و محمد معتمدی
@chelsalegi