نون، معلم دوران راهنمايى بود.سيستمى سختگيرانه ملهم از رضاشاه داشت كه مبتنى بود بر اداره ى كلاس جامعه با روش هاى انقباضى و پرفشار.وقتى وارد كلاس مى شد، بايد پاهايمان را در نيمكت كنار هم جمع مى كرديم طورى كه وقتى نظر مى افكند، پاى كسى خارج از نيمكت نباشد.بايد لب هايمان را به هم مى دوختيم و صدايمان درنمى آمد. چهل و پنج دقيقه ى سياه. سوال ممنوع بود چون به نظر او هرچه لازم بود در كتاب آمده بود. ديگر سوال پرسيدن محلى از اعراب نداشت. بايد نوشته هاى كتاب را قبول مى كرديم و هر سوال، نشان طغيان بود و طغيان، گناهى نابخشودنى. ما به شكل واضحى از او مى ترسيديم. مى ترسيديم. مى ترسيديم.
احمدى، بغل دست من نشسته بود و شلوارش از ترس خيس بود. مى ترسيدم بگويم احمدى نياز به توالت دارد، چهل و پنج دقيقه ى تمام، نم نم خيسى شلوار احمدى به من سرايت كرد و بوى غليظ شاش در تمام جانم بيچيده بود. ديگر چاره اى نبود. دويدم بيرون و معلم پشت سرم جيغ مى كشيد آهاى تو، فردا با مادرت مى آيى.
مادرم فردا پشتم ايستاد. بقيه ى مادرها هم. بقيه ى بچه ها هم. احمدى با شلوار خيسش هم.
آزادى، در يك لحظه آغاز مى شود. وقتى كه تمام درها بسته اند، وقتى كه از كسى صدا درنمى آيد، وقتى ترس همه جا را گرفته. آن وقت، سكوت سرد و وحشتناك مى شكند و آزادى سرودى مى شود. اين، يك الگوى ثابت در تاريخ است .
@Chelsalegi

جائی‌که مردم از دولتشان بترسند، ظلم حاکم است؛ جائی‌که دولت از مردم بترسد، آزادی وجود دارد
توماس جفرسون
@chelsalegi

روز جهانی عکاسی بود و مقارن ٢٨ مرداد شده و درود بر عکاس این عکس که هفتاد سال پیش خواسته همیشگی ملت را با نمایش این شعار بوسیله دوربینش جاودانه کرد.
@chelsalegi

يكي از دلهره آورترين صحنه‌هاي غدير، آنجاست كه پيامبر گفت به هر كسي که رفته، بگوييد برگردد. فكر كن، بعدِ يك مسير طولاني رسيده‌اي به جايي كه اميدي براي گذشتن نيست و تواني براي بازگشتن. تشنه‌اي و دلتنگ، گرسنه‌اي و دلتنگ، خسته‌اي و دلتنگ.
بعد يكي فرياد بكشد به هر كسي که رفته، بگوييد برگردد. آن وقت چشم باز كني و همه رفته ها را ببيني كه دارند، برمي‌گردند. عشقِ رفته، رفيقِ رفته، بابايِ رفته، مامانِ رفته. اصلا هر رفته‌اي كه خيال بازگشت نداشته را ببيني كه دارد مي‌آيد. و يك آن بفهمي كه ديگر نه تشنگي مانده و نه دلتنگي، نه گرسنگي مانده و نه دلتنگي، نه خستگي مانده و نه دلتنگي.
و عجيب نيست كه خود تنهايش، خودِ نه زاده شده و نه زاييده اش، دست هایش را به دور خودش می پیچید و احدیتش را این گونه دلداري مي دهد كه «انا لله و انا اليه راجعون.»؟ كه همه رفته‌هايي كه از من بوده اند، باز مي‌گردند و وعده ديدار نزديك است؟ كه من نه تشنه می شوم و نه گرسنه و نه خسته. ولي دلتنگ. ولي دلتنگ...
اين روزهاي عجيب که جای قلب، سنگ در سینه ها می تپد و آغوش ها، خالی از هندسه دلدارند بايد كه پيامبري از كوچه ما رد شود و با صدای داوودی اش بانگ سر دهد: «به هر كسي که رفته، بگوييد برگردد.» که غدیر نه در گذشته ای دور، که هر روز است.
✍مرتضی برزگر
@Chelsalegi

«بردن سگ به مسجد و محترم داشتنِ سگ یک سنّت ایرانی است. سگ در ایران قبل از اسلام بسیار عزیز و گرامی بوده است و بعضی مستشرقین عقیده دارند که اصرار فقهای دورۀ بعد بر نجاستِ کلب نوعی لج بازیِ نژاد سامی است در برابر خصلت های ایرانی وگرنه در قرآن و حدیث هم تصریحی بر نجاست کلب نشده است و در فقه امام مالک هم سگ نجس نیست. در خراسان قرن چهارم آمدن سگ به مسجد امری عادی بوده است و هرگز مایۀ راندن آن از مسجد نمی شده است و مسلمانان با دیدن سگ در مسجد خود را مکلّفِ به راندن آن نمی دانسته اند. در اسرارالتوحید هم از آمدن سگ به مسجد در مروِ قرن چهارم خبر می دهد. استاد ریتر یادآور شده است که منشاء نظریّۀ فقهی نجاست سگ ریشه در آیین یهود دارد و بنابر تحقیق ژوزف شاخت سخت گیرتر کس از ائمه در این مسأله، امام شافعی است.»
✍قلندریّه در تاریخ. شفیعی کدکنی
@chelsalegi

هم زیستی و به رسمیت شناختن حق داشتن انسان در خطای اندیشه و تفکر، چیزی است که امروزه بیش از همیشه بدان محتاجیم.
سنگ بنای بنیادگرایی بر این بنا شده که «ما بر حقیم و دیگران بر خطا پس ما حق داریم از هر راه و روشی غالب باشیم هر چند با خشونت و اجبار».
اندیشه آزادی و دموکراسی اما بر پیش فرض «حق داشتن درخطای هر انسان با هر اندیشه و مرامی» بنا شده است.
باقی داستان ادامه همین افتراق است...
@chelsalegi

سالهاست منتظر آمدن روزهای بهترم
ولی نمی‌دانم چرا هنوز هم، دیروزها بهترند
احمد محمود
@chelsalegi

ایران مادرهای خوب دارد، و غذاهای خوشمزه، و "روشنفکران بد"، و دشتهای دلپذیر ...
سهراب سپهری
@chelsalegi

‍ سی و یکم مرداد مصادف است با سالروز نبرد سخت و خونین چالدران . در تاريخ ايرانيان نبردهاي بسياري داشته اند كه گاه با پيروزي و گاهي شكست همراه بوده. اما؛ پس از اسلام شايد بتوان گفت: نبردي مهمتر از چالدران نداشته ايم، و مبارزان اين نبرد شهيد و براي ايرانيان محترم شمرده مي شوند، چراكه!؟ با توجه به نداشتن نيروي كافي و سلاح هايي كه در اختيار سپاه مقابل بوده جانانه و با تمام وجود جنگيده اند و از كيان سرزمينشان حفاظت كرده اند. پيروزي شاه صفوي مي توانست سرنوشت جهان را تغيير دهد، كما اينكه موقعيت امروز منقطه را هم تحت تأثير خود قرار داده است. با همه سخنهاي تاريخي كه وجود دارد و بسياري چه در گذشته و چه امروز بر پادشاه دلير ايران زمين و يارانش تاخته اند و به دور از انصاف بسيار گفته و نوشته اند، و غافل از اينكه اگر شاه اسماعيل صفوي و حركت مهم ايشان نبود، ما امروز ايران يكپارچه اي نداشتيم كه بخواهيم درباره اش بگوييم و بايد در كتب تاريخي با افسوس هاي بسيار مي خوانديم. شاه اسماعيل و حركت مهم او كماكان جاي پژوهش بسيار دارد و اميدواريم كه منصفانه به آن بيشتر پرداخته شود.
@Chelsalegi

برادر یکی از آشناها چندی پیش خودکشی کرده بود دیروز برای عرض تسلیت رفته بودم صحبت شد میگفت ورشکست شده بود قرص میخورد زنش ترکش کرده بود و خلاصه یک روز صبح خودشو حلق آویز کرده. این اومد تو ذهنم به اضافه اخبار تقریبا زیادی که چند وقتی است درباره خودکشی مردان بطور عموم و بالاخص مردان میانسال میشنویم و به نظرم با توجه به وضع اقتصادی خودش داره تبدیل به یک بحرانی میشه اینکه فرهنگ جامعه از مردان توقع موفقیت اقتصادی داره و اصلا سنجش عیار یک مرد به شغل و درآمدشه وقتی نداشته باشه طرد میشه و مورد شماتت واقع میشه و بعد اینکه مردان باز به دلیل همان فرهنگ کمتر درخواست کمک میکنن ظاهرسازی میکنن لزوم اینکه اطرافیان حواسشون باید بیشتر باشه تنهاشون نذارن باهاشون حرف بزنن این بنده خدا چندبار سیگنال هم داده بود که حالش خرابه ولی کسی توجه نکرده بود و حالا یک خانواده تا آخر عمر درگیر عذاب وجدان و گرفتاری شده.
✍امیدحنیف
@chelsalegi

‏کتاب چرت و پرت خوندن از کتاب نخوندن ضررش بیشتره! انقدر مغزتون رو با این خزعبلات چگونه بیل‌ گیتس رو بذاریم جیب بغلمون و یه شبه میلیاردر بشیم و چرا اون تونست من نتونستم و روانشناسی زرد «مثبت‌گرا» مسموم نکنید!
@chelsalegi

چه دنیای عجیبیه صد سال پیش همه اسب داشتند وفقط افراد ثروتمند ماشین داشتند الان همه ماشین دارند و فقط افراد ثروتمند اسب دارن
@chelsalegi

برای من نوستالژی این موقع از سال، دستهای سیاه شده از خوردن گردو است دیشب یک پنج کیلو گردو که از باغ گذشته بود رسید و با پسرخاله زیرانداز انداختیم توی بالکن و همینطور که بحث درباره سیاست خارجی داغ و بساط تحلیل و گمانه زنی به راه بود و عنقریب بود که راهکاری برای همه مشکلات پیدا کنیم همزمان مثل سنجاب و کلاغ هم افتاده بودیم به جون کیسه گردوها، هرکدوم هم یک چاقو به دست با تمرکز مشغول گردوخوری بودیم و تحلیل، جوری که بهم دیگه نگاه هم نمیکردیم.
-آره مکرون واسطه شده چون ازون ور برگزیت...لعنتی این یکی پوچ بود گردو نیست که آشغاله...اون رو به عنوان رهبر اروپا تثبیت کرده
-ملچ مولوچ...در حقیقت اسرائیل هم از این سمت سیاست صبر استراتژیک نظام رو فهمیده...اوف عجب مغزی...و داره تا میتونه اهداف منطقه ای اینا رو میزنه
-اه این یکی چه پوست خرکی داره...ولی به هرحال ترامپ هم فرصت چندانی نداره و کمپین دمکراتها هم فشار رو زیاد کردن...آهان آخی بالاخره شکوندمش
به خودمون اومدیم که خاله بالاسرمون وایساده بود
"پاشید بینم کاسه کوزه رو جمع کنید میخوام جا بندازم"
✍امید حنیف
@chelsalegi

‍ آن قدیم ها دو تا تخت بزرگ آهنی داشتیم . چهار تا لوله آهنی بودند با پایه های بلند که وسطشان را با مفتول آهنی بافته بودند و ما برده بودیمشان بالای بام و شب ها می رفتیم رویشان می خوابیدیم . چقدر دوست داشتیم که ملافه ها خنک باشند در آن گرمای نیمه تابستان دزفول و ما برویم رویشان دراز بکشیم و تمام آن خنکا از راه پوست جذب بدن های داغ و سرشار از شیطنتمان بشود و ما زیر بارش شهاب های آسمان پر ستاره آن سال ها خوابمان ببرد و در همان حال خواب و بیداری به حرف های پدر و مادرمان گوش کنیم که داشتند درباره " حته " حرف می زدند .
"حته" تنها نامی بود که می توانست بر آن شب های آسودگی هنوز به انقلاب نرسیده رنگ نگرانی بپاشد . با وجود این که در خواب زده بودندش . "حته" را همان طور که مثل ما روی پشت بام خوابیده بود زده بودند ، قبل از این که بتواند تفنگش را بردارد . حاتم کعبی معروف به حته بن جعلوش . یاغی افسانه ای بیشه زارهای دز و کرخه . غارتگر بیباک پاسگاه ها و خانه های شیوخ عرب .
پدرم می گفت کشتن حته کار هر کسی نبود . می گفت پدرزنش در خواب او را کشت . جایزه خوبی هم گرفت از ژاندارمری . حتما به خوشحالی انتقام از مردی که تفریحش گرفتن پاسگاه هایشان بود و لخت کردن آن ژاندارم های مرغ دزد . مرغ دزدهای انتقامجو و دوستان خائن آخرین چیزهایی هستند که یک یاغی می بیند . همه جا همینطور بوده است ، همیشه . حالا هم که دیگر هیچ . در این وانفسای قرن بیست و یکم کسی چه می داند یاغی یعنی چه ؟ در عصر گفتمان ! در روزگار لایک و کامنت ! در میدان کمپین ها ! در حاشیه روز افتخار ! در روزگاری که مردم افتخار می کنند به بی افتخار بودن !
اما یک نفر هست که می داند معنای یاغی بودن را . یک نفر که تنها چنگ استخوانی است . نحیف و کوچک . با زبان الکنش . با دانش اندکش . با داغ بزرگش . داغی که همه قلب کوچکش را پوشانده . مرد میدان تنهایی ها . شیرزن زمان ما . اینجه گوهر !
یاغی بزرگ این روزهای ما گوهر عشقی است . بزرگ زن کوچک اسلامشهری . خودش است و یک قاب عکس به جای برنو و قطار فشنگ . مثل همه یاغی ها کمی دیوانه است . کمی از خود راضی . کمی بی منطق . کمی بی فرهنگ اما بودنش را بهتر از هر با فرهنگ و اصل و نسب داری به رخ می کشد . با آن تیرهایی که از تنها سلاحش ، از عکس جوان به ناحق مرده اش به چشم ها و به قلب ها می زند .
گوهر عشقی هم مثل همه یاغی ها یک شب که به اعتماد پاسبانی دوستانش چشم بسته است تیر خواهد خورد . بیگمان . یک روز که تفنگچی هایش با ژاندارم ها بسازند . آن روز . اما تا آن روز بیاید هر کاری بکند حق دارد . حتی اگر با آن دستخط کج و کوله اش به ترامپ نامه بنویسد . یاغی ها برای کارهایشان از کسی اجازه نمی گیرند . اگر مادر باشند که دیگر هیچ ....
✍مظفر جهانگیری
@chelsalegi

‍ من فکر می کنم می شود آدم نقش بد هم ایفا کند و محبوب باشد. یعنی آدم تکلیفش را با او می داند. نمونه اش جبار سینگ! جبار سینگ فیلم شعله. من البته فیلم هندی دوست ندارم ولی تا یادم هست همیشه توی خانه، فیلم شعله را داشتیم. و بخصوص عمویم عاشق این فیلم بود و من هنوز بچه بودم و همیشه هم نصف و نیمه این فیلم نوستالوژیک را نگاه می کردم و هنوز که هنوز است کاملش را نتوانستم ببینم. شعله محصول ۱۹۷۵ است. فیلم شعله هم مثل همه ی فیلم های هندی یک روایت خطی و هزاربار کلیشه شده دارد که در یک بده بستان تاریخی با فیلم فارسی ایران، ماجرایش سهل الهضم و آسان است. ترانه های فیلم هنوز زیباست، اگر دسترسی و امکان شنیدن آنها داشته باشیم. و ما را می برد به سال های خوب کودکی و نوجوانی.
اما جبار سینگ شخصیتی منحصر به فرد دارد. بد است ولی خوب است. ظالم است ولی دوست داشتنی است. یک تلفیقی و یک پارادوکسی مثل همه ی چیزهای شاعرانه ی دیگر است که به ویژه در ساحت آدم های پیرامونی ما. نمونه اش را دیگر نمی بینیم. آدمی است فراموش شده و تکرار نشدنی...
آدم اگر بد است، چه خوب است مثل جبار سینگ باشد و تکلیف آدمی با او روشن باشد. نه اینکه با چهره ای ظاهرالصلاح به ما نزدیک شود و بعد بناگهان، دودمان ما را و آسایش و آرامش ما را و انتظام و شیرازه ی زندگی ما را از هم بپاشد.
در رفتار با دشمنان شناخته شده، آدمی می داند چه کند و پیچیده گی و شگفتی و دیپلماسی و هزارتو وجود ندارد. در دوستی های به خدعه آلوده است که اعتماد می کنی، باور می کنی، تخم مرغ هایت را در سبد دوست می گذاری، و ناگهان دشنه در پهلویت می نشیند و روزگارت سیاه می شود.
در همین رابطه است که می شود گفت: دشمنان را به حال خود بگذار! این همیشه یک دوست بسیار بسیار نزدیک و صمیمی است که تو را به زمین گرم می زند!
✍شهرام گراوندی
@chelsalegi

‍ بی آنکه قولی داده باشم، قراری دارم انگار که گهگاه بنویسم از او، با دلیلی و حتی بهانه ای. نوشتن هایم برای بزرگداشت او نیست، که تردید ندارم کسی را نمی شود با نوشتن بزرگ کرد و بی نوشتن، کوچک. برای نشان دادنِ راهش به دیگران هم نیست که گاه و بیگاه می نویسم از او؛ که باز تردید ندارم در روز هایی که راه ها این همه پیچ در پیچ هستند و راهنماها این همه می پیچانند، فِلِش های ناچیز من چیزی را نشان نمی دهند که هیچ، حتی خودشان هم به چشم نمی آیند. یاد کردن هایم شاید برای این باشد که با نگاه کردن به یک ستاره، از ترس های « شبانه » ام بکاهم. یعنی با خیره شدن به یک نقطه ی روشن، باور کنم که تاریکی، شکستنی است.
پیش ترها از صدایش گفته ام که شبیه صدای هیچ کس نبود و از کلامش گفته ام که با همه فرق داشت و انگار همان طور که عبور می کرد از تو، در وجودت جا می ماند؛ مثل خودش که سالها است رفته ولی مانده است هنوز. و باز می گویم اینکه صدایش و کلامش متفاوت بود و از جنسی دیگر، بی شک از آن بود که خودش هم، جنس و جَنمی دیگر داشت . . .
فرهاد مِهراد ۲۹ دی ۱۳۲۲ در تهران ۹ شهریور ۱۳۸۱
@chelsalegi

‍ مملکت امروز ما محتاج به اینجور آدمهاست ، باید مرد روز شد . اعتقاد و مذهب و اخلاق و این حرفها همه دکانداری ست . اما باید تقیه کرد چون در نظر عوام مهمه . برای مردم اعتقاد لازمه ، باید به آنها پوزه بند زد وگرنه اجتماع یک لانه ی افعی ست ، هر کجا دست بگذاری می گزند . باید مردم مطیع و معتقد به قضا و قدر باشند تا اطمینان بشه از گرده ی آنها کار کشید . چیزی که مهمه طرز غذا خوردن ، سلام و تعارف و معاشرت ، لاس زدن با زن مردم ، رقصیدن ، خنده های تو دل برو و مخصوصا" پر روئی را یاد بگیر . دوره ی ما اینجور چیزها باب نبود ، نان را به نرخ روز باید خورد . سعی کن با مقامات عالیه مربوط بشی ، با هر کس و هر عقیده موافق باشی تا بهتر بتوانی قاپشان را بدزدی . من میخوام تو مرد زندگی بار بیائی و محتاج خلق نشی . کتاب و درس و اینها دو تا پول نمی ارزه ، خیال کن تو سر گردنه داری زندگی میکنی . اگر غفلت کردی تو را می چاپند . فقط چند تا اصطلاح خارجی ، چند تا کلمه ی قلنبه یاد بگیر همین بسه . آسوده باش ! من همه ی این وزراء و وکلاء را درس میدم . چیزی که مهمه باید نشان داد که دزد زبردستی هستی که به آسانی مچت واز نمیشه و جزو جرگه ی آنهائی و سازش میکنی . باید اطمینان آنها را جلب کرد تا تو را از خودشان بدانند . ما توی سر گردنه داریم زندگی میکنیم.
اینها رو صادق هدایت نوشته سالها قبل و من امروز میبینم در مملکت ما گویی بی زمانی ست و اینها در همه زمانها صدق میکند!
@Chelsalegi

به ما خبر دادند که ایوب نگهبان دیشب به محل پست خود نیامده است.تماس من و همکاران برای پیدا کردنش بی نتیجه ماند.
ساعت هفت بامداد خبر دادند که موتوری سوخته در محلی اطراف محل اقامت ایوب در جایی متروک پیدا و در اطرافش خون ریخته شده است .
پس از پیگیری متوجه شدیم که اورژانس او را به بیمارستان منتقل کرده و هم اکنون بستریست.برایم تعجب آور بود .از این بابت که محلی که او تصادف کرده بسیار پرت و دور افتاده در میان کوهستان است .چگونه میشود اورژانس یک بیهوش را بیابد بدون اینکه کسی اورژانس را به بالای سر مصدوم هدایت کرده باشد! .بیشتر بررسی کردم .رد کامیون را در اطراف موتور سیکلت دیدم .ترمز و لیز خوردگی ...این یعنی نیمه شب کامیون موتور را زده و متواری شده .اما برای اینکه زیاد هم عذاب وجدان نگیرد و کسی در کوره راه مصدوم را ببیند موتورش را آتش میزند تا با تلفن بصورت ناشناس به اورژانس خبر بدهند و بگویند جایی تصادف شده .نشان به آن نشان که موتورش در فلان مکان آتش گرفته است .
حوالی نیمه شب ایوب را بیهوش و بی جان به بیمارستان منتقل میکنند. از جیبش شماره همسایه اش را می یابند و با او تماس میگیرند .همسایه بدون هرگونه واکنش موثر، بی تفاوت از کنار موضوع میگذرد و ساعت هشت صبح و بعد از کسب اطلاع ما را مطلع میکند .
به بیمارستان میروم متوجه میشوم صورتش له شده. دماغ و چشمش بشدت آسیب دیده. استخوان چشمش شکسته .لبش پاره شده.
با خانواده اش تماس میگیرم. با بی تفاوتی پاسخ میدهند و با اصرار و چند بار پیگیری ،میگویند از فلان شهر خواهیم آمد. وقتی می رسند پس از یک ربع ساعت غیبشان میزند. پرس و جو میکنم، میگویند زن و فرزندانش طلاق گرفته و رفته اند.از دنیا همین خواهر و خواهر زاده ها را دارد .خواهر که اوضاع جسمی مساعدی ندارد و فرزندانش به اصرار و التماس او آمده اند .اما چون با داییشان رابطه ی خوبی ندارند در نتیجه نایستادند و رفتند.
برای جلسه ای می بایست برمیگشتم. هر کدام از همکاران را خواهش کردم بعنوان همراه بیمار کنار ایوب در بیمارستان بمانند هیچکس قبول نمیکند .میگویند میخواهیم شب به هيئت برویم .با خود میگویم امروز مظلوم تر از ایوب کسی هم مگر پیدا میشود ؟یاد اتفاقی می افتم که در دوران استبداد صغیر پس از مشروطه بر سر تبریز آمد.در حالیکه فوج فوج نیروهای وطن پرست و آزادیخواه را قوای روس به مسلخ و اعدام می بردند هموطنانمان در ایام محرم آن روزها در مقابل ظلم قوای روس در محاصره ی تبریز سکوت کرده بودند و اما برای مظلومیت حسین و یارانش وا مصیبتا میگفتند.این هم از طنزهای تلخمان است که باز مقابلم قرار گرفته بود.
از سر ناچاری، در به در بدنبال کسی گشتم تا با دریافت مبلغی برای چند روز همراه ایوب باشد تا در بیمارستان در تنگنا قرار نگیرد.
از این مردم میترسم.
✍حمید علیزاده

‍ تا همین چهل سال پیش، در همین تهران خودمان، حتی در بالای شهر، خبری از ظرف یکبار مصرف برای نذری نبود. در سینی بزرگ فلزی به اندازه پنج نفر برنج می‌کشیدند. روی آن هم یک ملاقه خورشت قیمه، به قدر کف دستی نان و چنگی هم سیب‌زمینی سرخ‌کرده.
مسئول تقسیم غذا پنج نفر را به صورت کاملا تصادفی از میان عزاداران انتخاب می‌کرد و سینی را به آنان تحویل می‌داد. ممکن بود یکی از بانیان پولدار همان مراسم با رفتگر محل هم کاسه شده باشند.
اصل ماجرا اینجاست. خبری از قاشق و چنگال هم نبود. همان یک کف دست نان، وظیفه قاشق و چنگال را ایفا می‌کرد.
درسته. برای بهداشت جسممان خوب نبود. اما در عوض برای بهداشت روحمان عالی بود. روح آن رفتگر، کارگر یا مغنی جلا پیدا می کرد وقتی می دید در سفره امام حسین هیچ تفاوتی میان کارگر و رئیس نیست.
در پایان و وقتی همه سیر می شدند، کم بضاعت ترین عضو گروه باقیمانده غذا را در دستمال یزدی اش می ریخت و با خود می برد.
پولدارها اگر همکاسه مستمندی بودند، رعایت می کردند و گوشت خورشت را باقی می‌گذاشتند تا به زن و بچه او برسد.
اگر هیچ مستمندی در گروه نبود، ته مانده غذا به کسی می رسید که در خانه مرغ و خروسی داشت. به هر حال حتی یک دانه برنج دور ریخته نمی شد.
@chelsalegi

‍ به گمانم ما سال هاست که ایستاده مرده ایم ...
ما عادت کرده ایم هر روز به نوعی مردن را تجربه کنیم و ادای زنده ها را در آوریم ...
ما ، شباهت زیادی به مترسک ها داریم ...
با دقت به مترسک ها بنگرید !!!
مترسک ها سکوت می کنند وقتی کلاغ ها نوک شان ، می زنند ...
با اینکه زخمی می شوند ...
درد دارند و تحقیر می شوند....
ولی باز هم سکوت کرده اند ....
مترسک ها هم ایستاده مُرده اند ...
ما هم ، در برابر ظلم و تجاوز و فقر و فحشا و بی عدالتی ، فقط سکوت می کنیم ...
با اینکه ، با هر ضربه ای که می خوریم ،
درد داریم ...
بارها و بارها ، زیرِ پای ظالمان ، نا عادلانه لِه شده ایم ..
شکنجه شده ایم ...
تنها عکس العمل ما سکوت است ....
گاهی احساس می کنم ، تقصیر جمله ی معروفی ست که در کودکی وقتی زمین میخوردیم ، پدر و مادرانمان ، به ما می گفتند ...
حتی اگر با این زمین خوردن ، زانوهایمان زخم می شد ، آنها فقط می گفتند ، بزرگ میشی ، یادت میره ...
سکوت سلاحی جایگزین برای، نقطه ضعف های انسان ست ...
آنقدر سکوت می کنیم ، تا وجدانمان ، ما را مترسک وارانه ، به جووخه بکشد ..
يادت باشه دوست خوبم
کسانی که فريادشان ، خُفته است !
بیداری شان ، چیزی بجز خِفَت نیست ....
✍عباس معروفی
@Chelsalegi