دو تا دونه شیر به یه گَله هزارتایی گاو وحشی حمله میکنن و به سادگی شکار میکنن! شاید فقط سه تا گاوِ ‎متحد کافی باشه تا شیرها رو‌ فراری بدن. قدرتِ واقعی محصولِ اتحاده. که متاسفانه ‎گاوها ندارن.
@chelsalegi

ای آدم ها توانتان را برای نفرین هیچ ادمی تلف نکنید, بیهوده آرزوی به خاک سیاه نشستن هیچ بشری را در دل نپرورانید, دست دعا برای نابودی هیچ ادمی بلند نکنید چه که آرزوی سیاه بختی شاید گاه گاهی برای دیگری تیره روزی بیاورد
برای شما اما حتما و همیشه سیاه دلی می اورد...
@Chelsalegi

‍ چند روزی است که مشغول خواندن مقاله ای طولانی هستم در مورد شاه عباس صفوی که یکی از دوستان خارج نشین به قصد نشان دادن شجاعت مردم ایران در دفاع از کشور نوشته است و برای نظر خواهی برایم فرستاد و متاسفانه با واقعیت فاصله دارد.
آنچه در مورد شاه عباس در جنگ با عثمانی نوشته شده است اغراق است؛ می نویسند شاه عباس توانست عثمانی ها را شکست دهد اما نمی نویسند شاه عثمانی هم عصر او دیگر نه سلطان سلیم بود که شاه اسماعیل صفوی را در چالدران شکست داد؛ نه سلطان سلیمان قانونی بود در عصر شاه طهماسب.
بعد از مرگ سلطان سلیمان قانونی؛ پادشاهی عثمانی به تزلزل گرفتار شد؛ از پسرش سلطان سلیم "عرق خور" شروع شد. بطوریکه پسر نوه سلطان سلیمان بنام سلطان محمد در روز تاجگذاری دستور اعدام نوزده برادر خود را داد و پسر جان بدر برده او بنام سلطان احمد هم عصر شاه عباس هم با تدبیر و جنگجو نبود.
اصولا در مورد سلسله های پادشاهی باید بدانیم که معمولا بنیانگذاران سلسله آدمهایی لایق ولی بازماندگان آنها کاریکاتور اجدادشان بودند؛ مثلا در مورد صفویان تا شاه عباس و در مورد قاجاریه و افشاریه و زندیه فقط همان موسس سلسله لایق بود و در مورد سلسله پهلوی هم قضاوت با خواننده گرامی.
تاریخ ایران نشان می دهد در طول تاریخ هر کدخدایی به ما حمله کرد؛ پیروز شد و ایران را تصرف کرد؛ چون همیشه مردم با حکومت مشکل داشتند و نجنگیدند!! جز همین جنگ هشت ساله با عراق؛ حتی یک جنگ نیست که بگوئیم به ما حمله کردند و ما به دفاع قیام کردیم و دشمن را شکست دادیم.!! جالب است هر موقع پادشاه مقتدری داشتیم؛ حمله کردیم و چه کارها که نکردیم.!!
اگر بخواهیم با گزارشات تاریخی مردم را تشجیع کنیم که این هستیم؛ اون هستیم؛ خیلی دلاور هستیم! و فتوحات شاه عباس و نادرشاه و... را نمونه بیاوریم راه را به اشتباه خواهیم رفت؛ درست نیست.
✍سیدجلال حسینی
@chelsalegi

بی حقوق ترین و بی پناه ترین طبقه کارگر کدام است؟ دارم از مشاهده اطرافم حرف میزنم.یک نمونه چند وقت پیش جایی شاهد یک دیالوگی بودم بین دو نفر که صاحب کسب و کار معمولی هستن یکیشون میگفت "الان بهترین راه واسه سکس استخدام منشی و فروشنده است طرف رو میاری هم سکس و هم کارتو انجام میده بعد سه ماه هم میندازیش بیرون یکی دیگه رو میاری"بعد اون یکی میگفت "من یکی رو آوردم اخراجش که کردم پونصدتومن پولشو نگه داشتم بخاطر همون پونصد تومن پنج بار دیگه اومد کارمو راه می انداختم و هر سری صدتومن بهش میدادم"
جدای اینکه اینجا ستم جنسیتی و طبقاتی همپوشانی پیدا میکنه شما نگاه کن اصولا چیزی به نام قرارداد دیگه مطرح نیست کارگر میره جایی مشغول بشه ازش سفته،شناسنامه،کارت ملی میگیرن و هیچ برگه ای هم بهش نمیدن بیمه هم که حرفشو نزن بازرس هم بیاد پاشو برو زیرزمین قایم شو یا برو یک دور بزن بازرس رفت برگرد یا با رشوه سروتهش رو درمیارن.هر وقت هم بخوان اخراجش میکنن و یکی دیگه میارن آگهی هم که مفت توی سایت دیوار میزنن.دست اون کارگر هیچ جا بند نیست فریادش به هیچ جا نمیرسه.وضعیت اینطوری است اون طبقه کارگر تیپیکال کارخونه ای الان بخش ناچیزی از نیروی کار محسوب میشه بخش عمده اش این تیپ کارگر و مزدبگیرها هستن.رانندگان اسنپ، پیک موتوری ها،فروشندگان،منشی ها،کارگران ساختمانی و نظافت منزل و کارگاههای کوچک و دکانها.
الان که حداقل حقوق هم خیلی جاها پرداخت نمیشه به علت حجم وسیع بیکاری و رقابت برای کسب شغل کارگر مجبوره با حداقل قیمت نیروی کار خودشو بفروشه تا بتونه در این رقابت برنده باشه و کاری گیرش بیاد.اوضاع برای زنان کارگر که صدمرتبه بدتر هم نیروی کار رو باید به حداقل قیمت بفروشه هم مورد سواستفاده جنسی واقع بشه. کجاست شعار های حقوق مستضعفان و کوخ نشینان
✍امیدحنیف
@chelsalegi

‍ عصر صفویه در ایران پایان نپذیرفته است. گفتمان فرهنگی صفویه، همچنان در ایران حاکم است و ما در همان حال‌وهوا، نشو‌ونما می‌کنیم. یکی از میراث‌های این دوران شوم و خسارت‌بار مراسمی است که در آن به بهانۀ شاد کردن حضرت زهرا، به رهبران دیگر مذاهب اسلامی، اهانت‌‌های شگفت‌آور می‌کنند و نام آن را هم «عید الزهراء» گذاشته‌اند. پیش از صفویه نیز بیش‌وکم چنین برنامه‌هایی در میان شیعیان بوده است، ولی همان‌طور که عبد الجلیل قزوینی در کتاب «نقض»، بیش از صدبار گفته است، این‌گونه برنامه‌ها و مراسم در میان شیعیان، اولا بسیار محدود و ناقابل بوده و ثانیا اکثر شیعیان از آن تبرّا می‌کردند. عبد الجلیل قزوینی که از رؤسای شیعه در قرن ششم است، عباراتی در نقد و نفی این‌گونه برنامه‌ها و رفتارها در کتاب «نقض» به قلم می‌آورد که من جرئت نمی‌کنم شمّه‌ای از آن را در اینجا نقل کنم؛ اما همین‌قدر بدانید که او در عصر خود از بزرگان طایفۀ شیعه و حتی متهم به غلو بود، اما اگر امروز در میان شیعیان صفوی‌زده می‌زیست، حتی یک روز هم نمی‌توانست از خانه‌اش بیرون بیاید و سالم برگردد.
گفت‌وگوی علمی با طرفداران این‌گونه برنامه‌ها و مراسم، دو مشکل اساسی دارد: نخست اینکه این گروه، کتاب‌هایی در دست دارند که بیش‌وکم افکار و رفتارشان را تأیید می‌کند؛ مانند کتابی موسوم به «اسرار آل محمد ص »، منسوب به سُلیم بن قیس هلالی و «الاقبال لصالح الاعمال» سید بن طاووس. دربارۀ این دو کتاب و نویسندگان آن، سخن بسیار است و من اکنون بدان سو نمی‌روم. همین‌قدر می‌گویم که روایات و کتاب‌هایی که رفتار این گروه را نفی و بلکه سبّ می‌کند، استوارتر و بسیار بیشتر از منابعی است که در دست ایشان است. تاریخ نیز به نفع مخالفان این عید جعلی گواهی می‌دهد. شادی در قتل خلیفه، به هیچ وجه ریشۀ تاریخی ندارد و آنچه در قرون نخست اسلامی بوده است، مراسم «عُمرکشان» به مناسبت قتل عمر بن سعد به دست مختار ثقفی است و هیچ ربطی به عمر بن خطاب ندارد. اما خوی و سنت «مُغ‌کشی» در ایران باستان، به مراسم «عمرکشون» دامن کشید و از عمر بن سعد به عمر بن خطاب رسید.
مشکل دوم در گفت‌وگوی علمی با صفوی‌زدگان، هزینه‌ها و عواقب آن است. برخی از آنان، روش‌های دیگری را نیز در مواجهه با مخالفانشان به کار می‌گیرند که تکفیر و تفسیق، ملایم‌ترین آن است. برخوردهای بسیار تند و شدید این گروه، بسیاری از عالمان را خاموش کرده و به آغوش تقیه فرستاده است. کسانی همچون علامه سید محمدحسین کاشف الغطاء و آیت الله العظمی بروجردی نیز که کمتر از دیگران سکوت کردند، پس از آن بود که جایگاهی ویژه و مقتدر در جامعۀ دینی یافتند. شجاعت ایشان نیز مزید بر علت شد. اکنون در قم عالمان بسیاری با این گونه برنامه‌ها و افكار به‌شدت مخالف‌اند، اما سر در گریبان تقیه برده‌اند و عبای مصلحت بر سر کشیده‌اند.
گذشته از همۀ مباحث تاریخی و دینی، دو مسئلۀ دیگر وجود دارد که ترک این گونه مراسم را واجب می‌کند:
اخبار نهم ربیع، جهان اسلام را به‌شدت آزرده می‌کند و به تندروها و خشونت‌طلبان اهل سنت بهانه می‌دهد که دست به هر کاری بزنند؛ از جمله شیعه‌کشی. بنابراین هر خونی که از شیعه در هر جای دنیا ریخته می‌شود، بر گردن گردانندگان این‌گونه برنامه‌ها در محیط‌های امن شیعی است. در دنیا چیزی به نام «دشمنی با اهل بیت » وجود خارجی ندارد. هیچ مسلمانی در هیچ‌کجای دنیا هیچ‌گونه دشمنی و کینه‌ای با خاندان رسول خدا در دل ندارد و اگر کسی به جان و مال شیعه در پاکستان و عراق تعرض می‌کند، بهانه‌اش رفتارهای دور از عقلانیت ما است. آری؛ پیروان اهل سنت دربارۀ اهل بیت مانند ما نمی‌اندیشند؛ ولی دوستدار ايشان‌اند و ذره‌ای دشمنی با آنان ندارند.
گروهی که روز قتل كسی را جشن می‌گيرند بگذریم از اینکه طبق منابع معتبر سنی و حتی شیعی، مانند آثار شیخ مفید، عمر در بیست‌وششم ذی‌حجه ترور شد، نه در ماه ربیع ، چرا به این مسئلۀ انسانی نمی‌اندیشند که آن شخص نزد یک میلیارد انسان، محترم و مقدس است؟ آن شخص هر عنوانی برای ما دارد، در باور اكثر مسلمانان جهان از مقام و جایگاهی شبیه جایگاه علی در نزد شیعیان، برخوردار است. اين باور، خطا باشد يا صواب، صورت مسئله را تغيير نمی‌‌دهد. شادی در روزی که صدها میلیون انسان مسلمان عزادارند، چه مایه‌ای از عقلانیت و انسانیت دارد؟ اگر در این شادی به برخی روایات استناد می‌کنند، بدانند که روایاتی دیگر هم هست که این رفتار آنان را زشت می‌شمارند.
✍رضا بابایی
@chelsalegi

واشنگتن نهم نوامبر 1979 است و معترضین آمریکایی خواستار اخراج ایرانیان از آمریکا هستند. یکی از آنها پلاکاردی در دست دارد که روی آن نوشته شده
"شترسوارها! برگردین خونه تون!"
امروز هشتم نوامبر 2019 است و دقیقا چهل سال از آن روز گذشته. در حال حاضر دست کم چهار هزار نفر از فرزندان و وابستگان مسئولین تابعیت یا گرین کارت آمریکا را دارند.
✍رضا نظام دوست
@chelsalegi

‍ در توییتر حرکتی به راه افتاده که در آن هرکس خودش را، اینکه از کدام شهر ایران‌ست، کِی عاشق که از کدام شهر شده و دوستانش کجایی‌اند معرفی میکند.توییت‌ها را که بخوانید متوجه تصنعی و تقلبی بودن اکثر نوشتارها می‌شویم که بر صداقت بنا نشده‌ست.اگرچه نیت تمام افراد شرکت کننده در این پویش خیر و مقابله با تفکر ابتر "خودبرتربینی تهرانی" بوده اما تلاش سانتی‌مانتال گونه افراد برای سفید نشان دادن جوامع دیگر شهرهای ایران تلاشی افراط‌گرایانه‌ و بدور از واقعیات‌ست که من آنرا در نقطه مقابل طرز تفکری‌ می‌دانم که مثلا اصفهانی را رند و شیرازی را تنبل معرفی می‌کند.
اساسا مردمان هیچ شهری سفید نیستند.نه سفید و نه سیاه.انسان‌ها رنگ دارند و جغرافیا و طبیعت در خلق و خوی انها تاثیر گذارست.مثلا مردمان کویر را سخاوتمند توصیف می‌کنند و مردمان کوهستان را سرسخت اما اینها توصیفات کلی‌ست و هیچ‌گاه نمیتواند مبنای قضاوت و تصمیم‌گیری درباره یک جز از کل باشد.
چرا که انسان مجموعه‌ایی بسیار پیچیده از خلقیاتی‌ست که بخشی از آن اکتسابی‌ست و بخش دیگرِ آن را به ارث برده.
سازمان پزشکی قانون آمار جالبی تحت عنوان مردمان کدام استان‌ها بزن بهادرترند منتشر کرده که در آن استان قم در کنار استان آذربایجان و اردبیل و...براساس تعداد نزاع‌های صورت گرفته قرمزست.شهر قم به باور خیلی از ما شهری مذهبی‌ و مرکز حوزی ایران‌ست.شهر مذهبی به معنای شهری مومنانه‌نیست.زیرا مومن بودن به خدا برابرست با ایمان قلبی و این یعنی داشتن سکینه و پرهیز از استبداد و خشونت.اما خب آمار می‌گوید قم تنها یک شهر مذهبی و پایبند سنت‌ست نه چیزی بیشتر!
✍هانیه سلطان پور
@chelsalegi

علامه طباطبایی در بخشی از کتاب تفسیرالمیزان تنفر خود را از شکار و کمین کردن و بی‌خبر کشتن حیوانات نشان می‌دهد و می‌گوید که دیده است که شکارچیان متعدی در همین دنیا به جزای خود رسیده‌اند
خداى تعالى دنبال بيان حكم شكار و در آخر آن فرموده:" وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسابِ" تا اشاره كرده باشد به اينكه در مساله شكار كردن بايد از خدا ترسيد، و بيهوده‏ حيوانات وحشى را بى جان ننموده و در كشتن آنها اسراف نورزيد و صرفا به منظور تفريح و سرگرمى و يا خودنمايى و زورمندى شكار نكرد، و بايد دانست كه خداى تعالى در حسابگرى سريع است، و كيفر ظلم و تعدى را قبل از آخرت در همين دنيا مى‌‏دهد، و اين ظلم‏ها و تجاوزها و دام‌اندازيها و بى خبر كشتن حيوانات بى زبان همانطور كه بسيار به چشم خود ديده‏‌ايم جز سوء عاقبت و نكبت ثمره‏‌اى ندارد. در جایی می خواندم که علامه طباطبائی متوجه شده بود که گربه ای در چاه فاضلاب خانه افتاده و ناله می کند رفته بود مقنی چاه کن آورده بود و گربه را نجات داده بودند.
@chelsalegi

‍ یک دختر بیست و یکی دو ساله ی ایرانی ، گیاه خوار و جهانگرد ، از همین اداهایی که الان خیلی مد شده را در اینستاگرام دنبال می کردم... رفته بود به جایی در آمازون و خب بعنوان یک توریستی که ارزان سفر می کند چند شبی را توی چادر خوابیده بود و پشه های آمازونی حسابی خدمتش رسیده بودند ... بعد این دختر ِ طبیعت دوست ، از آن شبها مثل دوزخی یاد می کرد که تا آخر عمر هم فراموش نخواهد کرد ... عکسهایی از دست و پای سرخ شده و کباب شده از نیش پشه ها گذاشته بود و ملت هم برای شجاعتش غش و ضعف رفته بودند... من کامنتها را می خواندم و به این فکر می کردم که خب مگر "طبیعت" غیر از این باید باشد؟ ... طبیعت یعنی درندگان! یعنی مارها! پیتون ها! کروکودیل ها!.. و البته در سطوح ملایم ترش پشه ها! مگسها! کرم ها!... طبیعت که چهار تا درخت توی هایدپارک لندن یا نیویورک نیست! .. "طبیعت" که پارک ملت تهران نیست! ... "طبیعت دوست" بودن که فقط سگ و گربه دوست داشتن و گوشت ِ گاو و خر نخوردن نیست! ... "طبیعت دوست بودن ، یعنی قائل بودن حق ِ حیات برای تمانی موجودات" ، موجوداتی که ما انسانها آنها را در طی فقط صد سال ، معادل پنج هزار سال گذشته نابود کرده ایم! ... "طبیعت" یعنی پشه ای که ما را نیش میزند! ... یعنی پرنده ای که روی سر ِ ما می رینَد! خرسی که ما را تکه پاره می کند! و کوسه ای که ما را می بلعد! ... "طبیعت" که فقط خرس خوشگل پاندای توی تلویزیون یا سگ ترییر توی آپارتمان خاله فتانه نیست! .... "طبیعت" ، یعنی همه ی طبیعت! ... طبیعت یعنی نظام و دنیا و سازوکاری که ما آنرا در طی فقط دویست سال به قدر ده هزار سال ویران کرده ایم ، تا نظام انسانی و قشنگ خودمان را به جایش جایگزین کنیم ..
✍رضا نظام دوست
@chelsalegi

در جمعی بودم و باز طبق معمول این دوران حرفها رسید به وضع اقتصاد و گرانی و هرکس به اقتضای وضعش شروع کرد به دادن آمار یکی گفت "بابا ماشین ما الان شده صدوده ملیون قبلا خریده بودم شصت ملیون" یکی دیگه با اشاره به پاهاش گفت "اینکه چیزی نیست میگم همین کتونی چسکی من، رفتم بپرسم میگه دو و پونصد میگم چه خبره آخه مگه تخم طلا میذاره" اون یکی که منتظر بود این حرفش تموم بشه گفت "دیروز رفته بودم سایت دیوار دیدم آپارتمان نوساز منطقه ما شده متری هیژده تومن فکر کن هیژژددده ملیون"اون که کتونی داشت گفت "آپارتمان تو چند متره؟" گفت "صدمتر" ...بعد دیدم از پس همه این به ظاهر چس ناله ها در حقیقت اینها دارن یک جور کیف زیرپوستی هم از افزایش عددی قیمت اموالشون میکنن و پشت همه این حرفها یک جور پز دادن حقیرانه و حس برنده بودن وجود داره که برخلاف ظاهر و هیجاناتشون اتفاقا چندان از این وضع هم ناراضی نیستن و امید دارن که وضع اینطور نمیمونه و بالاخره "اینها" میرن پای مذاکره با "اونها" و همزمان یاد کارگران افتادم به یاد شجاعت و شرافت آنها و فشاری که این روزا تحمل میکنن و مطمئن شدم امیدی به این خرده بورژوازی فاسد و دلال مسلک تهران نیست چون اینها فکر میکنن هنوز چیزی برای از دست دادن دارند و اگر امیدی در اعتراض به فساد باشه از همون حاشیه و بدن های عاصی است که جز زنجیرهایشان چیزی برای از دست دادن ندارند!
✍امیدحنیف
@Chelsalegi

یکی از قصه های عاشقانه ی هرگز بازگو نشده ، قصه ی عشق صادق قطب زاده با خبرنگار زنی از شبکه ی سی بی سی کانادا به اسم کارول جروم بود. قطب زاده سال ۶١ در ایران اعدام شد و در چهار سالی که از ارتباط او با کارول می گذشت ، هم بخاطر مسائل مذهبی ، و هم به دلیل جایگاه انقلابی اش ، هرگز کسی از ارتباط او با این زن خبرنگار عاشق مطلع نشد. اگر چه کارول با اینکه اصلا خبرنگار سیاسی نبود و علاقه ای هم به مسائل انقلاب ایران و قائله های بعد از آن از جمله گروگانگیری و آغاز جنگ نداشت ، با پرواز ایرفرانس در دوازدهم بهمن به ایران آمد و تا زمان مرگ صادق در ایران ماند... چند سال بعد هم کتابی در مورد آن دوران منتشر کرد. کتابی مثل کتاب معروف "یک مرد" اوریانا فالاچی خبرنگار ایتالیایی که در مورد رابطه ی عاشقانه ی او با شخصیت انقلابی یونانی "آلساندرو پاناگولیس" به رشته تحریر درآمده و به فارسی هم ترجمه شده .. اما متاسفانه نه "قطب زاده" به معروفیت پاناگولیس بود ، نه کارول به شهرت ارویانا فالاچی .. و این عشق دردناک ِ ناکام هرگز جایی در تاریخ دیده نشد.
✍رضا نظام دوست
@chelsalegi

‍ برخی مدعی هستند که لهجه تهرانی گونه ای از لهجه شمالی است. برخی در ادعایی کاملا معکوس می گن این لهجه را دیوانسالاران قاجار که معمولا از اهالی فراهان بودند به تهران آوردند. اما تجربیات من از تولد و بزرگ شدن در تهران و با دوستانی که تهرانی اصیل جد اندر جد بودند این است که شاید ندونید. اما تهرانی های اصیل به جای فعل پاشیدن می گفتن «پاچیدن» جایگزینی چ به جای ش. یا به جای چیدن می گفتن: «چیندن» افزودن یک نون ساکن به میان فعل! به هرحال کلمات خاص تهرونی زیاد نیستند. مجموعا شاید کمتر از پنجاه کلمه.
شاید مهمترین ممیزه لهجه تهرونی اصیل، افزودن «ش» فاعلی به تقلید از «ش» مفعولی به فعل است. «ش» مفعولی رو در اغلب شهرها استفاده می کنند. دیدمش به جای اورا دیدم
اما «ش» فاعلی و استفاده از اون در حالی که نیازی به وجودش هم نیست رو من فقط در میان تهرانی های اصیل دیدم. علی رفتِش به جای علی رفت
بابات اومدِش؟ به جای بابات اومد؟
شیخ حسین انصاریان لهجه تهرانی رو خیلی شُل و آهسته، ولی کم و بیش صحیح حرف می زنه. اغلب تهرانی های اصیل سریعتر حرف می زدند. لهجه شیخ حسین انصاریان لهجه بازار تهرانه و در زمان کودکی من هم که تعداد شهرستانی های تهران خیلی کمتر از الان بودند، این لهجه زیادی غلیظ محسوب می شد در کودکی زیاد پای منبرش میرفتم. هم در هیات «حسین جون»ی های بازار و هم در هیات قدیمی و معتبر «جان نثاران مسلم بن عقیل». در عوض لهجه مرحوم مرتضی احمدی به گویش معمول تهرانی های اصیل چهل سال پیش شباهت بیشتری داشت.
✍علیرضا بانک
@chelsalegi

دین یه برادر بزرگ داره به اسم اخلاق. ولی وقتی با قدرت عروسی میکنه، یه بچه گیرشون میاد به نام مصلحت.
اونه که هم دین رو میکشه، هم اخلاق رو
@Chelsalegi

‍ ما نسل انتخاب بین بد و بدتر بودیم دل به هر کس دادیم ، قبل از ما دل داده بود نسلی هستیم که نه به پدرمان رفتیم و نه به مادرمان بلکه به فنا رفتیم . نسلی هستیم از بیرون تحریم شدیم از داخل فیلتر . هم از دزد می ترسیم هم از پلیس . نسل دیدن و نداشتن ، خواستن و نتوانستن ، رفتن و نرسیدن نسل آرزو هایی که تا آخرش بر دل ماند .نسل آهنگ های سوزناک
نسل طلاق هفتاد درصد . نسل تلگرام از سر بی کسی . نسل درد و دل با هر کسی نسلی که ناله های همو فقط لایک می کنیم نسل خوابیدن با اس ام اس
نسل جمله های کوروش و دکتر شریعتی
یادمان باشد وقتی به جهنم رفتیم بگوییم یادش بخیر آن دنیا هم‌‌ جهنمی داشتیم
سگ دو زدیم برای آغاز راهی که قبل از ما هزاران نفر به آخر خطش رسیده بودند
تنها نسلی هستیم که هرگز نخواهیم گفت جوانی کجایی که یادت بخیر!
@Chelsalegi

‍ "بلک فرایدی" یا جمعه سیاه! در آمریکا و "باکسینگ دی" در کانادا نمونه ای است از وجود تفکّر گلّه وار در آدمیزاد. چنان به مغازه ها هجوم می برند که تو گویی مشتی انسان از قحطی آمده اند که بوی نان شنیده اند.
حالا چندرغاز تخفیف مگر آدمیزاد را ثروتمند می کند؟ مگر هر چیز که حراج شد را باید خرید؟ حتا قیمت بنزین دو سنت پایین می آید همه صف می بنندند. تفاوت قیمت می شود کمتر از یک دلار!
فکر می کنم که بیش از مسأله مالی, غریزه بودن در گلّه و مانند همه رفتار کردن باعث این رفتار است.
جکایته که سالها پیش در تورنتو برق به طور سراسری به مدّت بیست و چهار ساعت قطع شد. در سوپرمارکتها صفّهای دراز بسته شد و صندوقدار بدبخت ماشین حساب به دست کار تک تک مشتریان را راه می انداخت. خریدها چه بود؟ شانه شانه تخم مرغ، جعبه جعبه کنسرو، تو گویی که قرار است حمله اتمی بشود.
البته انصافا رانندگی ها بد نبوده و با این که چراغهای راهنمایی از کار افتاده بود مردم خوب رفتار می کردند.
غریزه بودن در گروه و مانند همه رفتار کردن به آدمیزاد حسّ امنیّت و همچنین درست بودن رفتار را می دهد و یکی از دلایل بدبختی جوامع هم همین است. اگر همه بچّه دار می شوند پس من هم باید بشوم! بیخود نبود که داد فیلسوف شوخ طبع جناب لرد برتراند راسل به هوا بود که اگر پنجاه میلیون نفر حرفی احمقانه بزنند آن حرف کماکان احمقانه است!
@chelsalegi

‍ ۸ آذر ۱۳۷۶ مدارس ایران دو شیفته بودند، وقتی که احمدرضا عابدزاده یک انگشتی توپی را کنترل کرد و ایرانیان را در سراسر دنیا به امید و اعتماد به نفس دعوت کرد.
ظهری‌ها از جلو نظام می‌کردند هنگامی که مهدی پاشازاده از روی خط دروازه احمدرضا توپی را بیرون کشید و صف‌ها به سمت کلاس‌ها روانه شدند.
بی‌رحم‌ترین آدم‌های روی زمین معلمانی بودند که کلاس‌های درس را تعطیل نکردند. چه آموزش و پرورشی بالاتر از همدلی و خواست یک ملت برای پیروزی و موفقیت و صعود و البته مهربان‌ترین معلم‌های دنیا همان اساتیدی بودند که با شنیدن صدای رادیوها در زیر نیمکت‌های مدرسه تسلیم شدند و فرمان تعطیلی صادر کردند،بدون بخشنامه و مجوز!
بازارها راکد شدند و هیچ کاسبی از ضرر آن روزش ننالید. هر دکانی که تلویزیون داشت پر از جمعیت بود و مغازه‌داران کسی را غریبه نمی‌دانستند.
دنیای ورزش و کیهان ورزشی شنبه‌ها منتشر می‌شدند و در کنار ابرار ورزشی رسانه‌های مکتوب و مطمئن زمانه خود بودند اما آن روز زردترین هفته‌نامه‌های وقت هم روی دکه‌های مطبوعاتی نایاب شدند.
شبکه ۳ هنوز در بیشتر جاها قابل رویت نبود و شبکه ۲ وظیفه پخش مستقیم مسابقه ملبورن را بر عهده داشت. دنیا منتظر بود که آخرین تیم راه‌یافته به جام جهانی فرانسه را بشناسد.
بیست دقیقه که گذشت،هری کیول دروازه عابدزاده را گشود. هنگامی که او می‌دوید و شادی می‌کرد، این فقط خنده‌های احمدرضا بود که بسان باتری‌های پزشکی بعد از ایست قلبی، اندک امیدی را باقی می‌گذاشت. نیمه اول که تمام شد تلفن خانه مادربزرگ‌های شهر اشغال بود و یک ایران التماس دعا داشتند!
از اینترنت و شبکه‌های اجتماعی خبری نبود و موبایل برای اکثریت جامعه به مانند اتومبیل‌های ۸۰۰میلیونی این روزگار قابل دسترس و مقدور نبود! هیچ جایی برای دلداری و بحث درباره نیمه اول در فاصله ۱۵ دقیقه وجود نداشت و از قضا تلویزیون هم حالی برای تفسیر نداشت.
دو دقیقه اول نیمه دوم مسابقه به مانند همیشه ارتباط صوتی با جواد خیابانی در ملبورن برقرار نبود و برای همین یک گزارشگر گمنام با صدایی پر از استرس عذرخواهی کرد و از داخل استودیو در تهران به گزارش بازی پرداخت. صدایش دور از آن هیجان جهنمی بود و هنوز خیلی با فردوسی‌پور امروز فاصله داشت اما لااقل عادل هم این شانس را داشت که در این مسابقه تاریخی نامش ثبت شود!
خیابانی هنوز سلام مجدد نگفته بود که دوباره دروازه ایران فرو ریخت. خشم‌ها در حالت انفجار قرار داشت و انگار همگان دنبال بهانه بودند که جیمی جامپ استرالیایی تور دروازه ایران را پایین کشید. مسابقه متوقف شد. دو گل خورده بودیم و تور دروازه عابدزاده پاره، پاره! همه چیز برای یک مرگ ناگهانی کافی بود اما ناگهان احمدرضا...
نمایشنامه‌نویس انگلیسی چند ماه بعد از این مسابقه درباره کله‌معلق‌های عابدزاده در وقفه طولانی بعد از گل دوم بهترین توصیف را انجام داد. او نوشت که «این بهترین نمایش قرن بود!»
احمدرضا می‌دوید و کله معلق می‌زد و عجیب‌تر آن‌که می‌خندید! رفتاری که زیباترین مقدمه برای خلق یک معجزه بود. اتفاق عجیبی که حتی بعد از گل کریم باقری هم قابل پیش‌بینی به نظر نمی‌رسید که اگر بود یک عکاس پشت دروازه بوسنیچ می‌ایستاد!
کینه بزرگ «تاریخ» در صحنه تک به تک خداداد از عکاسانی است که هرگز پشت دروازه استرالیا حضور نداشتند و هیچ عکس نزدیکی از آن صحنه تاریخی و شادی بعد از گل وجود ندارد! لحظه‌ای که وزن زمین سبک شد. میلیون‌ها ایرانی به آسمان رفتند و هشت دقیقه وقت اضافی آخرین عذاب ممکن برای یک صعود بزرگ بود. صعود نسلی که از نگاه اجتماعی در حال تغییراتی بزرگ بود.
نقطه اوج، شادی خیابانی ایرانیان تا نیمه‌شب شنبه بود. روز و شبی که مردم عادی در کنار نظامی و ارتشی و پلیس با هم پایکوبی کردند. اتفاقی که در تاریخ بعد از انقلاب فقط در روز آزادسازی خرمشهر رخ داده بود. برای حضور در آن شادی شورانگیز عمومی نه فراخوانی داده شد و نه برنامه‌ریزی و دعوتی!
کسی برای حضور در آن جشن ملی به جلوی آئینه نرفت و لباس‌ها هویدای این اتفاق تاریخی بود . بعدها پلیس اعلام کرد که در آن روز کمترین سرقت و جرم صورت گرفته و این در حالی بود که گربه‌ها حتی در پیاده‌روها هم در امان نبودند!
یک خاطره شخصی از ۸آذر ۷۶ تصویر تمام‌قدی از شرایط آن روز ایران را نشان می‌دهد:لحظه‌ای که در حوالی میدان ونک سرنشینان یک مرسدس بنز پیاده شدند و با رفتگری که کنار جدول خیابان مشغول دست زدن بود، شادی کردند و رقصیدند. انگار در آن لحظات هیچ‌کس یاد طبقه اجتماعی‌اش نبود. روزی که مرفه و مستضعف دردی نداشتند....
به نشانه تولد اين شادي بزرگ و به پاس مردمي كه شادي‌هاي اين‌چنيني كمترين حق آن‌ها از این دنياست، اما براي جست‌وجوي آن بايد تا خاطرات دور و درازشان سفر كنند.
@Chelsalegi

قرﻥ ۱۳ ﻃﺎﻋﻮﻥ ﺷﺎﯾﻊ ﺷﺪ، ﮐﻠﯿﺴﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﯾﻬﻮﺩﯾﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ،۱۲ﻫﺰﺍﺭﯾﻬﻮﺩﯼ ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺍﺭﯾﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺳﺒﻮﺭﮒ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻩﺷﺪﻧﺪ . ﺑﻘﯿﻪﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻃﺎﻋﻮﻥ ﮐﺸﺖ .
ﭘﺎﯾﺎﻥ قرﻥ ۱۶ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺪﺗﯽ ﺟﺮﺍﺣﯽ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺷﺪ .ﭘﺎﭖ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺭﺳﺘﺎﺧﯿﺰ ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺑﺪﻥ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ! ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﭘﺎﭖ ﻣﺮﺩﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺟﺰﺍﯼ ﺑﺪﻧﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺭﺳﺘﺎﺧﯿﺰ ﮔﻢ ﻧﺸﻮﺩ . !
ﻗﺮﻥ۱۷ ﺍﺩﻋﺎ ﺷﺪ ﻟﻤﺲ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥﻫﺎﯼ ﯾﮏ ﻗﺪﯾﺲﺩﺭ ﻓﻠﻮﺭﺍﻧﺲ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﻔﺎ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﺯﯾﺴﺖﺷﻨﺎﺳﯽ ﺗﺼﺎﺩﻓﯽ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﯾﮏ ﺑﺰ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺷﻔﺎ ﻣﯽﺩﺍﺩ .
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ ﻧﻪ ﻧﺎﺩﺍﻥ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻰ ﺁﻳﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺣﻤﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ، ﺍﺣﻤﻖ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ !
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺩﺷﻤﻦ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﻯ ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ.
✍برتراند راسل
@chelsalegi

‍ دوازدهم آذر ماه هزار و سیصد و هفتاد و هفت
" محمد مختاری ناپدید شده، باید کاری کرد." این را " محمد جعفر پوينده" به همسرش می گوید.
پوینده خیال می کند مختاری دستگیر شده. شش روز دیگر خود پوینده هم قرار است ناپدید شود. مسئله اینجاست که کسی دستگیر نمی شود. مختاری کشته شده، فروهر ها هم قریب به دو هفته پیش، شبانه کشته شده اند اما پوینده که از مرگ مختاری خبر ندارد از کجا باید ارتباط میان ِ این دو ماجرا را کشف کند؟
پوینده نگران است. همسرش بعد ها از نگرانی های او می گوید:
"بيم و نگرانی از آنچه در نامه موسوم به ۱۳۴ نفر" ما نويسنده ايم" نوشته بودند و از عقايد خود به عنوان نويسنده، دفاع کرده بودند، بيم و نگرانی از آنچه در نشريه جامعه سالم شهريور ماه ۱۳۷۷ در دفاع از منشور کانون نويسندگان نوشته بودند، بيم نگرانی از آنچه در مهرماه ۱۳۷۷ در احضار دسته جمعی کميته تدارکات مجمع عمومی کانون نويسندگان توسط دادگاه انقلاب در دفاع از کانون و مواضع آن بيان کرده بودند. "
هجدهم آذر روزی پر از دغدغه و نگرانی برای پوینده و خانواده اش، امروز می خواهد کتابش را به چاپ برساند. "پرسش و پاسخ درباره حقوق بشر" . آخر، فردا نوزده آذر روز جهانی حقوق بشر است.
هجدهم آذر اول صبح، می خواهد از خانه خارج شود. رفقا گفته اند تنها بیرون نرو
واقعه را، خطر را، همه حس کرده اند. زنش می گوید: تنها سرکار نرو.
پوینده پاسخ می دهد: "نهايت آنست که دستگيرمان می کنند، محاکمه مان می کنند "
و او "آپارتمان کوچک قديمی" شان را برای همیشه ترک می کند.
هجدهم آذر روز بدی است. صبحش تلخ است. شب اش تلخ تر.
پوینده به خانه بازنگشته. همسرش "سیما" برای یافتن یک روزنه ی امید زنگ می زند به خانه ی مختاری. دراین خیال که "شاید مختاری برگشته. شاید تمام نگرانی هامان بیهوده بوده."
اما نه! مختاری کشته شده. جسدش را همین امروز پیدا کرده اند...
چند روز بعد جسد محمد جعفر پوينده هم جایی نزدیک کرج پیدا می شود.
اما یکی از همان روزهای سخت، ناشر به دیدن سیما می آید. با صدایی لرزان می گوید که کتاب پوینده همانطور که خودش می خواسته درست در هجدهم آذر به چاپ رسیده است. همان زمانی که پوینده را لابد جایی خارج شهر خفه می کرده اند.
@Chelsalegi

در این شرایط که از در و دیوار غم و غصه و اضطراب و نگرانی از حال و آینده میباره غیر از خانواده که اونم مهم و اثرگذاره،بیشترین مسکن و آرامبخش حضور دوستان صمیمی است، از اون دوستی های گرم و راحت که نیاز نیست حتی ذره ای به تعارف و تظاهر و درگیر شدن به گیروگرفت ها و ملاحظات رفتاری شخصیتی دچار بشی.چه مجازیش چه واقعیش.در مجازی پیامی از سر دلتنگی میگیری حال و احوال و شوخی و خنده ای و درد دلی،معرفی موزیک یا تیکه فیلمی برای سبک شدن این حجم دلمردگی و اندوه و در واقعیت هم که یا تو میری خونه دوستان یا اونا میان خونه ات و حالا مختصر شام و ناهاری به تناسب اوضاع اقتصادی این روزها فراهم میکنید میخورید سیگاری میکشید تخته و شطرنجی میزنید و ساعتی گپ و گفت،خلاصه همه اینا دلگرمت میکنه بهت امید میده و از حجم غصه هات کم میشه به نظرم مهمترین کارکرد دوستی همین چیزها میتونه باشه، این رو من توصیه میکنم که در شرایط سخت از باهم بودن غافل نشید از مهر و محبت به هم غافل نشید،در دوستی های درست حسابی و صمیمی و راحت و در یک کلام باصفا اکسیر آرامش وجود داره،اینها رزق و روزی عاطفی و سرمایه های روحی روانی هستن برای دوران سختی.دم همه رفقای بامرام گرم!
✍امیدحنیف
@chelsalegi

‍ این تصویرمسجد مکی در شهر زاهدان است.مسجد مکی بزرگترین مسجد اهل سنت ایران ست.استان سیستان وبلوچستان کمترین فضای آموزشی در کشور را دارد! آنقدر که ساکنان مناطق روستایی و مرزی بسیاری، فرزندانشان را راهی آنسوی مرز یعنی پاکستان میکنند تا در مکتب خانه های مذهبی که اغلب انها متعلق به بنیاد اسامه بن لادن است درس بخوانند و بازگردند.
سیستان و بلوچستان مظلومترین استان ایران ست.استانی محروم هم مرز با برخی همسایگان شرقی ایران که از کانونهای پرورش و تربیت افراط گرایی و تروریسم در منطقه ست و توجه و حمایت بیشتری از سوی حاکمیت را مطلبد اما حتی از توجه سمعی وبصری نیز محروم ست. استانی که حتی از سوی رسانه ملی این کشور نیز نادیده گرفته شده ست. آنجا که کویر در مکران به دریا می رسد و مناظر شگفت خلق میشود. آنجا که شهری سوخته به قدمت پنج هزارسال در مسیر زابل چون یک مدال بر سینه تاریخ تمدن در ایران میدرخشد. آنجا که رشته کوه های مریخی که در جهان کم نظیرند در سمت چپ جاده چابهار و گواتر انسان را فروتن و مبهوت خلقت خدا میکند... آنجا، اری درست همانجا سیستان و بلوچستان ایران ست. سرزمینی ثرومتند با ساکنانی که درمحرومیت گذران زندگی میکنند.غم انگیز ست که بگویم چنین سرزمینی حتی برای هموطن خود غریبه ست. به راستی تصاویر زیبایی های استان ناشناخته سیستان وبلوچستان پس زمینه کدام تیزر بر بیلبوردهای پایتخت ست؟ شبکه ملی آیا یک هزارم واقعیات سیستان وبلوچستان را برای مخاطب خود به تصویر کشیده یا انرا منحصر به شبکه استانی کرده ست؟کدام نماینده مجلس و مسئول و وزیر برای احقاق حقوق مردم سیستان مقابل دوربین رسانه برسران یکی مطالبات را فریاد زده؟ محرومیت اقتصادی و مهم تر از آن محرومیت معنوی این استان جدی ست. باید صدای سیستان و بلوچستان باشیم.
شناساندن سرزمین سیستان و بلوچستان و رساندن صدا و مطالبات مردمی این استان وظیفه تمام کسانی ست که قلمی در دست و قلبی برای ایران دارند.
@chelsalegi