روزی ناصرالدین قاجار وهمراهانش به باغ دوشان تپه رفتند. بوته گل سرخ قشنگی جلوی عمارت نظر شاه را جلب کرد و کاغذ و قلم نقاشی را خواست و شروع به نقاشی نمود. تمام که شد، آنرا به درباریان نشان داد و پرسید چطور است؟
مستوفی الممالک پاسخ داد: "قربان خیلی خوب است".
اقبال الدوله گفت: "قربان حقیقتا عالی است" و اعتمادالسلطنه نیز عرض کرد: "قربان نظیر ندارد" و بعد یکی دیگرگفت "این نقاشی حتی از خود گل هم طبیعی تر و زیباتر است"
نوبت به ضیاالدوله که رسید گفت "حتی عطر و بوی نقاشی قبله عالم ازعطر و بوی خود گل، بیشتر است" همه حضار خندیدند.
بعد از آنکه خلوت شد، شاه به موسیو ریشار فرانسوی گفت: این پدرسوخته ها را دیدی؟ من باید با این بی ناموسها مملکت را اداره کنم.
@Chelsalegi
مستوفی الممالک پاسخ داد: "قربان خیلی خوب است".
اقبال الدوله گفت: "قربان حقیقتا عالی است" و اعتمادالسلطنه نیز عرض کرد: "قربان نظیر ندارد" و بعد یکی دیگرگفت "این نقاشی حتی از خود گل هم طبیعی تر و زیباتر است"
نوبت به ضیاالدوله که رسید گفت "حتی عطر و بوی نقاشی قبله عالم ازعطر و بوی خود گل، بیشتر است" همه حضار خندیدند.
بعد از آنکه خلوت شد، شاه به موسیو ریشار فرانسوی گفت: این پدرسوخته ها را دیدی؟ من باید با این بی ناموسها مملکت را اداره کنم.
@Chelsalegi
كارل ماركس مي‌نويسد: «آدميان هستند كه تاريخ خود را مي‌سازند ولي نه آن‌گونه كه دل‌شان مي‌خواهد، يا در شرايطي كه خود انتخاب كرده باشند؛ بلكه در شرايط داده‌شده‌اي كه ميراث گذشته است و خود آنان به‌طور مستقيم با آن درگيرند»
این فيلسوف مشهور آلماني مثل هميشه زيبا و كوبنده، با اين جملات گويا تكليف خود را با بحث قديمي و درازدامن جبر و اختيار روشن كرده؛ يعني از يكسو بر مسووليت انسان‌ها در تحولات تاريخي صحه مي‌گذارد و از سوي ديگر به نقش پر رنگ تاريخ و ميراث گذشته و سنت تاكيد مي‌نهد «بار سنت همه نسل‌هاي گذشته با تمامي وزن خود بر مغز زندگان سنگيني ميكند». بدين سان انسان‌ها در برساختن لحظه اكنون دست به خلق از عدم نمي‌زنند و همواره بر تاريخ پس پشت خود و جغرافيايي پيرامون خود ايستاده‌اند و به كمك آن لحظه اكنون و آينده را رقم مي‌زنند
@Chelsalegi
این فيلسوف مشهور آلماني مثل هميشه زيبا و كوبنده، با اين جملات گويا تكليف خود را با بحث قديمي و درازدامن جبر و اختيار روشن كرده؛ يعني از يكسو بر مسووليت انسان‌ها در تحولات تاريخي صحه مي‌گذارد و از سوي ديگر به نقش پر رنگ تاريخ و ميراث گذشته و سنت تاكيد مي‌نهد «بار سنت همه نسل‌هاي گذشته با تمامي وزن خود بر مغز زندگان سنگيني ميكند». بدين سان انسان‌ها در برساختن لحظه اكنون دست به خلق از عدم نمي‌زنند و همواره بر تاريخ پس پشت خود و جغرافيايي پيرامون خود ايستاده‌اند و به كمك آن لحظه اكنون و آينده را رقم مي‌زنند
@Chelsalegi
Telegram
attach 📎
الان که مشغول عوض کردن کانالها بودم چشمم خورد به تکرار چندباره سریال پدرسالار.در کنار روزی روزگاری از بهترین سریالهای بعد انقلابی است،روایت صادقانه ای از یک برهه تغییر سبک زندگی در ایران،از خانه قمرخانوم به اپیدمی آپارتمان نشینی،اما بیشتر از همه بازی کشاورز به چشمم اومد،حقیقتا بهتری بازی عمرش بود و اگر قرار باشه به یک نقش در بین عامه شناخته بشه همین نقش است،خیلی خوب و پر جزئیات نقش یک پدرسالار مستبد کنترل گر رو ایفا کرد،شاید به نظر بیاد این نقش کاریکاتوری باشه از این تیپ آدمها یا لزوما محدود به آدمهای سنتی باشه،من به شخصه و تجربه خودم میدونم که این تیپ بین مردان بیشتر و بین معدودی زنان تیپ رایجی است اما با نسخه های به روز شده!یعنی مردانی که با مطالعه هستند زبان خارجی میدانند گاهی حتی شخصیت فرهنگی دارند،مبادی آداب هستند، اما به شدت انسانهای کنترل گری هستند و این به شکل پیچیده تری در آنها بروز و ظهور داره،زنان زیادی میشناسیم که طلاق گرفته اند در حالی که به ظاهر دلیل موجهی برای طلاق دیده نمیشود،اکثر این زنان از کنترل گری به ستوه آمده اند که خیلی واضح و اونجور گل درشت قابل توضیح برای دیگران نیست، در ذکر جزئیاتی خودشو نشون میده که شاید به نظر دیگران بی اهمیت بیاد ولی در جریان مستمر و طولانی زندگی مثل چکه های آب بر سنگ فرساینده و خسته کننده است.در حقیقت همه ما در معرض این بیماری هستیم در نسخه های به روز شده و گمراه کننده در نظر دیگران،اینجاست که باید دائم مراقبت کنیم و از هر رفتار و گفتاری که این خاصیت را در خودش داره بپرهیزیم، اگر دوست داریم عشق در زندگی جاری باشه و روابط به جای ترس و حساب بردن بر مبنای علاقه و منطق و منافع باشه.
✍امید حنیف
@Chelsalegi
✍امید حنیف
@Chelsalegi
به گمانم بقیة الله همچون خود الله از جنس امید است. امید دارم که باشد و بیاید. بحث از وجود و عدم در این تیره‌گاه تاریخ بیهوده است. این شیوه را می‌توان الهیات امید نامید. در این الهیات بحث بر سر هستی و نیستی خداوند به سرانجامی قطعی نمی‌رسد و هم‌زوری طرفین ما را به حیرت وامی‌دارد و در آن ندانم‌گرایی حالت عاطفی امیدواری می‌تواند شیوه‌ای از مواجه با امر متعالی باشد. در این فرض، گزاره خدا هست یا خدا نیست، جای خود را به گزاره "امیدوارم خدا باشد" و "خدایی اگر هست ..." می‌دهد.
@chelsalegi
@chelsalegi
وقتی هجده ساله بودم به شخصیتش علاقه داشتم، با اینکه افکارش در مورد هنر و سینما را قبول نداشتم و صدو هشتاد درجه مخالف افکارم بود اما من هر پنج شنبه شب عین انسانهای مازوخیست می نشستم پای روایت "روایت فتح" تا نیمه‌های شب و با تب و گریه و صدای مالیخولیایی راوی‌اش به خواب می رفتم و تا صبح خواب خون و خمپاره می‌دیدم. من به او به عنوان مستندساز علاقه داشتم. به عنوان یک آرشیتکت، به عنوان یک انسان خاص، به عنوان کسی که گذشته‌ای کاملا متفاوت و در هاله ای از رمز و راز داشته... اصلا به خاطر او رفتم و در کنکور حوزه هنری شرکت کردم و یکسال آنجا فیلمسازی خواندم.
همان سالی که رفت روی مین. قدمم بد بود.نه تنها هرگز ندیدمش که در آنجا هم کسی زیاد او را ندیده بود و از نزدیک نمیشناخت. انگار آنجا هم تنها شبحی بود ناشناس. بعدها وقتی تئاتر می خواندم از استادام و آدمایی که هم زمان با او در هنرهای زیبا درس خوانده بودند، بیشمار از کامی آوینی شنیدم...
از گیس های بلندش، از اعتیادش به بخار بنزین ، از فیلسوف بودنش به طوری که او را فیل صدا می کردند، از دسته دسته مرید و عاشق داشتنش، از شلوارک پوشیدنش در دانشکده، از فولکس سواری اش روی پله های دانشگاه. از بازی های عجیب گروه اش، از قراردادهای منحصر به فردی که میان او و مریدانش بوده اینکه مثلا یک هفته همه با چشم های بسته زندگی کنند ، از لکنت زبان اش، از علاقه اش به نقاشی، از زیرزمینی که خانه اش بوده. از عشق و عاشقی‌اش با زیباترین زن نویسنده ایران، غزاله علیزاده . اینها تنها بخشی از آن زندگی رازآلود است که با مرگش برای همیشه در هاله ای از قصه، شایعه و حقیقت باقی ماند. آنجا تنها یک نفر بود که روزهای آخر می‌دیدش. می‌گفت سید آنقدر روح بزرگی داشت که می‌دانست من خداناباورم اما با من هم دوستی میکرد. درست ۲۷ سال پیش در بیستم فروردین ۱۳۷۲، سید مرتضی آوینی در منطقه فکه روی مین رفت. هنوز هم گاهی به او فکر میکنم. امروز اگر زنده بود، در کجای جهان ایستاده بود...
✍بیتا ملکوتی
@Chelsalegi
همان سالی که رفت روی مین. قدمم بد بود.نه تنها هرگز ندیدمش که در آنجا هم کسی زیاد او را ندیده بود و از نزدیک نمیشناخت. انگار آنجا هم تنها شبحی بود ناشناس. بعدها وقتی تئاتر می خواندم از استادام و آدمایی که هم زمان با او در هنرهای زیبا درس خوانده بودند، بیشمار از کامی آوینی شنیدم...
از گیس های بلندش، از اعتیادش به بخار بنزین ، از فیلسوف بودنش به طوری که او را فیل صدا می کردند، از دسته دسته مرید و عاشق داشتنش، از شلوارک پوشیدنش در دانشکده، از فولکس سواری اش روی پله های دانشگاه. از بازی های عجیب گروه اش، از قراردادهای منحصر به فردی که میان او و مریدانش بوده اینکه مثلا یک هفته همه با چشم های بسته زندگی کنند ، از لکنت زبان اش، از علاقه اش به نقاشی، از زیرزمینی که خانه اش بوده. از عشق و عاشقی‌اش با زیباترین زن نویسنده ایران، غزاله علیزاده . اینها تنها بخشی از آن زندگی رازآلود است که با مرگش برای همیشه در هاله ای از قصه، شایعه و حقیقت باقی ماند. آنجا تنها یک نفر بود که روزهای آخر می‌دیدش. می‌گفت سید آنقدر روح بزرگی داشت که می‌دانست من خداناباورم اما با من هم دوستی میکرد. درست ۲۷ سال پیش در بیستم فروردین ۱۳۷۲، سید مرتضی آوینی در منطقه فکه روی مین رفت. هنوز هم گاهی به او فکر میکنم. امروز اگر زنده بود، در کجای جهان ایستاده بود...
✍بیتا ملکوتی
@Chelsalegi
این روزها ما مرتب دروغ می گوییم؛ هر روز، هر ساعت، همیشه. همیشه دروغ می گوییم، حتی آنگاه که در تنهایی خود نشسته ایم. به خود دروغ می گوییم. تظاهر می کنیم. متظاهریم؛ به مذهب، به اندیشه، به فرهنگ، به هنر، به ادب، به احترام، به ثروت، به شخصیت. بجای آنکه وقت و انرژی خود را صرف یادگیری این و آن کنیم، به همه و همه تظاهر می کنیم. صورتک می زنیم. مجموعه کاملی از صورتکهای مناسب هر زمان و مکان و مراسمی را تهیه کرده و به فراخور آن، بر چهره می گذاریم.
اینگونه بار آوردندمان. اینگونه یادمان داده اند که دروغ بگوییم، تقیه کنیم، تباکی کنیم، تعارف کنیم. رسم ادب را اینگونه آموخته ایم. سالها و سالها و قرنها زندگی در استبداد، در روانمان کاشته است که راستگویی، صداقت، یکرنگی، صراحت، همه و همه جرم است با مجازاتی سنگین و هولناک. خو گرفته ایم به این همه تملق و تظاهر و دورویی. اما... اما طبیعت به کنترل ما نبوده و نیست... هیچگاه... این همه توهین، این همه خواری و خفت و دروغ و دغل که بر روان خود تحمیل کرده ایم، ناخودآگاهمان را به فغان آورده است... از ما، از دروغمان، از فریبکاریمان به ستوه آمده است... نعره می زند... خوار و ذلیل مانده است و همه را اینگونه می پسندد...
از این روست که از توهین به دیگران، به دوستان، به خانواده، به همه آنچه می شناسیم یا حتی اسمی از آن شنیده ایم، لذت می بریم... خشنود می شویم...
ما سالیان سال تحقیر شده ایم و به همین خاطر، از تحقیر دیگران لذت می بریم.
@Chelsalegi
اینگونه بار آوردندمان. اینگونه یادمان داده اند که دروغ بگوییم، تقیه کنیم، تباکی کنیم، تعارف کنیم. رسم ادب را اینگونه آموخته ایم. سالها و سالها و قرنها زندگی در استبداد، در روانمان کاشته است که راستگویی، صداقت، یکرنگی، صراحت، همه و همه جرم است با مجازاتی سنگین و هولناک. خو گرفته ایم به این همه تملق و تظاهر و دورویی. اما... اما طبیعت به کنترل ما نبوده و نیست... هیچگاه... این همه توهین، این همه خواری و خفت و دروغ و دغل که بر روان خود تحمیل کرده ایم، ناخودآگاهمان را به فغان آورده است... از ما، از دروغمان، از فریبکاریمان به ستوه آمده است... نعره می زند... خوار و ذلیل مانده است و همه را اینگونه می پسندد...
از این روست که از توهین به دیگران، به دوستان، به خانواده، به همه آنچه می شناسیم یا حتی اسمی از آن شنیده ایم، لذت می بریم... خشنود می شویم...
ما سالیان سال تحقیر شده ایم و به همین خاطر، از تحقیر دیگران لذت می بریم.
@Chelsalegi
یه رفیقی هم دارم که وسط عروسیش دوستهای بی جنبه اش تصمیم گرفتن بندازنش تو استخر. به تصمیمشون هم عمل کردن. با لباس دامادی پرتش کردن تو آب. از استخر درومد، رفت لباسش را عوض کرد، برگشت تا صبح خندید و رقصید.
میخوام بگم حالا که زندگی جنبه نداره، تو جنبه داشته باش.
✍امیرعلی بنی اسدی
@Chelsalegi
میخوام بگم حالا که زندگی جنبه نداره، تو جنبه داشته باش.
✍امیرعلی بنی اسدی
@Chelsalegi
داستان این است که در زمانِ پدربزرگان و اجدادِ ما، زمان به کندی میگذشت. جهان شان آرام و ثابت بود. فرزندان شان همانطور زندگی میکردند که خودشان که پدربزرگان شان.
از زمانی که بشر کشاورزی را شناخت دوازده هزار سال می گذرد و از حدود پانصد سال پیش بود که بشر به خودش جرأت داد دستکاری در طبیعت را جدی بگیرد و سرنوشت و تقدیر را کافی نداند.
یعنی بشر دوازده هزار سال کارش همین بوده گندم بکارد، سیب زمینی برداشت کند و زمینش را حفاظت کند. آسمان جای مشخصی بود. مرگ معنی مشخصی میداد. سئوال پیچیده ای مطرح نبود. همه چیز معنا داشت. زندگی یک معنای ثابت و ساده و عمومی برای همه داشت.
حالا شاید در طی هر چند صد سال یک چیزی هم روی آن می گذاشته. مثلاً زرنگ بازی در میاوردند شکلِ سرِ کلنگ شان را عوض میکردند که بهتر سنگ بشکنند. بعد همین سرِ کلنگ صد سال طول میکشید که عوض بشود. روش های آبیاری را بهبود می بخشیده. شیوه های جدید خرید و فروش ابداع میکرده و از این قبیل کارها…
خلاصه اینطور نبوده که پدر نفهمد پسرش چکار میکند؟ نسل اندر نسل اجداد همه ما در هر روستایی که بود همان کار را می کرد. اگر پدربزرگِ مرحومِ من بیاید و ببیند من چه کار میکنم و چه طور فکر میکنم دوباره دور از جانش، سکته میکند و برمیگردد همان دنیا.
افسردگیِ اکثرِ ما به خاطرِ این است که جهان سریعتر از ما حرکت میکند و ما جا می مانیم. نه فقط تکنولوژی که فلسفه های جدیدِ زندگی هم بیشمار شده اند. مفاهیمِ جدیدی به وجود آمده است که هر ده سال زاد و ولد میکنند. رفتار آدمها با هم، عشق و عاشقی و … همه چیز مدام عوض می شود.
چه کسی از این سرعتِ بالای زندگی جا نمی ماند؟ آنقدر همه چیز سریع تغییر می کند که ما به گردِ پای فرزندان مان هم نمیرسیم چه برسد نوه ها
حالا افسرده ایم چون نمیدانیم معنای زندگی مان چیست؟ اصلاً آن زمانها چیزی به اسمِ معنای زندگی به طور فردی مطرح نبود. چون خودشان وسطِ معنای زندگی بودند.
حالا ما یک روز مسلمان میشویم یک روز به هیچ خدایی باور نداریم یک روز رازِ زندگی را در زیبایی گل سرخ می بینیم یک روز به تئوری جذب میچسبیم و آنقدر همه چیز را می خواهیم جذب کنیم که خودِ کائنات هم تعجب کرده اند از اینهمه جدیتِ ما، یک روز هم کلاً میخوابیم و میگوییم همش بیخوده بابا..
قرنطینه سیاره ما و تعطیلی زندگی باعث شد برای مدتی موقت مثل اجدادمان زندگی کنیم. شاید بیشتر جهان ارام و ثابت شان را بفهمیم
✍پژواک کاویانی
@Chelsalegi
از زمانی که بشر کشاورزی را شناخت دوازده هزار سال می گذرد و از حدود پانصد سال پیش بود که بشر به خودش جرأت داد دستکاری در طبیعت را جدی بگیرد و سرنوشت و تقدیر را کافی نداند.
یعنی بشر دوازده هزار سال کارش همین بوده گندم بکارد، سیب زمینی برداشت کند و زمینش را حفاظت کند. آسمان جای مشخصی بود. مرگ معنی مشخصی میداد. سئوال پیچیده ای مطرح نبود. همه چیز معنا داشت. زندگی یک معنای ثابت و ساده و عمومی برای همه داشت.
حالا شاید در طی هر چند صد سال یک چیزی هم روی آن می گذاشته. مثلاً زرنگ بازی در میاوردند شکلِ سرِ کلنگ شان را عوض میکردند که بهتر سنگ بشکنند. بعد همین سرِ کلنگ صد سال طول میکشید که عوض بشود. روش های آبیاری را بهبود می بخشیده. شیوه های جدید خرید و فروش ابداع میکرده و از این قبیل کارها…
خلاصه اینطور نبوده که پدر نفهمد پسرش چکار میکند؟ نسل اندر نسل اجداد همه ما در هر روستایی که بود همان کار را می کرد. اگر پدربزرگِ مرحومِ من بیاید و ببیند من چه کار میکنم و چه طور فکر میکنم دوباره دور از جانش، سکته میکند و برمیگردد همان دنیا.
افسردگیِ اکثرِ ما به خاطرِ این است که جهان سریعتر از ما حرکت میکند و ما جا می مانیم. نه فقط تکنولوژی که فلسفه های جدیدِ زندگی هم بیشمار شده اند. مفاهیمِ جدیدی به وجود آمده است که هر ده سال زاد و ولد میکنند. رفتار آدمها با هم، عشق و عاشقی و … همه چیز مدام عوض می شود.
چه کسی از این سرعتِ بالای زندگی جا نمی ماند؟ آنقدر همه چیز سریع تغییر می کند که ما به گردِ پای فرزندان مان هم نمیرسیم چه برسد نوه ها
حالا افسرده ایم چون نمیدانیم معنای زندگی مان چیست؟ اصلاً آن زمانها چیزی به اسمِ معنای زندگی به طور فردی مطرح نبود. چون خودشان وسطِ معنای زندگی بودند.
حالا ما یک روز مسلمان میشویم یک روز به هیچ خدایی باور نداریم یک روز رازِ زندگی را در زیبایی گل سرخ می بینیم یک روز به تئوری جذب میچسبیم و آنقدر همه چیز را می خواهیم جذب کنیم که خودِ کائنات هم تعجب کرده اند از اینهمه جدیتِ ما، یک روز هم کلاً میخوابیم و میگوییم همش بیخوده بابا..
قرنطینه سیاره ما و تعطیلی زندگی باعث شد برای مدتی موقت مثل اجدادمان زندگی کنیم. شاید بیشتر جهان ارام و ثابت شان را بفهمیم
✍پژواک کاویانی
@Chelsalegi
یک نفر در دفاع از «ژن‌خوب‌ها» نوشته بود «بسیار شریف هستند و آزاده»؛ این عکس را نشان می‌دهم تا هرکسی به راحتی نتواند کلماتی چون «شریف و آزاده» را از معنا تهی کند، شریف تویی که با عصا در خیابان‌های خاکستری تهران دستمال کاغذی می‌فروشی، و هلی‌کوپتر شخصی و گشت و گذار با آن، میلیون‌ها فرسخ با دنیای «آزاده‌ی» تو فاصله دارد، شرافت همان یک جفت دستکشی‌ست که با معصومیتی نگفتنی به دست کرده‌ای تا شاید از جان عزیز و نزار تو محافظت کند؛ معنای «شرافت» تو هستی، بی‌کم و کاست، بدون دستکاری
✍نوشین زرگری
@Chelsalegi
✍نوشین زرگری
@Chelsalegi
بعد از لایو قبلی تتلو با دختری به اسم ندا یاسی که با ۴۲۶ هزار بیننده همزمان در لایو اینستاگرام رکورد رپر خواننده کانادایی را شکست و بعد از لایو رونالدو فوتبالیست پرتغالی در رتبه دوم قرار گرفت،
کریستیانو رونالدو لایو دیگری گذاشت که اینبار پانصد هزار بیینده داشت اما دیشب لایو مجدد تتلو و ندا یاسی به رکورد ۶۲۵ هزار بیننده همزمان رسید و الان رکورددار پربیننده ترین لایو اینستاگرام در جهان است.
این نکته را مدنظر داشته باشید که ببیندگان رونالدو از سرتاسر جهان بودند و ببیندگان تتلو تنها فارسی زبان.
وقتی من به عنوان یک دهی شصتی از خاطراتم صحبت میکنم نشانه های مشترکی دارد با خاطرات دهه پنجاهی ها و حتی دهه چهلی ها و حتی تا حدودی با متولدین نیمه اول دهه هفتاد.
این اشتراکات بین این نسل های ارتباطات فرهنگی ایجاد کرده است.
برای این نسل ها تتلو جذابیت ندارد. چرا که گوش و ذائقه موسیقیایی انها به سمت هایده و معین و شجریان و محمد اصفهانی و عصار و ... عادت دارد.
اما از نیمه دوم دهه هفتاد به بعد ما وارد شکاف عمیق نسل ها میشویم. چیزی که شاید تاکنون کمتر به آن توجه کردیم.
یک دهه هشتادی دیگر هیچ تصوری از حمام عمومی ندارد.
برای او قابل تصور نیست که زمانی موبایل هایی که در قیاس با گوشی های هوشمند امروز به گوشت کوب میماند را برای فخر فروشی به کمرمان میبستیم و یا مثالهای دیگر ، و در مجموع دیگر هیچ خاطره مشترکی با نسل های قبل از خود ندارند.
و جالب آنکه ما هم درک درستی از دنیای نسل های جدید نداریم در وادی خودمان سیر میکنیم.
اگر اوج هیجان و لذت برای ما این بود که نجیبانه دنبال یک دوست دختر یا پسر باشیم و با دو ماچ پنهانی در عالم رویا فرو رویم و داشتن یک دوست دختر و پسر پنهانی اوج هنجارشکنی بود و جلوتر که آمدیم شد دوست دختر علنی و دوست پسر علنی ، برای نسل های بعد از ما دیگر این چیزها اوج هیجان نیست.
امروز صحبت از سکس گروهی است.
هنجارشکنی دیگر این نیست که دوست دختر داری یا دوست پسر ، موضوع این است که تا حالا سکس پارتی رفتی یا نه؟!
اگر اوج رفتار وقیحانه ما این بود که یک نوار ویدئو یا یک سی دی فیلم پورن پیدا کنیم و آن را در هزار سوراخ پنهان کنیم و در عملیاتی سری آن را ببینیم و بعدش صدجور نهیب به خود بزنیم که چرا اینقدر بی شرم و خطاکار شدیم ،
این نسل ها بدون دردسر فیلتر شکن را روشن میکنند و به انواع وبسایت های پورنوگرافی دسترسی دارند و با هم در مورد استایل و پوزیشن های سکس و تجربیاتشان از اجرا کردن آنها با پارنترشان صحبت میکنند.
لایو تتلو پر از نشانه است از یک شکاف بزرگ نسلی.
نسلی که دیگر تابع هنجارهای عرفی و فرهنگی برای تامین نیازهای جنسی و ارتباطی نیست.
این نسل ها دیگر دنبال این نیستند که با معین دلم میخواد به اصفهان برگردم زمزمه کنند ، می‌خواهند با ساسی دو شات قبل از خواب بزنند.
ما چه بخواهیم و نخواهیم اینها مالکان بعدی کشورمان هستند و پدران و مادران نسل هایی که پس از ما قرار است در این کشور زندگی کنند و میراث دار ما باشند. وظیفه جامعه شناسان است که با مطالعه روی ابعاد پدیده ای مثل تتلو ، نسل های گذشته را نسبت به مقتضیات و درک بیشتر عصر جدید آگاه کنند و بتوانند پل ارتباطی بین نسل های قدیم و جدید ایجاد کنند
✍رضا ادبیان
@Chelsalegi
کریستیانو رونالدو لایو دیگری گذاشت که اینبار پانصد هزار بیینده داشت اما دیشب لایو مجدد تتلو و ندا یاسی به رکورد ۶۲۵ هزار بیننده همزمان رسید و الان رکورددار پربیننده ترین لایو اینستاگرام در جهان است.
این نکته را مدنظر داشته باشید که ببیندگان رونالدو از سرتاسر جهان بودند و ببیندگان تتلو تنها فارسی زبان.
وقتی من به عنوان یک دهی شصتی از خاطراتم صحبت میکنم نشانه های مشترکی دارد با خاطرات دهه پنجاهی ها و حتی دهه چهلی ها و حتی تا حدودی با متولدین نیمه اول دهه هفتاد.
این اشتراکات بین این نسل های ارتباطات فرهنگی ایجاد کرده است.
برای این نسل ها تتلو جذابیت ندارد. چرا که گوش و ذائقه موسیقیایی انها به سمت هایده و معین و شجریان و محمد اصفهانی و عصار و ... عادت دارد.
اما از نیمه دوم دهه هفتاد به بعد ما وارد شکاف عمیق نسل ها میشویم. چیزی که شاید تاکنون کمتر به آن توجه کردیم.
یک دهه هشتادی دیگر هیچ تصوری از حمام عمومی ندارد.
برای او قابل تصور نیست که زمانی موبایل هایی که در قیاس با گوشی های هوشمند امروز به گوشت کوب میماند را برای فخر فروشی به کمرمان میبستیم و یا مثالهای دیگر ، و در مجموع دیگر هیچ خاطره مشترکی با نسل های قبل از خود ندارند.
و جالب آنکه ما هم درک درستی از دنیای نسل های جدید نداریم در وادی خودمان سیر میکنیم.
اگر اوج هیجان و لذت برای ما این بود که نجیبانه دنبال یک دوست دختر یا پسر باشیم و با دو ماچ پنهانی در عالم رویا فرو رویم و داشتن یک دوست دختر و پسر پنهانی اوج هنجارشکنی بود و جلوتر که آمدیم شد دوست دختر علنی و دوست پسر علنی ، برای نسل های بعد از ما دیگر این چیزها اوج هیجان نیست.
امروز صحبت از سکس گروهی است.
هنجارشکنی دیگر این نیست که دوست دختر داری یا دوست پسر ، موضوع این است که تا حالا سکس پارتی رفتی یا نه؟!
اگر اوج رفتار وقیحانه ما این بود که یک نوار ویدئو یا یک سی دی فیلم پورن پیدا کنیم و آن را در هزار سوراخ پنهان کنیم و در عملیاتی سری آن را ببینیم و بعدش صدجور نهیب به خود بزنیم که چرا اینقدر بی شرم و خطاکار شدیم ،
این نسل ها بدون دردسر فیلتر شکن را روشن میکنند و به انواع وبسایت های پورنوگرافی دسترسی دارند و با هم در مورد استایل و پوزیشن های سکس و تجربیاتشان از اجرا کردن آنها با پارنترشان صحبت میکنند.
لایو تتلو پر از نشانه است از یک شکاف بزرگ نسلی.
نسلی که دیگر تابع هنجارهای عرفی و فرهنگی برای تامین نیازهای جنسی و ارتباطی نیست.
این نسل ها دیگر دنبال این نیستند که با معین دلم میخواد به اصفهان برگردم زمزمه کنند ، می‌خواهند با ساسی دو شات قبل از خواب بزنند.
ما چه بخواهیم و نخواهیم اینها مالکان بعدی کشورمان هستند و پدران و مادران نسل هایی که پس از ما قرار است در این کشور زندگی کنند و میراث دار ما باشند. وظیفه جامعه شناسان است که با مطالعه روی ابعاد پدیده ای مثل تتلو ، نسل های گذشته را نسبت به مقتضیات و درک بیشتر عصر جدید آگاه کنند و بتوانند پل ارتباطی بین نسل های قدیم و جدید ایجاد کنند
✍رضا ادبیان
@Chelsalegi
من بین همه ی سلاطین و شاهان ایرانی از شاه شهید ، از یک منظری ، بیشتر از بقیه خوشم می آید . حالا کوروش و داریوش و خشایار و کریم خان و نادرشاه و هر یک به یک طریقی ؛ ولی هیچکدام شان به اندازه ی ناصرالدین شاه باحال نبودند .
شاید به خاطر این که عشق سینما بوده . شاید به خاطر اینکه عاشق عکس و عکاسی بوده و شاید به خاطر اینکه نازک طبع و نازک خیال بوده . شعر می گفته . با خانوم ها میانه اش خوب بوده ولی همین روح شاعرانگی و نازکی خیال و طبع ش از او شخصیتی استثنایی ساخته . و همین ش زیباست .
یکی از ترانه های سروده شده توسط شاه شهید. بفرمایید!
عقرب زلف کجت با قمر قرینه
تا قمر در عقربه کار ما چنینه
کیه کیه در میزنه من دلم میلرزه
درو با لنگر میزنه من دلم میلرزه
ای پری بیا در کنار ما جان خسته را مرنجان
از برم مرو خصم جان مشو تا فدای تو کنم جان
از برم مرو خصم جان مشو تا فدای تو کنم جان
نرگس مست تو و بخت من خرابه
بخت من از تو و چشمتو از شرابه
کیه کیه در میزنه من دلم میلرزه
درو با لنگر میزنه من دلم میلرزه
ای پری بیا در کنار ما جان خسته را مرنجان
از برم مرو خصم جان مشو تا فدای تو کنم جان
از برم مرو خصم جان مشو تا فدای تو کنم جان
امروز دو سه باری گذاشته ام این ترانه را و صفا کرده ایم با آن
گفتم که یادی کنیم از گذشته ای بسیار دور که همه ی آدم های آن روزگاران تبدیل به خاک و غبار شدند و اکنون فقط روایت هایی از آنها برای ما مانده است .
✍شهرام گراوندی
@Chelsalegi
شاید به خاطر این که عشق سینما بوده . شاید به خاطر اینکه عاشق عکس و عکاسی بوده و شاید به خاطر اینکه نازک طبع و نازک خیال بوده . شعر می گفته . با خانوم ها میانه اش خوب بوده ولی همین روح شاعرانگی و نازکی خیال و طبع ش از او شخصیتی استثنایی ساخته . و همین ش زیباست .
یکی از ترانه های سروده شده توسط شاه شهید. بفرمایید!
عقرب زلف کجت با قمر قرینه
تا قمر در عقربه کار ما چنینه
کیه کیه در میزنه من دلم میلرزه
درو با لنگر میزنه من دلم میلرزه
ای پری بیا در کنار ما جان خسته را مرنجان
از برم مرو خصم جان مشو تا فدای تو کنم جان
از برم مرو خصم جان مشو تا فدای تو کنم جان
نرگس مست تو و بخت من خرابه
بخت من از تو و چشمتو از شرابه
کیه کیه در میزنه من دلم میلرزه
درو با لنگر میزنه من دلم میلرزه
ای پری بیا در کنار ما جان خسته را مرنجان
از برم مرو خصم جان مشو تا فدای تو کنم جان
از برم مرو خصم جان مشو تا فدای تو کنم جان
امروز دو سه باری گذاشته ام این ترانه را و صفا کرده ایم با آن
گفتم که یادی کنیم از گذشته ای بسیار دور که همه ی آدم های آن روزگاران تبدیل به خاک و غبار شدند و اکنون فقط روایت هایی از آنها برای ما مانده است .
✍شهرام گراوندی
@Chelsalegi
Telegram
attach 📎
داستان هاوارد باسکرویل یکی از غم انگیز ترین داستان های مشروطه است. جایی که جوان کم سن وسال آمریکایی جان خود را فدای مردم ایران می کند. او که آمده بود تا تاریخ و حقوق بین الملل تدریس کند از رنج مردم که بر اثر قحطی و محاصره شهر توسط دربار فزونی گرفته بود به ستوه آمد و با پیوستن به یاران ستار خان به آموزش نظامی مشروطه خواهان آذربایجان همت گمارد. فشارهای سفارت آمریکا و هشدارهای متعدد به وی و حتی اصرار ستار خان به او برای انصراف از مبارزه در کنار مشروطه خواهان، بی تاثیر بود چرا که باسکرویل که تحت تاثیر مجاهدت های مشروطه خواهان قرار گرفته بود تنها تفاوت خود با این مبارزان را در مکان محل تولدش می دانست. حتی برخی از منابع تاریخی عنوان کرده اند که او در برابر اصرار سفیر آمریکا برای پایان مبارزه اش پاسپورت آمریکایی اش را تحویل می دهد. وقتی به ایران آمد تا کارش را به‌عنوان معلم تاریخ در مدرسه‌ی مموریال تبریز شروع کند تنها بیست‌‌و‌دو سال داشت. در آن دوران محمدعلی شاه در تهران مجلس شورای ملی را به توپ بست، بساط مشروطه‌خواهی را برچید و با بگیر و ببند، تبعید و کشتارِ آزادی‌خواهان دوره‌ی استبداد صغیر را در ایران حاکم کرد. هوارد باسْکِرْویل چندی بعد متأثر از مقاومت دلیرانه‌ی مردم تبریز در برابر قوای دولتی، به صف آزادی‌خواهان ایرانی پیوست و برای در هم شکستن محاصره‌ی مردم گرسنه اما آزاده‌ی تبریز، گروه فوجِ نجات را تشکیل و به دل سیاهِ استبداد زد. سی‌ام فروردین ماه ۱۲۸۸ قلبِ پرشور معلم جوان آماج گلوله‌های سربازان شاهی مستبد قرار گرفت که چندی بعد مشروطه‌خواهان تبریز، پایتختش را فتح کردند و تاج و تختش را برانداختند. فردای آن روز مردم تبریز پس از تشییعی باشکوه پیکر معلم آمریکایی را در گورستان ارامنه‌ی تبریز به خاک سپردند. باسکرویل که به قول خودش به ایران آمده بود تا تاریخ مردگان را تدریس کند، به زندگان درسی تاریخی آموخت. این آموزگار تاریخ در جواب کنسول وقت آمریکا و همسرش که از او خواسته بودند صف مشروطه‌خواهان را ترک کند و یا پاسپورت آمریکایی‌اش را پس دهد، گفته بود:”تنها فرق من با این مردم، زادگاهم است و این فرق بزرگی نیست.“ تقدیر او چنین رقم خورد تا به قول کسروی به آذربایجان بیاید”تیری بیندازد و با تیری هم از پا بیفتد“ و نهال خشکیده‌ی مشروطه‌خواهی ایرانیان را با خونِ خویش از نو زنده کند.
شاعری ناشناس در وصفِ او و یارانش، ترجیع‌بندی طولانی با تکرار مصرّعی زیر سروده است
سیصد گل سرخ، یک گل نصرانی
ما را ز سرِ بریده می‌ترسانی
ما گر ز سرِ بریده می‌ترسیدیم
در محفل عاشقان نمی‌رقصیدیم
مجاهدان تبریز از شهر تا گورستان با تفنگ های وارونه در این سو و آن سو رده کشیدند و مشروطه خواهان مزارش را گلباران کردند. به احترام مجاهدت هایش تفنگ او به همراه پرچم ایران و فرشی نفیس که تصویرش بر آن نقش بسته شده بود برای مادر پیرش در آمریکا فرستاده شد.
@Chelsalegi
شاعری ناشناس در وصفِ او و یارانش، ترجیع‌بندی طولانی با تکرار مصرّعی زیر سروده است
سیصد گل سرخ، یک گل نصرانی
ما را ز سرِ بریده می‌ترسانی
ما گر ز سرِ بریده می‌ترسیدیم
در محفل عاشقان نمی‌رقصیدیم
مجاهدان تبریز از شهر تا گورستان با تفنگ های وارونه در این سو و آن سو رده کشیدند و مشروطه خواهان مزارش را گلباران کردند. به احترام مجاهدت هایش تفنگ او به همراه پرچم ایران و فرشی نفیس که تصویرش بر آن نقش بسته شده بود برای مادر پیرش در آمریکا فرستاده شد.
@Chelsalegi
در جامعه‌ای که از سالها قبل شیب وضع معیشت شهروندانش نزولی بوده و به خاطر شیوع کرونا با خاک یکسان شده و حالا چاره‌ای نمانده جز برگشتن سر کارهاشان به اضافه هزینه ماسک و الکل و دستکش که باید از جیب بدهند،
توی صف‌های فشرده سیم‌کارت مفتی بایستند به امید یک میلیون پول نقد که هر ماه باید سی و پنج هزارتومانش را پس بدهند،
با خبر کم شدن سود سپرده‌ها بریزند توی بانک‌ها و سپرده‌های جدید باز کنند،
والدینی که با گوشی‌های اندروید قدیمی در به درِ موبایل فروشی‌ها شده‌اند برای نصب برنامه شاد! و ناتوان از خرید گوشی جدید دست از پا درازتر به خانه برگشته‌اند،
در جامعه‌ای که خانم با مترو تشریفشان را می‌برند کلینیک زیبایی تا نوبت چندم لیزرشان را انجام دهند،
و در آرایشگاه‌های زیر زمینی ناخن ترمیم کنند، رنگِ ریشه کنند،
پارک‌هایی که روی چمن‌هاش بساط پیک‌نیک پهن شده و مردها دور میزهای پنجاه در پنجاه شطرنج می‌زنند و از کیپ تا کیپِ تماشاچیان دورشان تشویق می‌گیرند،
کارگران و کارمندان آویزان از در مترو و اتوبوس که طرح فاصله گذاری اجتماعی ته جیب خالی‌شان مچاله شده،
و لوگوی در خانه بمانِ استوری‌هایی که از امروز صبح به لوکیشن شهر‌ها و ییلاق و قشلاق‌ها تغییر ماهیت داده‌اند؛ به من بگو یک ویروس کشنده چه معنایی می‌تواند داشته باشد!
و بدتر، آن مادری که به خاطر نوزادش شصت روز است که پا از خانه بیرون نگذاشته!
ما چه معنایی داریم در این بلبشو که دلمان لک زده چند دقیقه لم بدهیم روی نیمکت پارک و مغز کوفته‌مان را بادی بدهیم!
مادر من چه گناهی دارد که شصت روز است بچه‌هایش صدایی بوده‌اند از پشت تلفن یا دستی که از پاگرد راه پله خریدهایش را تحویل داده‌اند!
فائزه و نیکی و سعیده و محمد و من چه گناهی داریم که همه با هم توی چهارخانه تصویری واتساپ جا نمی‌شویم و همیشه یکیمان غایب است.
نکند ما زیادی بزرگش کرده‌ایم
یا خبر آورده‌اند که کرونا رفت و ما خواب بوده‌ایم!
شاید هم آن موقع که زرنگی تقسیم میکردند ما پی آرمان گرایی رفته‌ایم.
به بچه‌ها می‌گویم " بزنیم بیرون؟ "
سه نقطه تایپ میکنند که انگار تمام این مدت به ریش خودمان خندیده‌ایم
✍پریسا زابلی پور
@Chelsalegi
توی صف‌های فشرده سیم‌کارت مفتی بایستند به امید یک میلیون پول نقد که هر ماه باید سی و پنج هزارتومانش را پس بدهند،
با خبر کم شدن سود سپرده‌ها بریزند توی بانک‌ها و سپرده‌های جدید باز کنند،
والدینی که با گوشی‌های اندروید قدیمی در به درِ موبایل فروشی‌ها شده‌اند برای نصب برنامه شاد! و ناتوان از خرید گوشی جدید دست از پا درازتر به خانه برگشته‌اند،
در جامعه‌ای که خانم با مترو تشریفشان را می‌برند کلینیک زیبایی تا نوبت چندم لیزرشان را انجام دهند،
و در آرایشگاه‌های زیر زمینی ناخن ترمیم کنند، رنگِ ریشه کنند،
پارک‌هایی که روی چمن‌هاش بساط پیک‌نیک پهن شده و مردها دور میزهای پنجاه در پنجاه شطرنج می‌زنند و از کیپ تا کیپِ تماشاچیان دورشان تشویق می‌گیرند،
کارگران و کارمندان آویزان از در مترو و اتوبوس که طرح فاصله گذاری اجتماعی ته جیب خالی‌شان مچاله شده،
و لوگوی در خانه بمانِ استوری‌هایی که از امروز صبح به لوکیشن شهر‌ها و ییلاق و قشلاق‌ها تغییر ماهیت داده‌اند؛ به من بگو یک ویروس کشنده چه معنایی می‌تواند داشته باشد!
و بدتر، آن مادری که به خاطر نوزادش شصت روز است که پا از خانه بیرون نگذاشته!
ما چه معنایی داریم در این بلبشو که دلمان لک زده چند دقیقه لم بدهیم روی نیمکت پارک و مغز کوفته‌مان را بادی بدهیم!
مادر من چه گناهی دارد که شصت روز است بچه‌هایش صدایی بوده‌اند از پشت تلفن یا دستی که از پاگرد راه پله خریدهایش را تحویل داده‌اند!
فائزه و نیکی و سعیده و محمد و من چه گناهی داریم که همه با هم توی چهارخانه تصویری واتساپ جا نمی‌شویم و همیشه یکیمان غایب است.
نکند ما زیادی بزرگش کرده‌ایم
یا خبر آورده‌اند که کرونا رفت و ما خواب بوده‌ایم!
شاید هم آن موقع که زرنگی تقسیم میکردند ما پی آرمان گرایی رفته‌ایم.
به بچه‌ها می‌گویم " بزنیم بیرون؟ "
سه نقطه تایپ میکنند که انگار تمام این مدت به ریش خودمان خندیده‌ایم
✍پریسا زابلی پور
@Chelsalegi
داستايوفسكي در رمان ماندگار خود "ابله"، در قطعه اي درخشان در فصل دو كتاب، به حكايتي هولناك اما بسيار نمادين مي پردازد.
داستان از دهان شخصيتي نقل مي شود كه كه موكلش در ايام قحطي شديد، شصت كشيش را به تدريج پخته و خورده است.
در فضايي آغشته به ترس و حيرت در اتاق مهماني در روسيه قرن نوزدهم ، بحثي ميان حضار در ميگيرد در باب دلايل انتخاب كشيشان و سوال مهم اينست چرا كشيش ها؟ اصلا چرا موكل قحطي زده، مردم عادي را براي سير كردن شكمش انتخاب نكرده است؟ مگر در گوشت و پوست و استخوان آنها چه چيزي غايب بوده است كه كشيشان دارا بوده اند؟
راوي روايت كه در اينجا وكيلي زبردست است جهت دفاع از انتخاب موكلش، به پيه و چربي و پرواري كشيشان در مقايسه با مردم عادي لاغر اشاره مي كند. چرا كه آنها در روزگار قحطي و تنگنا، به لطف جايگاه فرادستانه شان در سلسله مراتب قدرت، به غذاهاي چرب تر و ثروت فزون تري دسترسي داشته اند. آنهم در جاييكه انسانهاي عادي مانند حشرات بي ارزشي در فقر و گرسنگي جان مي سپردند.
وي سپس اشاره مي كند به روزهايي كه موكل نگون بخت از بلعيدن مردان خدا به عذاب وجدان مبتلا گشته و براي مدتي كوتاه به كودكخواري روي آورده اما در نهايت برايش حاصلي جز پشيماني نداشته است.
دلايل امتناع نهايي موكل و دفاع وكيل، بسيار منطقي و حسابگرانه به نظر مي رسد. مگر آنها چه داشته اند جز استخوان هايي ظريف و پوستي به استخوان چسبيده؟ آيا آن جثه هاي نحيف، ارزش آلوده شدن به گناه قتل نفس را داشته اند؟
وي با حسابي سر انگشتي يا چرتكه اي ساده فهميده بود كه كشتن كشيشان اگرچه نوعي عناد با كليسا و دستگاه باشكوه آن تلقي شده و امري نامقدس و گناه آلود است، ولي حداقل ميتوانسته هفته ها يا ماهها او را از عذاب دردناك گرسنگي نجات دهد.
تنها نابغه ي ديوانه اي مانند داستايوفسكي ميتواند اختلاف طبقاتي فزاينده، سلطه و چنگ اندازي كليسا بر منابع ثروت جامعه و وجود سيستم ناعادلانه ي تبعيض را در قالب حكايتي چنين كوتاه و ترسناك به تصوير كشد.
اما آنچه در آن اتاق مهماني از روايت آقاي وكيل هم تكان دهنده تر است، وجود نوعي توافق جمعي مبتني بر عقلاني بودن چنين انتخابي ست. همان نياز و ضرورت اجتماعي كه دريدن را مجاز مي داند و منطق سود و زيان را حتي به پيه و چربي درون آدمي مي كشاند.
شبح توحش همچون پرنده اي بر بالاي سر مهمانان پرواز ميكند. استثنايي در كار نيست. همه شان مي دانند كه آنها نيز در روزگار تنگنا و قحطي از جويدن يكديگر دريغ نخواهند كرد. داستايوفسكي تباهي اخلاق و سقوط مردمان سرزمين مادري ش را با قساوتي عجيب نشان مي دهد. صريح و بيرحمانه.
آيا همه ي آنچه كه در ذهن نابغه ي روسي و مهمانان آن عمارت باشكوه مي گذشت، حكايت آشناي عصر ما نيست؟
✍فرنوش تنگستانی
@Chelsalegi
داستان از دهان شخصيتي نقل مي شود كه كه موكلش در ايام قحطي شديد، شصت كشيش را به تدريج پخته و خورده است.
در فضايي آغشته به ترس و حيرت در اتاق مهماني در روسيه قرن نوزدهم ، بحثي ميان حضار در ميگيرد در باب دلايل انتخاب كشيشان و سوال مهم اينست چرا كشيش ها؟ اصلا چرا موكل قحطي زده، مردم عادي را براي سير كردن شكمش انتخاب نكرده است؟ مگر در گوشت و پوست و استخوان آنها چه چيزي غايب بوده است كه كشيشان دارا بوده اند؟
راوي روايت كه در اينجا وكيلي زبردست است جهت دفاع از انتخاب موكلش، به پيه و چربي و پرواري كشيشان در مقايسه با مردم عادي لاغر اشاره مي كند. چرا كه آنها در روزگار قحطي و تنگنا، به لطف جايگاه فرادستانه شان در سلسله مراتب قدرت، به غذاهاي چرب تر و ثروت فزون تري دسترسي داشته اند. آنهم در جاييكه انسانهاي عادي مانند حشرات بي ارزشي در فقر و گرسنگي جان مي سپردند.
وي سپس اشاره مي كند به روزهايي كه موكل نگون بخت از بلعيدن مردان خدا به عذاب وجدان مبتلا گشته و براي مدتي كوتاه به كودكخواري روي آورده اما در نهايت برايش حاصلي جز پشيماني نداشته است.
دلايل امتناع نهايي موكل و دفاع وكيل، بسيار منطقي و حسابگرانه به نظر مي رسد. مگر آنها چه داشته اند جز استخوان هايي ظريف و پوستي به استخوان چسبيده؟ آيا آن جثه هاي نحيف، ارزش آلوده شدن به گناه قتل نفس را داشته اند؟
وي با حسابي سر انگشتي يا چرتكه اي ساده فهميده بود كه كشتن كشيشان اگرچه نوعي عناد با كليسا و دستگاه باشكوه آن تلقي شده و امري نامقدس و گناه آلود است، ولي حداقل ميتوانسته هفته ها يا ماهها او را از عذاب دردناك گرسنگي نجات دهد.
تنها نابغه ي ديوانه اي مانند داستايوفسكي ميتواند اختلاف طبقاتي فزاينده، سلطه و چنگ اندازي كليسا بر منابع ثروت جامعه و وجود سيستم ناعادلانه ي تبعيض را در قالب حكايتي چنين كوتاه و ترسناك به تصوير كشد.
اما آنچه در آن اتاق مهماني از روايت آقاي وكيل هم تكان دهنده تر است، وجود نوعي توافق جمعي مبتني بر عقلاني بودن چنين انتخابي ست. همان نياز و ضرورت اجتماعي كه دريدن را مجاز مي داند و منطق سود و زيان را حتي به پيه و چربي درون آدمي مي كشاند.
شبح توحش همچون پرنده اي بر بالاي سر مهمانان پرواز ميكند. استثنايي در كار نيست. همه شان مي دانند كه آنها نيز در روزگار تنگنا و قحطي از جويدن يكديگر دريغ نخواهند كرد. داستايوفسكي تباهي اخلاق و سقوط مردمان سرزمين مادري ش را با قساوتي عجيب نشان مي دهد. صريح و بيرحمانه.
آيا همه ي آنچه كه در ذهن نابغه ي روسي و مهمانان آن عمارت باشكوه مي گذشت، حكايت آشناي عصر ما نيست؟
✍فرنوش تنگستانی
@Chelsalegi
اردیبهشت از آن ماه‌های لعنتی ست که در آن کوه می‌چسبد، دریا می‌چسبد، حتی در خانه بودن می‌چسبد، تمام رنگها برای پوشیدن خوبند، هوا جان می‌دهد برای عاشقی کردن و کیفور شدن در همه چیز... آنقدر این اردیبهشت برای همه چیز و همه کار دوست داشتنی است، که یک ماه برایش کم است و باید کم کمش شش ماه تمدید شود... و چه زیباست، که قدم به اردیبهشت گذاشتیم..
@Chelsalegi
@Chelsalegi
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بازآفرينی زیبای ربنا با كمانچه توسط جوان خوش‌نام لرستانی روزبه استغفاری بسیار دیدنی است. آفرین بر تو برار. دستت طلا کمانچه چی
@chelsalegi
@chelsalegi
متولدین دهه هشتاد و اواخر دهه هفتاد به طرز عجیب و غریبی متفاوت با نسل های قبل هستند. همه نه ولی عموما ایدئولوژی گریز، بی تفاوت به سیاست، اهل شادی و خوش بودن خیام گونه، بی مسؤولیت و عمل گرایند و به هیچ وجه به دنبال آرمان گرایی نیستند. تاریخ و تحلیل های فلسفی و مطالعه کتاب های عمیق که منجر به سوزاندن فسفر مغز می شود برایشان بی معناست و همه ورودی معلوماتشان از فضای مجازی است. مفاهیمی چون غیرت، وطن، سیاست، عِرق مذهبی، رجال سیاسی ، شاهنشاهی، شهادت، تاریخ، ادبیات کلاسیک، مولوی و حافظ و... برایشان کاریکاتور گونه و بی معناست. همه چیز برای این نسل شوخی و فان و زنگ تفریح است. این نسل در عین حال از بهره هوشی بالاتری نسبت به نسل های قبلی برخوردار است.
با جمهوری اسلامی هیچ مشکل اساسی ندارند و بلدند با آن چگونه کنار بیایند که نه سیخ بسوزد و نه کباب. جمهوری اسلامی نیز با این نسل مشکلی نخواهد داشت و با آن ها تعامل بسیار راحت تری خواهد داشت.
✍احسان شجایی
@chelsalegi
با جمهوری اسلامی هیچ مشکل اساسی ندارند و بلدند با آن چگونه کنار بیایند که نه سیخ بسوزد و نه کباب. جمهوری اسلامی نیز با این نسل مشکلی نخواهد داشت و با آن ها تعامل بسیار راحت تری خواهد داشت.
✍احسان شجایی
@chelsalegi
رفته بودم خرید. موقع برگشت دیدم چند تا بچه دارن توی کوچه فوتبال بازی می‌کنن. تعجب کردم که توی این منطقه و توی این زمونه بچه‌ها بازم دارن توی کوچه فوتبال بازی می‌کنن! احتمالا از پیامدهای قرنطینه بود که دیگه به کسالت رسیده. گفتم: منم بازی؟ با تعجب ایستادن و نگاهم کردن و پس از اندکی یکیشون توپ رو پاس داد. توپ رو با پام استوپ کردم،خریدها رو گذاشتم کناری و بازی شروع شد.
راستش من تا سیزده چهارده سالگی فوتبال بازی می‌کردم؛ یعنی تنها کاری بود که می‌کردم: فوتبال فوتبال فوتبال! بازی خوبی هم داشتم، عاشق برزیل بودم و روماریو. خوشحالی بعد گل‌ام هم شبیه اون بود، دستامو باز می‌کردم و مثل یک پرنده چشمامو می‌بستم و مثل یک قوی سبزه از آفتاب می‌رفتم سمت نقطه کرنر!
خب فوتبال مثل رانندگی است، اگه یاد بگیری دیگه فراموش نمیکنی؛ حتی اگه بیست سال هم پات به توپ نخوره با اولین شوت همه اون مهارتها دوباره یادت میاد: یه پا، دوپا، کشویی، پاس تو در، شوت کات‌دار داخل یا بیرون پا.
حالا اینجا بعد بیست پنج سال بچه‌ها رو دریبل می‌کردم، پاس می‌دادم، فضا می‌ساختم و گرچه سنگین اما می‌دویدم. برای اولین بار متوجه شدم هم ممه دارم هم شکم و موقع دویدن تکون خوردنشون رو حس کردم! کی اینطوری شدم؟ چرا حالا متوجهش شدم؟! بالاخره یک گل زدم و دوباره مثل روماریو خوشحالی بعد گل با دستان باز و چشمان بسته. به خودم گفتم پسر! گذر این سالها رو بیخیال شو و برو با ذهنیت امید یازده دوازده ساله خوشحالی کن! تصور کن یک استادیوم پر از تماشاگر رو که دخترها پشت دروازه برات جیغ میکشن!... اما فقط به این متوقف نشد و ادامه پیدا کرد: «ولی کاش دبیرستان انقد دنبال دختربازی و کوه رفتن نبودی، درست رو می‌خوندی، دانشگاه یک رشته خوب می‌رفتی»...«کاش لااقل وقتی از سربازی اومدی با نیلوفر ازدواج می‌کردی. چقد دختر زیبا و خوبی بود! چقد معصوم بود! الان یک دختر یا پسر بیست ساله داشتی. بیچاره چقد گریه و التماست کرد و توی عوضی فکر می‌کردی هنوز زنهای زیادی هستن که باید باهاشون بخوابی.»...«کاش با اون مجتبای پفیوز شریک نمیشدی که اون‌طور در بیست پنج سالگی ورشکست بشی! اونوقت الان یک مغازه بر جمهوری واسه خودت داشتی.»...«اون زمین چهارباغ رو چرا فروختی آخه احمق؟! الان همونو میلیارد میلیارد نمی‌دن.»... «چقد روابط نصفه‌نیمه و شکسته‌بسته پشت سرت گذاشتی! اینهمه حکایت واسه خودش میدون جنگی شکست‌خورده است، غروب صحرای کربلا است!»...«چقد گند زدی! چقد ریدی به زندگیت!»...
با صدای بوق عصبی یک پراید سفید به خودم اومدم:
های عمو حواست کجاس؟
ببخشید شرمنده!
خجالت هم نمی‌کشه با این سن و سالش داره با بچه‌ها فوتبال بازی میکنه! کچل!
و راهش رو باز کرد و رفت. چرا باید از سنم خجالت بکشم؟! مگه تقصیر منه که چهل ساله شدم؟ انگار که تقویم نمی‌خواسته و من مجبورش کردم هر چهار فصل یک سال بذاره روی عمرم.
توی همین فکرها، مادر یکی از بچه‌ها اومد و نگاهی ملامت‌بار و بگی‌نگی با نفرت به سرتاپای من انداخت و پسرشو صدا زد که: «بیا خونه بسه دیگه نمی‌خواد بازی کنی!» احتمال زیاد فکر کرده من یک پدوفیل و بچه‌باز باشم که اومدم به بهانه فوتبال با بچه‌ها آشنا بشم و بعد به بهانه پلی‌استیشن اونا رو بکشونم خونه و بلا سرشون بیارم. خب حق داره مادره و جامعه هم گه‌گرفته. اصلا دقت کردید انقدر که در اذهان عمومی به یک مرد چهل‌ساله می‌خوره پدوفیل باشه، به یک پسر بیست ساله یا یک مرد شصت ساله نمی‌خوره؟
به اون مادر لبخند زدم و آروم رفتم خریدهامو برداشتم و وارد پیاده‌رو شدم که بیام خونه. اگه از جایی که بچه‌ها داشتن فوتبال بازی می‌کردن به من نگاه می‌کردی، مردی رو می‌دیدی که اندکی قوز کرده، با راه‌رفتنی اندکی شرم‌زده و فروتنی بسیار داره دور میشه در حالی که خودشو آماده کرده برای پذیرفتن پایان ابدی بسیاری از چیزها...و این آغاز میانسالی است.
✍امیدحنیف
@chelsalegi
راستش من تا سیزده چهارده سالگی فوتبال بازی می‌کردم؛ یعنی تنها کاری بود که می‌کردم: فوتبال فوتبال فوتبال! بازی خوبی هم داشتم، عاشق برزیل بودم و روماریو. خوشحالی بعد گل‌ام هم شبیه اون بود، دستامو باز می‌کردم و مثل یک پرنده چشمامو می‌بستم و مثل یک قوی سبزه از آفتاب می‌رفتم سمت نقطه کرنر!
خب فوتبال مثل رانندگی است، اگه یاد بگیری دیگه فراموش نمیکنی؛ حتی اگه بیست سال هم پات به توپ نخوره با اولین شوت همه اون مهارتها دوباره یادت میاد: یه پا، دوپا، کشویی، پاس تو در، شوت کات‌دار داخل یا بیرون پا.
حالا اینجا بعد بیست پنج سال بچه‌ها رو دریبل می‌کردم، پاس می‌دادم، فضا می‌ساختم و گرچه سنگین اما می‌دویدم. برای اولین بار متوجه شدم هم ممه دارم هم شکم و موقع دویدن تکون خوردنشون رو حس کردم! کی اینطوری شدم؟ چرا حالا متوجهش شدم؟! بالاخره یک گل زدم و دوباره مثل روماریو خوشحالی بعد گل با دستان باز و چشمان بسته. به خودم گفتم پسر! گذر این سالها رو بیخیال شو و برو با ذهنیت امید یازده دوازده ساله خوشحالی کن! تصور کن یک استادیوم پر از تماشاگر رو که دخترها پشت دروازه برات جیغ میکشن!... اما فقط به این متوقف نشد و ادامه پیدا کرد: «ولی کاش دبیرستان انقد دنبال دختربازی و کوه رفتن نبودی، درست رو می‌خوندی، دانشگاه یک رشته خوب می‌رفتی»...«کاش لااقل وقتی از سربازی اومدی با نیلوفر ازدواج می‌کردی. چقد دختر زیبا و خوبی بود! چقد معصوم بود! الان یک دختر یا پسر بیست ساله داشتی. بیچاره چقد گریه و التماست کرد و توی عوضی فکر می‌کردی هنوز زنهای زیادی هستن که باید باهاشون بخوابی.»...«کاش با اون مجتبای پفیوز شریک نمیشدی که اون‌طور در بیست پنج سالگی ورشکست بشی! اونوقت الان یک مغازه بر جمهوری واسه خودت داشتی.»...«اون زمین چهارباغ رو چرا فروختی آخه احمق؟! الان همونو میلیارد میلیارد نمی‌دن.»... «چقد روابط نصفه‌نیمه و شکسته‌بسته پشت سرت گذاشتی! اینهمه حکایت واسه خودش میدون جنگی شکست‌خورده است، غروب صحرای کربلا است!»...«چقد گند زدی! چقد ریدی به زندگیت!»...
با صدای بوق عصبی یک پراید سفید به خودم اومدم:
های عمو حواست کجاس؟
ببخشید شرمنده!
خجالت هم نمی‌کشه با این سن و سالش داره با بچه‌ها فوتبال بازی میکنه! کچل!
و راهش رو باز کرد و رفت. چرا باید از سنم خجالت بکشم؟! مگه تقصیر منه که چهل ساله شدم؟ انگار که تقویم نمی‌خواسته و من مجبورش کردم هر چهار فصل یک سال بذاره روی عمرم.
توی همین فکرها، مادر یکی از بچه‌ها اومد و نگاهی ملامت‌بار و بگی‌نگی با نفرت به سرتاپای من انداخت و پسرشو صدا زد که: «بیا خونه بسه دیگه نمی‌خواد بازی کنی!» احتمال زیاد فکر کرده من یک پدوفیل و بچه‌باز باشم که اومدم به بهانه فوتبال با بچه‌ها آشنا بشم و بعد به بهانه پلی‌استیشن اونا رو بکشونم خونه و بلا سرشون بیارم. خب حق داره مادره و جامعه هم گه‌گرفته. اصلا دقت کردید انقدر که در اذهان عمومی به یک مرد چهل‌ساله می‌خوره پدوفیل باشه، به یک پسر بیست ساله یا یک مرد شصت ساله نمی‌خوره؟
به اون مادر لبخند زدم و آروم رفتم خریدهامو برداشتم و وارد پیاده‌رو شدم که بیام خونه. اگه از جایی که بچه‌ها داشتن فوتبال بازی می‌کردن به من نگاه می‌کردی، مردی رو می‌دیدی که اندکی قوز کرده، با راه‌رفتنی اندکی شرم‌زده و فروتنی بسیار داره دور میشه در حالی که خودشو آماده کرده برای پذیرفتن پایان ابدی بسیاری از چیزها...و این آغاز میانسالی است.
✍امیدحنیف
@chelsalegi
برخلاف تصور رایج، شیطان سربازانش را از میان مُلحدین و کافران انتخاب نمی‌کند. زیرا آنها به ذهنِ شکّاک مجهزند و می‌توانند دستِ شیطان را بخوانند.
شیطان بهترین سربازانش را از میان دین‌دارن انتخاب میکند، زیرا فقط در میان آنها افرادی یافت می‌شود که بر این باور باشند که «حقیقت، در جیب من است».
@Chelsalegi
شیطان بهترین سربازانش را از میان دین‌دارن انتخاب میکند، زیرا فقط در میان آنها افرادی یافت می‌شود که بر این باور باشند که «حقیقت، در جیب من است».
@Chelsalegi
نمیدونم همه جا اینطوره یا چطوری است این همسایه های ما گاو و غیراجتماعی هستن یا ما گاویم،موندم به قرآن،اصلا راستش رو بگم دلم واسه همسایه بازی های قدیمی تنگ شده، عصر اردیبهشت و بوی پیچ امین الدوله و مست از باهار و دلت هم صحبت میخواد درباره چیزهای خیلی ساده و کوچیک؛ مثلا درختها رو سم زدی؟این اداره برق رو باید زنگ بزنیم بیاد لامپ کوچه سوخته،از این حرفها! اما خب زمونه عوض شده،همسایه با ماشین شاسی میاد و دیگه پیاده هم نمیشه که فرصتی باشه برای چاق سلامتی، از همون سر کوچه ریموت درب پارکینگ رو میزنه و مثل یک کرگدن اسهال صاف میره خونه اش!آقاجان وایسا سلامی علیکی کوفتی زهرماری،بابا باز دم جهان کفار گرم که حداقل صحبت آب و هوا و ویکندی میشه،گفتن نداره اما بچه بودم انقد با همساده ها خونه یکی بودیم که جمیله خانوم از رو دیوار مشترک میومد بالا داد میزد فاطی خانوم زردچوبه داری؟تابستونها که سخاوتمندانه سینی های لواشک رو قطار میکرد روی دیوار و من و داداشم میرفتیم مثل گربه چنگ میزدیم وسط سینی ها و تو بگو یک بار این زن بیاد بگه چرا اینکار کردید فلان بیسار،هیچ به جان تو!بابا من آدم این دوره نیستم من آدم اون موقع ها هستم، درسته پرایوسی کم بود و گاهی صدای سکس علی آقا و جمیله خانم توی پشه بند رو میشنیدم اما صفا بود وفا بود غم بود کم بود.
✍امید حنیف
@chelsalegi
✍امید حنیف
@chelsalegi